Pocałowałam mężczyznę, żeby powstrzymać go przed zamordowaniem kogoś. Tak. To naprawdę zdanie, z którym muszę teraz żyć. Brzmi jak coś z tandetnego thrillera Netflixa, prawda? Ale nie. To było moje życie zeszłej nocy.
Jak mam przestać to odtwarzać w głowie? Dłoń Pierce’a zaciśnięta na gardle gubernatora. Ten dziki ogień w jego oczach. A potem ten lodowaty, całkowicie niewzruszony rozkaz: „Pocałuj mnie. Teraz.”
I zrobiłam to. Naprawdę cholera to zrobiłam. Nie dlatego, że chciałam. Nie dlatego, że kręcił mnie cały ten morderczy mafijny tajemniczy typ. Ale dlatego, że w tamtej chwili to była jedyna rzecz stojąca między Piercem a pełnoprawnym zarzutem o zabójstwo.
Teraz? Moja skóra wciąż płonie tam, gdzie jego usta dotknęły moich. Mózg ciągle krzyczy, żebym szła dalej, ale moje ciało? Tak, ono pamięta. Próbowałam to z siebie zrzucić. Próbowałam wrócić do gry.
Wyciągnęłam laptopa, otworzyłam pliki z pracy, wiesz, prawdziwy powód, dla którego ryzykuję całe swoje istnienie w tym klubie: ujawnienie gubernatora Renshawa i jego małego imperium oszustw podatkowych i brudnych sekretów.
Przewijałam arkusze firm-wydmuszek i zagranicznych kont, ale wszystko zamieniało się w biały szum za trzema prostymi słowami: ‘Ona jest moja’.
To nie była groźba. To było stwierdzenie. Jakby mówił o pogodzie. I nikt, nawet Renshaw, nie odważył się tego zakwestionować.
Zatrzasnęłam laptopa i oparłam się na kanapie, przeciągając obie ręce przez włosy, jakby to miało zresetować mój mózg. „Boże. Co ja do cholery robię?”
To nigdy nie miało być o nim. Przyszłam tu po to, żeby spalić całe królestwo Renshawa na popiół, a nie wplątać się w faceta, który prawdopodobnie mógłby sprawić, że połowa miasta zniknie jednym telefonem.
A jednak tutaj jestem, pisząc notatki, których nie powinnam pisać, w pliku, którego nie powinnam mieć.
> Pierce Leneghan.
18 maja. 00:41. Trzech facetów powalonych. Gubernator niemal uduszony. Sytuacja rozładowana przez fizyczny kontakt: Pocałunek.
Tak. Napisałam to. I nienawidziłam, jak samo przeczytanie tego wywracało mi żołądek.
Traciłam koncentrację. Kiedy tamtej nocy weszłam do klubu, muzyka wciąż była głośna, drinki lały się strumieniami, dziewczyny śmiały się za głośno z rzeczy, które wcale nie były śmieszne. Ale powietrze było jak przed drugą burzą.
Tancerki były ciche, barmani spięci jak diabli. Ochrona? Podwojona. I pojawili się nowi, dziwni faceci.
Tak, to nie byli zwykli mięśniacy w obcisłych czarnych koszulkach. Ci mieli w sobie jakąś państwową energię. Garnitury. Słuchawki w uchu. Zero uśmiechu.
Patrzyli, jakby czekali, aż coś wybuchnie. W garderobie usiadłam przy swoim stanowisku, nakładając rozświetlacz jak wojenny makijaż, podczas gdy za mną krążyły szepty.
„Słyszałaś, co się stało koło Trójki?” – zapytała Sasha dziewczynę obok siebie, jakby to była najpikantniejsza plotka wszech czasów.
„No! Kogoś przywalili w ścianę tak mocno, że pękła! Jak to w ogóle możliwe?”
„Słyszałam, że gubernator prawie zemdlał. Na oczach wszystkich. Naprawdę się pobili przez którąś z naszych dziewczyn? Co za zboczeńcy.”
Tak, to byłam ja. Świetnie. Trzymałam głowę nisko, skupiona na rzęsach, udając, że nic nie słyszę. Nie wiedziały, że to ja. Jeszcze. Ale „tajemnica” rozprzestrzeniała się jak ogień.
Nikt nie znał imion, tylko historie. A to zawsze najniebezpieczniejsza część, kiedy prawda zaczyna przechodzić w legendę. Nawet Jasmine wzięła mnie na bok, poważna, bez zwykłej ironii.
„Hej, wszystko okej?” zapytała, skanując moją twarz, jakby chciała odczytać moją duszę.
Wzruszyłam ramionami. „Czemu miałoby nie być?”
Nie kupiła tego. „Słuchaj, nie wiem, co się stało tamtej nocy, ale cokolwiek to było? Wstrząsnęło całym budynkiem. Nie zauważyłaś nowych facetów? Połowa z nich to nawet nie klubowa obsługa. Nie odzywają się. Tylko patrzą. Jak… federalni.”
Nie myliła się. Nowi ochroniarze stali przy każdym wyjściu, ręce założone, martwe oczy, jakby szkolili ich ludzie, którzy nie mrugają. Nie byli tu dla Renshawa. Byli tu dla niego.
Bo prawda jest taka: Pierce nie wszedł tu po prostu, on to miejsce sobie przywłaszczył. I teraz wszyscy poruszali się tak, jakby nie chcieli wkurzyć faceta z ogniem w oczach.
Nie było go dziś wieczorem. Żadnego lodowatego spojrzenia z kąta, żadnego żaru palącego moją skórę. Tylko pusta nieobecność. Ale to nie było poczucie spokoju.
Zrobiłam swój występ jak zwykle – bez ozdobników, bez zalotnych mrugnięć. Moje ruchy były ostre i zdystansowane.
Tryb duch: aktywowany.
Potem siedziałam na tylnym korytarzu już bez kostiumu, sącząc ciepłą wodę, próbując przekonać serce, żeby przestało zachowywać się, jakby działało na kwasie akumulatorowym.
„Wszystko w porządku?” zapytał któryś z menadżerów piętra, przechodząc obok.
„Po prostu zmęczona”, uśmiechnęłam się. Kłamstwo. Totalne kłamstwo, ale wiarygodne. Skinął głową i poszedł dalej. Już nikt nie zadawał pytań. Nie jeśli chodziło o mnie.
I wtedy mnie uderzyło: Pierce nie tylko wstrząsnął klubem, on go zmienił. Wszyscy poruszali się tak, jakby ściany miały oczy, a cienie mogły ugryźć. On nie był tylko kolejnym VIP-em z za dużą kasą.
Był czymś większym. I czy mi się to podobało, czy nie… nie stałam już poza ogniem.
Byłam w nim.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Czasami nienawidzę swojej ciekawości. Powtarzam sobie, żeby przestać drążyć, żeby zostawić to w spokoju, ale oto jestem — biorę wolny wieczór tylko po to, by śledzić faceta, powód moich bezsennych nocy.
Zaparkowałam przed podejrzanym magazynem o północy, pijąc kawę ze stacji benzynowej i szeptając do siebie, jakbym była gwiazdą tandetnego serialu policyjnego.
— Świetna robota, Lyra — mruknęłam, dmuchając w dłonie dla rozgrzania. — Totalnie normalne zachowanie. Na pewno się nie rozpadam.
Magazyn stał na obrzeżach Zachodniej Dzielnicy, cichy, ogrodzony, strzeżony jakby skrywał Świętego Graala albo laboratorium narkotykowe. Powiązany z Piercem przez firmę, która nawet nie istniała jeszcze trzy tygodnie temu.
Znalazłam go zakopanego w śladach fikcyjnych firm-skorup i na wpół usuniętych zapisach finansowych. Więc tak, podążyłam za tym tropem. Po dwóch godzinach miałam już zapełnioną całą stronę notatek. Numery rejestracyjne. Godziny wejść. Liczba ochroniarzy.
Kliknęłam długopisem. „ >Wejście 23:42. Czarny SUV. Dwóch mężczyzn. Kierowca nerwowy, pasażer wygląda na byłego wojskowego. Brak oznaczeń. Odjechali 23:47. ” I westchnęłam.
— Wiesz, że to szaleństwo, prawda? — zapytałam nikogo konkretnego. — Śledzisz faceta, który prawie udusił polityka na twoich oczach. — Ale nie przestałam obserwować.
Wpatrywałam się przez przednią szybę, jakbym mogła rozszyfrować coś w sposobie, w jaki ekipa ochrony zmienia zmiany. Albo w tym, że nikt nie parkował dłużej niż pięć minut. Taka cisza? To nigdy nie jest przypadek.
To znaczy, że coś dużego się wydarzy, albo ktoś bardzo ważny za tym stoi. I w głębi duszy znałam prawdę. Już nie śledziłam tylko tropu. Chciałam go zrozumieć.
Mężczyznę, który dotykał mnie, jakby mnie posiadał. Który szepnął „partnerka”, jakby to coś dla niego znaczyło — może nawet dla mnie. Który patrzył na mnie, jakbym już była jego.
Zostałam jeszcze godzinę. Po prostu patrzyłam. Kiedy w końcu wróciłam do domu, dłonie miałam zdrętwiałe, a mózg wydawał się jak zakłócenia w radiu. Zrzuciłam bluzę z kapturem, rzuciłam buty przy drzwiach i podeszłam prosto do laptopa, świecącego na stole.
Otworzyłam folder, którego nie powinnam była mieć. Ten nazwany „Dokumenty Praca”, ukryty za trzema hasłami.
Pierce Leneghan: Notatki dot. Obiektu.
Przewinęłam obok raportów z zatrzymań, które do niczego nie doprowadziły. Nazwiska znanych współpracowników. Mapy z czerwonymi pinezkami. I wtedy… było. Zdjęcie. Nie z monitoringu. Nie rozmazany kadr z kamery przemysłowej.
Prawdziwe zdjęcie prasowe, on, na gali trzy lata temu, uśmiechnięty w smokingu, jakby tydzień wcześniej nie groził komuś, że go złamie na pół.
— Chyba sobie żartujesz — szepnęłam.
Włosy zaczesane do tyłu. Ogolony. Elegancki. Wyglądał jak ktoś, kto ufunduje skrzydło szpitala, a potem odejdzie przed przecięciem wstęgi. To nie był ten sam facet z klubu.
— Spójrz na siebie — mruknęłam. — Dwie wersje. Publiczna i drapieżca.
Sięgnęłam po notes i obok zdjęcia napisałam: Wygląd 3B – Gala (etykieta Publiczny Inwestor). Kontrast z obecnym profilem: zmiana 90%.
Zabrzęczał telefon. Jasmine.
> Wszystko ok? Wczoraj byłaś cicho. Poza tym, nowi ochroniarze mają energię CIA.
Parsknęłam śmiechem i odpisałam.
> Ok, tylko zmęczona. I tak, mam to samo. Jeśli mnie obserwują, to robią to zbyt dobrze.
Zawahałam się… po czym dodałam:
> Hej, czy ktoś wspominał imię tego przerażającego faceta z Pokoju Trzeciego? Tak naprawdę je powiedział?
Odpisała niemal natychmiast.
> Nie. Nikt nie mówi o nim po imieniu. Jakby było przeklęte czy coś. Wiesz coś, czego ja nie wiem?
Nie odpisałam. Zamiast tego wróciłam do zdjęcia, przybliżając twarz Pierce’a.
— Dlaczego czuję, że ty nie tylko straszysz ludzi... ty ich posiadasz? — wyszeptałam.
I wtedy to usłyszałam, jego głos. Nie w pokoju. W mojej głowie. „Ona jest moja.” Sposób, w jaki to powiedział. Spokojny. Pewny. Jak grawitacja albo śmierć. Chwyciłam za telefon i zadzwoniłam do kogoś, z kim nie rozmawiałam od miesięcy — Jonas, znajomy haker z czasów freelancu.
Odebrał po dwóch sygnałach. — No proszę, proszę. Ktoś sobie przypomniał, że istnieję.
— Hej — powiedziałam, starając się brzmieć swobodnie. — Potrzebuję przysługi.
— Domyśliłem się. Nie dzwonisz na brunch. O co chodzi?
— Potrzebuję oka na budynek koło Doku 12. Magazyn. Zachodnia Dzielnica. Bez widocznych oznaczeń, ale powiązany z firmą o nazwie Lintelcorp Holdings.
Jonas zagwizdał. — Lintelcorp? To głębokie czarne sprawy, Lyra. Jakby wojskowa tajemnica na najwyższym poziomie.
— Wiem. Dlatego dzwonię do ciebie.
Zamilkł na chwilę. — Kogo śledzisz?
Zawahałam się. — Kogoś, kogo chcę lepiej zrozumieć.
Chwila ciszy. — Dobrze. Wyślę ci, co znajdę. Ale Lyra?
— Tak?
— Cokolwiek to jest... uważaj. Jeśli to, o czym myślę, zbliżasz się za bardzo do ognia. — Przełknęłam ślinę. Znam konsekwencje swoich działań.
Może będę żałować, że drążę głębiej, ale cholera... chcę wiedzieć sama.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jest cienka granica między oddaniem a czystym szaleństwem. A dziś wieczorem? Przeskoczyłam ją tyczką — w szpilkach.
Pierce Leneghan miał pojawić się w prywatnym klubie cygarowym na uptownie, miejscu, gdzie miliarderzy załatwiali sprawy jednym telefonem i łykiem stuletniego szkockiego.
Więc, oczywiście, przekupiłam się do środka.
Jeszcze raz, żeby było jasne. Pierwszy raz dał mi odznakę personelu. Drugi — imię Sierra i dostęp do dzisiejszej listy gości. Poprawiłam kołnierzyk w lustrze za barem.
Czysta, biała koszula z guzikami. Czarne spodnie. Włosy ściśle spięte w kok. Wyglądałam jak ktoś, kto podaje whiskey, a nie ściga watażków.
"Trzymaj tacę równo i się nie odzywaj," ostrzegł mnie kierownik sali, wciskając mi do dłoni słuchawkę. "Mówisz tylko, gdy ktoś do ciebie mówi."
"Jasne," odparłam, maskując nerwy uśmiechem. "Zero kontaktu wzrokowego. Zero opinii. Zero duszy."
Uniósł brew. "Nowa jesteś?"
Wzruszyłam ramionami. "A kto nie jest?" Nie drążył. Po prostu skinął głową i odszedł.
Wyszłam na salę, serce waliło mi jak cholerny bęben basowy. Powietrze gęste od dymu cygar i rozmów o łapówkach. Wszystko pachniało skórą i niebezpieczeństwem.
Wtedy go zobaczyłam. Pierce'a.
Wszedł tak, jakby ta sala należała do niego — i może tak właśnie było. Otoczony przez dwóch mężczyzn w garniturach, poruszał się z tą cichą, napiętą energią, którą zaczynałam rozpoznawać. Kontrolowany chaos. Ruszyli do narożnej loży spowitej w cienie. Nikt inny tam nie siedział. Nikt nawet nie patrzył.
Kelner obok pochylił się do mnie, ściszając głos. "Widzisz? Loża numer dziewięć?" Skinęłam subtelnie głową.
"Tak, lepiej tam nie podchodź. Nie lubi, gdy ktoś wchodzi w jego przestrzeń."
"On?" zapytałam, udając niewiedzę.
Chłopak uśmiechnął się złośliwie. "Poznasz go, gdy tylko się odezwie."
I faktycznie. Jakieś piętnaście minut później, gdy uzupełniałam szklanki przy sąsiednim stole, odezwał się Pierce. Cała sala zamarła, jakby ktoś wyciął dźwięk.
"Nie chcę wymówek," powiedział spokojnie. "Chcę, żeby dostawa była przesunięta na czwartek. Czysto. Po cichu. Zero konsekwencji."
"Tak jest, sir", odpowiedział natychmiast jeden z mężczyzn w garniturze.
Nie podniósł głosu. Nie musiał. Sam ton mógłby zamrozić wodę. Opuściłam wzrok i odeszłam, zanim ktokolwiek zauważył, że słucham.
Kiedy wyszli, dłonie miałam całe mokre od potu. Odczekałam chwilę, potem wymknęłam się tylnymi drzwiami do samochodu. Jego SUV już odjeżdżał — czarny i cichy. Ruszyłam za nim, dwa bloki dalej, bez świateł, serce waliło mi jak szalone.
Przecinaliśmy miasto jak duchy, mijając nocne kluby i zamknięte witryny, aż SUV w końcu wjechał na strzeżony parking w dzielnicy przemysłowej. Budynek był szklany, lśniący i przerażający w ten sposób, w jaki zawsze są drogie, nieoznaczone gmachy.
Pierce właśnie opuścił klub cygarowy z dwójką swoich cieni, zmierzając gdzieś głęboko w przemysłową dzielnicę.
A ja, jak kompletny idiota z życzeniem śmierci i fatalnym instynktem samozachowawczym, znów go śledziłam.
"Wszystko w porządku," mruknęłam, zaciskając dłonie na kierownicy. "Wszystko dobrze. Totalnie na luzie. Nie jestem stalkerką. Nie jestem przynętą."
Ulice cichły im dalej jechaliśmy. Blask centrum ustępował miejsca pustym zaułkom, zamkniętym magazynom i rampom załadunkowym, które nie widziały słońca od dekad. SUV przede mną nie przyspieszał. Sunął pewnie, jakby wiedział, że jest obserwowany — i miał to gdzieś.
Wtedy to zauważyłam. Samochód. Dwie długości za mną. Bez świateł. Przyciemnione szyby. Po prostu... sunął. Palce zacisnęły mi się na kierownicy.
Zerknęłam w lusterko. Wciąż tam był. Skręciłam w lewo — skręcili. W prawo — nadal za mną.
"Dobra," wyszeptałam, serce waliło mi już do gardła. "Nic takiego. To nic. Może tu mieszkają. Może to kierowca DoorDash. Może to-" Zbliżyli się.
Czułam już ten ciężar w brzuchu, twardy i zły. Tę pewność, że coś się zbliża, ale nie wiesz, kiedy uderzy. Skręciłam raz jeszcze. Znowu za mną.
Wtedy przestałam oddychać.
"Cholera," syknęłam, sięgając po telefon jedną ręką, wciąż zerkając na SUV Pierce'a w oddali, ale już połowa mojej uwagi skupiała się na własnym ogonie.
Spojrzałam w górę akurat w chwili, gdy samochód za mną gwałtownie skręcił w boczną uliczkę i zniknął. Po prostu zniknął.
Mrugnęłam. "Zaraz... co?"
Zwolniłam na moment, spodziewając się, że zaraz zawróci. Że pojawi się znowu w lusterku jak w tanim horrorze. Ale nic. Ulica za mną była pusta. Wypuściłam powietrze, powoli, drżąc.
"Może to nie chodziło o mnie," powiedziałam na głos. "Może po prostu się zgubili. Albo ja naprawdę zaczynam wariować."
Wymusiłam krótki śmiech, próbując się uspokoić. "Nie każdy, kto cię śledzi, chce cię dorwać, Lyra."
Ale nawet to nie pomogło. Bo nie wierzyłam w to ani trochę. Sposób, w jaki ten samochód się poruszał. Jak trzymał się mnie na każdym zakręcie.
Jak odjechał dokładnie wtedy, gdy go zauważyłam? Za czysto. Za szybko. Za pewnie.
Spojrzałam przed siebie, SUV Pierce'a skręcił na ten sam strzeżony parking co dwa dni temu. Bez oznaczeń. Tylko stal, szkło i ochroniarze z twarzami jak beton.
Wysiadł z tą samą lodowatą gracją co zawsze. Nawet się nie rozejrzał.
Może nie musiał. Bo jeśli miałam rację — a zwykle mam — on już wiedział, że go obserwuję.
A może wiedział o tym od zawsze.
Przesuń w górę, aby kontynuować