passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One last fling before I settle - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

One last fling before I settle

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Apex pulsował wyprodukowaną ekskluzywnością—czarne ściany, złote akcenty i bas przenikający aż do szpiku kości.

Alex przeszedł samego siebie, rezerwując podwyższoną strefę VIP, która górowała nad główną salą niczym tron nad poddanymi.

„Jeszcze jeden szampan dla mojej pięknej dziewczyny!”

Głos Alexa przebił się przez muzykę, kiedy wcisnął mi do ręki świeży kieliszek, a jego ramię otoczyło moją talię do już dwunastego zdjęcia tego wieczoru.

„Uśmiechnij się, Ruby!” Melissa podsunęła nam telefon. „Jesteście dosłownie parą marzeń!”

Ułożyłam twarz w wyraz, który wyćwiczyłam na setce gal charytatywnych, podczas gdy uchwyt Alexa stawał się coraz bardziej zaborczy. Jego perfumy—podwójna dawka tej nocy—mieszały się z alkoholem i desperacją.

Zobaczmy, czy mamy jeszcze szansę, myślę. Czy istnieje jeszcze jakaś wersja nas, która potrafi płonąć.

Nachyliłam się, pozwalając, by aparat uchwycił uśmiech, a nie słowa. „Alex, wyjdźmy stąd”, szepczę, pozwalając, by sylaby zsunęły się jak zaproszenie. „Tylko my. Bez zdjęć. Mam na sobie nową bieliznę i mogę spróbować pokazać ci, czego naprawdę chcę.”

Obserwuję go—naprawdę go obserwuję—i wszystkie moje lęki materializują się. Oto jest w jego oczach: panika. Boże, on naprawdę nie wie, co ze mną zrobić, jeśli nie ma gotowego scenariusza.

„Wszyscy tu są. Zorganizowałem to. Jeśli wyjdziemy, źle to wygląda”, powiedział zbyt szybko, a jego oczy przeskakiwały po twarzach, butelkach, światłach.

To spada jak zatrzaśnięcie drzwi. Założyłam najlepszą bieliznę dla niego—czarną, przezroczystą, taką, która sprawiłaby, że zapomniałby o całej sali.

Gdybyś ją zobaczył, zmieniłbyś zdanie, myślę. Chwyciłbyś mnie za rękę i uciekł.

Ale nawet nie próbuje. Wybiera publiczność zamiast mnie, a ból jest mały, złośliwy i bardzo prawdziwy.

„Dobrze się bawisz?” Mówił prosto do mojego ucha, jego usta muskały skórę, która chciała się odsunąć.

„Jest idealnie.” Kłamstwo przyszło bez trudu.

Cały ten wieczór był spektaklem—Alex grający oddanego narzeczonego, nasi przyjaciele grający widownię, a ja grająca wybaczającą dziewczynę.

„Zatańcz ze mną.” Pociągnął mnie na wydzielony parkiet VIP, gdzie nasza grupa zajęła swoje miejsce. „Tak jak kiedyś.”

„Nigdy nie tańczyliśmy, Alex. Nienawidzisz tańczyć.”

„Próbuję się zmienić.” Jego dłonie odnalazły moje biodra, przyciągając mnie do siebie z niezgrabną stanowczością. „Dla ciebie. Dla nas.”

Piosenka dudniła w mojej piersi—syntetyczne bity i autotune o pożądaniu i niebezpieczeństwie. Poruszał się jak człowiek, który losowo pociąga za dźwignie—kolejne kolejki, zdjęcia, taniec—jakby któraś z nich mogła uruchomić przebaczenie. Ta desperacja sprawiała, że bolała mnie klatka piersiowa w sposób, który nie był czuły. Było niezręcznie. To nie byliśmy my.

„Potrzebuję powietrza.” Wyswobodziłam się z jego uścisku. „I prawdziwego drinka.”

„Pójdę z—”

„Sama.” Słowo wyszło ostrzej, niż zamierzałam. „Tylko pięć minut.”

Zacisnął szczękę, ale wtedy Zoey zapiszczała o kolejną serię shotów i jego uwaga się rozproszyła. Uciekłam, zanim zdążył zaprotestować.

Główny bar ciągnął się wzdłuż całej tylnej ściany, rozświetlony na bursztynowo pomnik drogiego alkoholu. Zamówiłam whisky bez lodu—coś, co będzie paliło w gardło, coś prawdziwego w tej sztucznej nocy.

Wtedy go zobaczyłam.

Loża w rogu. Cienie i niebezpieczeństwo. Profesor Aiden Green rozparty niczym drapieżnik w stanie spoczynku, czarna koszula rozpięta pod szyją, rękawy podwinięte, odsłaniające przedramiona, które nie miały prawa wyglądać tak dobrze.

Szklanka whisky zwisała z jego palców, gdy z dystansem obserwował tłum.

Nasze spojrzenia spotkały się ponad chaosem.

Powietrze między nami zapłonęło. Uniósł szklankę w udawanym toaście, jedna brew uniesiona w wyzwaniu. Podniosłam swoją whisky i ruszyłam w jego stronę, każdy krok był decyzją, której nie mogłam już cofnąć.

„Profesorze Green.” Wsunęłam się naprzeciwko niego do loży. „Bada pan socjologię życia nocnego?”

„Panno Pearson.” Jego wzrok przesunął się po mojej sukience—czarnej, z odkrytymi plecami, wybranej na wojnę. „Wygląda pani inaczej poza salą wykładową.”

„Inaczej jak?”

Pochylił się do przodu, łokcie na stole, zmniejszając dystans między nami.

„Jakby w końcu przestała pani grać idealną księżniczkę.”

„Nie wie pan nic o moim prawdziwym ja.”

„Naprawdę?” Zakręcił whiskey w szklance, patrząc na mnie znad jej krawędzi. „Jesteś uczulona na wolne odpowiedzi, niecierpliwa wobec małych umysłów i okrutna—przede wszystkim wobec siebie—gdy nie trafiasz w ustaloną przez siebie poprzeczkę. Zbierasz złote gwiazdki, na których już ci nie zależy, i leżysz bezsennie, marząc, żeby ktoś na pięć minut pozwolił ci przestać być tą rozsądną.”

Odstawił szklankę, delikatnie. „Nie jesteś lekkomyślna, ale głodna. I wciąż mylisz powściągliwość z cnotą, choć tak naprawdę pragniesz tylko przyzwolenia.”

„Znakomita analiza, Profesorze.”

„Proszę cię.” Jego uśmiech stał się zuchwały. „Nie jesteśmy na zajęciach. Mów mi Aiden.”

„To chyba niestosowne.”

„Mówi to kobieta, która puściła mi oczko przy czterdziestu studentach.” Nagle wstał, obszedł stół i usiadł obok mnie, jego udo dotknęło mojego. „Porozmawiajmy o niestosowności, Ruby.”

Sposób, w jaki wypowiedział moje imię—nisko, celowo—rozgrzał mnie do szpiku kości.

„Te twoje gierki,” ciągnął dalej, jego głos brzmiał coraz ciszej, gdy przysunął się bliżej, jego oddech gorący przy moim uchu. „Ta sukienka we wtorek. Pytania na Strategii. I ten wzrok, jakbyś wyobrażała sobie rzeczy, za które oboje by nas wyrzucili.”

„To tylko twoja wyobraźnia.” Mój głos zabrzmiał urywanie.

„Naprawdę?” Jego dłoń spoczęła na moim udzie, tuż nad kolanem, palce rozłożyły się na nagiej skórze. „To czemu tak ci wali serce?”

„Muzyka. Alkohol—”

„Kłamczucha.” Przysunął się jeszcze bliżej, jego klatka piersiowa musnęła moje ramię. „Chcesz wiedzieć, co myślę o twoich gierkach?”

„Nie pytałam—”

„Myślę,” przerwał, jego usta niemal dotknęły mojego ucha, „że jesteś błyskotliwą, piękną kobietą, która przyszła tu, bo chce, żeby ktoś przejrzał jej maskę.”

„I ty mnie widzisz?” Wyzwanie wyrwało się, zanim zdążyłam je powstrzymać.

„Każdy centymetr.” Jego dłoń przesunęła się wyżej po moim udzie. „Pytanie brzmi—co z tym zrobisz?”

„A ty? Co ty z tym zrobisz?”

Zaśmiał się, ciemno, obiecująco. „Niebezpieczne pytanie, Ruby.”

Jednym płynnym ruchem wstał i pociągnął mnie za sobą, przyciskając mnie do baru. Zastawił mnie ramionami po obu stronach, nie dając drogi ucieczki.

Nie żebym chciała uciekać.

„Chcesz grać w gry?” Jego spojrzenie przeszyło moje. „Dobrze. Ale wiedz, że nie gram fair i zawsze wygrywam.”

„Może nie chcę, żebyś grał fair.” Położyłam dłonie na jego klatce, czułam, jak jego serce bije tak szybko jak moje. „Może chcę—”

„Co tu się, kurwa, dzieje?”

Głos Alexa roztrzaskał chwilę jak cegła rzucana w szkło. Stał trzy metry dalej, lekko się chwiejąc, twarz czerwona od alkoholu i wściekłości.

Przez ułamek sekundy zobaczyłam coś poza złością: panikę, którą próbowałam rozładować na górze słowami po prostu chodźmy . Nie potrafił powiedzieć „tak”. Teraz nie potrafił przestać. Wstyd znów zakłuł—jego i mój.

Aiden nie drgnął, nie odwrócił się nawet, gdy Alex podszedł bliżej, zaciskając pięści.

„Jesteś stanowczo za blisko mojej kobiety.”

„Twojej kobiety?” Aiden w końcu się odwrócił, wciąż mnie zasłaniając. „Ciekawy dobór zaimka. Bardzo postępowy.”

„Idziemy.” Alex chwycił mnie za nadgarstek, zbyt mocno. „Teraz.”

„Puść.” Mój głos był lodowaty jak piekło.

„Pani powiedziała, żebyś puścił.” W tonie Aidena nie było już ani śladu żartu—pojawiło się coś naprawdę groźnego.

Uścisk Alexa się zacisnął. „Nie wtrącaj się. To sprawa między mną a nią.”

„Właściwie,” Aiden zrobił krok bliżej, jego przewaga wzrostu stała się nagle oczywista, „kiedy chwytasz kobietę, która mówi ci, żebyś ją puścił, to staje się sprawą wszystkich.”

Stanęli naprzeciwko siebie, klatka w klatkę, testosteron i alkohol iskrzyły w powietrzu, tworząc wybuchową mieszankę. Muzyka dudniła wokół, lecz nasz zakątek baru zamilkł, goście wyczuwali nadchodzącą przemoc.

„Ruby.” Głos Alexa pękł od desperacji i gniewu. „Wychodzimy. Teraz.”

Spojrzałam na nich obu—Alex, pijany i zdesperowany. Aiden, opanowany, lecz gotowy do ataku, jeśli zostanie sprowokowany.

„Dobrze.” Wyrwałam nadgarstek. „Idziemy.”

„Ruby—” zaczął Aiden.

„W porządku.” Powiedziałam, oddalając się.

Ręka Alexa spoczęła na moich plecach, pchnął mnie w stronę naszego VIP-owskiego stolika z niepotrzebną siłą. Ale raz jeszcze obejrzałam się, spotykając spojrzenie Aidena po drugiej stronie tłumu.

Jego uśmiech był pełen pewności i cierpliwości.

Gra rzeczywiście się zmieniła. I oboje wiedzieliśmy, że to jeszcze nie koniec.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Poranek po przyjeździe Apex obudził mnie z kacem, na który nie zasłużyłam, i wątpliwościami osiadającymi w piersi jak ołów. Mieszałam latte przy naszym stałym stoliku w kawiarni na kampusie, podczas gdy Emma czarowała swoją publiczność, zamieniając wczorajszą noc w mitologię.

— A potem DJ puścił ten remix — wiesz, ten z skrzypcami? — i przysięgam, cała sala oszalała. — Ręce Emmy wirowały w powietrzu, dyrygując jej opowieścią. — Ruby, potwierdź. Ten drugi set był nieziemski.

— Nieziemski — powtórzyłam, choć nie pamiętałam niczego po tym, jak dłoń Aidena spoczęła na moim udzie.

— Twoja sukienka była sztosem — dodała Melissa, pochylając się konspiracyjnie. — Widziałam co najmniej trzech facetów, którzy na ciebie patrzyli, gdy szłaś do baru.

— Tylko trzech? — zażartowała Emma. — Ja naliczyłam pięciu. Włącznie z tym starszym gościem w narożnej loży, który wyglądał jak—

— Panie! — Głos Alexa przeciął plotki jak ostrze. Pojawił się za moim krzesłem, przyciskając usta do mojego policzka z wprawną zaborczością. Oparłam się o niego zanim zdążyłam się powstrzymać; ciało pamięta czułość szybciej niż umysł. — Omawiacie jak niesamowicie wyglądała moja narzeczona wczoraj?

Przy stole rozległo się chóralne „ochy”. — Jesteście tacy idealni! — Celebrowanie relacji! — To spojrzenie!

Alex przysunął krzesło, zarzucając mi ramię na ramiona. — Przeszliśmy kryzys, ale jesteśmy dzięki temu silniejsi. Prawda, kochanie?

— Prawda. — Słowo smakowało jak popiół.

Uśmiech Emmy lekko zadrżał w kącikach ust — jedyna, która przejrzała tę grę.

— Boże, głowa mi pęka. — Alex teatralnie pocierał skronie. — Potrzebuję tłuszczu, soli i chyba egzorcyzmu. Zaraz wracam.

Znów pocałował mnie w policzek — jakby zaznaczał terytorium — po czym ruszył do kontuaru. Stół patrzył za nim ze zbiorowym westchnieniem.

— Masz szczęście — rzuciła Zoey Gray, mieszając kawę. — Alex jest boski, bogaty i całkiem na twoim punkcie zakręcony.

— Zakręcony to jedno określenie — mruknęła Emma, za co posłałam jej wdzięczne spojrzenie.

— A propos boskich — Melissa zmieniła temat z wprawą łowcy plotek — czy ktoś jeszcze widział profesora Greena na Strategy Lab przedwczoraj? Ten facet powinien być nielegalny.

Mój kręgosłup wyprostował się odruchowo.

— On jest naprawdę spoko — dodała Zoey, wyciągając telefon. — Nasza grupa projektowa ma z nim czat. Jest zabawny — mega sarkastyczny, ale nie złośliwy, wiesz? I faktycznie odpisuje, w przeciwieństwie do profesora Williamsa, który odpowiada na maila po trzech tygodniach.

— Nienawidzi maili — wtrąciła inna dziewczyna. — Mówi, że tam dobre pomysły umierają. U niego wszystko jest na bieżąco.

— Pokaż Ruby — zaproponowała Emma, jej oczy błysnęły psotą, gdy spojrzała na mnie. — Ona też chodzi na jego zajęcia.

Telefon Jessiki wylądował przede mną, wyświetlając czat grupowy pełen memów, artykułów o strategii i błyskawicznych odpowiedzi Aidena na pytania studentów.

Jego zdjęcie profilowe to czysta dynamika — w trakcie wykładu, marker w dłoni, ten niebezpieczny uśmiech skierowany gdzieś poza kadr.

— Na czacie jest dużo bardziej wyluzowany — ciągnęła Zoey. — Jak prawdziwy człowiek, a nie tylko profesor.

— Wysłałam mu wczoraj maila z pytaniem o cytowania — powiedziałam, przybierając minę zniecierpliwienia. — Nie odpisał, a naprawdę potrzebuję jego opinii do pracy na poniedziałek.

— Po prostu napisz mu bezpośrednio! — Jessica chwyciła telefon, palce śmigały po ekranie. — Nie będzie miał nic przeciwko. Sam mówił, że to woli. Proszę—

Nie szukałam zastępstwa dla Alexa — szukałam siebie. To robiło różnicę, nawet jeśli nie wyglądało na to z boku.

Podała mi swój telefon, kontakt Aidena świecił na ekranie. Mój telefon szybko go zeskanował — Profesor Aiden Green, z małą błyskawicą jako emoji przy nazwisku.

— Dzięki — powiedziałam, z większą wdzięcznością, niż mogła się domyślić. — Ratujesz mi życie.

Alex wrócił, balansując tacą z jedzeniem, które aż krzyczało „lekarstwo na kaca” — bekon, jajka, tyle węglowodanów, że starczyłoby na maraton. Stół natychmiast zachwycił się jego wyborami, podczas gdy ja wpatrywałam się w nowy kontakt w telefonie.

— Na co tak patrzysz? — zapytał Alex z pełnymi ustami bekonu.

— Sprawy na zajęcia. — Zablokowałam ekran. — Problemy z formatem cytowań.

— Nuuuda. — Odwrócił się do swojego fanklubu, zaczynając opowieść o wczorajszym VIP roomie.

Otworzyłam komunikator, palce zawisły nad klawiaturą.

Profesjonalnie. Akademicko. Bezpiecznie.

Jednak.

Ja: Profesorze Green, tu Ruby Pearson. Przepraszam za wiadomość bezpośrednią, ale mam pytanie o cytowanie sprzecznych źródeł w analizie hostile takeover. Czy mógłby Pan zerknąć? System mailowy chyba mnie zawodzi.

Wyślij.

Od razu pojawiły się trzy kropki. Zniknęły. Pojawiły się znowu.

Aiden : Pani Pearson. Z przyjemnością pomogę. E-mail to rzeczywiście cmentarz marzeń akademickich. Proszę o szczegóły.

Szybko pisałam, świadoma bliskości Alexa.

Ja: Dziękuję. Nie byłam pewna, czy nie przeszkadza Panu kontakt od studentów na prywatny numer.

Aiden : Wręcz przeciwnie. Szybciej niż mail, mniej formalnie niż konsultacje. No i memy są lepsze.

Po chwili załadował się krótki klip — ziarniste ujęcie parkietu pod neonowym napisem APEX: para próbowała obrotu, ona idealnie w rytmie tanga, on pół sekundy spóźniony.

Podpis: „Apex dance floor: timing is everything.”

Przygryzłam wargę, by nie wybuchnąć śmiechem.

— Co cię tak bawi? — Ręka Alexa wylądowała na moim udzie, ściskając z fałszywą czułością.

— Emma wysłała mi coś głupiego. — Odwróciłam telefon, by nic nie widział.

— Nasza Emma deprawuje niewinną Ruby swoim humorem z prawa — powiedziała Emma, idealnie grając rolę. — Powinnam się wstydzić.

Kolejna wiadomość od Aidena.

Aiden: Chociaż twoje kroki na Apex sugerowały lepsze wyczucie czasu niż większość.

Puls przyspieszył, gdy odpisałam.

Ja: Miałam niespodziewanego partnera. Skutkowało to komplikacjami.

Aiden: Komplikacje mogą być ciekawe. Przewidywalność to śmierć w strategii.

— Ruby nas ignoruje dla telefonu — poskarżyła się Melissa. — To do ciebie niepodobne.

— Przepraszam. — Odłożyłam telefon ekranem do dołu, ale od razu zawibrował.

— Ktoś dziś popularny — zauważył Alex, ostrzejszym tonem.

— To o projekcie grupowym. — Wstałam, potrzebując dystansu. — Muszę to załatwić. Zaraz wracam.

Uciekłam do łazienki w kawiarni, zamykając drzwi przed czytaniem kolejnej wiadomości od Aidena.

Aiden: To twoje pytanie o cytowanie — było prawdziwe, czy tylko pretekst, by zdobyć mój numer?

Oparłam się o umywalkę, ważąc szczerość z ostrożnością.

Ja: Oba powody. Mam faktyczny problem z cytowaniem. Chciałam też Pana numer.

Aiden : Ryzykowne wyznanie, Pani Pearson.

Ktoś zapukał gwałtownie do drzwi. — Ruby? — Głos Alexa, podszyty podejrzliwością. — Wszystko okej?

— Tak! Za chwilę!

Oblałam twarz zimną wodą i otworzyłam drzwi, widząc Alexa stojącego z założonymi rękami.

— Trochę cię nie było.

— Sprawy babskie — rzuciłam, mijając go. — Nic ciekawego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Posiadłość Pearsonów pochłonęła mój weekend jak wolno działająca trucizna.

Sobotnia kolacja była spektaklem z kryształowymi kieliszkami, siedmioma daniami i chirurgiczną analizą każdego szczegółu w wykonaniu mojej matki. Moją postawą, moją wagą, moim niewystarczającym entuzjazmem wobec planowania ślubu.

„Victoria dzwoniła trzy razy w tym tygodniu”, oznajmiła matka podczas dania rybnego. „Martwi się o opóźnienie w ustaleniu dat ogłoszenia.”

„Oczywiście, że się martwi.” Uśmiechnęłam się – wyraz twarzy wyćwiczony jak baletowa pozycja.

Do poniedziałkowego poranka desperacko pragnęłam czegoś, co nie smakowałoby jak obowiązek. O siódmej równo napisałam do Aidena, załączając celowo sabotowany szkic.

Ja: Profesorze, znalazłam sprzeczne dane dotyczące terminu przejęcia Morrisona. Protokół z posiedzenia zarządu mówi o marcu, ale zgłoszenie do SEC wskazuje maj.

Jego odpowiedź przyszła w ciągu kilku minut.

Aiden: Po pierwsze, przestań mówić do mnie „Profesorze” w wiadomościach. Już dawno poza tą grą. Po drugie, zarząd Morrisona nie potrafiłby zorganizować wypadu po kawę, a co dopiero zgrać swoją wersję wydarzeń. Zaufaj zgłoszeniu.

Ja: To jak mam cię nazywać? Najwyższy Przywódco? Mistrzu Strategicznego Wszechświata?

Aiden: Aiden wystarczy. Choć bywałem nazywany gorzej przez lepszych.

Ja: Lepszych ode mnie? Teraz jestem zraniona.

Aiden: Niemożliwe. Jesteś najciekawszym chaosem, jaki wszedł do mojej klasy w tym semestrze.

Ja: Chaos? To ostro, nawet jak na ciebie.

Aiden: Dobrze. Kontrolowany chaos. Piękny chaos, jeśli mamy być dokładni.

Ja: Piękny? Możemy być aż tak dokładni?

Aiden: Możemy być szczerzy. Twój umysł jest piękny. Reszta to po prostu szczęśliwe opakowanie.

Do czwartku nasz wątek wiadomości przerodził się w coś niebezpiecznego. O północy przesyłał mi artykuły biznesowe z komentarzami w stylu „Strategia tego CEO jest prawie tak przejrzysta, jak ta sukienka, którą miałaś na Apex.”

Odpowiadałam raportami o wrogim przejęciu, podkreślając fragmenty o konsumowaniu konkurencji od środka.

„Twój model przejęcia ma zasadniczy błąd”, pisałam, przechodząc przez Carroll Hall w czwartek po południu. „Zakładasz, że cel chce się bronić. A jeśli chce zostać skonsumowany?”

„Wtedy to już nie przejęcie”, odpisał natychmiast. „To wzajemna destrukcja. Dużo ciekawsze.”

Ja: Destrukcja może być twórcza. Czasem trzeba spalić stare, żeby zbudować coś nowego.

Aiden: Ostrożnie, Ruby. Brzmisz, jakbyś planowała podpalenie.

Ja: Tylko metaforyczne. Chociaż dobrze wyglądam w płomieniach—

Zderzenie sprawiło, że mój telefon poleciał po marmurze. Profesor Whitman – starożytny, wściekły, zbudowany jak strach na wróble z tweedu – zawisł nade mną.

„NIEDOPUSZCZALNE!” Jego głos odbił się echem od sklepionych sufitów. „Wy dzieci, niewolnicy ekranów! Zero świadomości, zero podstawowej uprzejmości, żadnego zrozumienia—”

„Rozwiązywała problem, który jej zadałem.”

Aiden zjawił się znikąd, z gracją podnosząc mój telefon. Oddając mi go, jego palce celowo musnęły moje, kontakt trwał ułamek sekundy za długo.

„Profesorze Whitman.” Ton Aidena balansował na granicy szacunku i delikatnej kpiny. „Przepraszam. Panna Pearson pracowała nad szczególnie złożonym scenariuszem przejęcia. To moja wina, że wymagam natychmiastowych odpowiedzi.”

„Green.” Wąsy Whitmana zadrżały. „Wciąż stosujesz te niekonwencjonalne metody, widzę.”

„Cokolwiek działa.”

Aiden podszedł bliżej, tak, że mogłam poczuć jego zapach – ciemny, drogi, sprawiający, że moje tętno zadrżało.

„Ale powiedziałbym, że multitasking dowodzi godnej podziwu efektywności.”

Whitman odszedł, mamrocząc o śmierci akademii.

Jego spokój mnie osłonił, a żar, który po tym poczułam, ogrzał więcej niż tylko policzki. Ochrona nie powinna być tak elektryzująca.

Korytarz opustoszał. Aiden zwrócił się do mnie, ustawiając ciało tak, że zagradzał przejście, tworząc intymną przestrzeń w publicznym miejscu.

„Wzajemna destrukcja?” Jego głos zniżył się, niebezpiecznie. „Dokończ tę myśl.”

„Tutaj?” Zabrakło mi tchu, gdy się zbliżył.

„Czemu nie?” Jego dłoń trafiła na ścianę za mną – nie zamykając mnie całkiem, ale wyraźnie zajmując teren. „Chyba że się boisz.”

„Nigdy się nie boję.” Uniosłam podbródek, wyzywająco. „Cel staje się niezbędny – dla operacji, reputacji, całego ekosystemu. Potem wszystko od środka korumpuje. Zanim się zorientują, przejęcie oznacza połknięcie trucizny.”

„A jeśli uznają, że warto zaryzykować?” Jego druga dłoń powędrowała na ścianę, oficjalnie mnie więżąc. „Jeśli chcą spłonąć razem z nią?”

„Wtedy przekonamy się, kto wytrzyma większy żar.” Mój głos był urywany.

„Kurwa.” Przekleństwo wyrwało mu się niekontrolowanie. „Nie możesz mówić takich rzeczy.”

„Czemu nie?” Przycisnęłam się bliżej, czując, jak jego opanowanie pęka. „Boisz się, że coś z tym zrobisz?”

„Ruby.” Mój imię na jego ustach zabrzmiało jak ostrzeżenie i modlitwa jednocześnie. „To jest—”

„Co? Niestosowne? Nieetyczne? Niebezpieczne?” Moje dłonie odnalazły jego klatkę piersiową, czując jego przyspieszone tętno pod egipską bawełną. „Powiedz mi, którą zasadę łamiemy, Profesorze. Zanotuję.”

Głosy studentów odbiły się echem z sąsiedniego korytarza. Aiden odsunął się tak gwałtownie, że między nami przesunęło się chłodne powietrze.

„Moja lekcja zaczyna się za trzy minuty.” Jego głos był szorstki, niestabilny.

„Uciekasz?”

„Strategiczny odwrót.” Poprawił krawat drżącymi dłońmi. „To różnica.”

„Tchórz.”

Jego uśmiech stał się drapieżny. „Dokończ odpowiedź o wzajemnej destrukcji. W messengerze. Ze szczegółami implementacji.”

Oddalił się, ale spojrzenie, które rzucił przez ramię, było czystą obietnicą.

Do domu dotarłam na miękkich nogach, a gdy tylko przekroczyłam próg, rozległ się dzwonek do drzwi.

Alex stał w moich drzwiach z tajskim jedzeniem na wynos, jego uśmiech był pełen nadziei i żałosny. „Nie odpowiadałaś na moje wiadomości. Przyniosłem kolację – tę zieloną curry, którą uwielbiasz z miejsca na 82.”

„Alex, to nie—”

„Proszę.” Zrobił krok naprzód, a pamięć mięśniowa sprawiła, że się cofnęłam, wpuszczając go do środka. „Tylko kolacja. Musimy porozmawiać o nas, o ślubie, o wszystkim.”

„Nie ma o czym mówić.”

„Wciąż nosisz pierścionek.” Chwycił moją dłoń, kciukiem muskając diament, o którego zdjęciu zapomniałam. „To coś znaczy.”

„To znaczy, że zapomniałam—”

Pocałował mnie, nagle i desperacko, a pięć lat wspólnej historii zalało mnie falą. Jego dłonie były znajome na mojej talii, jego usta wiedziały dokładnie, jak sprawić, żebym zareagowała.

„Tęsknię za tobą”, wyszeptał przy moich ustach. „Tęsknię za nami. Pozwól mi przypomnieć ci, jak dobrze nam razem.”

Powinnam była go powstrzymać. Zamiast tego pozwoliłam, by złość i tęsknota połączyły się w coś innego: chciałam uwierzyć w nas —miłość domagała się dowodu właśnie teraz.

Alex już podnosił mnie, niosąc do sypialni z wprawą nabytą latami. Powinnam była go zatrzymać. Zamiast tego pozwoliłam, by gniew i frustracja zapłonęły czymś więcej.

„Udowodnij to,” rzuciłam wyzywająco, szarpiąc jego koszulę. „Pokaż mi, czego niby mi brakowało.”

Położył mnie na łóżku tak, jakby zamierzał mnie zatrzymać na zawsze, pewniej niż pamiętałam. Jego dłonie odnajdywały drogę z dawną pewnością, a żar narastał szybko i czysto.

„Powiedz mi, czego chcesz,” wymruczał przy moim policzku.

„Wiesz,” odparłam z urywanym oddechem. „Nie przestawaj.”

Słuchał opuszkami palców, cierpliwie i pewnie, a świat skurczył się do dotyku i oddechu.

„Boże, jak za tobą tęskniłam”, wymknęło mi się, zanim pomyślałam.

„Wiem,” odpowiedział z chropawym uśmiechem w głosie. „Ja też tęskniłem.”

Dalszy ciąg był cichy, nagły—znajomy, właściwy—aż myśli ustąpiły uczuciom i przypomniałam sobie, dlaczego tylko on potrafił mnie rozluźnić samymi palcami, które już były w moich majtkach.

„Cholera, jesteś taka mokra,” warknął Alex. „Cudownie znów być w tobie i wiedzieć, że czekałaś właśnie na mnie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

One last fling before I settle

One last fling before I settle

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa