Ciągle czekałam na „ALPHĘ”, wiesz, tego faceta, którego nazywali Alphą, aż znów się pojawi. Noc za nocą wskakiwałam w cekiny, zapinałam szpilki i tańczyłam pod przyćmionymi światłami i sztucznym dymem. Ale bez skutku, nie przyszedł.
I, cholera, wkurzało mnie to znacznie bardziej, niż byłam gotowa przyznać.
Wpadł do mojego życia jak pieprzony huragan, obwąchał mnie jak jakieś zwierzę, nazwał „partnerką”, a potem po prostu – zniknął.
Bez imienia. Bez śladu. Bez ostrzeżenia. Po prostu... przepadł. Więc zrobiłam to, co umiem najlepiej. Zaczęłam grzebać.
Może to ten dziennikarz we mnie. Może ciekawość to nie tylko druga natura, ale wręcz moje cholerne DNA. Fałszywe dowody? Jasne, to wystarcza tylko na chwilę. Ale kiedy masz tylne wejścia, kontakty, narzędzia i ślad VPN głębszy niż bagaż emocjonalny po moim ostatnim rozstaniu? Wtedy dopiero dzieje się magia.
Nie spałam trzy noce z rzędu, grzebiąc w nagraniach z kamer, rejestrach miejskich, listach VIP-ów klubowych, wszystkim, co mogłoby pasować do jego twarzy. I w końcu – znalazłam jego imię.
Pierce Leneghan.
Zastygłam, gdy plik się załadował. Ziarniste zdjęcie policyjne. Stare, wyblakłe. Bez zarzutów. Po prostu długa lista szeptów: handel bronią, wywiad na czarnym rynku, powiązania mafijne z Zachodnim Dystryktem.
Nietykalny. Nieuchwytny. I budzący strach.
W co ja się, do cholery, właśnie wpakowałam? Ale mimo to coś się we mnie przestawiło. Może to nie Renshaw był tutaj moją największą historią. Może ten Pierce był prawdziwym kluczem do rozwikłania całej sprawy.
Założyłam drugi plik, osobny od głównego. Oczywiście zabezpieczony hasłem. Każde pojawienie się, każdy znajomy, każda lokalizacja. Wszystko i cokolwiek, co mogłoby mnie przybliżyć do sedna tego, w co zamieszany był Pierce Leneghan.
Ale był jak dym, zawsze wymykający się z rąk. Nigdy nie ten, który mówił w pokoju, tylko facet, na którego wszyscy patrzyli, gdy robiło się poważnie.
Cztery noce później weszłam do The Burning Sun i Jasmine złapała mnie wzrokiem po drugiej stronie sali. „Pokój Trzeci. Jak zwykle chcą ciebie.”
„Znowu Renshaw?” zapytałam, już znając odpowiedź.
Zawahała się, jej twarz zbladła. „I ktoś jeszcze.” Serce podskoczyło mi do gardła.
Poprawiłam maskę przed lustrem, wygładzając spódnicę, jakbym zaraz nie miała wpaść pod pociąg problemów. „No to jazda.”
Pokój był ciemniejszy niż zwykle. Renshaw rozparty w centrum, szklanka w ręku, śmiał się z czegoś, czego nawet nie wychwyciłam. A w najdalszym kącie... tam był.
Pierce. Ten sam garnitur. To samo zimne, nieprzeniknione spojrzenie.
Kiedy tylko weszłam na scenę, nasze spojrzenia się spotkały. Nie ruszył się. Po prostu... patrzył, jak tańczę. Wolno. Kontrolowanie. Spokojnie. Tym razem nie dla niego.
To nie było o nim, chodziło o pracę. Mikrofon w moim podwiązce. Musiałam złapać cokolwiek, co przybliży mnie do Renshawa i jego burdelu interesów.
Ale zanim zdążyłam zrobić ostatni obrót, Pierce wstał... i wyszedł. Ot tak, nagle. Po prostu... zniknął.
Mój umysł krzyczał, bym dokończyła numer. Skończ to. Ale instynkt był już dwa kroki przede mną. Zwinęłam set, przemknęłam za kulisy i wyślizgnęłam się w stronę wyjścia na korytarz.
Jeśli wciąż tu był, miałam może trzydzieści sekund, by za nim ruszyć. Poruszałam się szybko. Cicho. Omijając bar, przemykając pod martwym polem kamer. Byłam już prawie na końcu korytarza, kiedy...
„Hej, ślicznotko”, ktoś bełkotał. Odwróciłam się. Renshaw i dwóch jego kumpli. Wszyscy z zamglonym wzrokiem, uśmiechając się, jakby właśnie odkryli, że świat jest ich prywatnym wesołym miasteczkiem.
„Tylko gadaliśmy”, powiedział jeden, sięgając po moją talię. „Myśleliśmy, że może dasz nam prywatny bis.”
„Przykro mi, panowie, dziś nie,” rzuciłam, udając uśmiech przyklejony do twarzy.
Renshaw zachichotał, mieszając drinka. „Daj spokój, tajemnicza dziewczyno, nie bądź nieśmiała. Dobrze płacę za dobre towarzystwo.” Jeden z jego kumpli złapał mnie za ramię. Mocno.
„Tylko trochę zabawy. Nikt nie patrzy. Założę się, że twoja ciasna cipka już cieknie i aż się prosi o porządnego kutasa.”
Zacisnęłam zęby. "Puść. Mnie." Druga ręka powędrowała do ostrza ukrytego w kaburze na udzie i wtedy wszystko poszło nie tak.
Rozmazany ruch. Bez ostrzeżenia, bez dźwięku. Jeden z ludzi Renshawa uderzył w ścianę, jakby potrąciła go lokomotywa. Tynk popękał od uderzenia.
Pierce.
Zanim zdążyłam mrugnąć, drugi facet rzucił się na niego — głupi ruch. Pierce uskoczył, chwycił go za marynarkę i rzucił przez korytarz jak szmacianą lalkę. Huk odbił się echem.
"Chryste Panie!" Głos Renshawa załamał się. Panikę zastąpiła zwykła na jego twarzy pewność siebie.
Ale Pierce się nie zatrzymał. Podszedł prosto do Renshawa, chwycił go za gardło i uniósł nad ziemię.
"Hej!" Ruszyłam do przodu najszybciej, jak pozwalały mi obcasy. "Przestań!"
Nie zarejestrowałam nawet krzyków, dopóki nie było za późno. Za mną roztrzaskało się szkło, jeden z ochroniarzy wylądował na stole. Dziewczyny uciekały, szpilki ślizgały się po podłodze. W samym środku Pierce przyszpilił Renshawa do ściany za gardło, jego stopy wisiały w powietrzu, oczy wyszły z orbit.
"Proszę pana!" krzyknęłam jeszcze raz. "Zabije go pan!"
Widziałam już wściekłość. Widziałam mężczyzn, którzy tracili kontrolę. Ale to? To była rzeź w garniturze. Coś ledwo trzymające się cywilizacji, co właśnie teraz puściło.
"Mówiłem ci," warknął, głos niski, gardłowy, dudniący w podłodze. " Ona jest moja. "
Renshaw drapał jego nadgarstek, łapał powietrze, kopał, zamieniając się w piękny, paniczny fiolet.
"Panie Leneghan, proszę– Przestań!" Nawet nie drgnął. Jakby mnie nie słyszał. Jakby go już nie było.
Zrobiłam jedyną rzecz, jaka przyszła mi do głowy. Podbiegłam i złapałam go za ramię obiema rękami, próbując go odciągnąć. To było jak szarpanie ściany.
"Proszę pana, puść go!" krzyknęłam, wbijając paznokcie w jego płaszcz. "To nie tak— Cholera— To nie pomaga!" Nic. Zero reakcji. Był całkowicie zamknięty, więc tym razem popchnęłam mocniej. "Spójrz na mnie, do cholery!"
Jego oczy nagle wbiły się w moje. Dzikość, rozszerzone źrenice, elektryczność.
"Pocałuj mnie… teraz," powiedział. Jego głos był szorstki, oddech urywany. "albo przysięgam, że go rozszarpię."
Zamarłam. "To nie—"
"Teraz." Bez cienia żartu, bez dramatu. Sama śmiertelna komenda.
Powinnam była kazać mu się pierdolić, powinnam była odejść od tego chaosu, który siało jego szaleństwo. Ale nie zrobiłam tego. Podeszłam bliżej, tak blisko, że czułam dziką, nieokiełznaną energię, która emanowała z jego ciała, drżał od wściekłości, która wywoływała ciarki na mojej skórze.
A potem—pocałowałam go. Moje usta zderzyły się z jego tak, jakbym chciała go naznaczyć, a on odpowiedział z tą samą furią, jego usta wbiły się w moje jak pieprzona burza.
Puścił Renshawa jakby ten był tylko śmieciem, całą uwagę skupiając na mnie z taką intensywnością, że aż ugięły mi się kolana. Zanim zdążyłam pomyśleć, co się dzieje, to ja byłam przyciśnięta do ściany.
Ciało Pierce’a otoczyło mnie z każdej strony, każdy mięsień napięty i drżący. Był wszędzie—jego klatka piersiowa wgniatała się w moje niemal nagie piersi, jego udo wbijało się między moje nogi i czułam, jak jego już twardy kutas ociera się o moją biodro.
Kurwa mać.
Jedną ręką ściskał mój tyłek jakby był jego własnością, palce wbijały się w miękkie ciało, przyciągając mnie jeszcze bliżej. Drugą opierał o ścianę, zamykając mnie w klatce, a jego usta— kurwa, te usta —nie znały litości. Jego język wdarł się do moich ust, gorący i żądny, smakował mnie jakby był wygłodniały.
Nie potrafiłam powiedzieć, gdzie kończy się żar w mojej piersi, a zaczyna jego.
Nasze usta zderzyły się jak eksplozja. To nie było słodkie ani delikatne. To była desperacja, ogień, szaleństwo. Sama nie wiem, którą ręką złapałam go za twarz, ale jego usta wciąż były na moich, jakby nie mógł się mną nasycić.
W końcu odsunął się, tylko na tyle, by zaczerpnąć oddechu. Jego oczy płonęły—gorące, nie do odczytania—ale już nie dzikie. Kontrolowane. Niebezpieczne.
Za nim Renshaw leżał zwinięty na podłodze, dławiąc się, zapomniany.
Pierce spojrzał na mnie raz jeszcze. To samo mignięcie czegoś—ciemnego, rozbawionego, może nawet usatysfakcjonowanego.
Zamrugałam, oszołomiona. Moje usta wciąż mrowiły, kiedy Pierce, bez słowa, cofnął się, a potem po prostu zniknął jak dym, zostawiając po sobie tylko chaos.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pocałowałam mężczyznę, żeby powstrzymać go przed zamordowaniem kogoś. Tak. To naprawdę zdanie, z którym muszę teraz żyć. Brzmi jak coś z tandetnego thrillera Netflixa, prawda? Ale nie. To było moje życie zeszłej nocy.
Jak mam przestać to odtwarzać w głowie? Dłoń Pierce’a zaciśnięta na gardle gubernatora. Ten dziki ogień w jego oczach. A potem ten lodowaty, całkowicie niewzruszony rozkaz: „Pocałuj mnie. Teraz.”
I zrobiłam to. Naprawdę cholera to zrobiłam. Nie dlatego, że chciałam. Nie dlatego, że kręcił mnie cały ten morderczy mafijny tajemniczy typ. Ale dlatego, że w tamtej chwili to była jedyna rzecz stojąca między Piercem a pełnoprawnym zarzutem o zabójstwo.
Teraz? Moja skóra wciąż płonie tam, gdzie jego usta dotknęły moich. Mózg ciągle krzyczy, żebym szła dalej, ale moje ciało? Tak, ono pamięta. Próbowałam to z siebie zrzucić. Próbowałam wrócić do gry.
Wyciągnęłam laptopa, otworzyłam pliki z pracy, wiesz, prawdziwy powód, dla którego ryzykuję całe swoje istnienie w tym klubie: ujawnienie gubernatora Renshawa i jego małego imperium oszustw podatkowych i brudnych sekretów.
Przewijałam arkusze firm-wydmuszek i zagranicznych kont, ale wszystko zamieniało się w biały szum za trzema prostymi słowami: ‘Ona jest moja’.
To nie była groźba. To było stwierdzenie. Jakby mówił o pogodzie. I nikt, nawet Renshaw, nie odważył się tego zakwestionować.
Zatrzasnęłam laptopa i oparłam się na kanapie, przeciągając obie ręce przez włosy, jakby to miało zresetować mój mózg. „Boże. Co ja do cholery robię?”
To nigdy nie miało być o nim. Przyszłam tu po to, żeby spalić całe królestwo Renshawa na popiół, a nie wplątać się w faceta, który prawdopodobnie mógłby sprawić, że połowa miasta zniknie jednym telefonem.
A jednak tutaj jestem, pisząc notatki, których nie powinnam pisać, w pliku, którego nie powinnam mieć.
> Pierce Leneghan.
18 maja. 00:41. Trzech facetów powalonych. Gubernator niemal uduszony. Sytuacja rozładowana przez fizyczny kontakt: Pocałunek.
Tak. Napisałam to. I nienawidziłam, jak samo przeczytanie tego wywracało mi żołądek.
Traciłam koncentrację. Kiedy tamtej nocy weszłam do klubu, muzyka wciąż była głośna, drinki lały się strumieniami, dziewczyny śmiały się za głośno z rzeczy, które wcale nie były śmieszne. Ale powietrze było jak przed drugą burzą.
Tancerki były ciche, barmani spięci jak diabli. Ochrona? Podwojona. I pojawili się nowi, dziwni faceci.
Tak, to nie byli zwykli mięśniacy w obcisłych czarnych koszulkach. Ci mieli w sobie jakąś państwową energię. Garnitury. Słuchawki w uchu. Zero uśmiechu.
Patrzyli, jakby czekali, aż coś wybuchnie. W garderobie usiadłam przy swoim stanowisku, nakładając rozświetlacz jak wojenny makijaż, podczas gdy za mną krążyły szepty.
„Słyszałaś, co się stało koło Trójki?” – zapytała Sasha dziewczynę obok siebie, jakby to była najpikantniejsza plotka wszech czasów.
„No! Kogoś przywalili w ścianę tak mocno, że pękła! Jak to w ogóle możliwe?”
„Słyszałam, że gubernator prawie zemdlał. Na oczach wszystkich. Naprawdę się pobili przez którąś z naszych dziewczyn? Co za zboczeńcy.”
Tak, to byłam ja. Świetnie. Trzymałam głowę nisko, skupiona na rzęsach, udając, że nic nie słyszę. Nie wiedziały, że to ja. Jeszcze. Ale „tajemnica” rozprzestrzeniała się jak ogień.
Nikt nie znał imion, tylko historie. A to zawsze najniebezpieczniejsza część, kiedy prawda zaczyna przechodzić w legendę. Nawet Jasmine wzięła mnie na bok, poważna, bez zwykłej ironii.
„Hej, wszystko okej?” zapytała, skanując moją twarz, jakby chciała odczytać moją duszę.
Wzruszyłam ramionami. „Czemu miałoby nie być?”
Nie kupiła tego. „Słuchaj, nie wiem, co się stało tamtej nocy, ale cokolwiek to było? Wstrząsnęło całym budynkiem. Nie zauważyłaś nowych facetów? Połowa z nich to nawet nie klubowa obsługa. Nie odzywają się. Tylko patrzą. Jak… federalni.”
Nie myliła się. Nowi ochroniarze stali przy każdym wyjściu, ręce założone, martwe oczy, jakby szkolili ich ludzie, którzy nie mrugają. Nie byli tu dla Renshawa. Byli tu dla niego.
Bo prawda jest taka: Pierce nie wszedł tu po prostu, on to miejsce sobie przywłaszczył. I teraz wszyscy poruszali się tak, jakby nie chcieli wkurzyć faceta z ogniem w oczach.
Nie było go dziś wieczorem. Żadnego lodowatego spojrzenia z kąta, żadnego żaru palącego moją skórę. Tylko pusta nieobecność. Ale to nie było poczucie spokoju.
Zrobiłam swój występ jak zwykle – bez ozdobników, bez zalotnych mrugnięć. Moje ruchy były ostre i zdystansowane.
Tryb duch: aktywowany.
Potem siedziałam na tylnym korytarzu już bez kostiumu, sącząc ciepłą wodę, próbując przekonać serce, żeby przestało zachowywać się, jakby działało na kwasie akumulatorowym.
„Wszystko w porządku?” zapytał któryś z menadżerów piętra, przechodząc obok.
„Po prostu zmęczona”, uśmiechnęłam się. Kłamstwo. Totalne kłamstwo, ale wiarygodne. Skinął głową i poszedł dalej. Już nikt nie zadawał pytań. Nie jeśli chodziło o mnie.
I wtedy mnie uderzyło: Pierce nie tylko wstrząsnął klubem, on go zmienił. Wszyscy poruszali się tak, jakby ściany miały oczy, a cienie mogły ugryźć. On nie był tylko kolejnym VIP-em z za dużą kasą.
Był czymś większym. I czy mi się to podobało, czy nie… nie stałam już poza ogniem.
Byłam w nim.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Czasami nienawidzę swojej ciekawości. Powtarzam sobie, żeby przestać drążyć, żeby zostawić to w spokoju, ale oto jestem — biorę wolny wieczór tylko po to, by śledzić faceta, powód moich bezsennych nocy.
Zaparkowałam przed podejrzanym magazynem o północy, pijąc kawę ze stacji benzynowej i szeptając do siebie, jakbym była gwiazdą tandetnego serialu policyjnego.
— Świetna robota, Lyra — mruknęłam, dmuchając w dłonie dla rozgrzania. — Totalnie normalne zachowanie. Na pewno się nie rozpadam.
Magazyn stał na obrzeżach Zachodniej Dzielnicy, cichy, ogrodzony, strzeżony jakby skrywał Świętego Graala albo laboratorium narkotykowe. Powiązany z Piercem przez firmę, która nawet nie istniała jeszcze trzy tygodnie temu.
Znalazłam go zakopanego w śladach fikcyjnych firm-skorup i na wpół usuniętych zapisach finansowych. Więc tak, podążyłam za tym tropem. Po dwóch godzinach miałam już zapełnioną całą stronę notatek. Numery rejestracyjne. Godziny wejść. Liczba ochroniarzy.
Kliknęłam długopisem. „ >Wejście 23:42. Czarny SUV. Dwóch mężczyzn. Kierowca nerwowy, pasażer wygląda na byłego wojskowego. Brak oznaczeń. Odjechali 23:47. ” I westchnęłam.
— Wiesz, że to szaleństwo, prawda? — zapytałam nikogo konkretnego. — Śledzisz faceta, który prawie udusił polityka na twoich oczach. — Ale nie przestałam obserwować.
Wpatrywałam się przez przednią szybę, jakbym mogła rozszyfrować coś w sposobie, w jaki ekipa ochrony zmienia zmiany. Albo w tym, że nikt nie parkował dłużej niż pięć minut. Taka cisza? To nigdy nie jest przypadek.
To znaczy, że coś dużego się wydarzy, albo ktoś bardzo ważny za tym stoi. I w głębi duszy znałam prawdę. Już nie śledziłam tylko tropu. Chciałam go zrozumieć.
Mężczyznę, który dotykał mnie, jakby mnie posiadał. Który szepnął „partnerka”, jakby to coś dla niego znaczyło — może nawet dla mnie. Który patrzył na mnie, jakbym już była jego.
Zostałam jeszcze godzinę. Po prostu patrzyłam. Kiedy w końcu wróciłam do domu, dłonie miałam zdrętwiałe, a mózg wydawał się jak zakłócenia w radiu. Zrzuciłam bluzę z kapturem, rzuciłam buty przy drzwiach i podeszłam prosto do laptopa, świecącego na stole.
Otworzyłam folder, którego nie powinnam była mieć. Ten nazwany „Dokumenty Praca”, ukryty za trzema hasłami.
Pierce Leneghan: Notatki dot. Obiektu.
Przewinęłam obok raportów z zatrzymań, które do niczego nie doprowadziły. Nazwiska znanych współpracowników. Mapy z czerwonymi pinezkami. I wtedy… było. Zdjęcie. Nie z monitoringu. Nie rozmazany kadr z kamery przemysłowej.
Prawdziwe zdjęcie prasowe, on, na gali trzy lata temu, uśmiechnięty w smokingu, jakby tydzień wcześniej nie groził komuś, że go złamie na pół.
— Chyba sobie żartujesz — szepnęłam.
Włosy zaczesane do tyłu. Ogolony. Elegancki. Wyglądał jak ktoś, kto ufunduje skrzydło szpitala, a potem odejdzie przed przecięciem wstęgi. To nie był ten sam facet z klubu.
— Spójrz na siebie — mruknęłam. — Dwie wersje. Publiczna i drapieżca.
Sięgnęłam po notes i obok zdjęcia napisałam: Wygląd 3B – Gala (etykieta Publiczny Inwestor). Kontrast z obecnym profilem: zmiana 90%.
Zabrzęczał telefon. Jasmine.
> Wszystko ok? Wczoraj byłaś cicho. Poza tym, nowi ochroniarze mają energię CIA.
Parsknęłam śmiechem i odpisałam.
> Ok, tylko zmęczona. I tak, mam to samo. Jeśli mnie obserwują, to robią to zbyt dobrze.
Zawahałam się… po czym dodałam:
> Hej, czy ktoś wspominał imię tego przerażającego faceta z Pokoju Trzeciego? Tak naprawdę je powiedział?
Odpisała niemal natychmiast.
> Nie. Nikt nie mówi o nim po imieniu. Jakby było przeklęte czy coś. Wiesz coś, czego ja nie wiem?
Nie odpisałam. Zamiast tego wróciłam do zdjęcia, przybliżając twarz Pierce’a.
— Dlaczego czuję, że ty nie tylko straszysz ludzi... ty ich posiadasz? — wyszeptałam.
I wtedy to usłyszałam, jego głos. Nie w pokoju. W mojej głowie. „Ona jest moja.” Sposób, w jaki to powiedział. Spokojny. Pewny. Jak grawitacja albo śmierć. Chwyciłam za telefon i zadzwoniłam do kogoś, z kim nie rozmawiałam od miesięcy — Jonas, znajomy haker z czasów freelancu.
Odebrał po dwóch sygnałach. — No proszę, proszę. Ktoś sobie przypomniał, że istnieję.
— Hej — powiedziałam, starając się brzmieć swobodnie. — Potrzebuję przysługi.
— Domyśliłem się. Nie dzwonisz na brunch. O co chodzi?
— Potrzebuję oka na budynek koło Doku 12. Magazyn. Zachodnia Dzielnica. Bez widocznych oznaczeń, ale powiązany z firmą o nazwie Lintelcorp Holdings.
Jonas zagwizdał. — Lintelcorp? To głębokie czarne sprawy, Lyra. Jakby wojskowa tajemnica na najwyższym poziomie.
— Wiem. Dlatego dzwonię do ciebie.
Zamilkł na chwilę. — Kogo śledzisz?
Zawahałam się. — Kogoś, kogo chcę lepiej zrozumieć.
Chwila ciszy. — Dobrze. Wyślę ci, co znajdę. Ale Lyra?
— Tak?
— Cokolwiek to jest... uważaj. Jeśli to, o czym myślę, zbliżasz się za bardzo do ognia. — Przełknęłam ślinę. Znam konsekwencje swoich działań.
Może będę żałować, że drążę głębiej, ale cholera... chcę wiedzieć sama.
Przesuń w górę, aby kontynuować