POV Kitty
Bas dudnił mi w piersi niczym drugie serce, i po raz pierwszy nie przeszkadzał mi ten chaos.
Powiadomienie o przyznaniu mi Apex Young Innovators Grant przyszło do mojej skrzynki trzy dni temu, ale wciąż unosiłam się na tej fali euforii—prestiżowa, ogólnokrajowa nagroda, gwarantowany staż i dowód na to, że Kitty Morrow znaczy więcej niż tylko jej kod pocztowy.
Więcej niż przestroga matki.
Dziś wieczorem byłam po prostu drugoroczną studentką, która zdobyła to, na co zasłużyła.
— Uśmiechasz się — zauważyła Brianna, wciskając mi kolejnego drinka do ręki. Jej naturalne loki podskakiwały, gdy nachyliła się bliżej. — Tak naprawdę się uśmiechasz. Nie tym swoim „znoszę to z trudem” uśmiechem.
— Nie przyzwyczajaj się. — Wzięłam długi łyk, alkohol był ciepły i przyjemny. — Jutro znów będę nieznośna.
— Dziewczyno, jesteś nieznośna codziennie. To element twojego uroku. — Stuknęła swoim kubkiem o mój, uśmiechając się tak szeroko, że pokazała wszystkie zęby. — Ale dziś? Dziś zrobisz coś zabawnego. Coś lekkomyślnego.
Zmrużyłam oczy. — Nie podoba mi się, dokąd to zmierza…
— Będziesz miała przygodę na jedną noc!
Śmiech wyrwał mi się, zanim zdążyłam go powstrzymać. — Absolutnie nie. To bez sensu i robi się z tego bałagan, a ja nie robię rzeczy bez sensu i bałaganu.
— Kitty. — Brianna chwyciła mnie za ramiona, zmuszając, żebym spojrzała jej prosto w twarz. — Pamiętasz, co mi powiedziałaś trzy miesiące temu? Jak byłyśmy pijane tanim winem w moim pokoju w akademiku, a ty się rozfilozofowałaś na temat swojego nieistniejącego życia seksualnego?
Pamiętałam.
Niestety.
— Powiedziałaś, cytuję: „Zawsze byłam ciekawa seksu bez zobowiązań, ale jestem zbyt kontrolująca, żeby kiedykolwiek się na to zdecydować. To coś, na co nigdy sobie nie pozwolę, bo przeraża mnie utrata kontroli choćby na sekundę.”
Opuściła moje ramiona z triumfalnym gestem.
— Twoje słowa, nie moje.
— Byłam dramatyczna.
— Byłaś szczera. Wreszcie. — Jej głos zmiękł, przestała się droczyć. — Słuchaj, całe życie byłaś perfekcyjna. Same piątki, stypendia, granty, staże. Ale kiedy ostatni raz zrobiłaś coś tylko dlatego, że chciałaś?
To pytanie uderzyło mocniej, niż się spodziewałam. Zwłaszcza że nie potrafiłam na nie odpowiedzieć.
— Jedna noc — ciągnęła Brianna. — Znajdź kogoś przystojnego, zabaw się i zapomnij o tym rano. Żadnych zobowiązań, żadnych konsekwencji, żadnego roztrząsania.
Alkohol sprawiał, że jej słowa brzmiały wręcz rozsądnie.
To powinien być mój pierwszy sygnał ostrzegawczy.
— Dobra. — Wypiłam drinka do końca i odstawiłam kubek z większą siłą, niż było to konieczne. — Ale potraktuję to jak zadanie domowe.
— To najmniej seksowna rzecz, jaką ktokolwiek powiedział o seksie, ale niech ci będzie.
Przebiegłam wzrokiem po imprezie z kliniczną precyzją, a mój wzrok zatrzymał się na postaci przy kuchni. Prawie roześmiałam się z kosmicznego żartu, jaki zrobił mi wszechświat.
Damon Ashford. Oczywiście.
Opierał się o blat z tą bezwysiłkową swobodą kogoś, kto nigdy nie musiał się o nic starać.
Rozczochrane czarne włosy, markowe ubrania udające codzienność, srebrne pierścionki błyskające w świetle, gdy gestykulował, opowiadając jakąś historię, przy której jego słuchacze śmiali się do rozpuku.
Najmłodszy dziedzic fortuny Ashfordów, mój kolega z roku na Sternie, a przy tym prawdopodobnie najbardziej irytujący człowiek, jakiego kiedykolwiek spotkałam.
Ścieraliśmy się na zajęciach tyle razy, że nie zliczę. Podważał moje odpowiedzi nie dlatego, że się nie zgadzał, ale bo bawiła go moja intensywność.
Przychodził spóźniony, ledwo przygotowany, a i tak czarował wszystkich na prezentacjach, podczas gdy ja przez tygodnie dopracowywałam swoje wystąpienia.
Był wszystkim, czego nie znosiłam—niedbały, uprzywilejowany, płynący na nazwisku, którego sam nie wypracował. A jednak dziś, gdy alkohol wygładził moje zwykle ostre krawędzie, mogłam przyznać, że miał twarz, na którą warto było popatrzeć.
— Jego — powiedziałam, ruszając już w jego stronę, zanim Brianna zdążyła zareagować.
Jej głos dogonił mnie, w równej mierze zszokowany, co rozbawiony. — Damon Ashford? Kitty, ty go nienawidzisz!
— Dokładnie.
Przecięłam pokój, stając przed nim bez żadnych wstępów. Jego brwi powędrowały w górę, zaskoczenie przemknęło przez jego twarz, zanim ustąpiło miejsca czemuś bardziej zaintrygowanemu.
„No proszę. Kitty Morrow na imprezie. Czy piekło zamarzło, czy w końcu skończyłaś kolorować cały semestr?” Jego uśmiech był irytująco pociągający.
— Bardzo śmieszne. Ćwiczysz bycie takim czarującym, czy to przychodzi naturalnie z funduszem powierniczym?
— Talent wrodzony, obawiam się. — Przechylił głowę, przyglądając mi się z nowym zainteresowaniem. — Jesteś pijana.
— Spostrzegawczy. Nic dziwnego, że zdajesz mikroekonomię.
— I złośliwa. — Podszedł bliżej, zniżając głos. — Więc co cię tu sprowadza? W końcu jesteś gotowa przyznać, że uważasz mnie za powalająco atrakcyjnego?
— Uważam cię za powalająco przeciętnego. Ale jesteś tutaj, a ja się nudzę i próbuję dziś czegoś nowego. — Spojrzałam mu prosto w oczy, pozwalając, by sugestia zawisła między nami. — Zainteresowany?
Coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy — zaskoczenie ustąpiło miejsca pożądaniu.
— Jesteś teraz poważna?
— Wyglądam, jakbym żartowała?
Nie musiał odpowiadać.
Złapałam go za rękę i pociągnęłam w stronę korytarza, przeciskając się przez tłum, aż znalazłam to, czego szukałam — łazienkę z jedną kabiną i zamkiem w drzwiach.
W chwili, gdy drzwi zatrzasnęły się za nami, napięcie, które między nami narastało, w końcu pękło.
Jego usta zderzyły się z moimi, głodne i zachłanne. Odpowiedziałam pocałunkiem równie zawzięcie, zębami muskając jego dolną wargę, palcami zaciskając się na jego koszuli. Damon smakował whisky i złych decyzji, a ja chciałam więcej obu.
— Nie wiedziałem, że to w tobie jest — szepnął przy mojej szczęce, dłonie sunęły po moich bokach.
— Wiele rzeczy o mnie nie wiesz. — Ściągnęłam mu koszulę przez głowę, paznokciami drapiąc po jego torsie. — Przestań gadać.
Zaśmiał się nisko i ciemno, po czym w jednym płynnym ruchu podniósł mnie na blat umywalki.
Moje nogi odruchowo owinęły się wokół niego, przyciągając go bliżej. Jego usta znalazły moją szyję, zęby sunęły po wrażliwej skórze, a ja wygięłam się w jego stronę z westchnieniem, którego nie mogłam powstrzymać.
— Cicho, Kitty — wymruczał przy moim gardle. — Chyba że chcesz, żeby cała impreza cię słyszała.
— Zamknij się i spraw, by było warto.
Jego dłonie podciągnęły moją sukienkę na uda, palce drażniły się wzdłuż krawędzi mojej bielizny. Sięgnęłam między nas, obejmując go przez dżinsy, a jego jęk zawibrował na moim obojczyku.
— Kurwa — syknął. — Naprawdę nie tracisz czasu.
— Życie jest za krótkie. — Rozpięłam mu rozporek, obejmując go dłonią. Był twardy i gorący, a coś pierwotnego zacisnęło się we mnie mocno. — Biorę tabletki. Nie martw się o zabezpieczenie.
Nie zapytał. Ja też nie.
Odsunął moją bieliznę na bok i wszedł we mnie, a ja wgryzłam się w jego ramię, tłumiąc jęk, który wyrwał mi się z gardła.
Wypełnił mnie całkowicie, rozciągnął doskonale i przez jedną oślepiającą sekundę mój przepracowany mózg zamilkł całkowicie.
— Boże, jak ty… — Nie dokończył, nie mógł, po prostu znów się poruszył we mnie.
Dopasowałam się do jego rytmu, biodrami wychodząc naprzeciw każdemu pchnięciu, palcami wbijając się w jego plecy na tyle mocno, że zostaną ślady. Krawędź blatu wbijała mi się w uda.
Ktoś zapukał do drzwi raz, po czym się poddał.
Nic z tego nie miało znaczenia.
— Mocniej — zażądałam, a Damon posłusznie przytrzymał się lustra za mną jedną ręką, drugą ścisnął moje biodro tak mocno, że pewnie zostanie siniak. Nowy kąt sprawił, że jęknęłam głośniej.
Orgazm uderzył mnie jak fala, gwałtownie i nagle. Rozpadłam się na kawałki wokół Damona, drżąc, wykrzykując jego imię jak przekleństwo. On dołączył po kilku sekundach, zagłębiając się we mnie z jękiem, który odbił się echem od kafelkowych ścian.
Cisza. Ciężki oddech. Powolny powrót do rzeczywistości.
Damon odsunął się, z leniwym uśmieszkiem na ustach. — Nigdy bym nie pomyślał, że nasza panna wszystkowiedząca będzie pierwszą osobą, z którą prześpię się w tym roku.
Ciepło odpłynęło z mojej twarzy. Poprawiłam sukienkę, wygładziłam włosy, odbudowałam swoje mury. — Nie myśl o tym za dużo, okej? To był jednorazowy wybryk.
Wzruszył ramionami, zupełnie niewzruszony. — Pasuje mi.
Rozeszliśmy się bez ceregieli. Brianna czekała przy wyjściu, a jej pytania zbyłam z wprawą.
Zadanie wykonane. Czas iść dalej.
Rżnięcie Damona Ashforda było zabawne, ale to już przeszłość.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Test ciążowy leżał na blacie łazienki jak bomba gotowa do detonacji.
Wpatrywałam się w niego przez coś, co wydawało się godzinami, ale pewnie minęło tylko kilka sekund. Plastikowy patyczek spoczywał tam, niewinny i druzgocący, podczas gdy cała moja przyszłość wisiała na włosku.
Okres spóźniał mi się pięć dni. Pięć dni powtarzania sobie, że to przez stres, przez zmianę rutyny, przez wszystko oprócz oczywistego powodu.
Pięć dni, podczas których mój instynkt krzyczał to, czego mózg nie chciał zaakceptować.
Brianna krążyła po ciasnej łazience za mną, jej nerwowa energia wypełniała ciszę, której nie mogłam przerwać.
„Pewnie to nic. Byłaś zestresowana, prawda? Moja kuzynka raz nie miała okresu przez całe dwa miesiące po zerwaniu, i nie była w ciąży. Była po prostu emocjonalnie zrujnowana, co szczerze może być gorsze—”
„Bri.” Mój głos zabrzmiał pusto. „Nie pomagasz.”
„Racja. Przepraszam. Już milknę.” Wytrzymała jakieś cztery sekundy. „Ile jeszcze?”
„Jeszcze minutę.”
Najdłuższa minuta w moim życiu. Siedziałam zesztywniała na brzegu wanny, ściskając porcelanę tak mocno, że aż zbielały mi knykcie. Nad głową brzęczało jarzeniowe światło, ostre i bezlitosne.
Kiedy w końcu spojrzałam, dwie różowe kreski patrzyły na mnie.
Pozytywny.
Wpatrywałam się dalej, próbując zmusić wynik, by się zmienił, żeby jedna z tych kresek zniknęła. Ale test pozostawał uporczywie, druzgocąco wyraźny.
Niedowierzanie trwało może trzy sekundy, zanim zamieniło się w coś gorszego—strachem, gęstym i duszącym, osiadającym mi na piersi jak beton.
Wpakowałam się w poważne kłopoty.
Brianna przestała chodzić. Przykucnęła przy mnie, jej dłoń znalazła moje plecy, pocierając małe kółka, które miały uspokajać, ale czułam je jak papier ścierny na rozedrganych nerwach.
„Okej. Okej, będzie dobrze. Coś wymyślimy. Przecież te testy czasem dają fałszywie pozytywne, prawda? Możemy kupić drugi, albo pójść do kliniki, albo…”
Jej głos się załamał, panika przebijała się mimo starań.
„Jak to się w ogóle stało? Zawsze jesteś taka ostrożna. Masz plan na wszystko. To nie ma sensu…”
„Nie rozumiem.” Słowa wyszły z gardła jak papier ścierny. „Brałam tabletki antykoncepcyjne, jak zawsze.”
Odtwarzałam tamtą noc w głowie, szukając błędu w logice, pomyłki, która do tego doprowadziła. Byłam na tabletkach od lat. Nigdy mnie nie zawiodły. Matematyka miała się zgadzać.
Brianna zastygła. Odwróciła się do mnie powoli, na twarzy pojawiło się coś, czego nie chciałam zobaczyć.
„Kitty.” Jej głos był teraz ostrożny, wymierzony tak, że aż ścisnęło mnie w żołądku. „Użyłaś prezerwatywy, prawda?”
Pytanie zawisło między nami.
„Powiedz mi, że użyłaś prezerwatywy.” Tym razem mocniej.
Rozpaczliwie. Chciała się mylić.
„Nie sądziłam, że potrzebuję podwójnej ochrony.” Słowa były płaskie, oderwane—ton kogoś, kto opowiada o błędzie, którego nie da się cofnąć. „Byłam na tabletkach. Od lat. Nigdy nie zawiodły. Pozwolić mu skończyć we mnie wydawało się wtedy znikomym ryzykiem.”
Przez chwilę Brianna tylko na mnie patrzyła.
„Chyba sobie teraz żartujesz?” Jej opanowanie pękło. „Tabletki antykoncepcyjne nigdy nie są stuprocentowe!”
Brianna zamilkła, ale to był dopiero początek.
„Są skuteczne w około 91% przy typowym stosowaniu, czyli dziewięć na sto dziewczyn zachodzi w ciążę co roku, a ty, dziewczyna, która dla zabawy robi analizy ryzyka, nie pomyślałaś o zabezpieczeniu zapasowym?”
Była już na nogach, znowu krążyła, tym razem szybciej, bardziej wściekła.
„I z Damonem Ashfordem?! Z wszystkich osób na uczelni, wybrałaś najbardziej nieostrożnego gościa z naszej klasy? On zapomina o wykładach szybciej niż o imionach dziewczyn, z którymi śpi! I pozwoliłaś mu…”
Nie dokończyła zdania. Nie musiała.
Pozwoliłam jej się wyładować. Każde słowo uderzało jak cios, chłonęłam je bez obrony, bo miała rację.
Byłam lekkomyślna. Byłam głupia.
Podjęłam decyzję, która przeczyła wszystkiemu, w co wierzyłam, co budowałam latami, i teraz płaciłam za to cenę.
Jedna noc odpuszczenia—i to była cena.
Ale użalanie się nic nie zmieni. „To już nie ma znaczenia.”
Mój głos przeciął jej tyradę, ostry i nieodwołalny. Brianna zatrzymała się w pół kroku, zaskoczona stalą w moim tonie.
„Stało się. Jest tylko jedna droga naprzód i nią pójdę. Nie zatrzymam tego dziecka.”
Twarz Brianny zmieniła się—z wściekłości na coś bardziej złożonego. Zatrzymała się, skrzyżowała ramiona na piersi.
„Kitty, musisz działać szybko. Najlepiej wczoraj.”
„Wiem.”
„Nie, nie wiesz.”
Usiadła obok mnie na brzegu wanny, ściszając głos, jakby ściany mogły podsłuchiwać.
„Nie znasz Ashfordów tak jak ja. Jeśli dowiedzą się o tej ciąży, nie odpuszczą. Przyjdą po ciebie.”
Mrugnęłam na nią. „O czym ty mówisz?”
„Moja rodzina i Ashfordowie znają się od lat. Interesy, towarzystwo, całe to stare pieniądze, od których uciekłam. Słyszałam różne rzeczy, Kitty. Od ojca, z obserwacji na przyjęciach, zanim się wyrwałam.”
Jej szczęka się zacisnęła.
„Arnold Ashford nie zostawia niedokończonych spraw. Kontroluje wszystko—biznes, wizerunek, synów. Nieślubny wnuk? Nigdy by na to nie pozwolił.”
Przez pierś przeszedł mi lodowaty dreszcz niepokoju. „Bri, dramatyzujesz.”
„Jestem realistką. Ci ludzie mają zasoby, o jakich nie masz pojęcia. Prywatnych detektywów, prawników, ludzi od zacierania śladów.”
„Więc co sugerujesz? Że muszę to załatwić, zanim ktoś się dowie?”
„Mówię, że musimy działać szybko i trzymać język za zębami. Nikt nie może się o tym dowiedzieć.” Jej oczy były śmiertelnie poważne. „Ashfordowie mają wszędzie oczy. Uwierz mi.”
Chciałam się kłócić. Powiedzieć jej, że przesadza, że to nie film o mafii. Ale strach w jej głosie był prawdziwy, a Brianna rzadko się bała.
„Dobrze.” Skinęłam powoli głową. „Szybko i cicho. Będę musiała sięgnąć po pieniądze ze stypendium. Już teraz są napięte, ale dam radę. A jeśli to nie wystarczy…” Przełknęłam ślinę. „Będę musiała poprosić mamę.”
Twarz Brianny posmutniała. Wiedziała, co to znaczy—ciężar tego, cenę.
Moja matka, która poświęciła wszystko, by dać mi inne życie. Moja matka, której uznanie próbowałam zdobyć latami, udowadniając, że nie powtórzę jej błędów.
A teraz musiałam wrócić do domu i wyznać, że zrobiłam dokładnie to, czego przysięgałam nigdy nie zrobić.
„Poradzimy sobie razem.” Brianna ścisnęła moją dłoń jeszcze raz. „Cokolwiek potrzebujesz—podwózki, wsparcia, kogoś do wykrzyczenia się—jestem. Ale Kitty?”
Czekała, aż spojrzę jej w oczy. „Musimy być w tym mądre. Ashfordowie nie mogą się dowiedzieć. Obiecaj mi.”
„Obiecuję.”
To słowo było ciężkie, gdy opuszczało moje usta. Przez lata budowałam wokół siebie mur z cegieł, jedna po drugiej, żeby nie dopuścić do siebie słabości.
Teraz miałam sekret, który mógł zburzyć wszystko—a najwyraźniej także bardzo wpływowych ludzi, którzy zrobiliby to bez wahania, gdyby tylko się dowiedzieli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Chaos mojego rodzinnego domu przywitał mnie, zanim jeszcze dotarłam do drzwi. Słyszałam bliźniaczki przez cienkie ściany — śmiały się, kłóciły, pewnie jedno i drugie.
Ich głosy niosły się korytarzem bloku, jakby to one były tu właścicielkami. Te znajome dźwięki oplatały mnie — w równym stopniu dawały poczucie bezpieczeństwa i klaustrofobii.
Nic się nie zmieniło.
Mieszkanie wciąż było małe, wciąż zagracone, wciąż kipiące energią, która nie mieściła się w tych metrach kwadratowych. Nawet gdy dziewczynki były już starsze, dom nie uspokoił się ani trochę.
Nie byłam pewna, czy kiedykolwiek się uspokoi.
"Kitty!" Dwa ciała zderzyły się ze mną z siłą małych huraganów, ramiona oplotły mi talię, głosy nachodziły na siebie w podekscytowanym chaosie. "Jesteś! Czemu nam nie powiedziałaś, że przyjdziesz? Pokażemy ci taniec, którego się nauczyłyśmy? Ćwiczyłyśmy przez cały tydzień—"
"Ja ćwiczyłam," poprawiła Maya, szturchając siostrę. "Lily ciągle psuje drugą część."
"Nieprawda!"
Zaśmiałam się i przytuliłam je równie mocno.
Te dziewczynki były jednym z moich nielicznych słabych punktów, szczeliną w zbroi, którą tak starannie budowałam. Miały już dwanaście lat, same długie kończyny i nieskończona energia, a za każdym razem, gdy je widziałam, przypominałam sobie, dlaczego tak zawzięcie walczę.
Nie tylko dla siebie. Dla nich.
Dla przyszłości, w której nie będą musiały liczyć każdy grosz, nosić po kimś ubrania ani udawać, że nie są głodne, gdy lodówka jest pusta.
"Obejrzę taniec później, obiecuję." Delikatnie wyplątałam się z ich objęć. "Muszę najpierw porozmawiać z mamą, dobrze? Dorosłe sprawy."
Ich twarze opadły w idealnej synchronii. "Nudne dorosłe sprawy?"
"Najnudniejsze. Ale wam to wynagrodzę."
Rozbiegły się niechętnie, wyczuwając zmianę w moim głosie, a ja ruszyłam do kuchni.
Mama była tam, jak się spodziewałam, stała przy blacie z ściereczką na ramieniu, a zmęczenie było wypisane na każdej linii jej twarzy.
Miała tylko czterdzieści cztery lata, ale wyglądała starzej — lata podwójnych zmian i samotnego wychowania dzieci odcisnęły swoje piętno. Jej problemy z sercem nie pomagały.
"Kitty." Uśmiechnęła się na mój widok, ale jej oczy już mnie lustrowały, już były podejrzliwe. "To niespodzianka. Wszystko w porządku?"
"Wszystko dobrze." Usiadłam przy małym stole i przybrałam swobodny ton. "Chciałam tylko sprawdzić, jak sobie radzicie. Jak dziewczynki dają sobie radę w szkole w tym semestrze?"
Rozmawiałyśmy, a ja kluczyłam wokół prawdziwego powodu mojej wizyty, jakbym obchodziła naładowany kabel, mając nadzieję, że jakoś to wygładzę, złagodzę cios.
Mama nie dała się nabrać. Znała mnie całe życie, umiała mnie czytać lepiej niż ktokolwiek. Po dziesięciu minutach mojego oczywistego zwlekania odstawiła filiżankę z kawą i spojrzała na mnie wzrokiem, który obnażał wszystkie moje obrony.
"Katherine."
Pełne imię. Nigdy nie wróżyło to nic dobrego.
"Wiem, kiedy coś jest nie tak. Wiem, kiedy moja córka mnie odwiedza, bo tęskni, a kiedy przychodzi, bo czegoś potrzebuje. Więc po prostu mi powiedz."
Otworzyłam usta, żeby znowu odbić piłeczkę, ale słowa nie chciały przejść przez gardło.
Prawda ciążyła mi w piersi, napierała na żebra, domagała się wypuszczenia. Nie mogłam wiecznie tańczyć wokół niej.
"Jestem w ciąży."
Cisza, która nastąpiła, była ogłuszająca. Twarz mamy przeszła przez całą gamę emocji: szok, niedowierzanie, coś, co wyglądało prawie jak żałoba, zanim zastygła w bladym, wstrząśniętym bezruchu.
Opadła na krzesło, jedną ręką przyciskając się do klatki piersiowej, a ja wpadłam w panikę.
"Mamo, serce—nie denerwuj się, dobrze? To nie jest katastrofa. Da się to naprawić." Mówiłam za szybko, próbując uspokoić nas obie. "Potrzebuję tylko trochę pomocy, żeby pokryć koszty, a potem to się skończy."
Patrzyła na mnie długo. Gdy w końcu się odezwała, jej głos był stanowczy w sposób, którego się nie spodziewałam. "Nie."
"Co?"
"Nie dam ci na to pieniędzy." Pokręciła powoli głową, a jej wyraz twarzy stwardniał. "Nie teraz. Nigdy. Przepraszam, Kitty, ale nie mogę ci pomóc zakończyć tej ciąży."
Te słowa uderzyły mnie jak policzek. Przygotowałam się na rozczarowanie, kazania, na ciężkie milczenie matczynej dezaprobaty.
Nie przygotowałam się na kategoryczną odmowę.
"Mamo, bądź rozsądna. Mam dwadzieścia dwa lata. Wciąż studiuję. Mam plany—prawdziwe plany, takie, w których dziecko nie wywraca wszystkiego, na co pracowałam."
Starałam się mówić spokojnie, rzeczowo, wykładałam fakty jak biznesową propozycję.
"To nie jest debata o filozofii czy moralności. To matematyka. Nie stać mnie na dziecko. Nie stać mnie na stratę przyszłości."
"To wymyślimy coś innego." Podniosła podbródek, uparta w sposób, który dobrze znałam, bo sama go odziedziczyłam. "Możemy sprzedać mieszkanie. Wezmę dodatkowe zmiany w pracy, złapię drugą robotę, jeśli trzeba. Pożyczymy od znajomych, zastawię biżuterię po twojej babci. Wszystko, tylko nie to."
"Mamo, słyszysz siebie?" Frustracja wezbrała we mnie, zanim zdążyłam ją zatrzymać. "Mówisz o zniszczeniu swojego życia, mojego i dziewczynek, po co? Dla kupki komórek?"
Jej twarz stwardniała, pojawił się w jej oczach rzadki chłód, który widziałam tylko kilka razy w życiu.
"Nie waż się tak mówić o swoim dziecku. To nie tylko komórki—to żywa istota, przyszły człowiek, życie, które zasługuje na szansę. Wychowałam cię lepiej, Katherine. Wychowałam cię, żebyś ceniła życie."
"Wychowałaś mnie, żeby być mądrą!" Słowa wyrwały się ze mnie. "Wychowałaś mnie, żebym coś osiągnęła, żebym nie powtórzyła twoich błędów. A teraz co—chcesz, żebym to wszystko wyrzuciła? Nieszczęście kocha towarzystwo, więc chcesz mnie w tym samym potrzasku, w którym tkwisz od dwudziestu lat?"
W momencie, gdy to powiedziałam, wiedziałam, że posunęłam się za daleko.
Twarz mamy na chwilę się załamała, potem znowu stwardniała, ból i złość walczyły w jej oczach. "Zawsze byłaś zimna."
Jej głos był teraz cichy, ale ranił bardziej niż krzyk.
"Zawsze myślałaś, że jesteś lepsza od tego miejsca, lepsza ode mnie, lepsza od tej rodziny… Może to wszechświat cię uczy pokory, Kitty. Może to Bóg pokazuje ci, że nie masz tyle kontroli, ile ci się wydaje."
Wstałam tak gwałtownie, że krzesło zgrzytnęło o podłogę. "Przyszłam tu po pomoc. Najwyraźniej to był błąd."
"Kitty, zaczekaj…"
Ale już mnie nie było, drzwi zamknęły się za mną zbyt mocno.
Tego wieczoru siedziałam w swoim pokoju w akademiku, gapiąc się w ścianę i przeliczając liczby, o których już wiedziałam, że się nie zsumują. Moje stypendium nie wystarczało. Oszczędności były żartem. Każda opcja, którą miałam, przepadła.
Pukanie do drzwi wyrwało mnie z tej spirali.
Brianna stała w korytarzu, trzymając kopertę. Wcisnęła mi ją w ręce bez słowa wyjaśnienia, bez zbędnych ceregieli. W środku była gotówka — dokładnie tyle, ile trzeba na zabieg, plus coś ekstra.
"Bri..." Patrzyłam na nią oszołomiona. "Skąd to masz?"
"Po prostu weź. Nie martw się, nie będzie żadnych problemów." Jej ton był lekki, ale coś migotało w jej oczach — coś bolesnego, o czym nie chciała rozmawiać.
Wiedziałam. Wiedziałam dokładnie, skąd pochodziły te pieniądze.
Jej rodzina. Ludzie, z którymi zerwała kontakty przed studiami, dom, z którego uciekła, drzwi, które z takim trudem zamknęła. A jednak wróciła. Dla mnie.
Cena tej koperty była znacznie większa niż pieniądze.
Nie miałam słów, by to wyrazić, więc nawet nie próbowałam ich szukać. Odłożyłam kopertę na bok, przyciągnęłam ją do siebie i mocno przytuliłam. Ona odwzajemniła uścisk równie mocno i żadna z nas nic nie powiedziała.
Przesuń w górę, aby kontynuować