POV Ruby
Z Alexem zawsze było łatwo—odkąd tylko pamiętam. Ale to już nie była dziecięca gra. Teraz w końcu mieliśmy wykonać misję, którą nasi rodzice wyznaczyli nam w dniu, gdy skończyliśmy szesnaście lat: pobrać się. I po raz pierwszy, właśnie teraz, to naprawdę wydawało się słuszne.
Siedzimy na dywanie z próbkami lnu i sfatygowanym albumem ze ślubami w rodzinie, debatując nad kwiatami, które nie zwiędną w sierpniu, i nad piosenką na pierwszy taniec, która mogłaby wzruszyć mojego ojca do łez.
„Piwonie umierają po dwóch godzinach”, mówię.
„Ty w jedwabiu nie”, odpowiada Alex z uśmiechem i całuje mnie—powoli, niespiesznie, naturalnie.
Przez chwilę myślę: ilu ludzi ma takie szczęście? Bez dramatów. Pełne zaufanie.
Odsuwam się, łapiąc oddech, i pozwalam, by myśl wypłynęła na głos. „Słuchaj—co jeśli spróbujemy czegoś innego tym razem? Nasza pierwsza noc… Chcę, żebyś mnie zaskoczył. Nie tak jak zwykle.”
Jego ramiona sztywnieją. „Co ty wygadujesz, Ruby? Nie tak jak zwykle, czyli jak?”
„Nie po ciemku i od razu koniec”, mówię, starając się zachować lekkość. „Chcę… nas. Chcę, żebyś chciał, żebyś—”
Parska śmiechem, ostrym. „Żartujesz sobie teraz? Żongluję lokalami, cateringiem, tabelkami mojej matki, a ty nazywasz mnie niekreatywnym, bo chcesz inny… schemat?”
„Proszę cię, żebyś zobaczył mnie”, mówię ciszej. „Żebyś wybrał mnie, nie scenariusz.”
Oblewa się rumieńcem. „Przepraszam?”
„Słyszałeś mnie. Pięć lat, Alex. Pięć lat zwyczajnego seksu dwa razy w tygodniu, przy zgaszonym świetle, ty kończysz szybko, a ja patrzę w sufit, zastanawiając się, czy to już wszystko.”
„Już zorganizowałem Dubaj”, prycha. „Loty, penthouse, prywatny kierowca—wszystko. Czego jeszcze ode mnie chcesz? To miała być niespodzianka. Jesteś niesamowita, Ruby. Niewdzięczna.”
„Nienawidzę Dubaju”, odgryzam się. „Czego ty właściwie chcesz, Alex? Czy po prostu zarezerwowałeś najlepszy hotel, który załatwili twoi ojcowscy znajomi? Masz w sobie w ogóle odrobinę kreatywności?”
„To pięciogwiazdkowy resort”, mówi już głośniej. „Większość ludzi by za to zabiła.”
„Nie jestem ‘większością ludzi’. Nie chcę folderu reklamowego. Chcę ciebie. Chcę, żebyś wybrał coś, bo mnie znasz—a nie dlatego, że ocena to 9,8.”
„Wybieram”, mówi, zaciśnięta szczęka. „Wybieram perfekcję. Wybieram, by wszystko było bezbłędne, żebyś nie musiała się martwić.”
„Perfekcja to nie to samo co bliskość”, odpowiadam. „Możesz kupić penthouse, Alex. Nie da się kupić pragnienia.”
Patrzy na mnie, urażony. „Czyli wszystko, co robię, jest złe, jeśli nie pasuje do twojego nowego scenariusza? Staram się jak mogę.”
„Twój najlepszy wynik to logistyka. Ja proszę o nas.” Kręcę głową. „Zapytaj mnie, czego chcę. Dotknij mnie tak, jakbyś mnie pragnął.”
Alex przeszedł pokój trzema krokami, jego dłonie zacisnęły się na moich nadgarstkach tak mocno, że zostawiły ślady.
„Chcesz namiętności? Chcesz, żebym rzucił cię na ścianę? Rozdarł z ciebie ubrania jak jakiś zwierz?”
„Chcę, żebyś czegoś chciał! Czegokolwiek!”
Wyszarpałam się, moja skóra paliła tam, gdzie mnie dotknął—nie z pożądania, ale ze złości.
„Ale ty nie chcesz, prawda? Po prostu odgrywasz swoje. Idealny narzeczony bawiący się w dom, dopóki tatuś nie odda firmy.”
„Przynajmniej tu jestem!”—krzyk Alexa odbija się od wysokiego sufitu. „Przynajmniej się pojawiam, zamiast uciekać na twoje tajemnicze grupy naukowe i nocne sesje w bibliotece. Uważasz, że jestem głupi, Ruby? Myślisz, że nie zauważam?”
„Zauważam co? Że mam życie poza byciem córką Kennetha Pearsona i przyszłą żoną Aleksandra Whitmore’a na pokaz?”
„Żoną na pokaz?”
Jego twarz skręciła się w coś brzydkiego, czego nigdy wcześniej u niego nie widziałam.
„Mieszkasz w tym mieszkaniu, za które płaci twój tatuś, chodzisz na zajęcia na Columbii, które on finansuje, nosisz markowe ubrania z jego kart kredytowych. Bez naszych rodzin jesteś nikim!”
Kryształ Waterford eksploduje na mojej marmurowej podłodze, białe róże i szkło rozsypują się po apartamencie na Morningside Heights. Ten dźwięk to strzał z pistoletu w kościele.
„Wynoś się.”
Alex dotknął czerwieniejącego policzka, po raz pierwszy odkąd go znam zamilkł ze zdumienia. „Ruby—”
„WYNOŚ SIĘ!”
Chwycił płaszcz, zatrzymał się przy drzwiach z ręką na klamce. Drzwi trzasnęły z kosztowną ostatecznością.
Stoję pośród zgliszczy, pierś mi się unosi, ręce drżą od adrenaliny i miłości, która musiała wreszcie nabrać kręgosłupa.
* * *
Dwa dni minęły w mgle zignorowanych połączeń i skasowanych wiadomości głosowych. W końcu odnalazłam spokój w ciszy, gdy telefon zawibrował z wiadomością od Rachel Clark, dalekiej znajomej z ich grupy do nauki Corporate Finance.
Otworzyłam wiadomość.
‘Pomyślałam, że powinnaś wiedzieć.’
Załadowały się trzy zdjęcia. Oddech zamarł mi w gardle.
Alex przyciśnięty do ceglanej ściany pod Brass Monkey. Jessica Martinez oplatająca go jak druga skóra.
Jej dłonie pod jego koszulą, jego palce wplątane w jej włosy z desperacją, jakiej nigdy u niego nie czułam. Jego ręka znikająca w jej dżinsach, podczas gdy ona gryzie go w szyję, znacząc go w sposób, w jaki ja nigdy nie potrafiłam.
Kolejna wiadomość: ‘Wyszli razem. Uznałam, że zasługujesz na prawdę.’
Wpatrywałam się w zdjęcia, aż wypaliły mi się w siatkówkach.
Najpierw przychodzi zazdrość—gorąca i brudna, bo zbudowana z miłości. Kocham go. Nie chcę go oddać. Ale jeśli nie wybiera mnie, to co właściwie robimy?
Pięć lat letnich dotyków, uprzejmych pocałunków i zaplanowanej bliskości, a tak właśnie złapał inną kobietę. Jakby umierał z głodu. Jakby bez niej nie mógł żyć. Jakby była wszystkim, czym dla niego nigdy nie byłam.
Trzy godziny później zadzwonił dzwonek do drzwi.
Przez judasza: Alex ściskający dwie tuziny czerwonych róż, jego twarz ułożona w starannie wyćwiczoną maskę skruchy. Widziałam, jak ćwiczył ten wyraz przed trudnymi posiedzeniami zarządu.
„Ruby, proszę. Otwórz drzwi. Spieprzyłem. Muszę to wyjaśnić.”
Otworzyłam, jedwabny szlafrok idealnie zawiązany, makijaż bezbłędny—obraz opanowania, którego się po mnie spodziewał.
„Jessica Martinez.” Mój głos był konwersacyjny, jakbyśmy omawiali pogodę. „Serio, Alex? Ona nawet nie jest ładna.”
„Wiesz?” Róże drżały mu w rękach. „Ruby, przepraszam. Po naszej kłótni byłem pijany, wściekły—”
„Byłeś napalonym psem.” Wzięłam róże, wciągnęłam ich mdlący zapach. „Pierwszy raz w życiu naprawdę kogoś chciałeś. Jak się z tym czułeś?”
„To nic nie znaczyło—”
„To znaczyło wszystko.” Odstawiłam róże na konsolę, każdy mój ruch był precyzyjny i kontrolowany.
„To nieprawda. Kocham cię.”
„Chcesz mnie?” zapytałam, cicho, ale stanowczo. „Chcesz mnie w swoim łóżku, Alex? Chcesz mnie, a nie to porozumienie? Nie proszę, żebyś cofnął czas—oboje zostaliśmy do tego wychowani, urodzeni, by się pobrać.”
„Ruby, ja nawet nie wiem, jak nie chcieć cię!” wybuchł. „Żyję z tym od pięciu lat. Powiedz, co mam zrobić. Spieprzyłem. Ale ty—jesteś moim życiem.”
„Już nie wiem, Alex”, powiedziałam, a prawda raniła, gdy wychodziła z ust. „Już nie wiem, czy tego chcę. Chcę pauzy. A jeśli zobaczysz zdjęcie, na którym moje usta są na szyi innego faceta—to znaczy, że próbuję się odnaleźć. I jesteśmy kwita.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Odprawiłam Alexa ze spokojnymi dłońmi i głosem, który nie drżał.
"Muszę się przygotować na jutrzejszy seminar," powiedziałam mu, obserwując, jak ulga spływa na jego twarz, gdy chwyta się tej liny ratunkowej normalności.
Drzwi cicho się zamknęły. Stałam w ciszy mojego mieszkania, po czym podeszłam do lustra w sypialni i przyjrzałam się kobiecie spoglądającej z powrotem.
Nie ofiara. Nigdy ofiara.
Nie w świecie, gdzie Rachel Clark zapewne rozesłała te zdjęcia połowie Columbii.
Sen nie przyszedł. Zamiast tego leżałam, budując z jedwabiu i pewności pancerz, ćwicząc rolę, jaką miałam odegrać, gdy nadejdzie świt. O piątej rano byłam już w łazience, przeobrażając się z precyzją generała szykującego się do wojny.
Sukienka była nowa—kupiona dwa tygodnie temu w akcie buntu, którego sensu nie rozumiałam aż do teraz. Burgundowy jedwab oplatający krągłości, których Alex nigdy tak naprawdę nie docenił, dekolt sugerujący więcej niż odkrywający, długość sukienki czyniąca każdy krok zamierzonym aktem.
Pancerz, tak—ale dziś także broń. Chcę poczuć puls w miejscach, do których nigdy nie dotarł. Chcę dowodu, że moje ciało należy do mnie.
Połączyłam ją z Louboutinami, które mama przysłała mi na urodziny, tymi, które Alex nazwał "przesadnymi".
Emma niemal upuściła kawę, kiedy wyszłam z pokoju.
"O kurwa, Ruby." Oczy mojej współlokatorki rozszerzyły się z podziwu. "Wyglądasz—"
"Jakbym się nie ukrywała?" Chwyciłam swój kubek, wdychając parę.
"Jakbyś polowała." Emma uśmiechnęła się szeroko, jej instynkty studentki prawa ostrzejsze niż zwykle. "Kimkolwiek on jest, nie ma szans."
"Może jest tylko ja... i możliwość poczucia czegoś." Pozwoliłam, by to kłamstwo rozgościło się, ciepłe i niebezpieczne.
"Jasne. I ta sukienka na pewno nie jest na Zarządzanie Strategiczne z profesorem Greenem." Znaczący uśmiech Emmy sprawił, że się zatrzymałam. "Cały kampus wie, że jest nieosiągalny. Nawet Sophia Dunn—wiesz, ta doktorantka z kontraktem modelingowym—poniosła spektakularną porażkę w zeszłym semestrze."
"Nie zamierzam uwodzić naszego profesora, Emmo."
"Oczywiście, że nie." Chwyciła swoją torbę, kierując się do drzwi. "Ale gdybyś chciała, ta sukienka byłaby dowodem rzeczowym jako broń śmiertelna."
Spacer na kampus zwykle mnie uspokajał—ulicami Morningside Heights obsadzonymi drzewami, obok kawiarni już szykujących się na poranny szturm. Dziś każdy krok był jak wejście na scenę.
Po trzecim wykładzie mdliło mnie od ciężaru spojrzeń śledzących każdy mój ruch. Szepczące głosy snuły się za mną po korytarzach jak dym.
"—słyszałam, że to była Jessica Martinez—"
"—w łazience w Brass Monkey—"
"—biedna Ruby, ale szczerze, Alex zawsze był—"
Trzymałam wyprostowane plecy, spokojny uśmiech, odgrywając obojętność z takim zaangażowaniem, że niemal sama w to uwierzyłam.
Niech patrzą. Niech szepczą. Spodziewali się zobaczyć Ruby Pearson rozbitą. Zamiast tego dostali coś zupełnie innego.
Potem nadeszło Zarządzanie Strategiczne, a profesor Aiden Green wszedł do sali.
Ciśnienie w pomieszczeniu się zmieniło. Zawsze tak było, gdy wchodził—jakby grawitacja nagle przypomniała sobie o swoim obowiązku.
Sześć stóp opanowanej siły w grafitowym garniturze, uszytym przez kogoś, kto wiedział, czego potrzeba. Ciemne włosy, perfekcyjnie niedbałe, jakby przeczesał je ręką, rozwiązując zawiłe równania.
"Dzień dobry, przyszli tytani biznesu."
Jego głos miał w sobie tę szczególną mieszankę sarkazmu i autorytetu, która połowę klasy sprawiała, że chcieli mu zaimponować, a drugą połowę—rzucić mu wyzwanie.
"Dziś omawiamy wrogie przejęcia. Jakże adekwatny temat na wtorek."
Prowadził wykład jak drapieżnik uczący ofiarę, jak polować—opanowany, precyzyjny, miażdżący, gdy chciał. Rozkładał studia przypadków z chirurgiczną dokładnością, a jego pytania miały na celu obnażenie słabego myślenia.
"Panie Davidson," zwrócił się do chłopaka, który zamiast w notatki, gapił się na mnie. "Proszę wyjaśnić strategię obrony poison pill."
Davidson się zmieszał. Mina profesora Greena się nie zmieniła, ale coś w jego oczach się zaostrzyło.
„Może gdybyś skupił się na materiale, a nie na stroju panny Pearson, miałbyś odpowiedź.”
W sali zapanowała cisza. Policzek zalał mnie rumieńcem, ale nie odrywałam wzroku od ekranu laptopa.
„Choć przyznaję”, ciągnął dalej, a jego ton stał się bardziej niebezpieczny, „panna Pearson wydaje się dziś wyjątkowo… skupiona.”
Wtedy podniosłam wzrok, spotykając jego spojrzenie. Jego oczy—zielone jak jego nazwisko, jakże absurdalnie idealne—przytrzymały moje o ułamek sekundy za długo. Między nami przepłynęło coś elektryzującego, niewypowiedzianego, ale nie do pomylenia.
Może tak wygląda zemsta w moim wydaniu: nie zniszczenie—przebudzenie.
Zuchwałość tego, co rozważałam, wygięła moje usta w uśmiech, którego nie mogłam powstrzymać.
Oczywiście, że to zauważył.
„Panno Pearson.” Moje imię na jego ustach zabrzmiało jak wyzwanie. „Skoro dziś jest pani tak zaangażowana, może wyjaśni pani postanowienia ustawy Williamsa dotyczące ofert przejęcia?”
Powoli wstałam, świadoma każdego spojrzenia w sali. „Ustawa Williamsa nakłada na podmiot przejmujący ponad 5% akcji spółki obowiązek ujawnienia swoich zamiarów w ciągu dziesięciu dni. Ma ona chronić akcjonariuszy przed drapieżnymi praktykami, zapewniając przejrzystość podczas prób wrogiego przejęcia.”
„A jakie są implikacje dla strategii obronnych?”
„Wyrównuje szanse.” Mój głos był spokojny, profesjonalny, ale spojrzenie zatrzymałam na nim. „Zmusu agresora do odkrycia kart na wczesnym etapie. Choć czasem…” Zawiesiłam głos, lekko przechylając głowę, „najlepszą obroną jest uczynienie się zbyt niebezpiecznym do przejęcia.”
Cisza.
Wtedy na jego twarzy pojawił się powolny uśmiech—nie ten wyuczony do nauczania, ale coś bardziej szczerego i nieskończenie groźniejszego.
„Doskonała analiza, panno Pearson.” Odwrócił się do tablicy, ale nie zanim dostrzegłam błysk zaciekawienia w jego oczach. „Choć powiedziałbym, że groźba działa tylko wtedy, gdy jest się gotowym ją spełnić.”
Serce mi zadrżało. Spełnić groźbę. Te słowa trafiły niżej, niż powinny, rozpalając miejsca, które były dotąd odrętwiałe. Chcę wiedzieć, jak to jest pragnąć bez przepraszania za to.
Puściłam mu oczko. Naprawdę puściłam oczko. Przy czterdziestu studentach.
Marker w jego dłoni zastygł przy tablicy. Patrzył na mnie przez chwilę, po czym kontynuował wykład. Ale przez resztę zajęć czułam jego uwagę skierowaną na mnie, jakby padała na mnie fala światła, której nie mogłam uniknąć.
Gdy wykład się skończył, studenci szybko opuścili salę, chętni, by omówić to, czego byli świadkami. Ja nie spieszyłam się z pakowaniem, wiedząc, że czeka.
„Panno Pearson.” Opierał się niedbale o biurko, z założonymi rękoma, a na jego ustach błąkał się niemal leniwy uśmiech. „Proszę zostać na chwilę.”
Podeszłam powoli, zatrzymując się tuż poza granicą przyzwoitej odległości. „Tak, profesorze?”
„Mocne oczko.” Jego oczy błyszczały rozbawieniem. „Tego nie ma w sylabusie, ale podziwiam pewność siebie.”
„Nie usłyszałam dziś niczego szczególnie nowego,” powiedziałam, udając niewinną, choć z zadziornym uśmiechem. „Uznałam więc, że gramy w jednej lidze.”
Naprawdę się zaśmiał—pełnym, głębokim głosem, który naruszył moją równowagę. „Ambitna. Ostatnio sprawdzałem, na twojej legitymacji studenckiej nie ma napisu 'Profesor'.”
„Dobrze, że nie zależy mi na tytule.” Poprawiłam pasek torebki, celowo przyciągając jego wzrok do sukienki, którą Emma nazwała 'bronią'. „Chcę czegoś innego.”
„Tajemnicza.” Uniósł brew, a ciekawość zastąpiła rozbawienie. „Powinienem poczuć się pochlebiony czy zaniepokojony?”
„Oba.” Wygładziłam pasek torby jeszcze raz, celowo. „Miłego dnia, profesorze Green.”
Odwróciłam się i ruszyłam w stronę drzwi, zmuszając się, by nie obejrzeć się za siebie, choć czułam jego spojrzenie wypalające we mnie ślad.
„Wzajemnie, panno Pearson,” zawołał za mną, a w jego głosie pobrzmiewała ta niebezpieczna nuta sarkazmu. „I proszę ograniczyć swoje próby zdobycia dodatkowych punktów poza pierwszym rzędem. To rozprasza innych studentów.”
„Tylko innych studentów?” Zatrzymałam się przy drzwiach, spoglądając przez ramię.
Jego uśmiech był teraz czystą drapieżnością. „Wynoś się z mojej sali, Ruby.”
Ale sposób, w jaki wypowiedział moje imię—moje imię, nie 'panno Pearson'—powiedział mi wszystko, co powinnam wiedzieć. Jeśli istnieje wersja mnie, która budzi się tutaj, nie będę jej za nic przepraszać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Piwonie dotarły jako pierwsze.
Potem róże.
Potem storczyki, tak drogie, że Emma aż westchnęła z wrażenia.
– Nasze mieszkanie wygląda, jakby ktoś obrabował salę weselną – powiedziała Emma, odsuwając kryształowy wazon, by zrobić miejsce na kawę. – Jeśli Alex wyśle jeszcze jedną kompozycję, wyhoduję sobie alergię na pyłki z czystej złośliwości.
– Jest uparty. – Wyrzuciłam do kosza wczorajsze lilie, a ich mdląco-słodki zapach podążył za mną do zlewu.
– Jest zdesperowany. – Emma usiadła na barowym stołku. – Cały kampus już wie, co zrobił. Próbuję ratować sytuację.
Miała rację. Przez dwa tygodnie Alex urządzał publiczne tournée z przeprosinami, które zaimponowałoby nawet menedżerowi kampanii politycznej. Kawa z biblioteki pojawiała się zawsze wtedy, gdy się uczyłam.
Zaczął dołączać do moich porannych biegów – mimo że nienawidził ćwiczeń – dyszał, próbując dotrzymać mi kroku przez Riverside Park.
– Nawodnienie to nie odkupienie win – powiedziałam mu wczoraj, gdy po trzecim kilometrze wcisnął mi butelkę wody do dłoni. A mimo to coś się we mnie zaciskało – pamiętał mój rytm, moje tempo. To część tego, za co go kocham.
– To dopiero początek – odpowiedział, jego urok wciąż niezakłócony, choć pot ściekał mu po skroni. ***
Czwartek, prawie wieczór, zastał mnie w Cannon’s, barze na kampusie, gdzie moja grupa od rozliczeń odpoczywała po Zajęciach z Finansów Korporacyjnych. Emma zamówiła naszą stałą kolejkę, a ja przewijałam telefon, celowo ignorując najnowszą wiadomość od Alexa.
Drzwi zadźwięczały i nie musiałam patrzeć, by wiedzieć, kto wszedł – zmiana kobiecej uwagi była wyczuwalna.
– Panie. – Alex pojawił się przy naszym stoliku, jego polo Columbia Business strategicznie niedbałe. – Mogę się dosiąść?
– Właśnie...
– Alex Whitmore? – Melissa z naszej grupy finansowej niemal zamruczała. – Oczywiście, siadaj.
Usiadł w loży, jego udo dotknęło mojego, gdy sprawdzałam telefon. Ikona udostępniania lokalizacji świeciła oskarżycielsko.
Włączyliśmy ją na pierwszym roku – dla bezpieczeństwa, tak mówiliśmy. Dla wygody. Zapomniałam, że istnieje, bo mu ufałam.
Teraz używał jej, by śledzić mnie jak zwierzynę.
– Świętujemy prezentację Ruby – powiedziała Emma, a jej ton mógłby przeciąć szkło. – Rozniosła dziś case study Berkshire.
– Zawsze tak robi – Alex położył dłoń na moim kolanie pod stołem. – Moja genialna dziewczynka.
Zdjęłam jego rękę. – Właśnie wychodziliśmy.
– Właściwie... – Alex wstał, zwracając się do całego stołu swoim menadżerskim uśmiechem. – Jutro wieczorem organizuję prywatną imprezę. Apex – wiecie, ten klub w Meatpacking? VIP, butelki, wszystko. Wszyscy jesteście zaproszeni.
Przy stole wybuchła ekscytacja. Apex miał trzymiesięczną listę oczekujących i selekcję, która odsyłała nawet celebrytów.
– Ruby? – Jego głos brzmiał perfekcyjnie wyważoną nadzieją. – Przyjdziesz, prawda?
Wszystkie oczy skierowały się na mnie. Ustawka była idealna – odmów, będziesz wyglądać na małostkową; zaakceptuj, potwierdzisz jego kampanię. Wychowano nas, by wygrywać takie pokoje jak ten.
– Jasne. – Zgarnęłam torbę. – Liczba osób pomaga w kwestiach bezpieczeństwa. – Nie szłam dla ludzi; musiałam sprawdzić, czy nasze my jeszcze potrafi oddychać w tłumie.
Jego uśmiech zadrżał. Nie tego się spodziewał.
Wyszłam, nie oglądając się za siebie, wyłączając udostępnianie lokalizacji w windzie.
Dwie godziny później wsunęłam się do sali seminaryjnej w Carroll Hall, gdzie "Strategy Lab" profesora Greena już trwał.
Nie istniały oficjalnie w żadnym sylabusie, te wieczorne spotkania stały się legendarne – wtedy Aiden Green przestawał być tylko profesorem i stawał się kimś znacznie bardziej niebezpiecznym.
Podwinął rękawy, porzucił krawat i opanował salę energią, przy której świetlówki wydawały się cieplejsze.
Dwudziestu studentów chłonęło każde jego słowo, gdy analizował przypadek wrogiego przejęcia, obracając marker w palcach jak magik rozgrzewający się przed występem.
– Błąd – powiedział, siadając na brzegu biurka – to myśleć, że agresja równa się strategii. Czasem najinteligentniejszym posunięciem jest uczynić siebie zbyt wartościowym, by atakować.
– Ale jeśli wszyscy wiedzą, że jesteś wartościowy – zaoponował magister – czy nie robisz się wtedy większym celem?
Aiden się uśmiechnął. – Tylko jeśli myślą, że mogą sobie na ciebie pozwolić.
Jego wzrok znalazł mój po drugiej stronie sali. Wybrałam miejsce ostrożnie – widoczne, ale nie rzucające się w oczy, wystarczająco blisko, by się zaangażować, ale na tyle daleko, by zachować wiarygodne pozory.
– Panno Pearson. – Wskazał na mnie markerem. – Wygląda na to, że ma pani przemyślenia o wartości strategicznej.
– Uważam – powiedziałam, pozwalając, by mój głos poniósł się po sali – że wartość jest subiektywna. To, co dla jednego kupca jest bezwartościowe, dla innego może być bezcenne. Sztuką jest wiedzieć, dla którego kupca grasz.
– Grasz? – Przechylił głowę, rozbawiony. – Ciekawy wybór słowa.
– Wszystko to gra, profesorze. Nawet autentyczność. – Pochyliłam się lekko do przodu. – Pytanie, czy twoja publiczność docenia przedstawienie.
Sala ucichła, zapadła ta szczególna cisza, po której rodzą się plotki.
– Skoro mowa o występach – powiedział, tonując na coś bardziej swobodnego – ktoś wie, w czym jestem dobry poza strategią korporacyjną?
Nerwowe śmiechy. Ktoś zaproponował golfa. Ktoś inny pokera.
– Taniec – powiedział, nie odrywając ode mnie wzroku. – Jestem świetnym tancerzem.
– Naprawdę? – Utrzymałam lekki, konwersacyjny ton. – Jaki rodzaj?
– Taki, który wymaga partnera nadążającego za tempem. – Zakręcił markerem raz jeszcze. – Choć czas niestety często depta mi po palcach.
– Szkoda – powiedziałam, czując lekkomyślną iskrę. – Niektóre rytmy objawiają się dopiero z odpowiednim partnerem.
Sala wstrzymała oddech. Ktoś za głośno stukał w klawiaturę.
Aiden zerknął teatralnie na zegar. – Skoro już mowa o wyczuciu czasu, zakończmy na dziś. Praca domowa o obronach przed wrogim przejęciem na poniedziałek. Proszę, nie pozwólcie, by zepsuła wam weekend.
Rozdał materiały z wprawą, przechodząc przez salę, aż dotarł do mnie ostatni. Kładąc kartkę na mojej ławce, musnął palcami moje – ledwo wyczuwalnie, być może przypadkiem, ale zdecydowanie nie przez przypadek.
Na dole kartki, jego ostrym charakterem pisma: Liczy się praca nóg. – A
– Ciekawy temat dziś – powiedziałam cicho, gdy studenci powoli wychodzili.
– Ciekawe pytania z sali. – Wyprostował się, powracając do profesjonalnego dystansu. – Powinnaś przychodzić częściej.
– Na Strategy Lab?
– Tam, gdzie myślisz, że nauczysz się czegoś wartościowego. – Jego uśmiech był czystym niebezpieczeństwem. – Ale ostrzegam – jestem wymagającym nauczycielem.
– Dobrze się składa, bo jestem doskonałą uczennicą.
– Zobaczymy, czy to prawda, prawda?
Emma czekała na korytarzu, gdy wyszłam, wciąż z przyspieszonym pulsem.
– To wyglądało intensywnie – powiedziała, ruszając u mojego boku.
– To tylko akademicka dyskusja.
– Jasne. A ta sukienka z wtorku to były tylko ubrania. – Szturchnęła mnie w ramię. – Uważaj, Ruby. Aiden Green nie robi niczego na pół gwizdka.
Telefon zawibrował. Alex dodał nasze imiona do jutrzejszej listy VIP, złote logo Apex błyszczało na czerni.
‘Dzięki, do zobaczenia,’ odpisałam, wiedząc już, że jutrzejszy wieczór będzie daleki od prostoty.
– Igrasz z ogniem – ostrzegła Emma, gdy ruszyłyśmy w stronę domu.
Pomyślałam o notatce Aidena schowanej w torbie, o pracy nóg, partnerach i rytmach, które wymagają perfekcyjnego wyczucia czasu.
– Może właśnie chcę się spalić.
Przesuń w górę, aby kontynuować