Drzwi kliniki zamknęły się za nami, a ja wciąż nie czułam nóg. Moje ciało poruszało się na autopilocie, podczas gdy umysł gorączkowo analizował konsekwencje wszystkiego, co właśnie się wydarzyło.
Propozycja Arnolda Ashforda odbijała się echem w mojej głowie niczym piosenka, której nie mogłam przestać słyszeć.
Pieniądze. Małżeństwo. Groźba owinięta w jedwab i dostarczona z uśmiechem. Świadkowie, którzy nieświadomie wrzucili mnie prosto w paszcze rekinów.
Brianna była przeciwieństwem mojej ciszy.
"Co ci powiedzieli? Czego chciał ten stary drań? Przysięgam na Boga, Kitty, jeśli ci groził, znajdę sposób, żeby zatruć mu życie."
Była głośna, oburzona, jej głos narastał z każdym krokiem w stronę parkingu.
"Nie obchodzi mnie, ile ma pieniędzy — bogaci krwawią tak samo jak wszyscy inni, a ja wiem, gdzie kupić nóż."
"Bri."
"A Damon po prostu stał tam jak bezużyteczna dekoracja! Co to za facet pozwala ojcu wtargnąć do placówki medycznej i terroryzować kobietę, która nosi jego dziecko? Tchórz, ot co. Bezkręgowy, rozpuszczony przez fundusz powierniczy tchórz, który nigdy nie musiał—"
"Brianna." Zatrzymałam się, a ona niemal na mnie wpadła. "Musisz oddychać."
Wzięła oddech. Niewiele to pomogło. "Oddycham. Ale też knuję. Te dwie rzeczy się nie wykluczają."
Już miałam odpowiedzieć, kiedy go zauważyłam — Damona, opartego o lśniące czarne auto na parkingu, z założonymi rękami, wyraźnie czekającego.
Na mnie.
Brianna zobaczyła go w tej samej chwili co ja. Natychmiast się napięła, stając między nami jak ludzka tarcza, każda linia jej ciała krzyczała ochronnym gniewem.
"O, nie ma mowy. Nie dam mu cię zaskoczyć drugi raz w ciągu jednego dnia. Nie zostawię cię z nim samą."
"Poradzę sobie."
"Kitty…"
"Idź." Zmiękczyłam głos, choć odrobinę. "Zadzwonię do ciebie później. Obiecuję."
Zawahała się, rzucając Damonowi spojrzenie, które obiecywało twórczą przemoc, gdyby spróbował czegokolwiek. Miał na tyle rozumu, by wyglądać na skrępowanego.
W końcu, z niechęcią, ruszyła do swojego samochodu, dwa razy odwracając się za siebie, zanim odjechała z wyraźnym oporem.
Podeszłam do Damona z zbroją szczelnie nałożoną.
Wyglądał tu inaczej niż w klinice — mniej jak cień ojca, bardziej jak on sam, co wcale nie było zaletą. Zwykła, leniwa pewność siebie gdzieś zniknęła.
Cokolwiek miał powiedzieć, nie był z tego zadowolony.
Przygotowałam się na drugą rundę ashfordowskich metod nacisku. Może powtórzy żądania ojca w łagodniejszym wydaniu, ubierze je w czar i fałszywą troskę.
Zachowaj dziecko. Przyjmij umowę. Dostosuj się jak grzeczna dziewczynka.
Zamiast tego powiedział: "Nie zgadzaj się."
Mrugnęłam. "Co?"
"Cokolwiek zaoferował ci mój ojciec, cokolwiek ci powiedział — nie zgadzaj się na to."
Jego głos był naglący, niemal błagalny, pozbawiony tej beztroskiej łatwości, do której się przyzwyczaiłam.
"Sam znajdę pieniądze, żeby ci zapłacić. Pomogę ci wyjechać z kraju, jeśli będzie trzeba, zacząć od nowa tam, gdzie on cię nie dosięgnie. Po prostu nie pozwól, żeby nas oboje wciągnął w ten koszmar."
Te słowa zabrzmiały fałszywie. Wszystko tutaj brzmiało fałszywie.
Moja złość wybuchła natychmiast, gorąca i gwałtowna.
"Pozwól, że się upewnię, czy dobrze rozumiem — to ty boisz się być w coś wciągnięty? Ty? Facet, który mnie zapłodnił i wrócił do wygodnego życia, podczas gdy ja sama mierzyłam się z konsekwencjami?"
"To nie—"
"To ja cię wciągam? Przepraszam, to moje nasienie cię zapłodniło czy odwrotnie?"
Jego szczęka się zacisnęła, pod maską troski pojawiła się frustracja.
"To ty mnie o to poprosiłaś! Dosłownie powiedziałaś, żebym się nie martwił o zabezpieczenie, że bierzesz tabletki, że wszystko jest w porządku. Po prostu podążałem za twoim sygnałem."
"I miałeś tyle rozsądku, żeby odmówić? O, czekaj—nie miałeś, bo myślałeś czymś innym niż głową."
"Byłem kompletnie pijany!"
"Ja też!" Mój głos podniósł się do jego tonu, a kłótnia iskrzyła między nami jak nagi przewód. "Skończymy już zrzucać winę? Teraz możesz mnie zostawić i pozwolić mi ogarnąć bałagan, który oboje zrobiliśmy?"
Staliśmy na parkingu, oboje ciężko oddychając, a napięcie było tak gęste, że mogłam je poczuć w ustach. Damon powoli wypuścił powietrze, widocznie zmuszając się do opanowania, choć napięcie widać było w każdej linii jego ciała.
"Nie masz pojęcia, w co się pakujesz, jeśli przyjmiesz propozycję mojego ojca." Jego głos był teraz cichszy, ale nie mniej pilny. "Wymuszone małżeństwo nie byłoby żadnym układem biznesowym, tylko kolejnym łańcuchem na naszych szyjach."
Słuchałam. Wychwyciłam każde słowo.
I nie czułam nic.
Nic poza zimnym rozpoznaniem schematu, który widziałam już sto razy — bogate dzieci panikujące, gdy ich wygodne życie napotykało najmniejszy wstrząs.
Nie martwił się o mnie. Nie myślał o tym, co poświęcam, co mogę stracić, jak sobie poradzę, jeśli wszystko się rozsypie. Myślał o sobie, jak to ludzie tacy jak on mają w zwyczaju.
"Wyjaśnijmy sobie coś."
Mój głos był płaski, urwany, pozbawiony ciepła.
"Nie chcę być z tobą związana bardziej, niż ty chcesz być związany ze mną. Małżeństwo, kontrakt, dziecko — żadne z tego nie pasuje do życia, które buduję. Nie zamierzam pozwolić twojej rodzinie zniszczyć moich planów."
"Dobrze." Pokiwał głową, ale na jego twarzy przemknęło coś nieuchwytnego. "Więc jesteśmy po tej samej stronie."
"Najwyraźniej tak."
Staliśmy tam jak dwie osoby negocjujące zawieszenie broni, a nie omawiające wspólną przyszłość. Żadnej wspólnej płaszczyzny poza wzajemnym odrzuceniem, żadnej więzi oprócz przypadku, który nas tu sprowadził.
Damon odwrócił się, wsuwając ręce do kieszeni. Zrobił kilka kroków, po czym zatrzymał się i rzucił przez ramię ostatnie zdanie. Jego głos był twardszy niż wcześniej, pozbawiony desperacji, pełen czegoś zimniejszego.
"Jeśli będziesz na tyle głupia, żeby przyjąć ofertę mojego ojca, sprawię, że tego pożałujesz."
I odszedł, wsiadając do drogiego auta i odjeżdżając, nie oglądając się za siebie.
Patrzyłam, jak odjeżdża, jego słowa wisiały w powietrzu — obietnica czy groźba, nie potrafiłam rozstrzygnąć. Powinnam czuć się uspokojona.
Byliśmy po tej samej stronie. Żadne z nas tego nie chciało.
Zamiast tego czułam się tylko bardziej samotna niż wcześniej. Uwięziona między presją Arnolda a ostrzeżeniem Damona. Żadnej jasnej drogi naprzód.
Decyzja, której nigdy nie chciałam podjąć, i żadnej dobrej opcji do wyboru.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Damon
Nie spałem od trzech dni.
A przynajmniej nie naprawdę. Kilka godzin tu i tam, skradzionych pomiędzy koszmarami o kontraktach, łóżeczkach i zimnych oczach ojca, patrzących, jak zawodzę.
Resztę czasu spędzałem na piciu, co nie było niczym niezwykłym. I na opuszczaniu zajęć, co też nie było niczym niezwykłym. Ale teraz oba te zachowania przypominały mniej bunt, a bardziej topienie się.
Robiłem wszystko, żeby nie myśleć o pułapce zaciskającej się wokół mnie, ale unikanie problemów zawsze było moją specjalnością, a nawet to mnie już teraz zawodziło.
Nigdy tego nie chciałem.
Ani biznesu, ani dziedzictwa, ani przygniatającego ciężaru nazwiska Ashford, który ciążył na każdym wyborze, jaki próbowałem podjąć.
I na pewno nie chciałem żony i dziecka w wieku dwudziestu trzech lat, przykuty do kobiety, która patrzyła na mnie, jakbym był czymś nieprzyjemnym, w co właśnie wdepnęła.
Twarz Kitty pojawiała się za każdym razem, gdy zamykałem oczy.
Parking. Jej zimne spojrzenie. Pogarda sącząca się z każdego słowa, które mi rzucała. A jednak, irytująco, niewytłumaczalnie, to tylko czyniło ją bardziej pociągającą.
Nienawidziłem tego. Nienawidziłem, że nie mogłem przestać o niej myśleć.
Nie mogłem przestać odtwarzać jej wizerunku z imprezy — tej sukienki opinającej kształty, których udawałem, że nie zauważam od miesięcy. Jej nóg. Jej talii.
Obserwowałem ją długo przed tamtą nocą. W szkole biznesowej ustawiałem się tak, by móc na nią patrzeć, nie rzucając się w oczy.
Odnalazłem jej media społecznościowe miesiące temu. Przewijałem jej zdjęcia późno w nocy jak żałosny podglądacz, powiększając zdjęcia z plaży, to jedno, gdzie ma obcisłą sukienkę na urodzinach jakiejś koleżanki.
Brałem się w garść więcej razy, niż jestem w stanie policzyć, wyobrażając sobie, jak wygląda pod spodem, jakie dźwięki wydawałaby, gdybym ją dotykał.
A potem faktycznie to zrobiłem. I rzeczywistość przerosła każdą fantazję.
Sposób, w jaki smakowała. Jak oplatała mnie nogami. Dźwięki, które wydawała, kiedy byłem w niej — kurwa, te dźwięki.
Ledwo dotarłem do domu tamtej nocy, zanim nie wskoczyłem pod prysznic, zaciśniętą pięścią odtwarzając w pamięci jej obraz, dochodząc tak mocno, że aż ugięły mi się kolana.
Ona sądziła, że jest ode mnie lepsza. To było najgorsze. Nie tylko inna — lepsza. Jakbym był jakimś rozpieszczonym idiotą, który niczego nie osiągnął, a ona świętą pracoholiczką, której należy się cały świat.
Może miała rację. To tylko mnie bardziej wkurzało. I podniecało.
Pociąg fizyczny miał być prosty. To było jak kara.
„Panie Damon.” Głos lokaja przerwał mój wir. „Pański ojciec prosi o pańską obecność w gabinecie.”
Rozważałem zignorowanie tego. Rozważałem zostanie w pokoju i picie, dopóki wezwanie nie straci znaczenia. Ale znałem lepiej. Ignorowanie Arnolda Ashforda tylko odwlekało nieuniknione i pogarszało konsekwencje.
Gabinet był dokładnie tak przytłaczający, jak go zapamiętałem — ciemne drewno, skórzane meble, delikatny zapach cygar i kontroli. Ojciec siedział za swoim ogromnym biurkiem jak król na tronie.
Christopher już tam był.
Mój brat stał przy ścianie, jak zawsze cichy i uważny, z nienaganną postawą i niewyrażającym niczego wyrazem twarzy. Widok jego skręcił coś w mojej piersi.
Chris był wszystkim, czym ja nie byłem: opanowany, osiągnięty, wybrany przez ojca dziedzic, choć nieoficjalnie.
Poczułem znajome ukłucie bycia gorszym synem — tym, który zawsze jest wzywany na sąd, podczas gdy złote dziecko stoi z boku i patrzy z bezpiecznej odległości.
„Siadaj”, powiedział ojciec. To nie była prośba.
Nie usiadłem. Małe bunty to wszystko, co mi zostało.
Ojciec zdawał się nie przejmować. Od razu przeszedł do spraw biznesowych, jego głos był spokojny i pewny. „Dziewczyna Morrow jeszcze nie zgodziła się na warunki. Ale zgodzi się. Dopilnuję tego.”
Te słowa spadły na mnie jak kamienie do żołądka.
Dopilnuję tego.
Nie chciałem wiedzieć, co to znaczy. Nie chciałem sobie wyobrażać, jakich dźwigni używa. Jaką presję wywiera na dziewczynie, którą już wcześniej zagoniono do kąta w szpitalnej sali, ubraną tylko w szpitalną koszulę.
„To szaleństwo.” Słowa wysypały się ze mnie. „Nie możesz zmusić dwojga ludzi do małżeństwa, którego żadne z nich nie chce. Kitty nie nadaje się do tej rodziny — jest dumna i uparta, zupełnie nieprzygotowana na politykę Ashfordów.”
Ojciec patrzył na mnie z chłodną obojętnością.
„Nigdy w życiu nie podjąłeś jednej wartościowej decyzji, Damon. Twoje opinie w sprawach istotnych są bezwartościowe.”
Odchylił się. „Czy dziewczyna przetrwa w tym domu, to jej problem. Twoim jedynym zadaniem jest się podporządkować. Wreszcie być użytecznym.”
Coś we mnie pękło. Lata żalu wylały się ze mnie — oskarżenia o manipulacje, traktowanie synów jak pionków, o to, że bardziej dba o dziedzictwo niż o ludzi.
Ojciec przeszedł przez pokój w trzech krokach i uderzył mnie.
Mocno. Celowo. Trzask rozbrzmiał jak wystrzał.
Policzek płonął. Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Na peryferiach wzroku zobaczyłem, jak Christopher zesztywniał. Zaciśnięta szczęka. Zaciśnięte pięści. Każdy mięsień napięty, jakby zaraz miał ruszyć do akcji.
Ale nie ruszył się. Nie odezwał się.
Na ułamek sekundy złapałem jego spojrzenie. Coś tam było — dyskomfort, może poczucie winy. Potem Chris odwrócił wzrok. Tak jak zawsze.
Ojciec poprawił marynarkę. „Dyskusja zakończona. Poślubisz tę dziewczynę. Wydasz potomka. Czy zrobisz to z godnością, nie ma znaczenia.”
Wyszedłem z gabinetu z dumą w strzępach i siniakiem pojawiającym się na policzku.
Chris dogonił mnie na korytarzu, szybkie kroki na marmurowej posadzce.
„Damon, zaczekaj.”
Nie zwolniłem.
„Co zamierzasz zrobić?” Jego głos był ostrożny, wyważony. „W sprawie tej dziewczyny — Kitty?”
Zatrzymałem się. Powoli się odwróciłem. Coś brzydkiego ścisnęło mi klatkę piersiową.
„Już zapamiętałeś jej imię.” Mój głos był chłodniejszy, niż zamierzałem. „Co, już szykujesz sieci? Jak zawsze?”
Wyraz twarzy Chrisa drgnął — grymas, szybko ukryty. „Nie o to chodzi. Próbuję pomóc.”
„Pomóc.” Zaśmiałem się, a nawet w moich uszach zabrzmiało to gorzko. „Tak. Bo jesteś taki pomocny, jeśli chodzi o moje życie.”
„Damon…”
„Historia ze Steph się powtarza, prawda?” Słowa uderzyły jak noże i patrzyłem, jak trafiają w cel. „Widzisz coś, czego chcę, i nagle jesteś zainteresowany . Nagle jesteś zatroskany .”
Szczęka Chrisa się zacisnęła. „To było co innego. Już ci mówiłem — gdybym wiedział o twoich uczuciach, o twoich poważnych zamiarach, nigdy bym…”
„To co? I tak byś z nią spał, udając, że nie zauważyłeś, że jestem zakochany?”
„Nie wiedziałem.” Jego głos przycichł, coś na kształt żalu przemknęło przez jego twarz. „Nigdy nic nie powiedziałeś, a ja sądziłem, że…”
„Agh, daruj sobie.”
Odwróciłem się i odszedłem, zanim zdążył skończyć. Zanim mógł zaproponować jakiekolwiek usprawiedliwienie, które sobie przygotował, jakąkolwiek wymówkę, która pozwalała mu spać w nocy.
Prawda była prosta: Chris brał to, czego chciał, a mnie zostawały resztki. Tak było zawsze. I tak będzie zawsze.
A teraz Kitty wchodziła do tego gniazda żmij, myśląc, że poradzi sobie ostrymi słowami i jeszcze ostrzejszymi łokciami. Nie miała pojęcia, w co się pakuje. Nie znała zasad, nie widziała pułapek.
Kiedy zawiedzie — kiedy , nie jeśli — będę winny przez skojarzenie. Syn, który sprowadził nieodpowiednią dziewczynę. Rozczarowanie, które narobiło bałaganu.
Oboje zostaniemy pożarci.
Kitty Morrow miała zrujnować mi życie.
Największy żart był taki, że już to zrobiła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kitty
Moje starannie skonstruowane życie rozsypywało się kawałek po kawałku, jak wieża z kart w narastającym wietrze.
Zaczęło się od maila. Formalnego. Przepraszającego. Druzgocącego.
Szanowna Panno Morrow, Z przykrością informujemy, że z powodu błędu w dokumentacji, Państwa stypendium Apex Young Innovators Grant zostało cofnięte. Rozumiemy, że to rozczarowująca wiadomość i przepraszamy za wszelkie niedogodności, jakie może to spowodować. Niestety decyzja ta jest nieodwołalna.
Przeczytałam to trzy razy, czekając, aż słowa ułożą się w coś, co będzie miało sens. Nie ułożyły się.
Stypendium, osiągnięcie, które świętowałam zaledwie miesiąc temu, potwierdzenie wszystkiego, na co pracowałam, dowód, że jestem kimś więcej niż moje okoliczności… zniknęło.
Wymazane przez „błąd w dokumentacji”, którego oczywiście nie dało się naprawić.
Ale ja wiedziałam lepiej. Wiedziałam dokładnie, czyje odciski palców były na tym.
Arnold Ashford wysyłał mi wiadomość. Mógł dać, mógł odebrać. Sponsorem stypendium był jego dawny przyjaciel — oczywiście, że tak.
Tacy ludzie jak on mieli kontakty wszędzie, macki sięgały tam, gdzie nawet nie wyobrażałam sobie, że mogą sięgnąć. Pokazywał mi, co się dzieje z ludźmi, którzy nie podporządkowują się.
Bez stypendium zniknęła także praktyka. Kolejny uprzejmy mail, kolejna pusta przeprosina:
Stanowisko było uzależnione od Twojego statusu stypendialnego i przykro nam, ale musimy przejść do kolejnych kandydatów.
Miesiące pracy. Lata planowania. Przyszłość, którą prawie mogłam poczuć na języku — zniknęła jednym powiadomieniem.
Wpatrywałam się w ekran laptopa, aż słowa się rozmazały, próbując je zmienić siłą woli. Nie zmieniły się.
Wtedy przyszła Brianna do mojego akademika, a wieści stały się jeszcze gorsze. „Moja rodzina chce, żebym wróciła.”
Stała w moich drzwiach, jej zwykły blask przygasł, głos był płaski w sposób, którego nigdy wcześniej u niej nie słyszałam. „Pieniądze, które ci dałam… to nie był prezent. Teraz nazywają to pożyczką i chcą zwrotu. Nie w gotówce.”
Zaśmiała się, ale nie było w tym śmiechu ani krzty wesołości. „Chcą, żebym wróciła do domu. Rzuciła studia. Wróciła tam, skąd uciekłam.”
„Bri, nie…” Wina uderzyła mnie jak fizyczny cios. „Nie możesz— Coś wymyślimy. Znajdę gdzieś pieniądze, oddam im, ja…”
„To już koniec, Kitty.” Pokręciła głową, przerywając mi. „Nie utrudniaj tego bardziej, niż już jest. Wiedziałam, co robię, gdy do nich poszłam. Po prostu nie myślałam, że użyją tego w ten sposób.”
Pauza.
„Właściwie, to kłamstwo. Wiedziałam dokładnie, co zrobią. Po prostu miałam nadzieję, że się mylę.”
Poświęciła dla mnie wszystko.
Otworzyła stare rany. Przełknęła dumę. Wróciła do domu, którego zarzekała się nigdy więcej nie przekroczyć. A teraz była ciągnięta z powrotem na stałe, tylko dlatego, że potrzebowałam pieniędzy, których nie mogłam zdobyć nigdzie indziej.
Duszny ciężar tego wszystkiego przygniatał mi klatkę piersiową, aż nie mogłam oddychać.
A potem zadzwonił telefon.
Moja mama zasłabła. Lekarze robili badania, ale wstępne wiadomości były ponure — jej serce pogarszało się szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał.
Na razie była stabilna, ale „stabilna” to słowo tymczasowe, zastępstwo dla „kupujemy czas”. Rachunki medyczne już piętrzyły się szybciej, niż dało się je policzyć. Ubezpieczenie pokrywało prawie nic.
Wsiadłam w najbliższy pociąg do domu, umysł miałam pusty od szoku.
Sala szpitalna była mała i sterylna, wypełniona cichym pikaniem maszyn monitorujących parametry, których nie rozumiałam. Moja mama leżała w łóżku, krucha i blada, mniejsza, niż ją zapamiętałam.
Nawet nieprzytomna, miała upór w zaciśniętej szczęce — odmowę odejścia cicho, którą rozpoznawałam, bo sama ją odziedziczyłam.
Bliźniaczki kręciły się w pobliżu, Maya ściskała dłoń Lily tak mocno, że jej kostki zbielały. Próbowały zachowywać się normalnie i nie udawało im się to wcale. Bały się i udawały, że nie.
Nie miałam dla nich słów pocieszenia, bo sama się bałam.
Później przeszłam się po mieszkaniu i naprawdę się mu przyjrzałam.
Odłażące ściany, których nie zauważałam już od lat. Zaległe rachunki piętrzące się na blacie, czerwone pieczątki krzyczące ostrzeżenia, na które nie mogłam odpowiedzieć. Meble trzymające się dzięki nadziei i taśmie klejącej.
Te same meble, które mieliśmy, odkąd byłam dzieckiem, łatane i przerabiane, aż nie zostało już nic do naprawy.
Zrobiłam rachunek w głowie, jak zawsze robiłam.
Z tą różnicą, że tym razem liczby nie kłamały, by poprawić mi humor.
Kwota, którą oferował Arnold, była większa, niż zarobiłabym przez całe życie. Ani w finansach, ani nigdzie indziej, nawet jeśli każda moja ambitna wizja by się spełniła.
Byłam pewna siebie, tak. Mądra i zdeterminowana, gotowa pracować ciężej niż ktokolwiek inny w pokoju.
Ale pewność siebie nie opłaca rachunków szpitalnych. Nie wysyła moich sióstr na studia. Nie utrzymuje mojej mamy przy życiu, kiedy czekamy na cud, który nie nadejdzie.
Tego wieczoru w akademiku siedziałam w ciemności i rozważałam to bez końca w głowie.
Może nie będzie tak źle. Ashfordowie byli trudni — widziałam już wystarczająco, by to wiedzieć — ale z trudnymi już się w życiu mierzyłam.
Trudni właściciele mieszkań, którzy grozili eksmisją. Trudni profesorowie, którzy skreślali mnie, zanim zdążyłam się odezwać. Trudne okoliczności, które zmiażdżyłyby kogoś mniej upartego ode mnie.
Byłam sprytna. Byłam twarda. Mogłam wejść w ich grę na tyle długo, by zdobyć pieniądze, ochronić rodzinę i wyjść, zanim mnie połkną na dobre.
Przynajmniej tak sobie wmawiałam.
Alternatywą było przyznanie, że już przegrałam.
Do rana decyzja była podjęta. Nie w spokoju. Nie z pewnością. Po prostu z ponurą rezygnacją kogoś, komu skończyły się lepsze opcje i musi wybierać między złym a gorszym.
Podniosłam telefon i wybrałam numer, który zostawił mi Arnold. Zadzwoniło dwa razy, zanim odebrał, głos miał gładki i niewzruszony, jakby czekał na ten telefon od dawna. Pewnie tak było.
„Panno Morrow.” Nie pytanie. Potwierdzenie.
„Zrobię to.” Mój głos zabrzmiał pewnie mimo supła w żołądku, mimo tej części mnie, która krzyczała, że to błąd. „Ale mam warunki.”
Po drugiej stronie zapadła cisza. Krótka. Rozważająca.
Niemal słyszałam, jak kalkuluje, waży, czy moje warunki są warte zachodu, czy po prostu mnie przejedzie, jak robił ze wszystkim innym.
„Dobrze,” powiedział w końcu, tonem, który niczego nie zdradzał. „Spotkamy się jutro, żeby omówić warunki. Mój kierowca odbierze cię w południe.”
Połączenie zostało przerwane.
Odłożyłam telefon i wpatrywałam się w sufit, próbując poczuć, że coś wybrałam, a nie zostałam do tego zmuszona.
Nie udało mi się.
Przesuń w górę, aby kontynuować