passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One Night, Nine Months, Forever - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

One Night, Nine Months, Forever

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Poczekalnia kliniki była dokładnie taka, jakiej się spodziewałam – i jednocześnie niczym, czego bym pragnęła: sterylne białe ściany, niewygodne plastikowe krzesła i cisza tak gęsta, że aż przytłaczająca.

Inne kobiety siedziały rozproszone w przestrzeni, każda pogrążona w swojej prywatnej walce, starannie unikając kontaktu wzrokowego z resztą. Wszystkie byłyśmy tu z tego samego powodu i żadna z nas nie chciała tego uznać.

Brianna siedziała obok mnie, jej noga podskakiwała z nerwową energią. Uparła się, by przyjść, mimo moich protestów, że dam sobie radę sama.

– Nie wejdziesz tam sama – powiedziała tonem, który nie pozostawiał miejsca na sprzeciw.

Teraz była tu ze mną, promieniując wspierającym niepokojem, podczas gdy ja wypełniałam formularze pewną ręką. Imię. Data urodzenia. Dane ubezpieczenia. Historia medyczna.

Każde pytanie traktowałam jak zadanie do wykonania, nie pozwalając sobie poczuć nic poza praktycznymi krokami przede mną.

To był problem do rozwiązania, nic więcej.

Komplikacja, którą trzeba usunąć.

Do popołudnia koszmar miał się skończyć, a ja mogłam zacząć odbudowywać wszystko, co prawie straciłam.

Pielęgniarka wywołała moje nazwisko, a ja poszłam za nią korytarzem pachnącym antyseptykiem i niepokojem. Zaprowadziła mnie do prywatnego pokoju, wręczyła szpitalną koszulę i wyjaśniła procedurę spokojnym, wyćwiczonym głosem.

Kiwnęłam głową, chłonąc informacje, choć właściwie ich nie słyszałam.

Przebierz się. Czekaj. Oddychaj. To wkrótce się skończy.

Byłam o kilka minut od zostawienia tego za sobą, gdy drzwi nagle się otworzyły.

Arnold Ashford, ojciec Damona, wszedł do pokoju jakby był jego właścicielem – co, znając takich ludzi jak on, pewnie byłby w stanie zrobić, gdyby tylko chciał.

Był wysoki, imponujący, srebro przeplatało się z brązem w jego włosach, wystylizowanych z precyzją, która krzyczała „stare pieniądze”. Garnitur, który miał na sobie, najprawdopodobniej kosztował więcej niż miesięczna pensja mojej matki.

Wszystko w nim emanowało autorytetem – tym rodzajem, który sprawia, że ludzie ustępują miejsca bez pytania i przepraszają za samą obecność.

Za nim, niechętnie, podążał Damon.

Żołądek zapadł mi się do samego dna.

Widzieć patriarchę imperium Ashfordów w klinicznej sali było surrealistyczne, jak sen gorączkowy, z którego nie mogłam się obudzić. Ale obecność Damona czyniła to gorszym – sprawiała, że wszystko było prawdziwe.

Wyglądał, jakby wolał być gdziekolwiek indziej na świecie, z zaciśniętą szczęką i wzrokiem utkwionym gdzieś poza moim ramieniem. Nie patrzył na mnie bezpośrednio.

Zanim zdążyłam zareagować, Brianna wpadła za nimi do pokoju, niemal drżąc z wściekłości.

– Kitty, kochanie, mam nadzieję, że jesteś ubrana! Próbowałam ich powstrzymać, ale ci zboczeńcy po prostu wparowali do twojego pokoju jakby należał do nich!

Arnold nawet na nią nie spojrzał.

Zwrócił się do kogoś na korytarzu, jednym poleceniem – cicho, ale absolutnie – i personel medyczny, który przygotowywał się do mojego zabiegu, po prostu… wyszedł.

Ich sprzeciw zgasł, zanim zdołał zabrzmieć, połknięty przez ciężar nazwiska Ashford.

Po chwili perswazji i domyślnym zagrożeniu tym, co spotyka ludzi stających mu na drodze, Brianna również została wyprowadzona, mimo jej głośnych protestów i kreatywnych przekleństw.

Drzwi się zamknęły. Zostałam z nimi sama, mając na sobie tylko cienką szpitalną koszulę i moją wściekłość.

– Co, do diabła, wam się wydaje, że robicie?! – Nie próbowałam ukrywać wściekłości – nie widziałam w tym sensu. – Co daje wam prawo wpraszać się do prywatnej placówki medycznej i przerywać zabieg, który nie ma z wami nic wspólnego?

Arnold patrzył na mnie z dystansem człowieka oceniającego inwestycję. Jego wyraz twarzy nie drgnął na mój ton. Jeśli już, wydawał się lekko pod wrażeniem.

– Zastanawiasz się, jak dowiedziałem się o twojej sytuacji.

Ton Arnolda był niemal znudzony, jakby tłumaczył coś oczywistego powolnemu dziecku.

– Mam ludzi, którzy zajmują się podobnymi sprawami. Kiedy imię mojego syna pojawia się w związku z młodą kobietą, zwracam uwagę.

– Ludzi – powtórzyłam płasko. – Miał pan ludzi, którzy mnie szpiegowali?

– Prowadziłem śledztwo. Jest różnica.

Wyprostował mankiety z nonszalancką obojętnością.

– Świadkowie widzieli ciebie i Damona razem... dość entuzjastycznie. A twoja sąsiadka, urocza kobieta, bardzo zatroskana losem młodej studentki za ścianą, zauważyła test ciążowy w twoim śmietniku.

To naruszenie uderzyło mnie jak fizyczny cios. Moi sąsiedzi. Moi znajomi z uczelni. Przypadkowi barmani. Wszyscy karmili sieć szpiegów tego człowieka informacjami.

– Grzebaliście w moich śmieciach?

– Osobiście nie. To byłoby niegodne – na jego twarzy przemknął ledwie widoczny uśmiech. – Ale kiedy kilka źródeł potwierdza tę samą historię, uznaję, że trzeba działać.

Coś musiało odbić się na mojej twarzy, bo Arnold kontynuował bez czekania na odpowiedź.

– Złożę ci propozycję, panno Morrow. Urodzisz dziecko i poślubisz mojego syna. Damon nie był dość rozsądny, by trzymać spodnie na sobie, więc teraz poniesie konsekwencje jak mężczyzna. Rodzina Ashfordów nie zostawia niedokończonych spraw, a nieślubne dziecko w obiegu to niedopuszczalna komplikacja.

Omalo się nie roześmiałam z absurdu.

– Obciążajcie Damona odpowiedzialnością, ile tylko chcecie. Co to ma wspólnego ze mną? Nie wciągajcie mnie w wasze chore rodzinne wojny.

– Nosisz dziedzica Ashfordów. To sprawia, że jesteś bardzo zaangażowana.

– Pozbędę się tej ciąży.

Mój głos był ostry mimo mojej kruchości; mimo koszuli, zimnego pokoju i dysproporcji sił, która krzyczała z każdego kąta.

– Nie obchodzi mnie, co pan myśli, i na pewno nie zniszczę swojej przyszłości, wiążąc się przymusowo z człowiekiem, którego ledwie mogę znieść.

Wyraz Arnolda wciąż się nie zmieniał. Spodziewał się oporu. Może nawet go szanował, w tym swoim chłodnym, wyrachowanym stylu. Wtedy padła propozycja pieniędzy.

Kwota była tak ogromna, że musiałam usłyszeć ją dwa razy, zanim mój umysł ją ogarnął.

Wystarczająco, by zapewnić mojej rodzinie byt do końca życia. Wystarczająco, by spłacić rachunki medyczne mojej matki i jeszcze więcej.

Wystarczająco, by bliźniaki poszły na studia – te dobre, z bibliotekami, szansami i perspektywami. Wystarczająco, by kupić dom, który się nie rozpada.

Dość, by wymazać wszystkie finansowe problemy, jakie kiedykolwiek znałam.

Zawahałam się. Na moment. Lekkie drgnienie, którego nie zdołałam ukryć wystarczająco szybko.

Arnold to zauważył – oczywiście, że tak.

Ludzie tacy jak on to drapieżcy; zostali stworzeni, by wyczuwać słabość.

– Nie dam się kupić. – Słowa były stanowcze, ale pewność siebie, która była wcześniej, teraz miała już drobne pęknięcia. – Nie dam sobą sterować.

– Nie proszę cię o decyzję dzisiaj.

Głos Arnolda był teraz cierpliwy, niemal łagodny – w sposób groźniejszy niż wcześniejszy chłód.

– Weź kilka dni. Przemyśl to dobrze. Zastanów się, co to może oznaczać dla twojej rodziny. – Pauza. – Ale dzisiejszy zabieg jest odwołany. To nie podlega negocjacjom.

Chciałam się sprzeciwić, krzyknąć, że nie może mi tego zrobić, ale personelu już nie było. Zabieg został odroczony na czas nieokreślony przez człowieka, którego wpływy sięgały dalej, niż mogłam sobie wyobrazić.

Arnold ruszył do drzwi, po czym się zatrzymał. Gdy odezwał się ponownie, z jego głosu zniknęła biznesowa ogłada, zastąpiona czymś twardszym.

– Bez względu na to, co zdecydujesz, trzymasz język za zębami na temat tej ciąży i udziału mojego syna. Nazwisko Ashfordów nie jest mieszane w plotki i skandale.

Te słowa brzmiały jak groźba – złamiesz nakaz, poniesiesz konsekwencje, na które cię nie stać.

Wyszedł, a Damon podążył za nim – wciąż milczący, wciąż unikający mojego wzroku.

Drzwi zamknęły się z cichym trzaskiem, a ja zostałam sama w sterylnym pokoju, wciąż w szpitalnej koszuli, a rozwiązanie, po które tu przyszłam, stało się nagle nieosiągalne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Drzwi kliniki zamknęły się za nami, a ja wciąż nie czułam nóg. Moje ciało poruszało się na autopilocie, podczas gdy umysł gorączkowo analizował konsekwencje wszystkiego, co właśnie się wydarzyło.

Propozycja Arnolda Ashforda odbijała się echem w mojej głowie niczym piosenka, której nie mogłam przestać słyszeć.

Pieniądze. Małżeństwo. Groźba owinięta w jedwab i dostarczona z uśmiechem. Świadkowie, którzy nieświadomie wrzucili mnie prosto w paszcze rekinów.

Brianna była przeciwieństwem mojej ciszy.

"Co ci powiedzieli? Czego chciał ten stary drań? Przysięgam na Boga, Kitty, jeśli ci groził, znajdę sposób, żeby zatruć mu życie."

Była głośna, oburzona, jej głos narastał z każdym krokiem w stronę parkingu.

"Nie obchodzi mnie, ile ma pieniędzy — bogaci krwawią tak samo jak wszyscy inni, a ja wiem, gdzie kupić nóż."

"Bri."

"A Damon po prostu stał tam jak bezużyteczna dekoracja! Co to za facet pozwala ojcu wtargnąć do placówki medycznej i terroryzować kobietę, która nosi jego dziecko? Tchórz, ot co. Bezkręgowy, rozpuszczony przez fundusz powierniczy tchórz, który nigdy nie musiał—"

"Brianna." Zatrzymałam się, a ona niemal na mnie wpadła. "Musisz oddychać."

Wzięła oddech. Niewiele to pomogło. "Oddycham. Ale też knuję. Te dwie rzeczy się nie wykluczają."

Już miałam odpowiedzieć, kiedy go zauważyłam — Damona, opartego o lśniące czarne auto na parkingu, z założonymi rękami, wyraźnie czekającego.

Na mnie.

Brianna zobaczyła go w tej samej chwili co ja. Natychmiast się napięła, stając między nami jak ludzka tarcza, każda linia jej ciała krzyczała ochronnym gniewem.

"O, nie ma mowy. Nie dam mu cię zaskoczyć drugi raz w ciągu jednego dnia. Nie zostawię cię z nim samą."

"Poradzę sobie."

"Kitty…"

"Idź." Zmiękczyłam głos, choć odrobinę. "Zadzwonię do ciebie później. Obiecuję."

Zawahała się, rzucając Damonowi spojrzenie, które obiecywało twórczą przemoc, gdyby spróbował czegokolwiek. Miał na tyle rozumu, by wyglądać na skrępowanego.

W końcu, z niechęcią, ruszyła do swojego samochodu, dwa razy odwracając się za siebie, zanim odjechała z wyraźnym oporem.

Podeszłam do Damona z zbroją szczelnie nałożoną.

Wyglądał tu inaczej niż w klinice — mniej jak cień ojca, bardziej jak on sam, co wcale nie było zaletą. Zwykła, leniwa pewność siebie gdzieś zniknęła.

Cokolwiek miał powiedzieć, nie był z tego zadowolony.

Przygotowałam się na drugą rundę ashfordowskich metod nacisku. Może powtórzy żądania ojca w łagodniejszym wydaniu, ubierze je w czar i fałszywą troskę.

Zachowaj dziecko. Przyjmij umowę. Dostosuj się jak grzeczna dziewczynka.

Zamiast tego powiedział: "Nie zgadzaj się."

Mrugnęłam. "Co?"

"Cokolwiek zaoferował ci mój ojciec, cokolwiek ci powiedział — nie zgadzaj się na to."

Jego głos był naglący, niemal błagalny, pozbawiony tej beztroskiej łatwości, do której się przyzwyczaiłam.

"Sam znajdę pieniądze, żeby ci zapłacić. Pomogę ci wyjechać z kraju, jeśli będzie trzeba, zacząć od nowa tam, gdzie on cię nie dosięgnie. Po prostu nie pozwól, żeby nas oboje wciągnął w ten koszmar."

Te słowa zabrzmiały fałszywie. Wszystko tutaj brzmiało fałszywie.

Moja złość wybuchła natychmiast, gorąca i gwałtowna.

"Pozwól, że się upewnię, czy dobrze rozumiem — to ty boisz się być w coś wciągnięty? Ty? Facet, który mnie zapłodnił i wrócił do wygodnego życia, podczas gdy ja sama mierzyłam się z konsekwencjami?"

"To nie—"

"To ja cię wciągam? Przepraszam, to moje nasienie cię zapłodniło czy odwrotnie?"

Jego szczęka się zacisnęła, pod maską troski pojawiła się frustracja.

"To ty mnie o to poprosiłaś! Dosłownie powiedziałaś, żebym się nie martwił o zabezpieczenie, że bierzesz tabletki, że wszystko jest w porządku. Po prostu podążałem za twoim sygnałem."

"I miałeś tyle rozsądku, żeby odmówić? O, czekaj—nie miałeś, bo myślałeś czymś innym niż głową."

"Byłem kompletnie pijany!"

"Ja też!" Mój głos podniósł się do jego tonu, a kłótnia iskrzyła między nami jak nagi przewód. "Skończymy już zrzucać winę? Teraz możesz mnie zostawić i pozwolić mi ogarnąć bałagan, który oboje zrobiliśmy?"

Staliśmy na parkingu, oboje ciężko oddychając, a napięcie było tak gęste, że mogłam je poczuć w ustach. Damon powoli wypuścił powietrze, widocznie zmuszając się do opanowania, choć napięcie widać było w każdej linii jego ciała.

"Nie masz pojęcia, w co się pakujesz, jeśli przyjmiesz propozycję mojego ojca." Jego głos był teraz cichszy, ale nie mniej pilny. "Wymuszone małżeństwo nie byłoby żadnym układem biznesowym, tylko kolejnym łańcuchem na naszych szyjach."

Słuchałam. Wychwyciłam każde słowo.

I nie czułam nic.

Nic poza zimnym rozpoznaniem schematu, który widziałam już sto razy — bogate dzieci panikujące, gdy ich wygodne życie napotykało najmniejszy wstrząs.

Nie martwił się o mnie. Nie myślał o tym, co poświęcam, co mogę stracić, jak sobie poradzę, jeśli wszystko się rozsypie. Myślał o sobie, jak to ludzie tacy jak on mają w zwyczaju.

"Wyjaśnijmy sobie coś."

Mój głos był płaski, urwany, pozbawiony ciepła.

"Nie chcę być z tobą związana bardziej, niż ty chcesz być związany ze mną. Małżeństwo, kontrakt, dziecko — żadne z tego nie pasuje do życia, które buduję. Nie zamierzam pozwolić twojej rodzinie zniszczyć moich planów."

"Dobrze." Pokiwał głową, ale na jego twarzy przemknęło coś nieuchwytnego. "Więc jesteśmy po tej samej stronie."

"Najwyraźniej tak."

Staliśmy tam jak dwie osoby negocjujące zawieszenie broni, a nie omawiające wspólną przyszłość. Żadnej wspólnej płaszczyzny poza wzajemnym odrzuceniem, żadnej więzi oprócz przypadku, który nas tu sprowadził.

Damon odwrócił się, wsuwając ręce do kieszeni. Zrobił kilka kroków, po czym zatrzymał się i rzucił przez ramię ostatnie zdanie. Jego głos był twardszy niż wcześniej, pozbawiony desperacji, pełen czegoś zimniejszego.

"Jeśli będziesz na tyle głupia, żeby przyjąć ofertę mojego ojca, sprawię, że tego pożałujesz."

I odszedł, wsiadając do drogiego auta i odjeżdżając, nie oglądając się za siebie.

Patrzyłam, jak odjeżdża, jego słowa wisiały w powietrzu — obietnica czy groźba, nie potrafiłam rozstrzygnąć. Powinnam czuć się uspokojona.

Byliśmy po tej samej stronie. Żadne z nas tego nie chciało.

Zamiast tego czułam się tylko bardziej samotna niż wcześniej. Uwięziona między presją Arnolda a ostrzeżeniem Damona. Żadnej jasnej drogi naprzód.

Decyzja, której nigdy nie chciałam podjąć, i żadnej dobrej opcji do wyboru.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Damon

Nie spałem od trzech dni.

A przynajmniej nie naprawdę. Kilka godzin tu i tam, skradzionych pomiędzy koszmarami o kontraktach, łóżeczkach i zimnych oczach ojca, patrzących, jak zawodzę.

Resztę czasu spędzałem na piciu, co nie było niczym niezwykłym. I na opuszczaniu zajęć, co też nie było niczym niezwykłym. Ale teraz oba te zachowania przypominały mniej bunt, a bardziej topienie się.

Robiłem wszystko, żeby nie myśleć o pułapce zaciskającej się wokół mnie, ale unikanie problemów zawsze było moją specjalnością, a nawet to mnie już teraz zawodziło.

Nigdy tego nie chciałem.

Ani biznesu, ani dziedzictwa, ani przygniatającego ciężaru nazwiska Ashford, który ciążył na każdym wyborze, jaki próbowałem podjąć.

I na pewno nie chciałem żony i dziecka w wieku dwudziestu trzech lat, przykuty do kobiety, która patrzyła na mnie, jakbym był czymś nieprzyjemnym, w co właśnie wdepnęła.

Twarz Kitty pojawiała się za każdym razem, gdy zamykałem oczy.

Parking. Jej zimne spojrzenie. Pogarda sącząca się z każdego słowa, które mi rzucała. A jednak, irytująco, niewytłumaczalnie, to tylko czyniło ją bardziej pociągającą.

Nienawidziłem tego. Nienawidziłem, że nie mogłem przestać o niej myśleć.

Nie mogłem przestać odtwarzać jej wizerunku z imprezy — tej sukienki opinającej kształty, których udawałem, że nie zauważam od miesięcy. Jej nóg. Jej talii.

Obserwowałem ją długo przed tamtą nocą. W szkole biznesowej ustawiałem się tak, by móc na nią patrzeć, nie rzucając się w oczy.

Odnalazłem jej media społecznościowe miesiące temu. Przewijałem jej zdjęcia późno w nocy jak żałosny podglądacz, powiększając zdjęcia z plaży, to jedno, gdzie ma obcisłą sukienkę na urodzinach jakiejś koleżanki.

Brałem się w garść więcej razy, niż jestem w stanie policzyć, wyobrażając sobie, jak wygląda pod spodem, jakie dźwięki wydawałaby, gdybym ją dotykał.

A potem faktycznie to zrobiłem. I rzeczywistość przerosła każdą fantazję.

Sposób, w jaki smakowała. Jak oplatała mnie nogami. Dźwięki, które wydawała, kiedy byłem w niej — kurwa, te dźwięki.

Ledwo dotarłem do domu tamtej nocy, zanim nie wskoczyłem pod prysznic, zaciśniętą pięścią odtwarzając w pamięci jej obraz, dochodząc tak mocno, że aż ugięły mi się kolana.

Ona sądziła, że jest ode mnie lepsza. To było najgorsze. Nie tylko inna — lepsza. Jakbym był jakimś rozpieszczonym idiotą, który niczego nie osiągnął, a ona świętą pracoholiczką, której należy się cały świat.

Może miała rację. To tylko mnie bardziej wkurzało. I podniecało.

Pociąg fizyczny miał być prosty. To było jak kara.

„Panie Damon.” Głos lokaja przerwał mój wir. „Pański ojciec prosi o pańską obecność w gabinecie.”

Rozważałem zignorowanie tego. Rozważałem zostanie w pokoju i picie, dopóki wezwanie nie straci znaczenia. Ale znałem lepiej. Ignorowanie Arnolda Ashforda tylko odwlekało nieuniknione i pogarszało konsekwencje.

Gabinet był dokładnie tak przytłaczający, jak go zapamiętałem — ciemne drewno, skórzane meble, delikatny zapach cygar i kontroli. Ojciec siedział za swoim ogromnym biurkiem jak król na tronie.

Christopher już tam był.

Mój brat stał przy ścianie, jak zawsze cichy i uważny, z nienaganną postawą i niewyrażającym niczego wyrazem twarzy. Widok jego skręcił coś w mojej piersi.

Chris był wszystkim, czym ja nie byłem: opanowany, osiągnięty, wybrany przez ojca dziedzic, choć nieoficjalnie.

Poczułem znajome ukłucie bycia gorszym synem — tym, który zawsze jest wzywany na sąd, podczas gdy złote dziecko stoi z boku i patrzy z bezpiecznej odległości.

„Siadaj”, powiedział ojciec. To nie była prośba.

Nie usiadłem. Małe bunty to wszystko, co mi zostało.

Ojciec zdawał się nie przejmować. Od razu przeszedł do spraw biznesowych, jego głos był spokojny i pewny. „Dziewczyna Morrow jeszcze nie zgodziła się na warunki. Ale zgodzi się. Dopilnuję tego.”

Te słowa spadły na mnie jak kamienie do żołądka.

Dopilnuję tego.

Nie chciałem wiedzieć, co to znaczy. Nie chciałem sobie wyobrażać, jakich dźwigni używa. Jaką presję wywiera na dziewczynie, którą już wcześniej zagoniono do kąta w szpitalnej sali, ubraną tylko w szpitalną koszulę.

„To szaleństwo.” Słowa wysypały się ze mnie. „Nie możesz zmusić dwojga ludzi do małżeństwa, którego żadne z nich nie chce. Kitty nie nadaje się do tej rodziny — jest dumna i uparta, zupełnie nieprzygotowana na politykę Ashfordów.”

Ojciec patrzył na mnie z chłodną obojętnością.

„Nigdy w życiu nie podjąłeś jednej wartościowej decyzji, Damon. Twoje opinie w sprawach istotnych są bezwartościowe.”

Odchylił się. „Czy dziewczyna przetrwa w tym domu, to jej problem. Twoim jedynym zadaniem jest się podporządkować. Wreszcie być użytecznym.”

Coś we mnie pękło. Lata żalu wylały się ze mnie — oskarżenia o manipulacje, traktowanie synów jak pionków, o to, że bardziej dba o dziedzictwo niż o ludzi.

Ojciec przeszedł przez pokój w trzech krokach i uderzył mnie.

Mocno. Celowo. Trzask rozbrzmiał jak wystrzał.

Policzek płonął. Przez chwilę nikt się nie poruszył.

Na peryferiach wzroku zobaczyłem, jak Christopher zesztywniał. Zaciśnięta szczęka. Zaciśnięte pięści. Każdy mięsień napięty, jakby zaraz miał ruszyć do akcji.

Ale nie ruszył się. Nie odezwał się.

Na ułamek sekundy złapałem jego spojrzenie. Coś tam było — dyskomfort, może poczucie winy. Potem Chris odwrócił wzrok. Tak jak zawsze.

Ojciec poprawił marynarkę. „Dyskusja zakończona. Poślubisz tę dziewczynę. Wydasz potomka. Czy zrobisz to z godnością, nie ma znaczenia.”

Wyszedłem z gabinetu z dumą w strzępach i siniakiem pojawiającym się na policzku.

Chris dogonił mnie na korytarzu, szybkie kroki na marmurowej posadzce.

„Damon, zaczekaj.”

Nie zwolniłem.

„Co zamierzasz zrobić?” Jego głos był ostrożny, wyważony. „W sprawie tej dziewczyny — Kitty?”

Zatrzymałem się. Powoli się odwróciłem. Coś brzydkiego ścisnęło mi klatkę piersiową.

„Już zapamiętałeś jej imię.” Mój głos był chłodniejszy, niż zamierzałem. „Co, już szykujesz sieci? Jak zawsze?”

Wyraz twarzy Chrisa drgnął — grymas, szybko ukryty. „Nie o to chodzi. Próbuję pomóc.”

„Pomóc.” Zaśmiałem się, a nawet w moich uszach zabrzmiało to gorzko. „Tak. Bo jesteś taki pomocny, jeśli chodzi o moje życie.”

„Damon…”

„Historia ze Steph się powtarza, prawda?” Słowa uderzyły jak noże i patrzyłem, jak trafiają w cel. „Widzisz coś, czego chcę, i nagle jesteś zainteresowany . Nagle jesteś zatroskany .”

Szczęka Chrisa się zacisnęła. „To było co innego. Już ci mówiłem — gdybym wiedział o twoich uczuciach, o twoich poważnych zamiarach, nigdy bym…”

„To co? I tak byś z nią spał, udając, że nie zauważyłeś, że jestem zakochany?”

„Nie wiedziałem.” Jego głos przycichł, coś na kształt żalu przemknęło przez jego twarz. „Nigdy nic nie powiedziałeś, a ja sądziłem, że…”

„Agh, daruj sobie.”

Odwróciłem się i odszedłem, zanim zdążył skończyć. Zanim mógł zaproponować jakiekolwiek usprawiedliwienie, które sobie przygotował, jakąkolwiek wymówkę, która pozwalała mu spać w nocy.

Prawda była prosta: Chris brał to, czego chciał, a mnie zostawały resztki. Tak było zawsze. I tak będzie zawsze.

A teraz Kitty wchodziła do tego gniazda żmij, myśląc, że poradzi sobie ostrymi słowami i jeszcze ostrzejszymi łokciami. Nie miała pojęcia, w co się pakuje. Nie znała zasad, nie widziała pułapek.

Kiedy zawiedzie — kiedy , nie jeśli — będę winny przez skojarzenie. Syn, który sprowadził nieodpowiednią dziewczynę. Rozczarowanie, które narobiło bałaganu.

Oboje zostaniemy pożarci.

Kitty Morrow miała zrujnować mi życie.

Największy żart był taki, że już to zrobiła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

One Night, Nine Months, Forever

One Night, Nine Months, Forever

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa