passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Offlimits, Professor! - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Offlimits, Professor!

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4

PERSPEKTYWA LEO

Pokaz kadry był obowiązkowy, co było jedynym powodem, dla którego tam się pojawiłem. Siedziałem w ostatnim rzędzie małej sali koncertowej, co kilka minut zerkając na zegarek. Im szybciej to się skończy, tym szybciej będę mógł wrócić do własnych ćwiczeń.

Wtedy na scenę weszła Zoe Washington.

Spodziewałem się jakiejś efektownej księżniczki jazzu, sam styl, zero treści. Zamiast tego wyglądała na zdenerwowaną, niemal kruchą w świetle reflektorów. Usiadła na ławie fortepianowej i na moment zamknęła oczy, jakby zbierała w sobie siły.

A potem zaczęła grać.

To nie był utwór wpisany w programie. Ba, to nie był żaden utwór. Czysta improwizacja, zaczynająca się łagodnie i narastająca w coś, co niespodziewanie ścisnęło mi klatkę piersiową. Jej technika była miejscami niechlujna, pewnie, ale było w jej grze coś surowego i szczerego, czego nie słyszałem od lat.

Popełniała błędy. Kilka z nich. Ale jakoś te błędy wydawały się zamierzone, jakby były częścią historii, którą opowiadała.

Kiedy skończyła, publiczność wybuchła oklaskami. Sam zacząłem klaskać, co mnie zirytowało.

Po pokazie przyparłem ją przy stole z poczęstunkiem. Rozmawiała z inną studentką, śmiejąc się z czegoś.

— Panno Washington — powiedziałem, a ona się odwróciła. Z bliska wyglądała na młodszą, niż się spodziewałem. Może wczesne dwudzieste. W jej ciemnych oczach było coś niemal wyzywającego.

— Profesorze Mercer — odpowiedziała, a w jej głosie usłyszałem ostrożność. — Chyba jest pan moim nowym opiekunem.

— Wbrew zdrowemu rozsądkowi — odparłem. — Musimy porozmawiać.

Druga studentka wymamrotała wymówkę i zniknęła. Mądra dziewczyna.

— O czym? — zapytała Zoe.

— O tym, że kompletnie zignorowałaś dziś przypisany repertuar.

Uniosła podbródek. — Muzyka powiedziała to, co miała powiedzieć.

— Muzyka nie powiedziała nic spójnego. To był egocentryczny hałas udający sztukę.

Spodziewałem się, że się oburzy, może odejdzie. Zamiast tego badała moją twarz tymi ostrymi oczami.

— Naprawdę pan w to wierzy? — zapytała cicho.

— Wierzę w dyscyplinę. W strukturę. W mówienie rzeczy, które warto usłyszeć, zamiast tylko robić ładne dźwięki.

— I uważa pan, że jazz nie potrafi tego zrobić?

— Uważam, że jazz to wymówka dla muzyków, którzy nie chcą wykonać prawdziwej pracy.

Przez dłuższą chwilę milczała. Potem powiedziała: — Mogę coś panu pokazać?

Zanim zdążyłem zaprotestować, ruszyła w stronę korytarza prowadzącego do starych sal ćwiczeniowych. Wbrew sobie, poszedłem za nią.

Zatrzymała się przy drzwiach, obok których przeszedłem setki razy, ale nigdy ich nie otworzyłem.

— Wie pan, co tu jest?

— Pewnie magazyn.

Wyjęła z kieszeni klucz. — Marcus mi go dał. Powiedział, że to najlepsza sala ćwiczeń w budynku, tylko nikt o niej nie mówi.

Drzwi otworzyły się, odsłaniając mały pokój ze wspaniałym, starym Steinwayem. Instrument musiał być wart więcej niż mój samochód.

— Jak zdobyłaś dostęp? — zapytałem.

— Kontakty — odparła z lekkim uśmiechem. — Chce pan usłyszeć, jak brzmi prawdziwa dyscyplina?

Usiadła na ławie i zaczęła grać Wariacje Goldbergowskie Bacha. Nie te efektowne fragmenty, które wybierają studenci, tylko cichą, rozważną arię na początku utworu.

Jej technika była czystsza, niż się spodziewałem. Wciąż nierówna, ale działo się coś głębszego. Rozumiała emocjonalną architekturę utworu, sposób, w jaki Bach buduje napięcie i je rozładowuje.

— Gdzie nauczyłaś się tak grać? — zapytałem bezwiednie.

— Marcus uczył mnie klasyki, kiedy byłam dzieckiem. Zanim odkryłam jazz.

— Dlaczego zmieniłaś styl?

Grała dalej, odpowiadając: — Bo muzyka klasyczna była jak ubrania kogoś innego. Piękne, ale nie moje.

— A jazz jest twój?

— Jazz jest jak oddychanie.

Patrzyłem, jak jej ręce suną po klawiszach. Było coś niemal bezbronnego w tym, jak grała Bacha, jakby odsłaniała jakiś sekret.

— Zagraj ten jazzowy utwór z dzisiaj — rzuciłem nagle.

— Nie mam do niego nut.

— Zagraj mimo to.

Płynnie przeszła z Bacha do improwizacji. Tym razem wyraźnie słyszałem klasyczne fundamenty pod jazzowymi ozdobnikami. Sposób, w jaki wykorzystywała przestrzeń, subtelne progresje harmoniczne, ostrożny balans między chaosem a kontrolą.

— Słyszy pan to, prawda? — powiedziała, wciąż grając. — Struktura tam jest. Tylko... ukryta.

Słyszałem. Właśnie w tym był problem.

Skończyła i spojrzała na mnie wyczekująco. — I co? Nadal uważa pan, że to tylko hałas?

Wyprostowałem lewą dłoń, czując znajomy ból, który przypominał mi, dlaczego jestem tu, a nie na jakiejś scenie koncertowej.

— Technika to nie wszystko — przyznałem niechętnie.

— Nie — zgodziła się. — Ale to też nie jest nic.

— Twoje klasyczne wykształcenie jest widoczne. To jedyny powód, dla którego twoja improwizacja w ogóle działa.

— Może. A może nie są tak różne, jak pan myśli.

Podszedłem bliżej fortepianu. — Zagraj coś smutnego.

— Smutnego?

— Cokolwiek to dla ciebie znaczy.

Zaczęła powolną improwizację w tonacji molowej, która sprawiła, że rozbolała mnie pierś. Było w niej tęsknota, strata, ten rodzaj głębokiego smutku, który bierze się z rozumienia, jak kruche są piękne rzeczy.

— Grasz, jakbyś nigdy nie doświadczyła prawdziwej straty — powiedziałem, nim zdążyłem się powstrzymać.

Przestała grać nagle i spojrzała na mnie. Widziałem w jej oczach rodzące się pytania i natychmiast pożałowałem, że tak się odsłoniłem.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, drzwi się otworzyły i wszedł Marcus Washington. Od razu go rozpoznałem — ta władcza postawa, ostre spojrzenie, które zdawało się ogarniać wszystko naraz.

Jego znajoma twarz pociemniała, gdy zobaczył nas samych.

— Zoe, wszędzie cię szukałem. Co ty tu robisz z nim?

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

PERSPEKTYWA ZOE

Czułam napięcie w powietrzu niczym elektryczność przed burzą. Profesor Mercer całkowicie zamilkł po tym, jak poprosił mnie, żebym zagrała coś smutnego, a teraz Marcus stał w drzwiach, wyglądając, jakby miał ochotę kogoś uderzyć.

— Wujku Marcus — powiedziałam szybko, wstając z ławki przy fortepianie. — Ja tylko…

— Widzę, co robiłaś. — Jego głos był lodowaty. Nigdy wcześniej nie słyszałam, żeby tak brzmiał.

Profesor Mercer odchrząknął. — Panie Washington. Właśnie zapoznawałem się z moją nową studentką.

Marcus nawet na niego nie spojrzał. Jego wzrok był utkwiony we mnie, a było w nim coś niebezpiecznego, co sprawiło, że przewróciło mi się w żołądku.

— Zoe, musimy porozmawiać. Teraz.

— Właściwie to byliśmy w trakcie… — zaczął Profesor Mercer.

— Teraz, Zoe. — Głos Marcusa przeciął pokój jak ostrze.

Patrzyłam na nich obu, zdezorientowana. Co tu się działo? Kilka minut wcześniej Marcus był jak zwykle wspierający, chwalił mnie przed innymi wykładowcami. Teraz wyglądał, jakby zaraz miał wybuchnąć.

— Powinnam iść — powiedziałam do Profesora Mercera, choć wcale nie chciałam. Po raz pierwszy od początku programu miałam wrażenie, że ktoś naprawdę słucha mojej muzyki. Prawdziwie słucha.

Profesor Mercer skinął głową, ale jego wyraz twarzy był dziwny. Ostrożny. — Dokończymy tę rozmowę podczas twojej pierwszej oficjalnej lekcji.

— Jasne — odparłam, łapiąc moją torbę z podłogi.

Marcus odsunął się, żeby mnie przepuścić, ale przez cały czas czułam, że obserwuje Profesora Mercera. Jakby go oceniał. Jakby rozważał, czy z nim walczyć.

Gdy tylko wyszliśmy na korytarz, Marcus chwycił mnie za ramię i odciągnął od sali ćwiczeń. Nie brutalnie, ale na tyle stanowczo, żebym wiedziała, że nie żartuje.

— Co ty, do diabła, robisz z Leo? — zapytał ostro.

Zatrzymałam się i spojrzałam na niego. — Leo? Masz na myśli Profesora Mercera?

Marcus nie odpowiedział. Po prostu szedł dalej, prawie ciągnąc mnie przez korytarz w stronę głównego wyjścia. Studenci, którzy zostali po pokazie, stali w małych grupkach, śmiali się i rozmawiali. Wszyscy zamilkli, gdy zobaczyli twarz Marcusa.

— Wujku Marcus, zaczynasz mnie straszyć — powiedziałam, starając się mówić cicho. — Co się z tobą dzieje?

Nie zatrzymał się, dopóki nie znaleźliśmy się na zewnątrz, na parkingu, z dala od wszystkich. Chłodne nocne powietrze uderzyło mnie w twarz i w końcu mogłam znów oddychać.

— Znasz Profesora Mercera? — zapytałam, przyglądając się jego twarzy w świetle latarni.

Wciąż żadnej odpowiedzi. Jego szczęka była zaciśnięta, a dłonie zaciśnięte w pięści przy bokach. Widziałam już Marcusa wściekłego — na niekompetentnych muzyków, na ludzi, którzy nie traktowali muzyki poważnie, na urzędników próbujących ciąć fundusze na programy artystyczne. Ale to było coś innego. To było osobiste.

— On jest moim profesorem — powiedziałam powoli. — Tym, który ma prowadzić moje zajęcia mentorskie.

Marcus gwałtownie się odwrócił, oczy szeroko otwarte. — Kim jest?

— Moim mentorem. Dział katedry mi go przydzielił. Dlaczego? O co tyle hałasu?

— O co tyle hałasu? — Marcus zaśmiał się, ale nie było w tym śladu rozbawienia. — Zoe, musisz zmienić tego tak zwanego mentora. Jutro z samego rana, rozumiesz?

— Co? Nie. — Słowo wyszło mi głośniej, niż zamierzałam. Para idąca do samochodu spojrzała na nas. — Dlaczego miałabym to robić?

— Bo ci tak mówię.

— To nie jest powód, wujku Marcus. To tylko twoja próba kontroli.

Jego twarz poczerwieniała. — Kontroli? Ja dbam o ciebie, Zoe. Ten człowiek jest…

— Jest czym? Wydawał mi się w porządku. Nawet więcej niż w porządku. Naprawdę dziś słuchał mojej muzyki.

— Oczywiście, że słuchał. Pewnie próbuje…

— Próbuje czego? — Skrzyżowałam ramiona na piersi. — Być dobrym nauczycielem? Pomóc mi się rozwijać? Czy nie tego chciałeś, kiedy załatwiłeś mi miejsce w tym programie?

— Nie możesz zostać w jego klasie, Zoe. Znajdź kogoś innego.

— Nie mogę tak po prostu zmienić mentora bez powodu. Zajęcia ledwo się zaczęły. Potrzebuję poważnego powodu, by prosić o zmianę, a 'mojemu wujkowi się nie podoba' nie wystarczy.

— Ja jestem wystarczającym powodem.

— Nie, nie jesteś. — Zbliżyłam się do niego, próbując odczytać wyraz jego twarzy w słabym świetle. — Co masz do Profesora Mercera? Dlaczego wyglądasz, jakbyś chciał go zabić?

Marcus odwrócił się ode mnie, patrząc na pusty kampus. Przez dłuższą chwilę nic nie mówił. Po prostu stał tam, napięty w ramionach, oddychając zbyt szybko.

— Wujku Marcus — powiedziałam znowu, tym razem łagodniej. — Dlaczego widok Profesora Mercera tak cię denerwuje? Skąd w ogóle go znasz?

Cisza.

— Marcus. — Złapałam go za ramię, zmuszając, by na mnie spojrzał. — Czego mi nie mówisz? Dlaczego tak zareagowałeś, gdy zobaczyłeś nas razem?

Spojrzał mi w oczy i po raz pierwszy w życiu zobaczyłam w nich coś jakby strach.

— Znam go — powiedział w końcu, ledwo słyszalnym szeptem. — Od bardzo dawna.

Te słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. Nagle wszystko zaczęło mieć sens — napięcie, złość, sposób, w jaki patrzyli na siebie w tej sali ćwiczeń.

— Byliście razem w klasie? — wyszeptałam.

Marcus powoli skinął głową, a ja poczułam, jak opada mi szczęka.

— O Boże.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

PUNKT WIDZENIA LEO

Spojrzałem na zegarek po raz trzeci. Piętnaście minut spóźnienia. Zoe Washington spóźniła się na nasze spotkanie o piętnaście minut.

To właśnie tego typu nieprofesjonalne zachowanie powinienem zgłosić Sullivanowi. Studentka, której nie zależy na punktualności, ewidentnie nie traktuje nauki poważnie. Mógłbym teraz pomaszerować do jego gabinetu i powiedzieć mu, że Zoe marnuje mój czas i zasoby wydziału.

Ale zamiast tego po prostu siedziałem, patrząc na pustą ławkę przy fortepianie, zastanawiając się, czy coś jej się nie stało.

Drzwi do sali ćwiczeń w końcu się otworzyły i Zoe wpadła do środka, wyglądała na zdezorientowaną i zdyszaną.

— Profesorze Mercer, tak bardzo przepraszam — powiedziała, upuszczając torbę i nuty na podłogę. — Wiem, że nie ma usprawiedliwienia dla spóźnienia. Straciłam poczucie czasu w bibliotece, potem nie mogłam znaleźć moich nut i—

— Dlaczego to ja mam być przed swoim studentem? — przerwałem, wstając z krzesła.

Zamilkła i spojrzała na mnie tymi szerokimi, ciemnymi oczami. — Nie powinien pan. To moja wina, naprawdę przepraszam. Obiecuję, że to się już nigdy nie powtórzy. Nigdy.

Byłem przygotowany, by wygłosić jej kazanie o profesjonalizmie i szacunku. Miałem cały wywód ułożony w głowie. Ale szczerość w jej głosie wytrąciła mnie z równowagi.

— Usiądź — powiedziałem zamiast tego, wskazując ławkę przy fortepianie. — Mamy dużo pracy.

— Dziękuję — powiedziała cicho, zajmując miejsce na ławce. — Naprawdę doceniam, że pan ze mnie nie rezygnuje.

Coś w sposobie, w jaki to powiedziała, ścisnęło mnie w piersi. Jakby była przyzwyczajona do tego, że ludzie z niej rezygnują.

— Skupimy się dziś na teorii klasycznej — powiedziałem, wyciągając stos materiałów dydaktycznych. — Prawdziwej teorii. Nie tych uproszczonych wersji, których uczą na kursach wstępnych.

Przez następną godzinę poddawałem ją ćwiczeniom, które mogłyby doprowadzić niektórych magistrantów do płaczu. Progresje harmoniczne, prowadzenie głosów, reguły kontrapunktu, których większość studentów jazzu nawet nie próbowała zgłębić.

— To jest fundament — tłumaczyłem, gdy pracowała nad szczególnie złożoną inwencją Bacha. — Cała reszta — jazz, blues, muzyka współczesna — wszystko opiera się na tych zasadach.

— A improwizacja? — zapytała, gdy jej palce potknęły się na trudnym fragmencie. — A co z feelingiem?

— Feeling bierze się ze zrozumienia. Nie możesz skutecznie łamać zasad, dopóki nie wiesz, jakie one są.

Pokiwała głową i spróbowała jeszcze raz. Lepiej, ale nadal nie idealnie.

— Pokażę ci — powiedziałem i usiadłem obok niej na ławce.

Zacząłem demonstrować właściwy układ palców na tym fragmencie, moje ręce poruszały się po klawiszach. — Widzisz, jak te głosy poruszają się niezależnie? Każda linia ma własną—

Sięgnąłem do wyższego dźwięku w tym samym czasie co ona i nasze dłonie zderzyły się nad klawiszami.

Kontakt był krótki, tylko muśnięcie skóry o skórę, ale przez moje ramię przeszła iskra. Oboje zamarliśmy, jej dłoń wciąż dotykała mojej, a przez moment jedynym dźwiękiem w sali był nasz oddech.

Jej skóra była ciepła i miękka, zupełnie inna niż moje zgrubiałe palce. Czułem, jak jej puls drga pod moim kciukiem.

Gwałtownie cofnąłem rękę, jakbym się oparzył.

— Przepraszam — mruknąłem, starając się zignorować mrowienie w dłoni po tym kontakcie. — Kontynuuj ćwiczenie.

Ona odchrząknęła i znów zwróciła się do fortepianu, ale widziałem, jak rumieniec wpełza jej na szyję.

Pracowaliśmy jeszcze przez trzydzieści minut w ostrożnej ciszy, oboje dbając, by nie zbliżać się do siebie za bardzo. Pod koniec zajęć udało jej się wpleść niektóre z klasycznych struktur, których ją nauczyłem, do własnej kompozycji.

— To dobre — przyznałem, słuchając, jak gra swój utwór. — Zaczynasz rozumieć, jak klasyczne ramy mogą wspierać elementy jazzu.

— Czyli mogę nadal pracować nad takimi utworami?

— Nie — powiedziałem, zaczynając pakować materiały. — W przyszłym tygodniu odrzucamy kompozycję jazzową całkowicie. Od tej pory skupiamy się tylko na klasyce.

Jej ręce znieruchomiały na klawiszach. — Co? Chyba pan żartuje.

— Mówię całkiem poważnie. Jazz to rozpraszacz od właściwych studiów muzycznych.

— Ale przecież przed chwilą powiedział pan, że mój utwór jest dobry. Powiedział pan, że klasyczne ramy wspierają elementy jazzu.

— Tak było. Ale muzyka klasyczna broni się sama. Nie potrzebuje jazzu, by być interesującą.

Wstała z ławki, a w jej oczach błysnęła złość. — To nie o to chodzi. Próbuje pan zmienić to, kim jestem jako muzyczka.

— Staram się uczynić cię lepszą muzyczką.

— Eliminując połowę mojej muzycznej tożsamości?

— Skupiając się na tym, co najważniejsze.

— Jazz jest ważny. Dla mnie to ważne.

Widziałem pasję na jej twarzy, to, jak całe ciało zdawało się wibrować od przekonania. Przypominała mi mnie samego w jej wieku, kłócącego się z własnymi nauczycielami o interpretację i wizję artystyczną.

— Omówimy to w przyszłym tygodniu — powiedziałem, chcąc zakończyć rozmowę, zanim się zaogni.

Chwyciłem teczkę i ruszyłem do drzwi, ale zatrzymał mnie jej głos.

— Skąd zna pan mojego wujka Marcusa?

Zamarłem z ręką na klamce. Oczywiście, że w końcu o to zapyta. Zastanawiałem się, kiedy ta rozmowa nastąpi.

— Profesorze? — naciskała, gdy nie odpowiedziałem.

Odwróciłem się do niej plecami i ruszyłem do drzwi. Może jeśli zignoruję pytanie, da sobie spokój.

— Wiedziałam, że pan mi nie odpowie — powiedziała i usłyszałem frustrację w jej głosie. — Byliście kolegami z roku, prawda? Gdy pan tu studiował?

Odwróciłem się powoli i natychmiast tego pożałowałem.

Stała przy fortepianie z założonymi rękami i po raz pierwszy naprawdę dostrzegłem, co ma na sobie. Prosta niebieska sukienka, która wydobywała złote plamki w jej brązowych oczach, dopasowana akurat tyle, by podkreślić jej kształty, ale nie była nieodpowiednia.

Wyglądała pięknie. Bardziej niż pięknie.

W duchu zganiłem się za samą myśl. Była moją studentką. Miała dwadzieścia dwa lata. Była, na Boga, siostrzenicą Marcusa.

— Do zobaczenia jutro na zajęciach, Washington — powiedziałem, starając się, by mój głos pozostał profesjonalny.

I wyszedłem, zanim mógłbym powiedzieć coś, czego bym żałował.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Offlimits, Professor!

Offlimits, Professor!

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa