passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One Night Stand With My Husband’s Brother - Rozdział #2 - autor A Ifeoma

One Night Stand With My Husband’s Brother

/

Rozdział 2

Rozdział 1 - NIESPODZIANKA 1 – THE SURPRISE

Tupiąc niecierpliwie palcami na wypolerowanym mahoniowym biurku, a nogi drżąc z niepokoju, Mackenzie zastanawiała się, jaki będzie jej los. Czy tym razem będzie miała szczęście?

Zauważyła, jak zegar na przeciwko pokoju zaczął tykać. Jest południe.

Wkrótce potem drzwi się otwarły. Weszło tam mężczyzna w fartuchu laboratoryjnym z raportem w ręce prawej. Mackenzie wstała z ciekawym, a zarazem zaniepokojonym spojrzeniem, gdy patrzyła na lekarza ze znajomym spojrzeniem.

„Doktorze Paul!” Rozbrzmiał głos pani Axford.

Lekarz skinął głową w znak przyznania, jego spojrzenie skupione na niej. „Otrzymałem pański raport, pani Axford.”

„J-jak jest?” zapytała, jej głos drżał ze względu na niepokój.

Lekarz wymierzył przewspaniałe okulary, korzystając z lewej ręki, zanim wszedł do środka.

„Czy jestem w ciąży?” zapytała.

Głos jej drżał z nadzieją i strachem.

„A może usiądźmy i porozmawiajmy na ten temat, pani Axford?” zaproponował spokojnie lekarz, wskazując na krzesła w pobliżu.

Teraz świadoma swojego niepokoju, pani Axford skinęła głową, jej serce biło szybko, a myśli biegały jeszcze szybszym tempem. „Tak, doktorze.”

Rozsiadli się na swoich miejscach, doktor Paul siadając wygodnie na swoim krześle, a Mackenzie zajmując miejsce dla pacjentów lub odwiedzających, jej ciało naprężone z niecierpliwości.

„Więc, co odkryłeś, doktorze? Jestem w ciąży?” dłonie Mackenzie oparły się o biurko, pochyliła się do przodu skupiając wzrok na twarzy lekarza, w jej oczach mieszanka desperacji i oczekiwania. To było wszystko, co mogła zrobić, żeby zachować pozory opanowania.

Po stracie dziecka w poprzednim roku, jej mąż oddalał się. To było oczywiste! Nie patrzył na nią tak, jak zwykł. Gdyby nie powiedziała mu, że stara się o kolejne dziecko, przestałby zupełnie przychodzić do łóżka!

Ale w ostatnich dniach znalazła promyczek nadziei.

Nadzieję.

Utrwalający ból głowy i uczucie mdłości? Zawroty głowy? Wielu ludzi nie cierpiałoby tych objawów. Ale dla niej, to wszystko! Nieświadomie Mackenzie położyła ręce na brzuchu.

Ciąża.

To było jej nadzieją na odzyskanie uwagi i miłości męża. Wystarczała tylko potwierdzenie jej ciąży przez lekarza po wszystkich objawach, które miała w ciągu ostatnich kilku tygodni. Jej relacja z mężem wróciłaby do tego, jak było.

Doskonała.

Kochająca.

Uprzejma.

„Z przykrością informuję, że Twój test ciążowy dał wynik negatywny, pani Axford” - lekarz przekazał to delikatnie, ale bez ogródek.

Nadzieja onieśmielona, właśnie w ten sposób. Głos Mackenzie był pełen niedowierzania. „Co?!” Rachitycznie oparła dłonie na biurku, wstała zza biurka, a jej oczy zalśniły łzami. „Nie ma takiej możliwości!”

Sposób bycia doktora Paula pozostał nienaruszony. Jako długoletni lekarz rodziny Axford, rozumiał dynamikę ich związków. Chociaż Mackenzie dołączyła do rodziny stosunkowo niedawno, rozpoznał znaczenie jej potencjalnej ciąży dla jej relacji z mężem.

„Miałam nawet jakieś objawy ciąży!” Mackenzie przerwała, jej głos drżał.

Doktor Paul patrzył na Mackenzie ze współczuciem, gdy jej słowa płynęły jak ze strumienia. „Miałam rozdzieraną głowę. Czułam zawroty głowy i osłabienie, kiedy tylko nie jadłam na czas!” oznajmiła, a jej niedowierzanie było nadal widoczne.

„Odnośnie tego, pani Axford…” Spojrzenie doktora Paula pozostało uważne, gdy mówił: „Chyba warto usiąść dla tego.”

Zrozpaczona Mackenzie opadła na krzesło, jej niepokój odbił się również w jej postawie.

„Badanie ciała wskazało, że nie jest pani w ciąży, pani Axford. Jednak znaleźliśmy coś innego…”

„—Wystarczy z tym napięciem, doktorze Paul. Jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz to proszę!” Zwyczajny sposób bycia Mackenzie został przyćmiony przez jej frustrację. Betonowanie przez doktora Paula o tym, że nie jest w ciąży, mimo objawów, podkopało jej cierpliwość. Jeśli to nie była ciąża, to co to było?!

„Potwierdzono u ciebie guza mózgu, pani Axford”. Doktor przesunął raport leżący przed nim w kierunku Mackenzie.

„C-co?” Zachwiała się, czując, jak jej żołądek się napina.

„To musiało być powodem twoich bólów głowy.

„Co to jest Meningioma?” Mackenzie nie wiedziała, co to jest, chociaż wiedziała, że brzmi jak coś, czego powinna się obawiać.

„Meningioma to guz…”

Mackenzie poczuła, jak opada jej żołądek.

Guz?

„Tak. To rodzaj guza, który tworzy się na błonach pokrywających mózg i rdzeń kręgowy wewnątrz czaszki” - wyjaśnił lekarz.

Mackenzie połknęła, jej serce pękło, a gardło się zacisnęło. Jak mogła mieć takie straszną diagnozę? Przed chwilą jej teściowa spoglądała na nią pełnym nadziei oczami. Jej mąż też... patrzył na nią trochę inaczej.

Jak mogłaby wrócić do domu i powiedzieć im, że nie tylko „nie jest w ciąży”, ale ma także guza? To było dla niej wielce wstydliwe. To ją przerażało. Nie chciała umierać po wszystkich trudnościach, jakie przeszła, by żyć dobrze.

Przepełniła ją pamięć o życiu na wsi, gdzie mieszkała z ojcem w Pietrowidzach w Dakota Północna i sprawiło jej to, że chciało jej się płakać.

Jej ojciec.

Jej biedny ojciec

Ona jeszcze dla niego nic nie zrobiła. Jak mogłaby mieć tę śmiertelną chorobę? Jak mogłaby umrzeć i zostawić swojego biednego ojca samego na tym świecie? Czy przeżyłby nawet złamanie serca po utracie jedynej córki? Przez wiele przeszedł, by ją samotnie wychować po tym jak jej matka odeszła z tego świata, gdy była jeszcze niemowlęciem.

„Pani Axford, słuchasz?”

Mackenzie wytrąciła z myśli głos lekarza. „Och, tak” powiedziała szybko.

„Więc dlaczego nie kontynuujemy—”

„—Nie, mam coś do zrobienia, więc dlaczego nie kontynuujemy tej rozmowy innym razem?” powiedziała Mackenzie, chwyciła swój raport i swoją torebkę, która była przewieszona na krześle.

Była przerażona.

I nie chciała słuchać niczego, co jeszcze bardziej podłama jej duszę. Najważniejsze było to, że nie chciała usłyszeć daty swojej śmierci. Była pewna, że jej umysł by się załamał, gdyby to usłyszała.

„Pani Axford, rozumiem, że ten wynik może cię przerażać. Ale dzięki właściwemu leczeniu można go pokonać. Proszę przyjść z mężem następnym razem, gdy przyjdziecie na konsultację. W ten sposób będziemy mogli omówić wnikliwiej twoje zdrowie i najlepszy sposób leczenia jak najszybciej”.

To było na tyle, Mackenzie była skłonna słuchać, zanim wyszła przez drzwi, a gorące łzy spływały po jej policzkach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2 - JAKBY NIE ZDRADZIŁ 2 – AS IF HE DIDN’T JUST CHEAT

Przeszła korytarzem, żywo wspominając ten dzień, kiedy opuściła dom i wyszła za mąż. Tamtego zachwycającego wieczoru jej oczy były zdeterminowane, by ruszyć naprzód do kolejnego etapu życia.

Myślała, że zostawienie ojca będzie najlepszą opcją. W ten sposób nie będzie dla niego ciężarem, a nawet mu pomoże. Ale teraz, będąc zamężną, nie była w stanie nic zrobić, by mu pomóc. Nawet nie pozwoliła mu przyjechać do niej.

Jak mogłaby to zrobić?

Jej ojciec był biedny i niewykształcony. Nie był godnym przeciwnikiem dla rodziny, do której wyszła za mąż. Choć była taka sama jak jej ojciec, to jej mąż podniósł jej standard życia do poziomu swojej rodziny.

Łzy Mackenzie nadal spływały, gdy opuściła korytarz i skierowała się ku wyjściu.

Co teraz mogła zrobić?

Po powrocie do domu Mackenzie powiedziała swojemu mężowi i teściowej, że nie jest w ciąży, tylko ma guza. Jak zareagują?

Mackenzie przechodziła obok rozsuwanych drzwi, na jej twarz uderzył zimny wiatr, ale poczuła się jakby na nią prysła wiadro zimnej wody. Jej obecna sytuacja do niej dotarła i otrzeźwiła, nagle zyskując wgląd w to, jak sobie z nią poradzić.

Rozejrzała się, odrzuciła włosy do tyłu i odeszła od budynku na parking, gdzie na nią czekał kierowca Ben.

"Gratulacje, pani" - powiedział kierowca, gdy znaleźli się w tej samej odległości. Mackenzie po prostu go zignorowała i wsiadła do samochodu.

Nawet kierowca cieszył się na wieści o jej ciąży. Mogła tylko wyobrazić sobie, jak rozczarowani będą inni.

Podróż do domu była cicha.

W powietrzu czuło się napięcie, a sporadyczne spojrzenia kierowane przez kierowcę w stronę Mackenzie świadczyły, że czuł, że coś nie jest w porządku. Jednak byłby nie na miejscu, gdyby zapytał.

Kiedy dotarli do znajomego terenu, Mackenzie opuściła szybę i patrzyła na willę, która dumnie wznosiła się pośród otaczających ją drzew i roślin.

Jechali jeszcze trochę, aż zatrzymali się przed podwórkiem oddzielającym główny dom od mniejszej jednostki. Tutaj Mackenzie zamieszkiwała razem z mężem. Mimo że było mniejsze od głównego domu, było większe od przeciętnego mieszkania i miało duży park i ogród. Miało nawet patio.

Kierowca zatrzymał się przed domem na małym parkingu obok czarnego Mercedesa, który Mackenzie widziała wcześniej. Ale nie u siebie. Nigdy wcześniej.

Mackenzie ponownie spojrzała na samochód i wydawało się, że przypomina siostrę jej szwagra. Może Selene wpadła, żeby przywitać męża po powitaniu teścia.

Mackenzie w myślach uspokoiła się trochę na myśl o tym. Miała już pewien osobisty kontakt z Selene i mogła powiedzieć z całego serca, że jest ona miła. Pomimo napiętego harmonogramu znalazła czas, aby przyjść i odwiedzić. Taka miła.

Pomyślała Mackenzie, kiedy weszła do domu i oceniła drzwi. Strasznie, że były otwarte.

Mackenzie uśmiechnęła się. To zabawne było z tymi odblokowanymi drzwiami, co do czego nie myślała wiele i poszła do środka. Jednak gdy wkroczyła, zauważyła coś dziwnego.

Torba Louis Vuitton leżała dokładnie na środku schodów.

Czy Selene miała wypadek i upadła?

Mackenzie zawsze pamiętała, że Selene zawsze chodziła na obcasach, więc to była jedyna możliwość, o której pomyślała, widząc drogą torbę na schodach.

Wolno przeszła po schodach i minęła korytarz do sypialni, którą dzieliła z ukochanym mężem. Jednak gdy zbliżała się do drzwi...

"ARGH! TAK!"

Dźwięki mokrej cipki, która jest obmacywana, napełniły jej uszy.

"Kochasz to, prawda, moja miłości?"

"Mmh, oczywiście, monstrze - aarhh tak!"

Dźwięk miażdżenia bioder o siebie doskonale zsynchronizowany z jękami i narzekaniami mężczyzny i kobiety osiągających szczyt rozkoszy.

Mackenzie istotnie uważałaby to za piękne, gdyby nie rozpoznała tych głosów. Serce zaparło jej dech w piersiach, a widok udowodnił jej prawdziwość tych niesamowitych jęków.

Nogi Selene były obwinięte wokół szyi jej męża, a narzędzie przyjemności męża, które było dla niej zarezerwowane, było zakopane w pochwach Selene.

Samo to widok było okropne, ale reakcja na ich twarzach, gdy zostali przyłapani, była tym, co ją przerażało. Nie mogła uwierzyć we własne oczy.

Jeffrey odsunął się od Selene, trzymając swój narząd przyjemności, który opadł po orgazmie i spokojnie spojrzał na nią. "Co się dzieje, kobieto? Kot ci wyciął język?"

Mackenzie drżąc, widząc obojętny wyraz twarzy męża, przechodzącego obok niej jakby nic się nie stało. Nawet kobieta w łóżku z nim nie wydawała się zawstydzona. To było dla niej jak bolesne uderzenie w twarz, brutalne przypomnienie o jej wartości dla niego.

"J-Jeff" - Mackenzie z trudem wypowiedziała z drżącymi ustami. "J-jak mogłeś to zrobić?"

Następnie spojrzała na Selene, która wydawała się niezainteresowana, gdy odwróciła się od męża. Wyglądało na to, że Selene nawet nie obchodzi fakt, że Mackenzie właśnie przyłapała ją na ruchaniu jej męża. "S-Selene" - Mackenzie drżąc teraz ze złości i rozgoryczeniem.

Nawet jeśli jej mąż, Jeff, ją zdradził, mógł to zrobić z kimś innym. Dlaczego z żoną jego brata, Selene?

Odpowiedzialność za to wszystko ponosiła nie tylko jej mąż, dlatego Selene również musiała ponieść konsekwencje. Gdyby nie zgodziła się na jego zaloty, nie byliby teraz w tej sytuacji.

"Jak mogłaś to zrobić, Selene?! Jesteś żoną brata mojego męża—"

- "Zamknij się" - Selene oddaliła się od Jeffrey'a na łóżku, stanęła na nogach, ukazując swój błyszczący organizm w pełnej okazałości.

Miała jędrne, małe piersi, które drżały przy każdym jej ruchu i płaski brzuch. Nie miała szerokich bioder, ale miała szczupłą talię i najdłuższe nogi, jakie kiedykolwiek widziała Mackenzie. Co więcej, miała najczystszą skórę i pachniała jak raj.

Kto by w niej nie chciał?

Ale mimo to... to było złe!

"Bo twój głupi przerywacz zepsuł nastrój, wcale już nie jestem zainteresowana. A myśleć, że porzuciłam zlecenie, tylko po to, by się dobrze bawić" - Selene powiedziała bezwstydnie, ziewając.

Selene O'Malley - tak miała na imię. Jasnordziawa, z parą urzekających zielonych oczu. Exkluzywna modelka Elite Model Management. Bez wątpienia piękna, ale jej obecne zachowanie ujawniło jej stronę, która sprawiła, że Mackenzie uznała ją za odrażającą. Wszystkie miłe zachowanie Selene okazało się niczym więcej jak obłudnymi gestami.

"Słuchaj uważnie." Selene rozzłościła się, zbliżając się do Mackenzie i uniosła jej podbródek, aby spotkała jej wzrok.

"Jeśli powiesz komuś o tym, co właśnie widziałaś, rozerwę wszystko, co dla ciebie jest cenne."

Mimo że głos Selene nie był zbyt głośny, Mackenzie poczuła się zagrożona. Zamarła, a gdy Selene zabrała swoje rzeczy i wyszła, Mackenzie poczuła się na tyle pokonana, że wiedziała, że nie zrobi nic w tej sprawie. Była zbyt przerażona i zbyt słaba, mimo że to, co właśnie widziała, wściekło ją.

"Zrób tak, jak powiedziała Selene, dobrze?" - głos Jeffrey'a zabrzmiał obojętnie, podczas gdy nałożył spodnie i swobodnie zarzucił koszulkę na ramię.

Przed wyjściem z pokoju rzucił na nią spojrzenie i dodał: "Do zobaczenia później, dobrze?"

I tak odszedł, a huk zamkniętych drzwi uderzył w Mackenzie jak cios.

"Do zobaczenia później, dobrze?"

Jego słowa rozbrzmiewały w jej uszach.

Jak mógł to powiedzieć? Jakby jej właśnie nie zdradził?

"JAK?!" - krzyknęła z rozpaczą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3 - LECZENIE Z UŻYCIEM CZĘŚCI CIAŁA 3 – THE CURE WITH BODY PARTS

Mackenzie wypiła kolejne szklankę, życząc sobie, żeby alkohol rozpuścił ciężar na jej sercu.

Jak jej mąż, którego czciła przez lata w ich małżeństwie, mógł ją zdradzić z...?

Łza spłynęła po jej policzku.

Trzy lata temu, była radosną młodą kobietą w najlepszym okresie życia. Mimo że mieszkała na wsi z ojcem, była szczęśliwa, ponieważ mogła mu pomagać i masować mu stopy, gdy tego potrzebował po ciężkim dniu na farmie. Ich życie było bardzo ograniczone, ale ponieważ była z ojcem i sąsiedzkimi siostrami, nie nienawidziła go.

Wtedy pojawił się Jeffrey, wciągając ją całkowicie od pierwszego spojrzenia - czy to ona nie pierwsza zakochała się w nim?

Jeffrey był nowicjuszem w Dakocie Północnej i jakoś się zagubił w wiosce Noose Hage z powodu ulewnego deszczu. Jako urocza kobieta, pomogła mu przejść pod parasolem przez deszcz.

Seks nastąpił i zrodziła się z tego gorąca miłość. Zaszła w ciążę, a Jeffrey natychmiast ją poślubił. Oślepiona miłością, nie dała sobie szansy na wątpliwość. Nie obejrzała się nawet na swojego starego. Wierzyła, że może dać mu lepsze życie.

Mackenzie wypiła kolejny drink i płakała.

Zbyt często myślała o Jeffreyu jak o bogu i patrzyła na niego z zniekształconym spojrzeniem.

Ślicznie się ubierał. Razem z jego eleganckimi strojami był człowiekiem o uroczym usposobieniu i wyszukaną osobowością. Tak go widziała, ale potem...

Pewnego dnia poprosił ją, żeby wyprostowała włosy. Jej naturalne czarne loki były za niedbałe, by mieć włosy w takim stanie w obecności jego rodziny.

Bez zrozumienia ukrytego znaczenia, wyprostowała włosy i powoli zobaczyła, jak znikają błysk w jej oczach wraz z pasją, by być sobą.

Zaczęła żyć dla swojego męża i dziecka, którego oczekiwali.

Kiedy w końcu urodziła, dziecko przyszło martwe na świat. Nie udało jej się przywrócić życia swojemu potomstwu.

To było wtedy, gdy zaczęła się zmiana.

Jej mąż się zmienił. Nie zmienił się o 180 stopni, ale od kiedy poświęciła się jemu, dostrzegała subtelne zmiany. Jednak ta zmiana stała się czymś, czego się obawiała, gdy jej teściowa zaczęła zachowywać się wrogo, jakby nie straciła dziecka.

Nawet nie miała czasu opłakiwać swojej martwej pociechy. Zamiast tego poświęciła ten moment trudności na uspokajanie swojego męża i teściowej, tak żeby jej nie zaniedbali. Jej mąż był dla niej nadal ważny, nawet gdy wydawało się, że w jego sercu nie ma dla niej tej samej wagi po utracie dziecka.

Jak może żyć kobieta, której nowe życie zależy od męża?

Chciała odzyskać jego uwagę. A co najważniejsze - jego uczucie. Widziała, jak ważne było dla niego posiadanie dziecka, więc postanowiła zrezygnować ze swoich wewnętrznych ran, żeby mu dać kolejne.

Żywego dziecka.

Przeżywała obelgi ze strony teściowej i zaniedbywanie ze strony męża. Ostatnio ich zachowanie wobec niej zaczęło być bardziej pozytywne, gdy zaczęli podejrzewać, że jest w ciąży - wczesne symptomy takie jak senność, zmęczenie i zawroty głowy, które kobiety, które kiedyś były w ciąży, potwierdzą.

Czy to była łaskawość losu następnym razem?

Czy znów zostanie akceptowana i kochana po powiedzeniu im tego, czego chcieli usłyszeć? Że jest w ciąży?

Mackenzie wzięła alkohol i wypiła go, nie czując niczego poza pustką, kiedy popijała swoje smutki.

Ale gdy dotarła do szpitala...

Zamiast diagnozy ciąży, zdiagnozowano jej cholernego guza!

Czemu?!

Mackenzie krzyczała w swojej głowie. Jej ospały układ i nieczułe ciało nie pozwalały jej wydobyć tych krzyków. Łzy spływały dalej po jej policzkach, których nie zamierzała wytrzeć.

Światła w barze były ściemnione. Muzyka była dość głośna. Była sama w tłumie ludzi, kompletnie i zupełnie pijana.

Jakby Kupidyn ingerował, na miejscu obok niej siedział mężczyzna, którego całe postępowanie wskazywało na bogactwo i moc.

"Jeśli nie możesz znosić alkoholu, nie pij" - doradził jej, skupiając się na kelnerze, który składał zamówienie.

Światła wydawały się ciemniejsze, gdy Mackenzie spojrzała w górę z równie obojętnym spojrzeniem na mężczyznę, który do niej przemówił z pogardą. Na widok go z boku, łatwo mogła zobaczyć, że był wspaniałym mężczyzną. Nawet siedząc, jego umięśnione i silne ramiona były podłużne jak wieś.

Czy to powstrzymało jej wściekłość? Nie.

Jak śmiał?

Czy wie, przez co przechodzi? Nie. Czy ma pojęcie, że nie ma dla niej nadziei? Nie. Nie ma więc prawa siedzieć przy jej stoliku tylko po to, żeby ją gnębić!

"Jeśli..." - jej głos drżał, a gorąco jej złości promieniowało z niej - "Jeśli nie wiesz, przez co ktoś przechodzi, nie masz prawa być dla niego okrutny!"

Zapadła chwila ciszy, gdy światła w barze stały się jeszcze ciemniejsze, aby pasować do miękkiej, ale szalonej muzyki, która rozbłyskiwała w tle.

Mężczyzna spojrzał na nią, zafascynowany jej surowością w głosie i dzikością w jej oczach. Zauważył rozdzielone pasmo jedwabistych włosów przysłaniających jej twarz i przygaszenie świateł. On spoglądał na nią ze swoimi intensywnymi niebieskimi oczami, choć jej widzenie było mgliste, ale była zbyt wściekła, żeby teraz o to dbać.

Bez słowa, Mackenzie ze szkocką naładowaną do końca wyszła z krzesła, położyła stos pieniędzy na stole i wyszła na zewnątrz.

Gdy oddalała się od okolicy klubu, poczuła krople zimnej wody spadające na swoją twarz. Wypiła alkohol, który trzymała, żeby się uspokoić, ale kiedy ciężarki na niebie pogłębiły się i spuściły ulewny deszcz, eksplodowała w łzach i butelka upadła obok jej stóp, roztrzaskując się na tysiąc kawałków.

"DLACZEGO?!" - ryknęła w deszcz.

Tłum przeszedł obok niej w panice, szukając schronienia przed deszczem. Jednak ona nie ruszyła się z miejsca, mimo nieustannego, ale niezamierzonego odpychania na bok i na ramiona.

Deszcz nadal padał gromadnie, ale ona stała tam, przemoczona do suchej nitki. Czuła się na tyle rozbity, na ile była w środku.

"Hej! Ty, tutaj!" - odezwał się głos.

Rzuciła okiem, a kosmyk jej kiedyś wyprostowanych włosów spadł jej na twarz.

Czuło się to niesamowicie znajomo.

Tak samo jak za pierwszym razem, gdy spotkała Jeffreya, jej włosy były mokre i naturalnie kręcone. Palce Mackenzie instynktownie sięgnęły, by dotknąć jej włosów, gdy w powietrzu pojawił się kolejny krzyk.

"Pani! Wsiada czy nie?!"

Podążając za dźwiękiem, spojrzenie Mackenzie padło na czekający taksi kilka metrów dalej, drzwi były otwarte, a ręka przyciągała ją. Jakby na autopilocie, zbliżyła się do taksówki, jej ruchy oderwały się od jej myśli. Wsiadając na tylne siedzenie, zamknęła drzwi i dopiero wtedy w pełni uświadomiła sobie, jak przemoczona jest.

"Przepraszam, jestem całkowicie przemoczona" - wyszeptała jednostajnym głosem.

"Nie martw się. Dokąd mogę panię zabrać?" - zapytał kierowca.

Mackenzie powiedziała mu, żeby zawiózł ją do najbliższego hotelu. W przeciwieństwie do wielu szczęśliwych ludzi, już nie miała domu. Przynajmniej na dzisiejszą noc czułaby się komfortowo w każdym miejscu w Greensville Hills. Tak długo, jak tylko nie było w domu jej męża.

Kiedy dotarli do hotelu, przestało padać. Mackenzie zapłaciła za przejazd i weszła do hotelu.

Zameldowała się i dostała klucz do pokoju numer 223.

O tej porze była już całkowicie zmęczona i wykończona. Nie miała już kontroli nad swoim ciałem. Chociaż to duch jej został złamany, wpływało to na każdy kawałek jej istnienia.

Dziing!

Mackenzie wyszła z windy i zaczęła rozpinać koszulę, kiedy dostrzegła numer swojego pokoju. Otworzyła drzwi swobodnie, zapominając o potrzebie klucza.

"Zły pokój..." - odezwał się głos z wewnątrz.

"Nie..." - szeptała.

To był ten sam mężczyzna z wcześniej. Tej głębokiej, męskiej głosy. Jego gorące niebieskie spojrzenie przewinęło się po jej skórze, przyglądając się jej nieporządkowi i wilgotnemu wyglądowi. Jego usta drgnęły, gdy ją usłyszał.

Mackenzie rozwaliła ostatni guzik od koszuli i odrzuciła ją na bok, odsłaniając mokrą, ale solidną biustonosz, który przylegał blisko do jej piersi, eksponując pełne piersi.

Zanim mężczyzna zdążył cokolwiek powiedzieć, zsunęła ze swoich bioder spódnicę, a mężczyzna dopiero się zbliżył, kiedy jej spódnica spadła na podłogę.

"Pani" - powiedział.

Zachwiała się, a on złapał ją, zanim upadła, otulając ją w swoje mocne ramiona.

Chciał zachować dystans między nimi, ale wydawało się to niemal niemożliwe, ponieważ ta kobieta wyraźnie nawet nie umiała stać.

Przeszedł mu dreszcz, świadomie oplatając skórę. Pomimo zimna, poczuł, jak jego ciało grzeje się na skutek interakcji z jej skórą. Nie mógł zignorować szybkiego pulsowania między nogami, pod spodem ręcznika.

Ten naturalnie inteligentny człowiek spojrzał na twarz Mackenzie i był zdumiony.

Widział już wiele kobiet, ale żadnej nie czuł takiej prawdziwości i niewinności jak ona.

Mackenzie rzuciła ramiona na jego szyję, a całe jej napięcie i podporządkowanie własnym zasadom zostały złamane.

To nie dostarczyło jej daleko w jej małżeństwie.

Gdyby musiała skończyć robiąc coś tak niesłychanego, nie miała nic przeciwko. Chociaż jej sztywność wobec standardów męża nie miała znaczenia. Nadal zdradzał.

Więc pocałowała drobnego nieznajomego, a łza spłynęła jej po twarzy.

Obcy zamarł, zaskoczony zuchwałością kobiety. Ale bardziej zdziwił go fakt, jak bardzo jego ciało reagowało na jej dotyk. Jej usta...

Jednakże odciął się i delikatnie odepchnął ją, ale ona zdawała się znajdować swój sposób, aby do niego wrócić. Był gotów odepchnąć ją jeszcze raz, ale gdy spojrzał na nią pełnymi błagalnymi oczami, wahał się.

Mackenzie złapała jego dłonie i z drżącymi ustami powiedziała: "Proszę... dotknij mnie".

Bliskość.

Co to dokładnie jest?

Obcy zabrał ją do swojego łóżka, zamknął drzwi i odrzucił ręcznik. Następnie położył się na niej i powiedział jeszcze raz: "Jesteś pewna?"

Dotknęła jego dolnej części i wydusiła "tak".

Jej oczy były zapłakane, ale pewne, pokazujące jej determinację. Obcy nie wiedział, czym to jest, ale miał wrażenie, że ta kobieta potrzebowała czegoś, a on miał w jakiś sposób to lekarstwo.

Więc uprawiał miłość z nią. Przyjmując ją z pasją, o której myślała, że wie, ale który był nieobecny w jej życiu przez cały czas.

Bliskość...

Czy to tylko połączenie dwóch ciał? Czy oznaczało coś więcej?

Takiego jak połączenie dwóch dusz, z których jedna leczy ból drugiej?

Przesuń w górę, aby kontynuować

One Night Stand With My Husband’s Brother

One Night Stand With My Husband’s Brother

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa