passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One Night Stand With My Husband’s Brother autor A Ifeoma

One Night Stand With My Husband’s Brother

/

Rozdział 1

Rozdział 1 - NIESPODZIANKA 1 – THE SURPRISE

Tupiąc niecierpliwie palcami na wypolerowanym mahoniowym biurku, a nogi drżąc z niepokoju, Mackenzie zastanawiała się, jaki będzie jej los. Czy tym razem będzie miała szczęście?

Zauważyła, jak zegar na przeciwko pokoju zaczął tykać. Jest południe.

Wkrótce potem drzwi się otwarły. Weszło tam mężczyzna w fartuchu laboratoryjnym z raportem w ręce prawej. Mackenzie wstała z ciekawym, a zarazem zaniepokojonym spojrzeniem, gdy patrzyła na lekarza ze znajomym spojrzeniem.

„Doktorze Paul!” Rozbrzmiał głos pani Axford.

Lekarz skinął głową w znak przyznania, jego spojrzenie skupione na niej. „Otrzymałem pański raport, pani Axford.”

„J-jak jest?” zapytała, jej głos drżał ze względu na niepokój.

Lekarz wymierzył przewspaniałe okulary, korzystając z lewej ręki, zanim wszedł do środka.

„Czy jestem w ciąży?” zapytała.

Głos jej drżał z nadzieją i strachem.

„A może usiądźmy i porozmawiajmy na ten temat, pani Axford?” zaproponował spokojnie lekarz, wskazując na krzesła w pobliżu.

Teraz świadoma swojego niepokoju, pani Axford skinęła głową, jej serce biło szybko, a myśli biegały jeszcze szybszym tempem. „Tak, doktorze.”

Rozsiadli się na swoich miejscach, doktor Paul siadając wygodnie na swoim krześle, a Mackenzie zajmując miejsce dla pacjentów lub odwiedzających, jej ciało naprężone z niecierpliwości.

„Więc, co odkryłeś, doktorze? Jestem w ciąży?” dłonie Mackenzie oparły się o biurko, pochyliła się do przodu skupiając wzrok na twarzy lekarza, w jej oczach mieszanka desperacji i oczekiwania. To było wszystko, co mogła zrobić, żeby zachować pozory opanowania.

Po stracie dziecka w poprzednim roku, jej mąż oddalał się. To było oczywiste! Nie patrzył na nią tak, jak zwykł. Gdyby nie powiedziała mu, że stara się o kolejne dziecko, przestałby zupełnie przychodzić do łóżka!

Ale w ostatnich dniach znalazła promyczek nadziei.

Nadzieję.

Utrwalający ból głowy i uczucie mdłości? Zawroty głowy? Wielu ludzi nie cierpiałoby tych objawów. Ale dla niej, to wszystko! Nieświadomie Mackenzie położyła ręce na brzuchu.

Ciąża.

To było jej nadzieją na odzyskanie uwagi i miłości męża. Wystarczała tylko potwierdzenie jej ciąży przez lekarza po wszystkich objawach, które miała w ciągu ostatnich kilku tygodni. Jej relacja z mężem wróciłaby do tego, jak było.

Doskonała.

Kochająca.

Uprzejma.

„Z przykrością informuję, że Twój test ciążowy dał wynik negatywny, pani Axford” - lekarz przekazał to delikatnie, ale bez ogródek.

Nadzieja onieśmielona, właśnie w ten sposób. Głos Mackenzie był pełen niedowierzania. „Co?!” Rachitycznie oparła dłonie na biurku, wstała zza biurka, a jej oczy zalśniły łzami. „Nie ma takiej możliwości!”

Sposób bycia doktora Paula pozostał nienaruszony. Jako długoletni lekarz rodziny Axford, rozumiał dynamikę ich związków. Chociaż Mackenzie dołączyła do rodziny stosunkowo niedawno, rozpoznał znaczenie jej potencjalnej ciąży dla jej relacji z mężem.

„Miałam nawet jakieś objawy ciąży!” Mackenzie przerwała, jej głos drżał.

Doktor Paul patrzył na Mackenzie ze współczuciem, gdy jej słowa płynęły jak ze strumienia. „Miałam rozdzieraną głowę. Czułam zawroty głowy i osłabienie, kiedy tylko nie jadłam na czas!” oznajmiła, a jej niedowierzanie było nadal widoczne.

„Odnośnie tego, pani Axford…” Spojrzenie doktora Paula pozostało uważne, gdy mówił: „Chyba warto usiąść dla tego.”

Zrozpaczona Mackenzie opadła na krzesło, jej niepokój odbił się również w jej postawie.

„Badanie ciała wskazało, że nie jest pani w ciąży, pani Axford. Jednak znaleźliśmy coś innego…”

„—Wystarczy z tym napięciem, doktorze Paul. Jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz to proszę!” Zwyczajny sposób bycia Mackenzie został przyćmiony przez jej frustrację. Betonowanie przez doktora Paula o tym, że nie jest w ciąży, mimo objawów, podkopało jej cierpliwość. Jeśli to nie była ciąża, to co to było?!

„Potwierdzono u ciebie guza mózgu, pani Axford”. Doktor przesunął raport leżący przed nim w kierunku Mackenzie.

„C-co?” Zachwiała się, czując, jak jej żołądek się napina.

„To musiało być powodem twoich bólów głowy.

„Co to jest Meningioma?” Mackenzie nie wiedziała, co to jest, chociaż wiedziała, że brzmi jak coś, czego powinna się obawiać.

„Meningioma to guz…”

Mackenzie poczuła, jak opada jej żołądek.

Guz?

„Tak. To rodzaj guza, który tworzy się na błonach pokrywających mózg i rdzeń kręgowy wewnątrz czaszki” - wyjaśnił lekarz.

Mackenzie połknęła, jej serce pękło, a gardło się zacisnęło. Jak mogła mieć takie straszną diagnozę? Przed chwilą jej teściowa spoglądała na nią pełnym nadziei oczami. Jej mąż też... patrzył na nią trochę inaczej.

Jak mogłaby wrócić do domu i powiedzieć im, że nie tylko „nie jest w ciąży”, ale ma także guza? To było dla niej wielce wstydliwe. To ją przerażało. Nie chciała umierać po wszystkich trudnościach, jakie przeszła, by żyć dobrze.

Przepełniła ją pamięć o życiu na wsi, gdzie mieszkała z ojcem w Pietrowidzach w Dakota Północna i sprawiło jej to, że chciało jej się płakać.

Jej ojciec.

Jej biedny ojciec

Ona jeszcze dla niego nic nie zrobiła. Jak mogłaby mieć tę śmiertelną chorobę? Jak mogłaby umrzeć i zostawić swojego biednego ojca samego na tym świecie? Czy przeżyłby nawet złamanie serca po utracie jedynej córki? Przez wiele przeszedł, by ją samotnie wychować po tym jak jej matka odeszła z tego świata, gdy była jeszcze niemowlęciem.

„Pani Axford, słuchasz?”

Mackenzie wytrąciła z myśli głos lekarza. „Och, tak” powiedziała szybko.

„Więc dlaczego nie kontynuujemy—”

„—Nie, mam coś do zrobienia, więc dlaczego nie kontynuujemy tej rozmowy innym razem?” powiedziała Mackenzie, chwyciła swój raport i swoją torebkę, która była przewieszona na krześle.

Była przerażona.

I nie chciała słuchać niczego, co jeszcze bardziej podłama jej duszę. Najważniejsze było to, że nie chciała usłyszeć daty swojej śmierci. Była pewna, że jej umysł by się załamał, gdyby to usłyszała.

„Pani Axford, rozumiem, że ten wynik może cię przerażać. Ale dzięki właściwemu leczeniu można go pokonać. Proszę przyjść z mężem następnym razem, gdy przyjdziecie na konsultację. W ten sposób będziemy mogli omówić wnikliwiej twoje zdrowie i najlepszy sposób leczenia jak najszybciej”.

To było na tyle, Mackenzie była skłonna słuchać, zanim wyszła przez drzwi, a gorące łzy spływały po jej policzkach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2 - JAKBY NIE ZDRADZIŁ 2 – AS IF HE DIDN’T JUST CHEAT

Przeszła korytarzem, żywo wspominając ten dzień, kiedy opuściła dom i wyszła za mąż. Tamtego zachwycającego wieczoru jej oczy były zdeterminowane, by ruszyć naprzód do kolejnego etapu życia.

Myślała, że zostawienie ojca będzie najlepszą opcją. W ten sposób nie będzie dla niego ciężarem, a nawet mu pomoże. Ale teraz, będąc zamężną, nie była w stanie nic zrobić, by mu pomóc. Nawet nie pozwoliła mu przyjechać do niej.

Jak mogłaby to zrobić?

Jej ojciec był biedny i niewykształcony. Nie był godnym przeciwnikiem dla rodziny, do której wyszła za mąż. Choć była taka sama jak jej ojciec, to jej mąż podniósł jej standard życia do poziomu swojej rodziny.

Łzy Mackenzie nadal spływały, gdy opuściła korytarz i skierowała się ku wyjściu.

Co teraz mogła zrobić?

Po powrocie do domu Mackenzie powiedziała swojemu mężowi i teściowej, że nie jest w ciąży, tylko ma guza. Jak zareagują?

Mackenzie przechodziła obok rozsuwanych drzwi, na jej twarz uderzył zimny wiatr, ale poczuła się jakby na nią prysła wiadro zimnej wody. Jej obecna sytuacja do niej dotarła i otrzeźwiła, nagle zyskując wgląd w to, jak sobie z nią poradzić.

Rozejrzała się, odrzuciła włosy do tyłu i odeszła od budynku na parking, gdzie na nią czekał kierowca Ben.

"Gratulacje, pani" - powiedział kierowca, gdy znaleźli się w tej samej odległości. Mackenzie po prostu go zignorowała i wsiadła do samochodu.

Nawet kierowca cieszył się na wieści o jej ciąży. Mogła tylko wyobrazić sobie, jak rozczarowani będą inni.

Podróż do domu była cicha.

W powietrzu czuło się napięcie, a sporadyczne spojrzenia kierowane przez kierowcę w stronę Mackenzie świadczyły, że czuł, że coś nie jest w porządku. Jednak byłby nie na miejscu, gdyby zapytał.

Kiedy dotarli do znajomego terenu, Mackenzie opuściła szybę i patrzyła na willę, która dumnie wznosiła się pośród otaczających ją drzew i roślin.

Jechali jeszcze trochę, aż zatrzymali się przed podwórkiem oddzielającym główny dom od mniejszej jednostki. Tutaj Mackenzie zamieszkiwała razem z mężem. Mimo że było mniejsze od głównego domu, było większe od przeciętnego mieszkania i miało duży park i ogród. Miało nawet patio.

Kierowca zatrzymał się przed domem na małym parkingu obok czarnego Mercedesa, który Mackenzie widziała wcześniej. Ale nie u siebie. Nigdy wcześniej.

Mackenzie ponownie spojrzała na samochód i wydawało się, że przypomina siostrę jej szwagra. Może Selene wpadła, żeby przywitać męża po powitaniu teścia.

Mackenzie w myślach uspokoiła się trochę na myśl o tym. Miała już pewien osobisty kontakt z Selene i mogła powiedzieć z całego serca, że jest ona miła. Pomimo napiętego harmonogramu znalazła czas, aby przyjść i odwiedzić. Taka miła.

Pomyślała Mackenzie, kiedy weszła do domu i oceniła drzwi. Strasznie, że były otwarte.

Mackenzie uśmiechnęła się. To zabawne było z tymi odblokowanymi drzwiami, co do czego nie myślała wiele i poszła do środka. Jednak gdy wkroczyła, zauważyła coś dziwnego.

Torba Louis Vuitton leżała dokładnie na środku schodów.

Czy Selene miała wypadek i upadła?

Mackenzie zawsze pamiętała, że Selene zawsze chodziła na obcasach, więc to była jedyna możliwość, o której pomyślała, widząc drogą torbę na schodach.

Wolno przeszła po schodach i minęła korytarz do sypialni, którą dzieliła z ukochanym mężem. Jednak gdy zbliżała się do drzwi...

"ARGH! TAK!"

Dźwięki mokrej cipki, która jest obmacywana, napełniły jej uszy.

"Kochasz to, prawda, moja miłości?"

"Mmh, oczywiście, monstrze - aarhh tak!"

Dźwięk miażdżenia bioder o siebie doskonale zsynchronizowany z jękami i narzekaniami mężczyzny i kobiety osiągających szczyt rozkoszy.

Mackenzie istotnie uważałaby to za piękne, gdyby nie rozpoznała tych głosów. Serce zaparło jej dech w piersiach, a widok udowodnił jej prawdziwość tych niesamowitych jęków.

Nogi Selene były obwinięte wokół szyi jej męża, a narzędzie przyjemności męża, które było dla niej zarezerwowane, było zakopane w pochwach Selene.

Samo to widok było okropne, ale reakcja na ich twarzach, gdy zostali przyłapani, była tym, co ją przerażało. Nie mogła uwierzyć we własne oczy.

Jeffrey odsunął się od Selene, trzymając swój narząd przyjemności, który opadł po orgazmie i spokojnie spojrzał na nią. "Co się dzieje, kobieto? Kot ci wyciął język?"

Mackenzie drżąc, widząc obojętny wyraz twarzy męża, przechodzącego obok niej jakby nic się nie stało. Nawet kobieta w łóżku z nim nie wydawała się zawstydzona. To było dla niej jak bolesne uderzenie w twarz, brutalne przypomnienie o jej wartości dla niego.

"J-Jeff" - Mackenzie z trudem wypowiedziała z drżącymi ustami. "J-jak mogłeś to zrobić?"

Następnie spojrzała na Selene, która wydawała się niezainteresowana, gdy odwróciła się od męża. Wyglądało na to, że Selene nawet nie obchodzi fakt, że Mackenzie właśnie przyłapała ją na ruchaniu jej męża. "S-Selene" - Mackenzie drżąc teraz ze złości i rozgoryczeniem.

Nawet jeśli jej mąż, Jeff, ją zdradził, mógł to zrobić z kimś innym. Dlaczego z żoną jego brata, Selene?

Odpowiedzialność za to wszystko ponosiła nie tylko jej mąż, dlatego Selene również musiała ponieść konsekwencje. Gdyby nie zgodziła się na jego zaloty, nie byliby teraz w tej sytuacji.

"Jak mogłaś to zrobić, Selene?! Jesteś żoną brata mojego męża—"

- "Zamknij się" - Selene oddaliła się od Jeffrey'a na łóżku, stanęła na nogach, ukazując swój błyszczący organizm w pełnej okazałości.

Miała jędrne, małe piersi, które drżały przy każdym jej ruchu i płaski brzuch. Nie miała szerokich bioder, ale miała szczupłą talię i najdłuższe nogi, jakie kiedykolwiek widziała Mackenzie. Co więcej, miała najczystszą skórę i pachniała jak raj.

Kto by w niej nie chciał?

Ale mimo to... to było złe!

"Bo twój głupi przerywacz zepsuł nastrój, wcale już nie jestem zainteresowana. A myśleć, że porzuciłam zlecenie, tylko po to, by się dobrze bawić" - Selene powiedziała bezwstydnie, ziewając.

Selene O'Malley - tak miała na imię. Jasnordziawa, z parą urzekających zielonych oczu. Exkluzywna modelka Elite Model Management. Bez wątpienia piękna, ale jej obecne zachowanie ujawniło jej stronę, która sprawiła, że Mackenzie uznała ją za odrażającą. Wszystkie miłe zachowanie Selene okazało się niczym więcej jak obłudnymi gestami.

"Słuchaj uważnie." Selene rozzłościła się, zbliżając się do Mackenzie i uniosła jej podbródek, aby spotkała jej wzrok.

"Jeśli powiesz komuś o tym, co właśnie widziałaś, rozerwę wszystko, co dla ciebie jest cenne."

Mimo że głos Selene nie był zbyt głośny, Mackenzie poczuła się zagrożona. Zamarła, a gdy Selene zabrała swoje rzeczy i wyszła, Mackenzie poczuła się na tyle pokonana, że wiedziała, że nie zrobi nic w tej sprawie. Była zbyt przerażona i zbyt słaba, mimo że to, co właśnie widziała, wściekło ją.

"Zrób tak, jak powiedziała Selene, dobrze?" - głos Jeffrey'a zabrzmiał obojętnie, podczas gdy nałożył spodnie i swobodnie zarzucił koszulkę na ramię.

Przed wyjściem z pokoju rzucił na nią spojrzenie i dodał: "Do zobaczenia później, dobrze?"

I tak odszedł, a huk zamkniętych drzwi uderzył w Mackenzie jak cios.

"Do zobaczenia później, dobrze?"

Jego słowa rozbrzmiewały w jej uszach.

Jak mógł to powiedzieć? Jakby jej właśnie nie zdradził?

"JAK?!" - krzyknęła z rozpaczą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

One Night Stand With My Husband’s Brother

One Night Stand With My Husband’s Brother

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa