Odprawiłam Alexa ze spokojnymi dłońmi i głosem, który nie drżał.
"Muszę się przygotować na jutrzejszy seminar," powiedziałam mu, obserwując, jak ulga spływa na jego twarz, gdy chwyta się tej liny ratunkowej normalności.
Drzwi cicho się zamknęły. Stałam w ciszy mojego mieszkania, po czym podeszłam do lustra w sypialni i przyjrzałam się kobiecie spoglądającej z powrotem.
Nie ofiara. Nigdy ofiara.
Nie w świecie, gdzie Rachel Clark zapewne rozesłała te zdjęcia połowie Columbii.
Sen nie przyszedł. Zamiast tego leżałam, budując z jedwabiu i pewności pancerz, ćwicząc rolę, jaką miałam odegrać, gdy nadejdzie świt. O piątej rano byłam już w łazience, przeobrażając się z precyzją generała szykującego się do wojny.
Sukienka była nowa—kupiona dwa tygodnie temu w akcie buntu, którego sensu nie rozumiałam aż do teraz. Burgundowy jedwab oplatający krągłości, których Alex nigdy tak naprawdę nie docenił, dekolt sugerujący więcej niż odkrywający, długość sukienki czyniąca każdy krok zamierzonym aktem.
Pancerz, tak—ale dziś także broń. Chcę poczuć puls w miejscach, do których nigdy nie dotarł. Chcę dowodu, że moje ciało należy do mnie.
Połączyłam ją z Louboutinami, które mama przysłała mi na urodziny, tymi, które Alex nazwał "przesadnymi".
Emma niemal upuściła kawę, kiedy wyszłam z pokoju.
"O kurwa, Ruby." Oczy mojej współlokatorki rozszerzyły się z podziwu. "Wyglądasz—"
"Jakbym się nie ukrywała?" Chwyciłam swój kubek, wdychając parę.
"Jakbyś polowała." Emma uśmiechnęła się szeroko, jej instynkty studentki prawa ostrzejsze niż zwykle. "Kimkolwiek on jest, nie ma szans."
"Może jest tylko ja... i możliwość poczucia czegoś." Pozwoliłam, by to kłamstwo rozgościło się, ciepłe i niebezpieczne.
"Jasne. I ta sukienka na pewno nie jest na Zarządzanie Strategiczne z profesorem Greenem." Znaczący uśmiech Emmy sprawił, że się zatrzymałam. "Cały kampus wie, że jest nieosiągalny. Nawet Sophia Dunn—wiesz, ta doktorantka z kontraktem modelingowym—poniosła spektakularną porażkę w zeszłym semestrze."
"Nie zamierzam uwodzić naszego profesora, Emmo."
"Oczywiście, że nie." Chwyciła swoją torbę, kierując się do drzwi. "Ale gdybyś chciała, ta sukienka byłaby dowodem rzeczowym jako broń śmiertelna."
Spacer na kampus zwykle mnie uspokajał—ulicami Morningside Heights obsadzonymi drzewami, obok kawiarni już szykujących się na poranny szturm. Dziś każdy krok był jak wejście na scenę.
Po trzecim wykładzie mdliło mnie od ciężaru spojrzeń śledzących każdy mój ruch. Szepczące głosy snuły się za mną po korytarzach jak dym.
"—słyszałam, że to była Jessica Martinez—"
"—w łazience w Brass Monkey—"
"—biedna Ruby, ale szczerze, Alex zawsze był—"
Trzymałam wyprostowane plecy, spokojny uśmiech, odgrywając obojętność z takim zaangażowaniem, że niemal sama w to uwierzyłam.
Niech patrzą. Niech szepczą. Spodziewali się zobaczyć Ruby Pearson rozbitą. Zamiast tego dostali coś zupełnie innego.
Potem nadeszło Zarządzanie Strategiczne, a profesor Aiden Green wszedł do sali.
Ciśnienie w pomieszczeniu się zmieniło. Zawsze tak było, gdy wchodził—jakby grawitacja nagle przypomniała sobie o swoim obowiązku.
Sześć stóp opanowanej siły w grafitowym garniturze, uszytym przez kogoś, kto wiedział, czego potrzeba. Ciemne włosy, perfekcyjnie niedbałe, jakby przeczesał je ręką, rozwiązując zawiłe równania.
"Dzień dobry, przyszli tytani biznesu."
Jego głos miał w sobie tę szczególną mieszankę sarkazmu i autorytetu, która połowę klasy sprawiała, że chcieli mu zaimponować, a drugą połowę—rzucić mu wyzwanie.
"Dziś omawiamy wrogie przejęcia. Jakże adekwatny temat na wtorek."
Prowadził wykład jak drapieżnik uczący ofiarę, jak polować—opanowany, precyzyjny, miażdżący, gdy chciał. Rozkładał studia przypadków z chirurgiczną dokładnością, a jego pytania miały na celu obnażenie słabego myślenia.
"Panie Davidson," zwrócił się do chłopaka, który zamiast w notatki, gapił się na mnie. "Proszę wyjaśnić strategię obrony poison pill."
Davidson się zmieszał. Mina profesora Greena się nie zmieniła, ale coś w jego oczach się zaostrzyło.
„Może gdybyś skupił się na materiale, a nie na stroju panny Pearson, miałbyś odpowiedź.”
W sali zapanowała cisza. Policzek zalał mnie rumieńcem, ale nie odrywałam wzroku od ekranu laptopa.
„Choć przyznaję”, ciągnął dalej, a jego ton stał się bardziej niebezpieczny, „panna Pearson wydaje się dziś wyjątkowo… skupiona.”
Wtedy podniosłam wzrok, spotykając jego spojrzenie. Jego oczy—zielone jak jego nazwisko, jakże absurdalnie idealne—przytrzymały moje o ułamek sekundy za długo. Między nami przepłynęło coś elektryzującego, niewypowiedzianego, ale nie do pomylenia.
Może tak wygląda zemsta w moim wydaniu: nie zniszczenie—przebudzenie.
Zuchwałość tego, co rozważałam, wygięła moje usta w uśmiech, którego nie mogłam powstrzymać.
Oczywiście, że to zauważył.
„Panno Pearson.” Moje imię na jego ustach zabrzmiało jak wyzwanie. „Skoro dziś jest pani tak zaangażowana, może wyjaśni pani postanowienia ustawy Williamsa dotyczące ofert przejęcia?”
Powoli wstałam, świadoma każdego spojrzenia w sali. „Ustawa Williamsa nakłada na podmiot przejmujący ponad 5% akcji spółki obowiązek ujawnienia swoich zamiarów w ciągu dziesięciu dni. Ma ona chronić akcjonariuszy przed drapieżnymi praktykami, zapewniając przejrzystość podczas prób wrogiego przejęcia.”
„A jakie są implikacje dla strategii obronnych?”
„Wyrównuje szanse.” Mój głos był spokojny, profesjonalny, ale spojrzenie zatrzymałam na nim. „Zmusu agresora do odkrycia kart na wczesnym etapie. Choć czasem…” Zawiesiłam głos, lekko przechylając głowę, „najlepszą obroną jest uczynienie się zbyt niebezpiecznym do przejęcia.”
Cisza.
Wtedy na jego twarzy pojawił się powolny uśmiech—nie ten wyuczony do nauczania, ale coś bardziej szczerego i nieskończenie groźniejszego.
„Doskonała analiza, panno Pearson.” Odwrócił się do tablicy, ale nie zanim dostrzegłam błysk zaciekawienia w jego oczach. „Choć powiedziałbym, że groźba działa tylko wtedy, gdy jest się gotowym ją spełnić.”
Serce mi zadrżało. Spełnić groźbę. Te słowa trafiły niżej, niż powinny, rozpalając miejsca, które były dotąd odrętwiałe. Chcę wiedzieć, jak to jest pragnąć bez przepraszania za to.
Puściłam mu oczko. Naprawdę puściłam oczko. Przy czterdziestu studentach.
Marker w jego dłoni zastygł przy tablicy. Patrzył na mnie przez chwilę, po czym kontynuował wykład. Ale przez resztę zajęć czułam jego uwagę skierowaną na mnie, jakby padała na mnie fala światła, której nie mogłam uniknąć.
Gdy wykład się skończył, studenci szybko opuścili salę, chętni, by omówić to, czego byli świadkami. Ja nie spieszyłam się z pakowaniem, wiedząc, że czeka.
„Panno Pearson.” Opierał się niedbale o biurko, z założonymi rękoma, a na jego ustach błąkał się niemal leniwy uśmiech. „Proszę zostać na chwilę.”
Podeszłam powoli, zatrzymując się tuż poza granicą przyzwoitej odległości. „Tak, profesorze?”
„Mocne oczko.” Jego oczy błyszczały rozbawieniem. „Tego nie ma w sylabusie, ale podziwiam pewność siebie.”
„Nie usłyszałam dziś niczego szczególnie nowego,” powiedziałam, udając niewinną, choć z zadziornym uśmiechem. „Uznałam więc, że gramy w jednej lidze.”
Naprawdę się zaśmiał—pełnym, głębokim głosem, który naruszył moją równowagę. „Ambitna. Ostatnio sprawdzałem, na twojej legitymacji studenckiej nie ma napisu 'Profesor'.”
„Dobrze, że nie zależy mi na tytule.” Poprawiłam pasek torebki, celowo przyciągając jego wzrok do sukienki, którą Emma nazwała 'bronią'. „Chcę czegoś innego.”
„Tajemnicza.” Uniósł brew, a ciekawość zastąpiła rozbawienie. „Powinienem poczuć się pochlebiony czy zaniepokojony?”
„Oba.” Wygładziłam pasek torby jeszcze raz, celowo. „Miłego dnia, profesorze Green.”
Odwróciłam się i ruszyłam w stronę drzwi, zmuszając się, by nie obejrzeć się za siebie, choć czułam jego spojrzenie wypalające we mnie ślad.
„Wzajemnie, panno Pearson,” zawołał za mną, a w jego głosie pobrzmiewała ta niebezpieczna nuta sarkazmu. „I proszę ograniczyć swoje próby zdobycia dodatkowych punktów poza pierwszym rzędem. To rozprasza innych studentów.”
„Tylko innych studentów?” Zatrzymałam się przy drzwiach, spoglądając przez ramię.
Jego uśmiech był teraz czystą drapieżnością. „Wynoś się z mojej sali, Ruby.”
Ale sposób, w jaki wypowiedział moje imię—moje imię, nie 'panno Pearson'—powiedział mi wszystko, co powinnam wiedzieć. Jeśli istnieje wersja mnie, która budzi się tutaj, nie będę jej za nic przepraszać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Piwonie dotarły jako pierwsze.
Potem róże.
Potem storczyki, tak drogie, że Emma aż westchnęła z wrażenia.
– Nasze mieszkanie wygląda, jakby ktoś obrabował salę weselną – powiedziała Emma, odsuwając kryształowy wazon, by zrobić miejsce na kawę. – Jeśli Alex wyśle jeszcze jedną kompozycję, wyhoduję sobie alergię na pyłki z czystej złośliwości.
– Jest uparty. – Wyrzuciłam do kosza wczorajsze lilie, a ich mdląco-słodki zapach podążył za mną do zlewu.
– Jest zdesperowany. – Emma usiadła na barowym stołku. – Cały kampus już wie, co zrobił. Próbuję ratować sytuację.
Miała rację. Przez dwa tygodnie Alex urządzał publiczne tournée z przeprosinami, które zaimponowałoby nawet menedżerowi kampanii politycznej. Kawa z biblioteki pojawiała się zawsze wtedy, gdy się uczyłam.
Zaczął dołączać do moich porannych biegów – mimo że nienawidził ćwiczeń – dyszał, próbując dotrzymać mi kroku przez Riverside Park.
– Nawodnienie to nie odkupienie win – powiedziałam mu wczoraj, gdy po trzecim kilometrze wcisnął mi butelkę wody do dłoni. A mimo to coś się we mnie zaciskało – pamiętał mój rytm, moje tempo. To część tego, za co go kocham.
– To dopiero początek – odpowiedział, jego urok wciąż niezakłócony, choć pot ściekał mu po skroni. ***
Czwartek, prawie wieczór, zastał mnie w Cannon’s, barze na kampusie, gdzie moja grupa od rozliczeń odpoczywała po Zajęciach z Finansów Korporacyjnych. Emma zamówiła naszą stałą kolejkę, a ja przewijałam telefon, celowo ignorując najnowszą wiadomość od Alexa.
Drzwi zadźwięczały i nie musiałam patrzeć, by wiedzieć, kto wszedł – zmiana kobiecej uwagi była wyczuwalna.
– Panie. – Alex pojawił się przy naszym stoliku, jego polo Columbia Business strategicznie niedbałe. – Mogę się dosiąść?
– Właśnie...
– Alex Whitmore? – Melissa z naszej grupy finansowej niemal zamruczała. – Oczywiście, siadaj.
Usiadł w loży, jego udo dotknęło mojego, gdy sprawdzałam telefon. Ikona udostępniania lokalizacji świeciła oskarżycielsko.
Włączyliśmy ją na pierwszym roku – dla bezpieczeństwa, tak mówiliśmy. Dla wygody. Zapomniałam, że istnieje, bo mu ufałam.
Teraz używał jej, by śledzić mnie jak zwierzynę.
– Świętujemy prezentację Ruby – powiedziała Emma, a jej ton mógłby przeciąć szkło. – Rozniosła dziś case study Berkshire.
– Zawsze tak robi – Alex położył dłoń na moim kolanie pod stołem. – Moja genialna dziewczynka.
Zdjęłam jego rękę. – Właśnie wychodziliśmy.
– Właściwie... – Alex wstał, zwracając się do całego stołu swoim menadżerskim uśmiechem. – Jutro wieczorem organizuję prywatną imprezę. Apex – wiecie, ten klub w Meatpacking? VIP, butelki, wszystko. Wszyscy jesteście zaproszeni.
Przy stole wybuchła ekscytacja. Apex miał trzymiesięczną listę oczekujących i selekcję, która odsyłała nawet celebrytów.
– Ruby? – Jego głos brzmiał perfekcyjnie wyważoną nadzieją. – Przyjdziesz, prawda?
Wszystkie oczy skierowały się na mnie. Ustawka była idealna – odmów, będziesz wyglądać na małostkową; zaakceptuj, potwierdzisz jego kampanię. Wychowano nas, by wygrywać takie pokoje jak ten.
– Jasne. – Zgarnęłam torbę. – Liczba osób pomaga w kwestiach bezpieczeństwa. – Nie szłam dla ludzi; musiałam sprawdzić, czy nasze my jeszcze potrafi oddychać w tłumie.
Jego uśmiech zadrżał. Nie tego się spodziewał.
Wyszłam, nie oglądając się za siebie, wyłączając udostępnianie lokalizacji w windzie.
Dwie godziny później wsunęłam się do sali seminaryjnej w Carroll Hall, gdzie "Strategy Lab" profesora Greena już trwał.
Nie istniały oficjalnie w żadnym sylabusie, te wieczorne spotkania stały się legendarne – wtedy Aiden Green przestawał być tylko profesorem i stawał się kimś znacznie bardziej niebezpiecznym.
Podwinął rękawy, porzucił krawat i opanował salę energią, przy której świetlówki wydawały się cieplejsze.
Dwudziestu studentów chłonęło każde jego słowo, gdy analizował przypadek wrogiego przejęcia, obracając marker w palcach jak magik rozgrzewający się przed występem.
– Błąd – powiedział, siadając na brzegu biurka – to myśleć, że agresja równa się strategii. Czasem najinteligentniejszym posunięciem jest uczynić siebie zbyt wartościowym, by atakować.
– Ale jeśli wszyscy wiedzą, że jesteś wartościowy – zaoponował magister – czy nie robisz się wtedy większym celem?
Aiden się uśmiechnął. – Tylko jeśli myślą, że mogą sobie na ciebie pozwolić.
Jego wzrok znalazł mój po drugiej stronie sali. Wybrałam miejsce ostrożnie – widoczne, ale nie rzucające się w oczy, wystarczająco blisko, by się zaangażować, ale na tyle daleko, by zachować wiarygodne pozory.
– Panno Pearson. – Wskazał na mnie markerem. – Wygląda na to, że ma pani przemyślenia o wartości strategicznej.
– Uważam – powiedziałam, pozwalając, by mój głos poniósł się po sali – że wartość jest subiektywna. To, co dla jednego kupca jest bezwartościowe, dla innego może być bezcenne. Sztuką jest wiedzieć, dla którego kupca grasz.
– Grasz? – Przechylił głowę, rozbawiony. – Ciekawy wybór słowa.
– Wszystko to gra, profesorze. Nawet autentyczność. – Pochyliłam się lekko do przodu. – Pytanie, czy twoja publiczność docenia przedstawienie.
Sala ucichła, zapadła ta szczególna cisza, po której rodzą się plotki.
– Skoro mowa o występach – powiedział, tonując na coś bardziej swobodnego – ktoś wie, w czym jestem dobry poza strategią korporacyjną?
Nerwowe śmiechy. Ktoś zaproponował golfa. Ktoś inny pokera.
– Taniec – powiedział, nie odrywając ode mnie wzroku. – Jestem świetnym tancerzem.
– Naprawdę? – Utrzymałam lekki, konwersacyjny ton. – Jaki rodzaj?
– Taki, który wymaga partnera nadążającego za tempem. – Zakręcił markerem raz jeszcze. – Choć czas niestety często depta mi po palcach.
– Szkoda – powiedziałam, czując lekkomyślną iskrę. – Niektóre rytmy objawiają się dopiero z odpowiednim partnerem.
Sala wstrzymała oddech. Ktoś za głośno stukał w klawiaturę.
Aiden zerknął teatralnie na zegar. – Skoro już mowa o wyczuciu czasu, zakończmy na dziś. Praca domowa o obronach przed wrogim przejęciem na poniedziałek. Proszę, nie pozwólcie, by zepsuła wam weekend.
Rozdał materiały z wprawą, przechodząc przez salę, aż dotarł do mnie ostatni. Kładąc kartkę na mojej ławce, musnął palcami moje – ledwo wyczuwalnie, być może przypadkiem, ale zdecydowanie nie przez przypadek.
Na dole kartki, jego ostrym charakterem pisma: Liczy się praca nóg. – A
– Ciekawy temat dziś – powiedziałam cicho, gdy studenci powoli wychodzili.
– Ciekawe pytania z sali. – Wyprostował się, powracając do profesjonalnego dystansu. – Powinnaś przychodzić częściej.
– Na Strategy Lab?
– Tam, gdzie myślisz, że nauczysz się czegoś wartościowego. – Jego uśmiech był czystym niebezpieczeństwem. – Ale ostrzegam – jestem wymagającym nauczycielem.
– Dobrze się składa, bo jestem doskonałą uczennicą.
– Zobaczymy, czy to prawda, prawda?
Emma czekała na korytarzu, gdy wyszłam, wciąż z przyspieszonym pulsem.
– To wyglądało intensywnie – powiedziała, ruszając u mojego boku.
– To tylko akademicka dyskusja.
– Jasne. A ta sukienka z wtorku to były tylko ubrania. – Szturchnęła mnie w ramię. – Uważaj, Ruby. Aiden Green nie robi niczego na pół gwizdka.
Telefon zawibrował. Alex dodał nasze imiona do jutrzejszej listy VIP, złote logo Apex błyszczało na czerni.
‘Dzięki, do zobaczenia,’ odpisałam, wiedząc już, że jutrzejszy wieczór będzie daleki od prostoty.
– Igrasz z ogniem – ostrzegła Emma, gdy ruszyłyśmy w stronę domu.
Pomyślałam o notatce Aidena schowanej w torbie, o pracy nóg, partnerach i rytmach, które wymagają perfekcyjnego wyczucia czasu.
– Może właśnie chcę się spalić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Apex pulsował wyprodukowaną ekskluzywnością—czarne ściany, złote akcenty i bas przenikający aż do szpiku kości.
Alex przeszedł samego siebie, rezerwując podwyższoną strefę VIP, która górowała nad główną salą niczym tron nad poddanymi.
„Jeszcze jeden szampan dla mojej pięknej dziewczyny!”
Głos Alexa przebił się przez muzykę, kiedy wcisnął mi do ręki świeży kieliszek, a jego ramię otoczyło moją talię do już dwunastego zdjęcia tego wieczoru.
„Uśmiechnij się, Ruby!” Melissa podsunęła nam telefon. „Jesteście dosłownie parą marzeń!”
Ułożyłam twarz w wyraz, który wyćwiczyłam na setce gal charytatywnych, podczas gdy uchwyt Alexa stawał się coraz bardziej zaborczy. Jego perfumy—podwójna dawka tej nocy—mieszały się z alkoholem i desperacją.
Zobaczmy, czy mamy jeszcze szansę, myślę. Czy istnieje jeszcze jakaś wersja nas, która potrafi płonąć.
Nachyliłam się, pozwalając, by aparat uchwycił uśmiech, a nie słowa. „Alex, wyjdźmy stąd”, szepczę, pozwalając, by sylaby zsunęły się jak zaproszenie. „Tylko my. Bez zdjęć. Mam na sobie nową bieliznę i mogę spróbować pokazać ci, czego naprawdę chcę.”
Obserwuję go—naprawdę go obserwuję—i wszystkie moje lęki materializują się. Oto jest w jego oczach: panika. Boże, on naprawdę nie wie, co ze mną zrobić, jeśli nie ma gotowego scenariusza.
„Wszyscy tu są. Zorganizowałem to. Jeśli wyjdziemy, źle to wygląda”, powiedział zbyt szybko, a jego oczy przeskakiwały po twarzach, butelkach, światłach.
To spada jak zatrzaśnięcie drzwi. Założyłam najlepszą bieliznę dla niego—czarną, przezroczystą, taką, która sprawiłaby, że zapomniałby o całej sali.
Gdybyś ją zobaczył, zmieniłbyś zdanie, myślę. Chwyciłbyś mnie za rękę i uciekł.
Ale nawet nie próbuje. Wybiera publiczność zamiast mnie, a ból jest mały, złośliwy i bardzo prawdziwy.
„Dobrze się bawisz?” Mówił prosto do mojego ucha, jego usta muskały skórę, która chciała się odsunąć.
„Jest idealnie.” Kłamstwo przyszło bez trudu.
Cały ten wieczór był spektaklem—Alex grający oddanego narzeczonego, nasi przyjaciele grający widownię, a ja grająca wybaczającą dziewczynę.
„Zatańcz ze mną.” Pociągnął mnie na wydzielony parkiet VIP, gdzie nasza grupa zajęła swoje miejsce. „Tak jak kiedyś.”
„Nigdy nie tańczyliśmy, Alex. Nienawidzisz tańczyć.”
„Próbuję się zmienić.” Jego dłonie odnalazły moje biodra, przyciągając mnie do siebie z niezgrabną stanowczością. „Dla ciebie. Dla nas.”
Piosenka dudniła w mojej piersi—syntetyczne bity i autotune o pożądaniu i niebezpieczeństwie. Poruszał się jak człowiek, który losowo pociąga za dźwignie—kolejne kolejki, zdjęcia, taniec—jakby któraś z nich mogła uruchomić przebaczenie. Ta desperacja sprawiała, że bolała mnie klatka piersiowa w sposób, który nie był czuły. Było niezręcznie. To nie byliśmy my.
„Potrzebuję powietrza.” Wyswobodziłam się z jego uścisku. „I prawdziwego drinka.”
„Pójdę z—”
„Sama.” Słowo wyszło ostrzej, niż zamierzałam. „Tylko pięć minut.”
Zacisnął szczękę, ale wtedy Zoey zapiszczała o kolejną serię shotów i jego uwaga się rozproszyła. Uciekłam, zanim zdążył zaprotestować.
Główny bar ciągnął się wzdłuż całej tylnej ściany, rozświetlony na bursztynowo pomnik drogiego alkoholu. Zamówiłam whisky bez lodu—coś, co będzie paliło w gardło, coś prawdziwego w tej sztucznej nocy.
Wtedy go zobaczyłam.
Loża w rogu. Cienie i niebezpieczeństwo. Profesor Aiden Green rozparty niczym drapieżnik w stanie spoczynku, czarna koszula rozpięta pod szyją, rękawy podwinięte, odsłaniające przedramiona, które nie miały prawa wyglądać tak dobrze.
Szklanka whisky zwisała z jego palców, gdy z dystansem obserwował tłum.
Nasze spojrzenia spotkały się ponad chaosem.
Powietrze między nami zapłonęło. Uniósł szklankę w udawanym toaście, jedna brew uniesiona w wyzwaniu. Podniosłam swoją whisky i ruszyłam w jego stronę, każdy krok był decyzją, której nie mogłam już cofnąć.
„Profesorze Green.” Wsunęłam się naprzeciwko niego do loży. „Bada pan socjologię życia nocnego?”
„Panno Pearson.” Jego wzrok przesunął się po mojej sukience—czarnej, z odkrytymi plecami, wybranej na wojnę. „Wygląda pani inaczej poza salą wykładową.”
„Inaczej jak?”
Pochylił się do przodu, łokcie na stole, zmniejszając dystans między nami.
„Jakby w końcu przestała pani grać idealną księżniczkę.”
„Nie wie pan nic o moim prawdziwym ja.”
„Naprawdę?” Zakręcił whiskey w szklance, patrząc na mnie znad jej krawędzi. „Jesteś uczulona na wolne odpowiedzi, niecierpliwa wobec małych umysłów i okrutna—przede wszystkim wobec siebie—gdy nie trafiasz w ustaloną przez siebie poprzeczkę. Zbierasz złote gwiazdki, na których już ci nie zależy, i leżysz bezsennie, marząc, żeby ktoś na pięć minut pozwolił ci przestać być tą rozsądną.”
Odstawił szklankę, delikatnie. „Nie jesteś lekkomyślna, ale głodna. I wciąż mylisz powściągliwość z cnotą, choć tak naprawdę pragniesz tylko przyzwolenia.”
„Znakomita analiza, Profesorze.”
„Proszę cię.” Jego uśmiech stał się zuchwały. „Nie jesteśmy na zajęciach. Mów mi Aiden.”
„To chyba niestosowne.”
„Mówi to kobieta, która puściła mi oczko przy czterdziestu studentach.” Nagle wstał, obszedł stół i usiadł obok mnie, jego udo dotknęło mojego. „Porozmawiajmy o niestosowności, Ruby.”
Sposób, w jaki wypowiedział moje imię—nisko, celowo—rozgrzał mnie do szpiku kości.
„Te twoje gierki,” ciągnął dalej, jego głos brzmiał coraz ciszej, gdy przysunął się bliżej, jego oddech gorący przy moim uchu. „Ta sukienka we wtorek. Pytania na Strategii. I ten wzrok, jakbyś wyobrażała sobie rzeczy, za które oboje by nas wyrzucili.”
„To tylko twoja wyobraźnia.” Mój głos zabrzmiał urywanie.
„Naprawdę?” Jego dłoń spoczęła na moim udzie, tuż nad kolanem, palce rozłożyły się na nagiej skórze. „To czemu tak ci wali serce?”
„Muzyka. Alkohol—”
„Kłamczucha.” Przysunął się jeszcze bliżej, jego klatka piersiowa musnęła moje ramię. „Chcesz wiedzieć, co myślę o twoich gierkach?”
„Nie pytałam—”
„Myślę,” przerwał, jego usta niemal dotknęły mojego ucha, „że jesteś błyskotliwą, piękną kobietą, która przyszła tu, bo chce, żeby ktoś przejrzał jej maskę.”
„I ty mnie widzisz?” Wyzwanie wyrwało się, zanim zdążyłam je powstrzymać.
„Każdy centymetr.” Jego dłoń przesunęła się wyżej po moim udzie. „Pytanie brzmi—co z tym zrobisz?”
„A ty? Co ty z tym zrobisz?”
Zaśmiał się, ciemno, obiecująco. „Niebezpieczne pytanie, Ruby.”
Jednym płynnym ruchem wstał i pociągnął mnie za sobą, przyciskając mnie do baru. Zastawił mnie ramionami po obu stronach, nie dając drogi ucieczki.
Nie żebym chciała uciekać.
„Chcesz grać w gry?” Jego spojrzenie przeszyło moje. „Dobrze. Ale wiedz, że nie gram fair i zawsze wygrywam.”
„Może nie chcę, żebyś grał fair.” Położyłam dłonie na jego klatce, czułam, jak jego serce bije tak szybko jak moje. „Może chcę—”
„Co tu się, kurwa, dzieje?”
Głos Alexa roztrzaskał chwilę jak cegła rzucana w szkło. Stał trzy metry dalej, lekko się chwiejąc, twarz czerwona od alkoholu i wściekłości.
Przez ułamek sekundy zobaczyłam coś poza złością: panikę, którą próbowałam rozładować na górze słowami po prostu chodźmy . Nie potrafił powiedzieć „tak”. Teraz nie potrafił przestać. Wstyd znów zakłuł—jego i mój.
Aiden nie drgnął, nie odwrócił się nawet, gdy Alex podszedł bliżej, zaciskając pięści.
„Jesteś stanowczo za blisko mojej kobiety.”
„Twojej kobiety?” Aiden w końcu się odwrócił, wciąż mnie zasłaniając. „Ciekawy dobór zaimka. Bardzo postępowy.”
„Idziemy.” Alex chwycił mnie za nadgarstek, zbyt mocno. „Teraz.”
„Puść.” Mój głos był lodowaty jak piekło.
„Pani powiedziała, żebyś puścił.” W tonie Aidena nie było już ani śladu żartu—pojawiło się coś naprawdę groźnego.
Uścisk Alexa się zacisnął. „Nie wtrącaj się. To sprawa między mną a nią.”
„Właściwie,” Aiden zrobił krok bliżej, jego przewaga wzrostu stała się nagle oczywista, „kiedy chwytasz kobietę, która mówi ci, żebyś ją puścił, to staje się sprawą wszystkich.”
Stanęli naprzeciwko siebie, klatka w klatkę, testosteron i alkohol iskrzyły w powietrzu, tworząc wybuchową mieszankę. Muzyka dudniła wokół, lecz nasz zakątek baru zamilkł, goście wyczuwali nadchodzącą przemoc.
„Ruby.” Głos Alexa pękł od desperacji i gniewu. „Wychodzimy. Teraz.”
Spojrzałam na nich obu—Alex, pijany i zdesperowany. Aiden, opanowany, lecz gotowy do ataku, jeśli zostanie sprowokowany.
„Dobrze.” Wyrwałam nadgarstek. „Idziemy.”
„Ruby—” zaczął Aiden.
„W porządku.” Powiedziałam, oddalając się.
Ręka Alexa spoczęła na moich plecach, pchnął mnie w stronę naszego VIP-owskiego stolika z niepotrzebną siłą. Ale raz jeszcze obejrzałam się, spotykając spojrzenie Aidena po drugiej stronie tłumu.
Jego uśmiech był pełen pewności i cierpliwości.
Gra rzeczywiście się zmieniła. I oboje wiedzieliśmy, że to jeszcze nie koniec.
Przesuń w górę, aby kontynuować