passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One last fling before I settle - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

One last fling before I settle

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Piwonie dotarły jako pierwsze.

Potem róże.

Potem storczyki, tak drogie, że Emma aż westchnęła z wrażenia.

– Nasze mieszkanie wygląda, jakby ktoś obrabował salę weselną – powiedziała Emma, odsuwając kryształowy wazon, by zrobić miejsce na kawę. – Jeśli Alex wyśle jeszcze jedną kompozycję, wyhoduję sobie alergię na pyłki z czystej złośliwości.

– Jest uparty. – Wyrzuciłam do kosza wczorajsze lilie, a ich mdląco-słodki zapach podążył za mną do zlewu.

– Jest zdesperowany. – Emma usiadła na barowym stołku. – Cały kampus już wie, co zrobił. Próbuję ratować sytuację.

Miała rację. Przez dwa tygodnie Alex urządzał publiczne tournée z przeprosinami, które zaimponowałoby nawet menedżerowi kampanii politycznej. Kawa z biblioteki pojawiała się zawsze wtedy, gdy się uczyłam.

Zaczął dołączać do moich porannych biegów – mimo że nienawidził ćwiczeń – dyszał, próbując dotrzymać mi kroku przez Riverside Park.

– Nawodnienie to nie odkupienie win – powiedziałam mu wczoraj, gdy po trzecim kilometrze wcisnął mi butelkę wody do dłoni. A mimo to coś się we mnie zaciskało – pamiętał mój rytm, moje tempo. To część tego, za co go kocham.

– To dopiero początek – odpowiedział, jego urok wciąż niezakłócony, choć pot ściekał mu po skroni. ***

Czwartek, prawie wieczór, zastał mnie w Cannon’s, barze na kampusie, gdzie moja grupa od rozliczeń odpoczywała po Zajęciach z Finansów Korporacyjnych. Emma zamówiła naszą stałą kolejkę, a ja przewijałam telefon, celowo ignorując najnowszą wiadomość od Alexa.

Drzwi zadźwięczały i nie musiałam patrzeć, by wiedzieć, kto wszedł – zmiana kobiecej uwagi była wyczuwalna.

– Panie. – Alex pojawił się przy naszym stoliku, jego polo Columbia Business strategicznie niedbałe. – Mogę się dosiąść?

– Właśnie...

– Alex Whitmore? – Melissa z naszej grupy finansowej niemal zamruczała. – Oczywiście, siadaj.

Usiadł w loży, jego udo dotknęło mojego, gdy sprawdzałam telefon. Ikona udostępniania lokalizacji świeciła oskarżycielsko.

Włączyliśmy ją na pierwszym roku – dla bezpieczeństwa, tak mówiliśmy. Dla wygody. Zapomniałam, że istnieje, bo mu ufałam.

Teraz używał jej, by śledzić mnie jak zwierzynę.

– Świętujemy prezentację Ruby – powiedziała Emma, a jej ton mógłby przeciąć szkło. – Rozniosła dziś case study Berkshire.

– Zawsze tak robi – Alex położył dłoń na moim kolanie pod stołem. – Moja genialna dziewczynka.

Zdjęłam jego rękę. – Właśnie wychodziliśmy.

– Właściwie... – Alex wstał, zwracając się do całego stołu swoim menadżerskim uśmiechem. – Jutro wieczorem organizuję prywatną imprezę. Apex – wiecie, ten klub w Meatpacking? VIP, butelki, wszystko. Wszyscy jesteście zaproszeni.

Przy stole wybuchła ekscytacja. Apex miał trzymiesięczną listę oczekujących i selekcję, która odsyłała nawet celebrytów.

– Ruby? – Jego głos brzmiał perfekcyjnie wyważoną nadzieją. – Przyjdziesz, prawda?

Wszystkie oczy skierowały się na mnie. Ustawka była idealna – odmów, będziesz wyglądać na małostkową; zaakceptuj, potwierdzisz jego kampanię. Wychowano nas, by wygrywać takie pokoje jak ten.

– Jasne. – Zgarnęłam torbę. – Liczba osób pomaga w kwestiach bezpieczeństwa. – Nie szłam dla ludzi; musiałam sprawdzić, czy nasze my jeszcze potrafi oddychać w tłumie.

Jego uśmiech zadrżał. Nie tego się spodziewał.

Wyszłam, nie oglądając się za siebie, wyłączając udostępnianie lokalizacji w windzie.

Dwie godziny później wsunęłam się do sali seminaryjnej w Carroll Hall, gdzie "Strategy Lab" profesora Greena już trwał.

Nie istniały oficjalnie w żadnym sylabusie, te wieczorne spotkania stały się legendarne – wtedy Aiden Green przestawał być tylko profesorem i stawał się kimś znacznie bardziej niebezpiecznym.

Podwinął rękawy, porzucił krawat i opanował salę energią, przy której świetlówki wydawały się cieplejsze.

Dwudziestu studentów chłonęło każde jego słowo, gdy analizował przypadek wrogiego przejęcia, obracając marker w palcach jak magik rozgrzewający się przed występem.

– Błąd – powiedział, siadając na brzegu biurka – to myśleć, że agresja równa się strategii. Czasem najinteligentniejszym posunięciem jest uczynić siebie zbyt wartościowym, by atakować.

– Ale jeśli wszyscy wiedzą, że jesteś wartościowy – zaoponował magister – czy nie robisz się wtedy większym celem?

Aiden się uśmiechnął. – Tylko jeśli myślą, że mogą sobie na ciebie pozwolić.

Jego wzrok znalazł mój po drugiej stronie sali. Wybrałam miejsce ostrożnie – widoczne, ale nie rzucające się w oczy, wystarczająco blisko, by się zaangażować, ale na tyle daleko, by zachować wiarygodne pozory.

– Panno Pearson. – Wskazał na mnie markerem. – Wygląda na to, że ma pani przemyślenia o wartości strategicznej.

– Uważam – powiedziałam, pozwalając, by mój głos poniósł się po sali – że wartość jest subiektywna. To, co dla jednego kupca jest bezwartościowe, dla innego może być bezcenne. Sztuką jest wiedzieć, dla którego kupca grasz.

– Grasz? – Przechylił głowę, rozbawiony. – Ciekawy wybór słowa.

– Wszystko to gra, profesorze. Nawet autentyczność. – Pochyliłam się lekko do przodu. – Pytanie, czy twoja publiczność docenia przedstawienie.

Sala ucichła, zapadła ta szczególna cisza, po której rodzą się plotki.

– Skoro mowa o występach – powiedział, tonując na coś bardziej swobodnego – ktoś wie, w czym jestem dobry poza strategią korporacyjną?

Nerwowe śmiechy. Ktoś zaproponował golfa. Ktoś inny pokera.

– Taniec – powiedział, nie odrywając ode mnie wzroku. – Jestem świetnym tancerzem.

– Naprawdę? – Utrzymałam lekki, konwersacyjny ton. – Jaki rodzaj?

– Taki, który wymaga partnera nadążającego za tempem. – Zakręcił markerem raz jeszcze. – Choć czas niestety często depta mi po palcach.

– Szkoda – powiedziałam, czując lekkomyślną iskrę. – Niektóre rytmy objawiają się dopiero z odpowiednim partnerem.

Sala wstrzymała oddech. Ktoś za głośno stukał w klawiaturę.

Aiden zerknął teatralnie na zegar. – Skoro już mowa o wyczuciu czasu, zakończmy na dziś. Praca domowa o obronach przed wrogim przejęciem na poniedziałek. Proszę, nie pozwólcie, by zepsuła wam weekend.

Rozdał materiały z wprawą, przechodząc przez salę, aż dotarł do mnie ostatni. Kładąc kartkę na mojej ławce, musnął palcami moje – ledwo wyczuwalnie, być może przypadkiem, ale zdecydowanie nie przez przypadek.

Na dole kartki, jego ostrym charakterem pisma: Liczy się praca nóg. – A

– Ciekawy temat dziś – powiedziałam cicho, gdy studenci powoli wychodzili.

– Ciekawe pytania z sali. – Wyprostował się, powracając do profesjonalnego dystansu. – Powinnaś przychodzić częściej.

– Na Strategy Lab?

– Tam, gdzie myślisz, że nauczysz się czegoś wartościowego. – Jego uśmiech był czystym niebezpieczeństwem. – Ale ostrzegam – jestem wymagającym nauczycielem.

– Dobrze się składa, bo jestem doskonałą uczennicą.

– Zobaczymy, czy to prawda, prawda?

Emma czekała na korytarzu, gdy wyszłam, wciąż z przyspieszonym pulsem.

– To wyglądało intensywnie – powiedziała, ruszając u mojego boku.

– To tylko akademicka dyskusja.

– Jasne. A ta sukienka z wtorku to były tylko ubrania. – Szturchnęła mnie w ramię. – Uważaj, Ruby. Aiden Green nie robi niczego na pół gwizdka.

Telefon zawibrował. Alex dodał nasze imiona do jutrzejszej listy VIP, złote logo Apex błyszczało na czerni.

‘Dzięki, do zobaczenia,’ odpisałam, wiedząc już, że jutrzejszy wieczór będzie daleki od prostoty.

– Igrasz z ogniem – ostrzegła Emma, gdy ruszyłyśmy w stronę domu.

Pomyślałam o notatce Aidena schowanej w torbie, o pracy nóg, partnerach i rytmach, które wymagają perfekcyjnego wyczucia czasu.

– Może właśnie chcę się spalić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Apex pulsował wyprodukowaną ekskluzywnością—czarne ściany, złote akcenty i bas przenikający aż do szpiku kości.

Alex przeszedł samego siebie, rezerwując podwyższoną strefę VIP, która górowała nad główną salą niczym tron nad poddanymi.

„Jeszcze jeden szampan dla mojej pięknej dziewczyny!”

Głos Alexa przebił się przez muzykę, kiedy wcisnął mi do ręki świeży kieliszek, a jego ramię otoczyło moją talię do już dwunastego zdjęcia tego wieczoru.

„Uśmiechnij się, Ruby!” Melissa podsunęła nam telefon. „Jesteście dosłownie parą marzeń!”

Ułożyłam twarz w wyraz, który wyćwiczyłam na setce gal charytatywnych, podczas gdy uchwyt Alexa stawał się coraz bardziej zaborczy. Jego perfumy—podwójna dawka tej nocy—mieszały się z alkoholem i desperacją.

Zobaczmy, czy mamy jeszcze szansę, myślę. Czy istnieje jeszcze jakaś wersja nas, która potrafi płonąć.

Nachyliłam się, pozwalając, by aparat uchwycił uśmiech, a nie słowa. „Alex, wyjdźmy stąd”, szepczę, pozwalając, by sylaby zsunęły się jak zaproszenie. „Tylko my. Bez zdjęć. Mam na sobie nową bieliznę i mogę spróbować pokazać ci, czego naprawdę chcę.”

Obserwuję go—naprawdę go obserwuję—i wszystkie moje lęki materializują się. Oto jest w jego oczach: panika. Boże, on naprawdę nie wie, co ze mną zrobić, jeśli nie ma gotowego scenariusza.

„Wszyscy tu są. Zorganizowałem to. Jeśli wyjdziemy, źle to wygląda”, powiedział zbyt szybko, a jego oczy przeskakiwały po twarzach, butelkach, światłach.

To spada jak zatrzaśnięcie drzwi. Założyłam najlepszą bieliznę dla niego—czarną, przezroczystą, taką, która sprawiłaby, że zapomniałby o całej sali.

Gdybyś ją zobaczył, zmieniłbyś zdanie, myślę. Chwyciłbyś mnie za rękę i uciekł.

Ale nawet nie próbuje. Wybiera publiczność zamiast mnie, a ból jest mały, złośliwy i bardzo prawdziwy.

„Dobrze się bawisz?” Mówił prosto do mojego ucha, jego usta muskały skórę, która chciała się odsunąć.

„Jest idealnie.” Kłamstwo przyszło bez trudu.

Cały ten wieczór był spektaklem—Alex grający oddanego narzeczonego, nasi przyjaciele grający widownię, a ja grająca wybaczającą dziewczynę.

„Zatańcz ze mną.” Pociągnął mnie na wydzielony parkiet VIP, gdzie nasza grupa zajęła swoje miejsce. „Tak jak kiedyś.”

„Nigdy nie tańczyliśmy, Alex. Nienawidzisz tańczyć.”

„Próbuję się zmienić.” Jego dłonie odnalazły moje biodra, przyciągając mnie do siebie z niezgrabną stanowczością. „Dla ciebie. Dla nas.”

Piosenka dudniła w mojej piersi—syntetyczne bity i autotune o pożądaniu i niebezpieczeństwie. Poruszał się jak człowiek, który losowo pociąga za dźwignie—kolejne kolejki, zdjęcia, taniec—jakby któraś z nich mogła uruchomić przebaczenie. Ta desperacja sprawiała, że bolała mnie klatka piersiowa w sposób, który nie był czuły. Było niezręcznie. To nie byliśmy my.

„Potrzebuję powietrza.” Wyswobodziłam się z jego uścisku. „I prawdziwego drinka.”

„Pójdę z—”

„Sama.” Słowo wyszło ostrzej, niż zamierzałam. „Tylko pięć minut.”

Zacisnął szczękę, ale wtedy Zoey zapiszczała o kolejną serię shotów i jego uwaga się rozproszyła. Uciekłam, zanim zdążył zaprotestować.

Główny bar ciągnął się wzdłuż całej tylnej ściany, rozświetlony na bursztynowo pomnik drogiego alkoholu. Zamówiłam whisky bez lodu—coś, co będzie paliło w gardło, coś prawdziwego w tej sztucznej nocy.

Wtedy go zobaczyłam.

Loża w rogu. Cienie i niebezpieczeństwo. Profesor Aiden Green rozparty niczym drapieżnik w stanie spoczynku, czarna koszula rozpięta pod szyją, rękawy podwinięte, odsłaniające przedramiona, które nie miały prawa wyglądać tak dobrze.

Szklanka whisky zwisała z jego palców, gdy z dystansem obserwował tłum.

Nasze spojrzenia spotkały się ponad chaosem.

Powietrze między nami zapłonęło. Uniósł szklankę w udawanym toaście, jedna brew uniesiona w wyzwaniu. Podniosłam swoją whisky i ruszyłam w jego stronę, każdy krok był decyzją, której nie mogłam już cofnąć.

„Profesorze Green.” Wsunęłam się naprzeciwko niego do loży. „Bada pan socjologię życia nocnego?”

„Panno Pearson.” Jego wzrok przesunął się po mojej sukience—czarnej, z odkrytymi plecami, wybranej na wojnę. „Wygląda pani inaczej poza salą wykładową.”

„Inaczej jak?”

Pochylił się do przodu, łokcie na stole, zmniejszając dystans między nami.

„Jakby w końcu przestała pani grać idealną księżniczkę.”

„Nie wie pan nic o moim prawdziwym ja.”

„Naprawdę?” Zakręcił whiskey w szklance, patrząc na mnie znad jej krawędzi. „Jesteś uczulona na wolne odpowiedzi, niecierpliwa wobec małych umysłów i okrutna—przede wszystkim wobec siebie—gdy nie trafiasz w ustaloną przez siebie poprzeczkę. Zbierasz złote gwiazdki, na których już ci nie zależy, i leżysz bezsennie, marząc, żeby ktoś na pięć minut pozwolił ci przestać być tą rozsądną.”

Odstawił szklankę, delikatnie. „Nie jesteś lekkomyślna, ale głodna. I wciąż mylisz powściągliwość z cnotą, choć tak naprawdę pragniesz tylko przyzwolenia.”

„Znakomita analiza, Profesorze.”

„Proszę cię.” Jego uśmiech stał się zuchwały. „Nie jesteśmy na zajęciach. Mów mi Aiden.”

„To chyba niestosowne.”

„Mówi to kobieta, która puściła mi oczko przy czterdziestu studentach.” Nagle wstał, obszedł stół i usiadł obok mnie, jego udo dotknęło mojego. „Porozmawiajmy o niestosowności, Ruby.”

Sposób, w jaki wypowiedział moje imię—nisko, celowo—rozgrzał mnie do szpiku kości.

„Te twoje gierki,” ciągnął dalej, jego głos brzmiał coraz ciszej, gdy przysunął się bliżej, jego oddech gorący przy moim uchu. „Ta sukienka we wtorek. Pytania na Strategii. I ten wzrok, jakbyś wyobrażała sobie rzeczy, za które oboje by nas wyrzucili.”

„To tylko twoja wyobraźnia.” Mój głos zabrzmiał urywanie.

„Naprawdę?” Jego dłoń spoczęła na moim udzie, tuż nad kolanem, palce rozłożyły się na nagiej skórze. „To czemu tak ci wali serce?”

„Muzyka. Alkohol—”

„Kłamczucha.” Przysunął się jeszcze bliżej, jego klatka piersiowa musnęła moje ramię. „Chcesz wiedzieć, co myślę o twoich gierkach?”

„Nie pytałam—”

„Myślę,” przerwał, jego usta niemal dotknęły mojego ucha, „że jesteś błyskotliwą, piękną kobietą, która przyszła tu, bo chce, żeby ktoś przejrzał jej maskę.”

„I ty mnie widzisz?” Wyzwanie wyrwało się, zanim zdążyłam je powstrzymać.

„Każdy centymetr.” Jego dłoń przesunęła się wyżej po moim udzie. „Pytanie brzmi—co z tym zrobisz?”

„A ty? Co ty z tym zrobisz?”

Zaśmiał się, ciemno, obiecująco. „Niebezpieczne pytanie, Ruby.”

Jednym płynnym ruchem wstał i pociągnął mnie za sobą, przyciskając mnie do baru. Zastawił mnie ramionami po obu stronach, nie dając drogi ucieczki.

Nie żebym chciała uciekać.

„Chcesz grać w gry?” Jego spojrzenie przeszyło moje. „Dobrze. Ale wiedz, że nie gram fair i zawsze wygrywam.”

„Może nie chcę, żebyś grał fair.” Położyłam dłonie na jego klatce, czułam, jak jego serce bije tak szybko jak moje. „Może chcę—”

„Co tu się, kurwa, dzieje?”

Głos Alexa roztrzaskał chwilę jak cegła rzucana w szkło. Stał trzy metry dalej, lekko się chwiejąc, twarz czerwona od alkoholu i wściekłości.

Przez ułamek sekundy zobaczyłam coś poza złością: panikę, którą próbowałam rozładować na górze słowami po prostu chodźmy . Nie potrafił powiedzieć „tak”. Teraz nie potrafił przestać. Wstyd znów zakłuł—jego i mój.

Aiden nie drgnął, nie odwrócił się nawet, gdy Alex podszedł bliżej, zaciskając pięści.

„Jesteś stanowczo za blisko mojej kobiety.”

„Twojej kobiety?” Aiden w końcu się odwrócił, wciąż mnie zasłaniając. „Ciekawy dobór zaimka. Bardzo postępowy.”

„Idziemy.” Alex chwycił mnie za nadgarstek, zbyt mocno. „Teraz.”

„Puść.” Mój głos był lodowaty jak piekło.

„Pani powiedziała, żebyś puścił.” W tonie Aidena nie było już ani śladu żartu—pojawiło się coś naprawdę groźnego.

Uścisk Alexa się zacisnął. „Nie wtrącaj się. To sprawa między mną a nią.”

„Właściwie,” Aiden zrobił krok bliżej, jego przewaga wzrostu stała się nagle oczywista, „kiedy chwytasz kobietę, która mówi ci, żebyś ją puścił, to staje się sprawą wszystkich.”

Stanęli naprzeciwko siebie, klatka w klatkę, testosteron i alkohol iskrzyły w powietrzu, tworząc wybuchową mieszankę. Muzyka dudniła wokół, lecz nasz zakątek baru zamilkł, goście wyczuwali nadchodzącą przemoc.

„Ruby.” Głos Alexa pękł od desperacji i gniewu. „Wychodzimy. Teraz.”

Spojrzałam na nich obu—Alex, pijany i zdesperowany. Aiden, opanowany, lecz gotowy do ataku, jeśli zostanie sprowokowany.

„Dobrze.” Wyrwałam nadgarstek. „Idziemy.”

„Ruby—” zaczął Aiden.

„W porządku.” Powiedziałam, oddalając się.

Ręka Alexa spoczęła na moich plecach, pchnął mnie w stronę naszego VIP-owskiego stolika z niepotrzebną siłą. Ale raz jeszcze obejrzałam się, spotykając spojrzenie Aidena po drugiej stronie tłumu.

Jego uśmiech był pełen pewności i cierpliwości.

Gra rzeczywiście się zmieniła. I oboje wiedzieliśmy, że to jeszcze nie koniec.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Poranek po przyjeździe Apex obudził mnie z kacem, na który nie zasłużyłam, i wątpliwościami osiadającymi w piersi jak ołów. Mieszałam latte przy naszym stałym stoliku w kawiarni na kampusie, podczas gdy Emma czarowała swoją publiczność, zamieniając wczorajszą noc w mitologię.

— A potem DJ puścił ten remix — wiesz, ten z skrzypcami? — i przysięgam, cała sala oszalała. — Ręce Emmy wirowały w powietrzu, dyrygując jej opowieścią. — Ruby, potwierdź. Ten drugi set był nieziemski.

— Nieziemski — powtórzyłam, choć nie pamiętałam niczego po tym, jak dłoń Aidena spoczęła na moim udzie.

— Twoja sukienka była sztosem — dodała Melissa, pochylając się konspiracyjnie. — Widziałam co najmniej trzech facetów, którzy na ciebie patrzyli, gdy szłaś do baru.

— Tylko trzech? — zażartowała Emma. — Ja naliczyłam pięciu. Włącznie z tym starszym gościem w narożnej loży, który wyglądał jak—

— Panie! — Głos Alexa przeciął plotki jak ostrze. Pojawił się za moim krzesłem, przyciskając usta do mojego policzka z wprawną zaborczością. Oparłam się o niego zanim zdążyłam się powstrzymać; ciało pamięta czułość szybciej niż umysł. — Omawiacie jak niesamowicie wyglądała moja narzeczona wczoraj?

Przy stole rozległo się chóralne „ochy”. — Jesteście tacy idealni! — Celebrowanie relacji! — To spojrzenie!

Alex przysunął krzesło, zarzucając mi ramię na ramiona. — Przeszliśmy kryzys, ale jesteśmy dzięki temu silniejsi. Prawda, kochanie?

— Prawda. — Słowo smakowało jak popiół.

Uśmiech Emmy lekko zadrżał w kącikach ust — jedyna, która przejrzała tę grę.

— Boże, głowa mi pęka. — Alex teatralnie pocierał skronie. — Potrzebuję tłuszczu, soli i chyba egzorcyzmu. Zaraz wracam.

Znów pocałował mnie w policzek — jakby zaznaczał terytorium — po czym ruszył do kontuaru. Stół patrzył za nim ze zbiorowym westchnieniem.

— Masz szczęście — rzuciła Zoey Gray, mieszając kawę. — Alex jest boski, bogaty i całkiem na twoim punkcie zakręcony.

— Zakręcony to jedno określenie — mruknęła Emma, za co posłałam jej wdzięczne spojrzenie.

— A propos boskich — Melissa zmieniła temat z wprawą łowcy plotek — czy ktoś jeszcze widział profesora Greena na Strategy Lab przedwczoraj? Ten facet powinien być nielegalny.

Mój kręgosłup wyprostował się odruchowo.

— On jest naprawdę spoko — dodała Zoey, wyciągając telefon. — Nasza grupa projektowa ma z nim czat. Jest zabawny — mega sarkastyczny, ale nie złośliwy, wiesz? I faktycznie odpisuje, w przeciwieństwie do profesora Williamsa, który odpowiada na maila po trzech tygodniach.

— Nienawidzi maili — wtrąciła inna dziewczyna. — Mówi, że tam dobre pomysły umierają. U niego wszystko jest na bieżąco.

— Pokaż Ruby — zaproponowała Emma, jej oczy błysnęły psotą, gdy spojrzała na mnie. — Ona też chodzi na jego zajęcia.

Telefon Jessiki wylądował przede mną, wyświetlając czat grupowy pełen memów, artykułów o strategii i błyskawicznych odpowiedzi Aidena na pytania studentów.

Jego zdjęcie profilowe to czysta dynamika — w trakcie wykładu, marker w dłoni, ten niebezpieczny uśmiech skierowany gdzieś poza kadr.

— Na czacie jest dużo bardziej wyluzowany — ciągnęła Zoey. — Jak prawdziwy człowiek, a nie tylko profesor.

— Wysłałam mu wczoraj maila z pytaniem o cytowania — powiedziałam, przybierając minę zniecierpliwienia. — Nie odpisał, a naprawdę potrzebuję jego opinii do pracy na poniedziałek.

— Po prostu napisz mu bezpośrednio! — Jessica chwyciła telefon, palce śmigały po ekranie. — Nie będzie miał nic przeciwko. Sam mówił, że to woli. Proszę—

Nie szukałam zastępstwa dla Alexa — szukałam siebie. To robiło różnicę, nawet jeśli nie wyglądało na to z boku.

Podała mi swój telefon, kontakt Aidena świecił na ekranie. Mój telefon szybko go zeskanował — Profesor Aiden Green, z małą błyskawicą jako emoji przy nazwisku.

— Dzięki — powiedziałam, z większą wdzięcznością, niż mogła się domyślić. — Ratujesz mi życie.

Alex wrócił, balansując tacą z jedzeniem, które aż krzyczało „lekarstwo na kaca” — bekon, jajka, tyle węglowodanów, że starczyłoby na maraton. Stół natychmiast zachwycił się jego wyborami, podczas gdy ja wpatrywałam się w nowy kontakt w telefonie.

— Na co tak patrzysz? — zapytał Alex z pełnymi ustami bekonu.

— Sprawy na zajęcia. — Zablokowałam ekran. — Problemy z formatem cytowań.

— Nuuuda. — Odwrócił się do swojego fanklubu, zaczynając opowieść o wczorajszym VIP roomie.

Otworzyłam komunikator, palce zawisły nad klawiaturą.

Profesjonalnie. Akademicko. Bezpiecznie.

Jednak.

Ja: Profesorze Green, tu Ruby Pearson. Przepraszam za wiadomość bezpośrednią, ale mam pytanie o cytowanie sprzecznych źródeł w analizie hostile takeover. Czy mógłby Pan zerknąć? System mailowy chyba mnie zawodzi.

Wyślij.

Od razu pojawiły się trzy kropki. Zniknęły. Pojawiły się znowu.

Aiden : Pani Pearson. Z przyjemnością pomogę. E-mail to rzeczywiście cmentarz marzeń akademickich. Proszę o szczegóły.

Szybko pisałam, świadoma bliskości Alexa.

Ja: Dziękuję. Nie byłam pewna, czy nie przeszkadza Panu kontakt od studentów na prywatny numer.

Aiden : Wręcz przeciwnie. Szybciej niż mail, mniej formalnie niż konsultacje. No i memy są lepsze.

Po chwili załadował się krótki klip — ziarniste ujęcie parkietu pod neonowym napisem APEX: para próbowała obrotu, ona idealnie w rytmie tanga, on pół sekundy spóźniony.

Podpis: „Apex dance floor: timing is everything.”

Przygryzłam wargę, by nie wybuchnąć śmiechem.

— Co cię tak bawi? — Ręka Alexa wylądowała na moim udzie, ściskając z fałszywą czułością.

— Emma wysłała mi coś głupiego. — Odwróciłam telefon, by nic nie widział.

— Nasza Emma deprawuje niewinną Ruby swoim humorem z prawa — powiedziała Emma, idealnie grając rolę. — Powinnam się wstydzić.

Kolejna wiadomość od Aidena.

Aiden: Chociaż twoje kroki na Apex sugerowały lepsze wyczucie czasu niż większość.

Puls przyspieszył, gdy odpisałam.

Ja: Miałam niespodziewanego partnera. Skutkowało to komplikacjami.

Aiden: Komplikacje mogą być ciekawe. Przewidywalność to śmierć w strategii.

— Ruby nas ignoruje dla telefonu — poskarżyła się Melissa. — To do ciebie niepodobne.

— Przepraszam. — Odłożyłam telefon ekranem do dołu, ale od razu zawibrował.

— Ktoś dziś popularny — zauważył Alex, ostrzejszym tonem.

— To o projekcie grupowym. — Wstałam, potrzebując dystansu. — Muszę to załatwić. Zaraz wracam.

Uciekłam do łazienki w kawiarni, zamykając drzwi przed czytaniem kolejnej wiadomości od Aidena.

Aiden: To twoje pytanie o cytowanie — było prawdziwe, czy tylko pretekst, by zdobyć mój numer?

Oparłam się o umywalkę, ważąc szczerość z ostrożnością.

Ja: Oba powody. Mam faktyczny problem z cytowaniem. Chciałam też Pana numer.

Aiden : Ryzykowne wyznanie, Pani Pearson.

Ktoś zapukał gwałtownie do drzwi. — Ruby? — Głos Alexa, podszyty podejrzliwością. — Wszystko okej?

— Tak! Za chwilę!

Oblałam twarz zimną wodą i otworzyłam drzwi, widząc Alexa stojącego z założonymi rękami.

— Trochę cię nie było.

— Sprawy babskie — rzuciłam, mijając go. — Nic ciekawego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

One last fling before I settle

One last fling before I settle

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa