passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One Night, Nine Months, Forever - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

One Night, Nine Months, Forever

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Test ciążowy leżał na blacie łazienki jak bomba gotowa do detonacji.

Wpatrywałam się w niego przez coś, co wydawało się godzinami, ale pewnie minęło tylko kilka sekund. Plastikowy patyczek spoczywał tam, niewinny i druzgocący, podczas gdy cała moja przyszłość wisiała na włosku.

Okres spóźniał mi się pięć dni. Pięć dni powtarzania sobie, że to przez stres, przez zmianę rutyny, przez wszystko oprócz oczywistego powodu.

Pięć dni, podczas których mój instynkt krzyczał to, czego mózg nie chciał zaakceptować.

Brianna krążyła po ciasnej łazience za mną, jej nerwowa energia wypełniała ciszę, której nie mogłam przerwać.

„Pewnie to nic. Byłaś zestresowana, prawda? Moja kuzynka raz nie miała okresu przez całe dwa miesiące po zerwaniu, i nie była w ciąży. Była po prostu emocjonalnie zrujnowana, co szczerze może być gorsze—”

„Bri.” Mój głos zabrzmiał pusto. „Nie pomagasz.”

„Racja. Przepraszam. Już milknę.” Wytrzymała jakieś cztery sekundy. „Ile jeszcze?”

„Jeszcze minutę.”

Najdłuższa minuta w moim życiu. Siedziałam zesztywniała na brzegu wanny, ściskając porcelanę tak mocno, że aż zbielały mi knykcie. Nad głową brzęczało jarzeniowe światło, ostre i bezlitosne.

Kiedy w końcu spojrzałam, dwie różowe kreski patrzyły na mnie.

Pozytywny.

Wpatrywałam się dalej, próbując zmusić wynik, by się zmienił, żeby jedna z tych kresek zniknęła. Ale test pozostawał uporczywie, druzgocąco wyraźny.

Niedowierzanie trwało może trzy sekundy, zanim zamieniło się w coś gorszego—strachem, gęstym i duszącym, osiadającym mi na piersi jak beton.

Wpakowałam się w poważne kłopoty.

Brianna przestała chodzić. Przykucnęła przy mnie, jej dłoń znalazła moje plecy, pocierając małe kółka, które miały uspokajać, ale czułam je jak papier ścierny na rozedrganych nerwach.

„Okej. Okej, będzie dobrze. Coś wymyślimy. Przecież te testy czasem dają fałszywie pozytywne, prawda? Możemy kupić drugi, albo pójść do kliniki, albo…”

Jej głos się załamał, panika przebijała się mimo starań.

„Jak to się w ogóle stało? Zawsze jesteś taka ostrożna. Masz plan na wszystko. To nie ma sensu…”

„Nie rozumiem.” Słowa wyszły z gardła jak papier ścierny. „Brałam tabletki antykoncepcyjne, jak zawsze.”

Odtwarzałam tamtą noc w głowie, szukając błędu w logice, pomyłki, która do tego doprowadziła. Byłam na tabletkach od lat. Nigdy mnie nie zawiodły. Matematyka miała się zgadzać.

Brianna zastygła. Odwróciła się do mnie powoli, na twarzy pojawiło się coś, czego nie chciałam zobaczyć.

„Kitty.” Jej głos był teraz ostrożny, wymierzony tak, że aż ścisnęło mnie w żołądku. „Użyłaś prezerwatywy, prawda?”

Pytanie zawisło między nami.

„Powiedz mi, że użyłaś prezerwatywy.” Tym razem mocniej.

Rozpaczliwie. Chciała się mylić.

„Nie sądziłam, że potrzebuję podwójnej ochrony.” Słowa były płaskie, oderwane—ton kogoś, kto opowiada o błędzie, którego nie da się cofnąć. „Byłam na tabletkach. Od lat. Nigdy nie zawiodły. Pozwolić mu skończyć we mnie wydawało się wtedy znikomym ryzykiem.”

Przez chwilę Brianna tylko na mnie patrzyła.

„Chyba sobie teraz żartujesz?” Jej opanowanie pękło. „Tabletki antykoncepcyjne nigdy nie są stuprocentowe!”

Brianna zamilkła, ale to był dopiero początek.

„Są skuteczne w około 91% przy typowym stosowaniu, czyli dziewięć na sto dziewczyn zachodzi w ciążę co roku, a ty, dziewczyna, która dla zabawy robi analizy ryzyka, nie pomyślałaś o zabezpieczeniu zapasowym?”

Była już na nogach, znowu krążyła, tym razem szybciej, bardziej wściekła.

„I z Damonem Ashfordem?! Z wszystkich osób na uczelni, wybrałaś najbardziej nieostrożnego gościa z naszej klasy? On zapomina o wykładach szybciej niż o imionach dziewczyn, z którymi śpi! I pozwoliłaś mu…”

Nie dokończyła zdania. Nie musiała.

Pozwoliłam jej się wyładować. Każde słowo uderzało jak cios, chłonęłam je bez obrony, bo miała rację.

Byłam lekkomyślna. Byłam głupia.

Podjęłam decyzję, która przeczyła wszystkiemu, w co wierzyłam, co budowałam latami, i teraz płaciłam za to cenę.

Jedna noc odpuszczenia—i to była cena.

Ale użalanie się nic nie zmieni. „To już nie ma znaczenia.”

Mój głos przeciął jej tyradę, ostry i nieodwołalny. Brianna zatrzymała się w pół kroku, zaskoczona stalą w moim tonie.

„Stało się. Jest tylko jedna droga naprzód i nią pójdę. Nie zatrzymam tego dziecka.”

Twarz Brianny zmieniła się—z wściekłości na coś bardziej złożonego. Zatrzymała się, skrzyżowała ramiona na piersi.

„Kitty, musisz działać szybko. Najlepiej wczoraj.”

„Wiem.”

„Nie, nie wiesz.”

Usiadła obok mnie na brzegu wanny, ściszając głos, jakby ściany mogły podsłuchiwać.

„Nie znasz Ashfordów tak jak ja. Jeśli dowiedzą się o tej ciąży, nie odpuszczą. Przyjdą po ciebie.”

Mrugnęłam na nią. „O czym ty mówisz?”

„Moja rodzina i Ashfordowie znają się od lat. Interesy, towarzystwo, całe to stare pieniądze, od których uciekłam. Słyszałam różne rzeczy, Kitty. Od ojca, z obserwacji na przyjęciach, zanim się wyrwałam.”

Jej szczęka się zacisnęła.

„Arnold Ashford nie zostawia niedokończonych spraw. Kontroluje wszystko—biznes, wizerunek, synów. Nieślubny wnuk? Nigdy by na to nie pozwolił.”

Przez pierś przeszedł mi lodowaty dreszcz niepokoju. „Bri, dramatyzujesz.”

„Jestem realistką. Ci ludzie mają zasoby, o jakich nie masz pojęcia. Prywatnych detektywów, prawników, ludzi od zacierania śladów.”

„Więc co sugerujesz? Że muszę to załatwić, zanim ktoś się dowie?”

„Mówię, że musimy działać szybko i trzymać język za zębami. Nikt nie może się o tym dowiedzieć.” Jej oczy były śmiertelnie poważne. „Ashfordowie mają wszędzie oczy. Uwierz mi.”

Chciałam się kłócić. Powiedzieć jej, że przesadza, że to nie film o mafii. Ale strach w jej głosie był prawdziwy, a Brianna rzadko się bała.

„Dobrze.” Skinęłam powoli głową. „Szybko i cicho. Będę musiała sięgnąć po pieniądze ze stypendium. Już teraz są napięte, ale dam radę. A jeśli to nie wystarczy…” Przełknęłam ślinę. „Będę musiała poprosić mamę.”

Twarz Brianny posmutniała. Wiedziała, co to znaczy—ciężar tego, cenę.

Moja matka, która poświęciła wszystko, by dać mi inne życie. Moja matka, której uznanie próbowałam zdobyć latami, udowadniając, że nie powtórzę jej błędów.

A teraz musiałam wrócić do domu i wyznać, że zrobiłam dokładnie to, czego przysięgałam nigdy nie zrobić.

„Poradzimy sobie razem.” Brianna ścisnęła moją dłoń jeszcze raz. „Cokolwiek potrzebujesz—podwózki, wsparcia, kogoś do wykrzyczenia się—jestem. Ale Kitty?”

Czekała, aż spojrzę jej w oczy. „Musimy być w tym mądre. Ashfordowie nie mogą się dowiedzieć. Obiecaj mi.”

„Obiecuję.”

To słowo było ciężkie, gdy opuszczało moje usta. Przez lata budowałam wokół siebie mur z cegieł, jedna po drugiej, żeby nie dopuścić do siebie słabości.

Teraz miałam sekret, który mógł zburzyć wszystko—a najwyraźniej także bardzo wpływowych ludzi, którzy zrobiliby to bez wahania, gdyby tylko się dowiedzieli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Chaos mojego rodzinnego domu przywitał mnie, zanim jeszcze dotarłam do drzwi. Słyszałam bliźniaczki przez cienkie ściany — śmiały się, kłóciły, pewnie jedno i drugie.

Ich głosy niosły się korytarzem bloku, jakby to one były tu właścicielkami. Te znajome dźwięki oplatały mnie — w równym stopniu dawały poczucie bezpieczeństwa i klaustrofobii.

Nic się nie zmieniło.

Mieszkanie wciąż było małe, wciąż zagracone, wciąż kipiące energią, która nie mieściła się w tych metrach kwadratowych. Nawet gdy dziewczynki były już starsze, dom nie uspokoił się ani trochę.

Nie byłam pewna, czy kiedykolwiek się uspokoi.

"Kitty!" Dwa ciała zderzyły się ze mną z siłą małych huraganów, ramiona oplotły mi talię, głosy nachodziły na siebie w podekscytowanym chaosie. "Jesteś! Czemu nam nie powiedziałaś, że przyjdziesz? Pokażemy ci taniec, którego się nauczyłyśmy? Ćwiczyłyśmy przez cały tydzień—"

"Ja ćwiczyłam," poprawiła Maya, szturchając siostrę. "Lily ciągle psuje drugą część."

"Nieprawda!"

Zaśmiałam się i przytuliłam je równie mocno.

Te dziewczynki były jednym z moich nielicznych słabych punktów, szczeliną w zbroi, którą tak starannie budowałam. Miały już dwanaście lat, same długie kończyny i nieskończona energia, a za każdym razem, gdy je widziałam, przypominałam sobie, dlaczego tak zawzięcie walczę.

Nie tylko dla siebie. Dla nich.

Dla przyszłości, w której nie będą musiały liczyć każdy grosz, nosić po kimś ubrania ani udawać, że nie są głodne, gdy lodówka jest pusta.

"Obejrzę taniec później, obiecuję." Delikatnie wyplątałam się z ich objęć. "Muszę najpierw porozmawiać z mamą, dobrze? Dorosłe sprawy."

Ich twarze opadły w idealnej synchronii. "Nudne dorosłe sprawy?"

"Najnudniejsze. Ale wam to wynagrodzę."

Rozbiegły się niechętnie, wyczuwając zmianę w moim głosie, a ja ruszyłam do kuchni.

Mama była tam, jak się spodziewałam, stała przy blacie z ściereczką na ramieniu, a zmęczenie było wypisane na każdej linii jej twarzy.

Miała tylko czterdzieści cztery lata, ale wyglądała starzej — lata podwójnych zmian i samotnego wychowania dzieci odcisnęły swoje piętno. Jej problemy z sercem nie pomagały.

"Kitty." Uśmiechnęła się na mój widok, ale jej oczy już mnie lustrowały, już były podejrzliwe. "To niespodzianka. Wszystko w porządku?"

"Wszystko dobrze." Usiadłam przy małym stole i przybrałam swobodny ton. "Chciałam tylko sprawdzić, jak sobie radzicie. Jak dziewczynki dają sobie radę w szkole w tym semestrze?"

Rozmawiałyśmy, a ja kluczyłam wokół prawdziwego powodu mojej wizyty, jakbym obchodziła naładowany kabel, mając nadzieję, że jakoś to wygładzę, złagodzę cios.

Mama nie dała się nabrać. Znała mnie całe życie, umiała mnie czytać lepiej niż ktokolwiek. Po dziesięciu minutach mojego oczywistego zwlekania odstawiła filiżankę z kawą i spojrzała na mnie wzrokiem, który obnażał wszystkie moje obrony.

"Katherine."

Pełne imię. Nigdy nie wróżyło to nic dobrego.

"Wiem, kiedy coś jest nie tak. Wiem, kiedy moja córka mnie odwiedza, bo tęskni, a kiedy przychodzi, bo czegoś potrzebuje. Więc po prostu mi powiedz."

Otworzyłam usta, żeby znowu odbić piłeczkę, ale słowa nie chciały przejść przez gardło.

Prawda ciążyła mi w piersi, napierała na żebra, domagała się wypuszczenia. Nie mogłam wiecznie tańczyć wokół niej.

"Jestem w ciąży."

Cisza, która nastąpiła, była ogłuszająca. Twarz mamy przeszła przez całą gamę emocji: szok, niedowierzanie, coś, co wyglądało prawie jak żałoba, zanim zastygła w bladym, wstrząśniętym bezruchu.

Opadła na krzesło, jedną ręką przyciskając się do klatki piersiowej, a ja wpadłam w panikę.

"Mamo, serce—nie denerwuj się, dobrze? To nie jest katastrofa. Da się to naprawić." Mówiłam za szybko, próbując uspokoić nas obie. "Potrzebuję tylko trochę pomocy, żeby pokryć koszty, a potem to się skończy."

Patrzyła na mnie długo. Gdy w końcu się odezwała, jej głos był stanowczy w sposób, którego się nie spodziewałam. "Nie."

"Co?"

"Nie dam ci na to pieniędzy." Pokręciła powoli głową, a jej wyraz twarzy stwardniał. "Nie teraz. Nigdy. Przepraszam, Kitty, ale nie mogę ci pomóc zakończyć tej ciąży."

Te słowa uderzyły mnie jak policzek. Przygotowałam się na rozczarowanie, kazania, na ciężkie milczenie matczynej dezaprobaty.

Nie przygotowałam się na kategoryczną odmowę.

"Mamo, bądź rozsądna. Mam dwadzieścia dwa lata. Wciąż studiuję. Mam plany—prawdziwe plany, takie, w których dziecko nie wywraca wszystkiego, na co pracowałam."

Starałam się mówić spokojnie, rzeczowo, wykładałam fakty jak biznesową propozycję.

"To nie jest debata o filozofii czy moralności. To matematyka. Nie stać mnie na dziecko. Nie stać mnie na stratę przyszłości."

"To wymyślimy coś innego." Podniosła podbródek, uparta w sposób, który dobrze znałam, bo sama go odziedziczyłam. "Możemy sprzedać mieszkanie. Wezmę dodatkowe zmiany w pracy, złapię drugą robotę, jeśli trzeba. Pożyczymy od znajomych, zastawię biżuterię po twojej babci. Wszystko, tylko nie to."

"Mamo, słyszysz siebie?" Frustracja wezbrała we mnie, zanim zdążyłam ją zatrzymać. "Mówisz o zniszczeniu swojego życia, mojego i dziewczynek, po co? Dla kupki komórek?"

Jej twarz stwardniała, pojawił się w jej oczach rzadki chłód, który widziałam tylko kilka razy w życiu.

"Nie waż się tak mówić o swoim dziecku. To nie tylko komórki—to żywa istota, przyszły człowiek, życie, które zasługuje na szansę. Wychowałam cię lepiej, Katherine. Wychowałam cię, żebyś ceniła życie."

"Wychowałaś mnie, żeby być mądrą!" Słowa wyrwały się ze mnie. "Wychowałaś mnie, żebym coś osiągnęła, żebym nie powtórzyła twoich błędów. A teraz co—chcesz, żebym to wszystko wyrzuciła? Nieszczęście kocha towarzystwo, więc chcesz mnie w tym samym potrzasku, w którym tkwisz od dwudziestu lat?"

W momencie, gdy to powiedziałam, wiedziałam, że posunęłam się za daleko.

Twarz mamy na chwilę się załamała, potem znowu stwardniała, ból i złość walczyły w jej oczach. "Zawsze byłaś zimna."

Jej głos był teraz cichy, ale ranił bardziej niż krzyk.

"Zawsze myślałaś, że jesteś lepsza od tego miejsca, lepsza ode mnie, lepsza od tej rodziny… Może to wszechświat cię uczy pokory, Kitty. Może to Bóg pokazuje ci, że nie masz tyle kontroli, ile ci się wydaje."

Wstałam tak gwałtownie, że krzesło zgrzytnęło o podłogę. "Przyszłam tu po pomoc. Najwyraźniej to był błąd."

"Kitty, zaczekaj…"

Ale już mnie nie było, drzwi zamknęły się za mną zbyt mocno.

Tego wieczoru siedziałam w swoim pokoju w akademiku, gapiąc się w ścianę i przeliczając liczby, o których już wiedziałam, że się nie zsumują. Moje stypendium nie wystarczało. Oszczędności były żartem. Każda opcja, którą miałam, przepadła.

Pukanie do drzwi wyrwało mnie z tej spirali.

Brianna stała w korytarzu, trzymając kopertę. Wcisnęła mi ją w ręce bez słowa wyjaśnienia, bez zbędnych ceregieli. W środku była gotówka — dokładnie tyle, ile trzeba na zabieg, plus coś ekstra.

"Bri..." Patrzyłam na nią oszołomiona. "Skąd to masz?"

"Po prostu weź. Nie martw się, nie będzie żadnych problemów." Jej ton był lekki, ale coś migotało w jej oczach — coś bolesnego, o czym nie chciała rozmawiać.

Wiedziałam. Wiedziałam dokładnie, skąd pochodziły te pieniądze.

Jej rodzina. Ludzie, z którymi zerwała kontakty przed studiami, dom, z którego uciekła, drzwi, które z takim trudem zamknęła. A jednak wróciła. Dla mnie.

Cena tej koperty była znacznie większa niż pieniądze.

Nie miałam słów, by to wyrazić, więc nawet nie próbowałam ich szukać. Odłożyłam kopertę na bok, przyciągnęłam ją do siebie i mocno przytuliłam. Ona odwzajemniła uścisk równie mocno i żadna z nas nic nie powiedziała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Poczekalnia kliniki była dokładnie taka, jakiej się spodziewałam – i jednocześnie niczym, czego bym pragnęła: sterylne białe ściany, niewygodne plastikowe krzesła i cisza tak gęsta, że aż przytłaczająca.

Inne kobiety siedziały rozproszone w przestrzeni, każda pogrążona w swojej prywatnej walce, starannie unikając kontaktu wzrokowego z resztą. Wszystkie byłyśmy tu z tego samego powodu i żadna z nas nie chciała tego uznać.

Brianna siedziała obok mnie, jej noga podskakiwała z nerwową energią. Uparła się, by przyjść, mimo moich protestów, że dam sobie radę sama.

– Nie wejdziesz tam sama – powiedziała tonem, który nie pozostawiał miejsca na sprzeciw.

Teraz była tu ze mną, promieniując wspierającym niepokojem, podczas gdy ja wypełniałam formularze pewną ręką. Imię. Data urodzenia. Dane ubezpieczenia. Historia medyczna.

Każde pytanie traktowałam jak zadanie do wykonania, nie pozwalając sobie poczuć nic poza praktycznymi krokami przede mną.

To był problem do rozwiązania, nic więcej.

Komplikacja, którą trzeba usunąć.

Do popołudnia koszmar miał się skończyć, a ja mogłam zacząć odbudowywać wszystko, co prawie straciłam.

Pielęgniarka wywołała moje nazwisko, a ja poszłam za nią korytarzem pachnącym antyseptykiem i niepokojem. Zaprowadziła mnie do prywatnego pokoju, wręczyła szpitalną koszulę i wyjaśniła procedurę spokojnym, wyćwiczonym głosem.

Kiwnęłam głową, chłonąc informacje, choć właściwie ich nie słyszałam.

Przebierz się. Czekaj. Oddychaj. To wkrótce się skończy.

Byłam o kilka minut od zostawienia tego za sobą, gdy drzwi nagle się otworzyły.

Arnold Ashford, ojciec Damona, wszedł do pokoju jakby był jego właścicielem – co, znając takich ludzi jak on, pewnie byłby w stanie zrobić, gdyby tylko chciał.

Był wysoki, imponujący, srebro przeplatało się z brązem w jego włosach, wystylizowanych z precyzją, która krzyczała „stare pieniądze”. Garnitur, który miał na sobie, najprawdopodobniej kosztował więcej niż miesięczna pensja mojej matki.

Wszystko w nim emanowało autorytetem – tym rodzajem, który sprawia, że ludzie ustępują miejsca bez pytania i przepraszają za samą obecność.

Za nim, niechętnie, podążał Damon.

Żołądek zapadł mi się do samego dna.

Widzieć patriarchę imperium Ashfordów w klinicznej sali było surrealistyczne, jak sen gorączkowy, z którego nie mogłam się obudzić. Ale obecność Damona czyniła to gorszym – sprawiała, że wszystko było prawdziwe.

Wyglądał, jakby wolał być gdziekolwiek indziej na świecie, z zaciśniętą szczęką i wzrokiem utkwionym gdzieś poza moim ramieniem. Nie patrzył na mnie bezpośrednio.

Zanim zdążyłam zareagować, Brianna wpadła za nimi do pokoju, niemal drżąc z wściekłości.

– Kitty, kochanie, mam nadzieję, że jesteś ubrana! Próbowałam ich powstrzymać, ale ci zboczeńcy po prostu wparowali do twojego pokoju jakby należał do nich!

Arnold nawet na nią nie spojrzał.

Zwrócił się do kogoś na korytarzu, jednym poleceniem – cicho, ale absolutnie – i personel medyczny, który przygotowywał się do mojego zabiegu, po prostu… wyszedł.

Ich sprzeciw zgasł, zanim zdołał zabrzmieć, połknięty przez ciężar nazwiska Ashford.

Po chwili perswazji i domyślnym zagrożeniu tym, co spotyka ludzi stających mu na drodze, Brianna również została wyprowadzona, mimo jej głośnych protestów i kreatywnych przekleństw.

Drzwi się zamknęły. Zostałam z nimi sama, mając na sobie tylko cienką szpitalną koszulę i moją wściekłość.

– Co, do diabła, wam się wydaje, że robicie?! – Nie próbowałam ukrywać wściekłości – nie widziałam w tym sensu. – Co daje wam prawo wpraszać się do prywatnej placówki medycznej i przerywać zabieg, który nie ma z wami nic wspólnego?

Arnold patrzył na mnie z dystansem człowieka oceniającego inwestycję. Jego wyraz twarzy nie drgnął na mój ton. Jeśli już, wydawał się lekko pod wrażeniem.

– Zastanawiasz się, jak dowiedziałem się o twojej sytuacji.

Ton Arnolda był niemal znudzony, jakby tłumaczył coś oczywistego powolnemu dziecku.

– Mam ludzi, którzy zajmują się podobnymi sprawami. Kiedy imię mojego syna pojawia się w związku z młodą kobietą, zwracam uwagę.

– Ludzi – powtórzyłam płasko. – Miał pan ludzi, którzy mnie szpiegowali?

– Prowadziłem śledztwo. Jest różnica.

Wyprostował mankiety z nonszalancką obojętnością.

– Świadkowie widzieli ciebie i Damona razem... dość entuzjastycznie. A twoja sąsiadka, urocza kobieta, bardzo zatroskana losem młodej studentki za ścianą, zauważyła test ciążowy w twoim śmietniku.

To naruszenie uderzyło mnie jak fizyczny cios. Moi sąsiedzi. Moi znajomi z uczelni. Przypadkowi barmani. Wszyscy karmili sieć szpiegów tego człowieka informacjami.

– Grzebaliście w moich śmieciach?

– Osobiście nie. To byłoby niegodne – na jego twarzy przemknął ledwie widoczny uśmiech. – Ale kiedy kilka źródeł potwierdza tę samą historię, uznaję, że trzeba działać.

Coś musiało odbić się na mojej twarzy, bo Arnold kontynuował bez czekania na odpowiedź.

– Złożę ci propozycję, panno Morrow. Urodzisz dziecko i poślubisz mojego syna. Damon nie był dość rozsądny, by trzymać spodnie na sobie, więc teraz poniesie konsekwencje jak mężczyzna. Rodzina Ashfordów nie zostawia niedokończonych spraw, a nieślubne dziecko w obiegu to niedopuszczalna komplikacja.

Omalo się nie roześmiałam z absurdu.

– Obciążajcie Damona odpowiedzialnością, ile tylko chcecie. Co to ma wspólnego ze mną? Nie wciągajcie mnie w wasze chore rodzinne wojny.

– Nosisz dziedzica Ashfordów. To sprawia, że jesteś bardzo zaangażowana.

– Pozbędę się tej ciąży.

Mój głos był ostry mimo mojej kruchości; mimo koszuli, zimnego pokoju i dysproporcji sił, która krzyczała z każdego kąta.

– Nie obchodzi mnie, co pan myśli, i na pewno nie zniszczę swojej przyszłości, wiążąc się przymusowo z człowiekiem, którego ledwie mogę znieść.

Wyraz Arnolda wciąż się nie zmieniał. Spodziewał się oporu. Może nawet go szanował, w tym swoim chłodnym, wyrachowanym stylu. Wtedy padła propozycja pieniędzy.

Kwota była tak ogromna, że musiałam usłyszeć ją dwa razy, zanim mój umysł ją ogarnął.

Wystarczająco, by zapewnić mojej rodzinie byt do końca życia. Wystarczająco, by spłacić rachunki medyczne mojej matki i jeszcze więcej.

Wystarczająco, by bliźniaki poszły na studia – te dobre, z bibliotekami, szansami i perspektywami. Wystarczająco, by kupić dom, który się nie rozpada.

Dość, by wymazać wszystkie finansowe problemy, jakie kiedykolwiek znałam.

Zawahałam się. Na moment. Lekkie drgnienie, którego nie zdołałam ukryć wystarczająco szybko.

Arnold to zauważył – oczywiście, że tak.

Ludzie tacy jak on to drapieżcy; zostali stworzeni, by wyczuwać słabość.

– Nie dam się kupić. – Słowa były stanowcze, ale pewność siebie, która była wcześniej, teraz miała już drobne pęknięcia. – Nie dam sobą sterować.

– Nie proszę cię o decyzję dzisiaj.

Głos Arnolda był teraz cierpliwy, niemal łagodny – w sposób groźniejszy niż wcześniejszy chłód.

– Weź kilka dni. Przemyśl to dobrze. Zastanów się, co to może oznaczać dla twojej rodziny. – Pauza. – Ale dzisiejszy zabieg jest odwołany. To nie podlega negocjacjom.

Chciałam się sprzeciwić, krzyknąć, że nie może mi tego zrobić, ale personelu już nie było. Zabieg został odroczony na czas nieokreślony przez człowieka, którego wpływy sięgały dalej, niż mogłam sobie wyobrazić.

Arnold ruszył do drzwi, po czym się zatrzymał. Gdy odezwał się ponownie, z jego głosu zniknęła biznesowa ogłada, zastąpiona czymś twardszym.

– Bez względu na to, co zdecydujesz, trzymasz język za zębami na temat tej ciąży i udziału mojego syna. Nazwisko Ashfordów nie jest mieszane w plotki i skandale.

Te słowa brzmiały jak groźba – złamiesz nakaz, poniesiesz konsekwencje, na które cię nie stać.

Wyszedł, a Damon podążył za nim – wciąż milczący, wciąż unikający mojego wzroku.

Drzwi zamknęły się z cichym trzaskiem, a ja zostałam sama w sterylnym pokoju, wciąż w szpitalnej koszuli, a rozwiązanie, po które tu przyszłam, stało się nagle nieosiągalne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

One Night, Nine Months, Forever

One Night, Nine Months, Forever

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa