Północne Królestwo wyglądało dokładnie tak, jak je zapamiętałam. Pokryte śniegiem góry majaczyły w oddali, lasy sosnowe były gęste i ciemne, a pałac wznosił się biały i imponujący w sercu królestwa.
Cody przycisnął twarz do szyby powozu. „Jest tu tak pięknie, mamo!”
„Tak, to prawda”, przytaknęłam, choć żołądek ściskał mi się z niepokoju.
Ludzie wpatrywali się w nas, gdy przejeżdżaliśmy. Niektórzy machali do Cody’ego, oczarowani jego twarzą. Inni szybko odwracali wzrok, gdy mnie rozpoznali. Wieść o tym, co wydarzyło się cztery lata temu, musiała się roznieść.
Niech mówią—nie byłam już tą złamaną dziewczyną.
Znalazłam małe mieszkanie na obrzeżach królestwa, dość tanie na moje skromne oszczędności. Budynek był stary, okolica cicha. Idealne miejsce, by się nie wychylać.
Gdy się zadomowiłyśmy, spędziłam trzy dni, wysyłając podania do każdej firmy w królestwie. Potrzebowałam pracy. Musiałam zapisać Cody’ego do szkoły. Musiałyśmy przetrwać.
Czwartego dnia zadzwoniono do mnie w sprawie rozmowy kwalifikacyjnej w małym sklepie z projektami. Wynagrodzenie było skromne, ale właściciel wydawał się uprzejmy. Zatrudnił mnie od razu.
„Zaczynasz jutro”, powiedział. „Ale muszę cię ostrzec. Jutro odwiedza nas Alfa Król, rozważa inwestycję w naszą firmę. Przygotuj się, by zaprezentować swoje prace.”
Serce mi zamarło. Alfa Król. Każdy w królestwie o nim słyszał. Jack Blackthorn, najpotężniejszy wilk na północy. Bezwzględny, genialny i budzący grozę.
„Będę gotowa”, obiecałam.
Następnego ranka przyszłam wcześniej i przygotowałam swoje szkice. Ręce lekko mi się trzęsły, gdy je układałam. To mogło wszystko zmienić dla mnie i Cody’ego.
Około południa na zewnątrz zaczęło się zamieszanie. Spojrzałam przez okno i zobaczyłam flotę czarnych pojazdów podjeżdżających pod budynek. Strażnicy w szyku. A potem jego .
Nawet z daleka obecność Alfy Jacka była przytłaczająca. Wysoki, szerokie ramiona, poruszał się z drapieżną gracją. Od niego biła potęga, która sprawiła, że nawet moja wilczyca zadrżała i poddała się już na tej odległości.
Właściciel pośpieszył do nas. „Wszyscy do sali konferencyjnej. Natychmiast.”
Wygładziłam sukienkę, prostą, ale czystą, i pośpiesznie dołączyłam do pozostałych. Puls mi przyspieszył. To była moja szansa, by się wykazać.
Alfa wszedł w otoczeniu strażników, a w pomieszczeniu zapadła cisza. Nie odezwał się ani słowem, nawet na nas nie spojrzał. Po prostu usiadł i dopiero wtedy odważyliśmy się zająć miejsca.
Szef zaczął prezentację, przedstawiając każdego pracownika. Alfa nie okazywał żadnego zainteresowania, jego wyraz twarzy był wyrzeźbiony z lodu.
W końcu właściciel powiedział: „A to jest Aurora Bluey, nasza nowa projektantka. Będzie pionierką naszego działu biżuterii.”
„Pani Bluey,” kontynuował mój szef, „proszę pokazać swoje portfolio.”
Zamarłam. Portfolio? Przyniosłam szkice, ale nigdy nie wspomniano, że będzie potrzebne oficjalne portfolio. Nie przygotowałam go.
„Ja... zaraz je przyniosę,” wydukałam i wybiegłam z sali.
Wróciłam pięć minut później, zdyszana i upokorzona, a Alfy już nie było. Szef wręczył mi bez słowa kopertę. W środku był list z wypowiedzeniem.
„Proszę,” błagałam. „Potrzebuję tej pracy. Mam syna—”
„Alfa nakazał pani zwolnienie,” powiedział cicho mój szef. „Jeśli chce pani odzyskać pracę, proszę się z nim skontaktować.”
Wybiegłam na zewnątrz właśnie, gdy Alfa wsiadał do pojazdu. Ochroniarze próbowali mnie powstrzymać, ale odepchnęłam ich.
„Proszę pana, błagam!”
Zatrzymał się. Powoli odwrócił się w moją stronę, a ja spojrzałam w górę. Zabrakło mi tchu: Srebrne oczy. Wysokie kości policzkowe. Ciemne włosy opadające na czoło. Wyglądał dokładnie jak Cody.
Nie. Nie dokładnie jak. To Cody wyglądał dokładnie jak on. Mój syn był idealną, miniaturową kopią Alfa Króla.
„Kim pani jest?” warknął jeden ze strażników.
„Przepraszam, że przeszkadzam,” zdołałam wykrztusić. „Proszę pana, nie chciałam zawieść. Potrzebuję tej pracy. Mam dziecko na utrzymaniu—”
Jego oczy zwęziły się, spoczęły na mojej twarzy—przez ułamek sekundy coś w nich błysnęło, coś niebezpiecznego.
A potem przemówił, a jego głos był zimny jak zima. „Nie chcę cię więcej widzieć.”
Strażnicy odepchnęli mnie na bok, a pojazdy odjechały. Stałam tam, drżąc, z mętlikiem w głowie.
Ta twarz, te oczy. O bogini. Co ja zrobiłam?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wróciłam prosto do domu i odebrałam Cody'ego od sąsiadki, która się nim opiekowała. Przytuliłam go mocno, wdychając jego zapach, próbując uspokoić rozszalałe serce.
Wyglądał jak Król Alfa. Mój syn wyglądał dokładnie jak najpotężniejszy wilk w Północnym Królestwie.
To znaczyło, że nieznajomy, z którym spędziłam tamtą noc, wcale nie był pracownikiem tawerny.
To był on—Alfa Jack Blackthorn! Poczułam mdłości.
— Mamusiu, dlaczego się trzęsiesz? — zapytał Cody, dotykając mojej twarzy swoimi małymi dłońmi.
— Jestem po prostu zmęczona, kochanie. — Wymusiłam uśmiech. — Chodź, dam ci kolację.
Tej nocy nie mogłam zasnąć. Wpatrywałam się w sufit, myśli krążyły mi w głowie. Co miałam zrobić? Alfa zwolnił mnie, nawet nie wiedząc, kim jestem. Gdyby kiedykolwiek dowiedział się o Codym, co by zrobił?
Czy zabrałby mi syna? Na samą myśl zamarzła mi krew w żyłach. Umrę, zanim pozwolę komukolwiek zabrać mi Cody'ego. Zadzwonił mój telefon, wystraszył mnie, ale nie rozpoznałam numeru.
— Halo?
— Aurora? Tu Richard. Richard Thornfield.
Usiadłam wyprostowana—Richard był lekarzem, którego poznałam na terytoriach ludzkich. Pomógł mi, kiedy byłam w ciąży, nigdy nie zadawał pytań, nie oceniał. Zostaliśmy przyjaciółmi.
— Richard? Skąd masz ten numer?
— Dałaś mi go lata temu, pamiętasz? Powiedziałaś, żebym zadzwonił, jeśli kiedykolwiek odwiedzę Północne Królestwo. — Zawahał się. — Słyszałem, że wróciłaś.
— Tak. Tylko od kilku dni.
— Jak sobie radzisz? Masz pracę?
Zaśmiałam się gorzko. — Miałam pracę. Przez jakieś dwa dni.
— Co się stało?
Opowiedziałam mu wszystko, pomijając część o rozpoznaniu Alfy. Richard słuchał w milczeniu.
— Może będę mógł pomóc — powiedział. — Mam kontakty w Blackthorn Holdings. To firma Alfy. Zawsze szukają projektantów.
— Nie. — Słowo wyszło ostro. — Gdziekolwiek, tylko nie tam.
— Aurora, to najlepiej płatna praca w całym królestwie. Byłabyś ustawiona na całe życie. Pozwól mi chociaż załatwić ci rozmowę o pracę.
Chciałam znów odmówić, ale pomyślałam o Codym. O obskurnym mieszkaniu. O opłatach za szkołę, na które mnie nie stać.
— Dobrze — wyszeptałam. — Umów rozmowę.
Dwa dni później stałam przed Blackthorn Holdings, ogromną wieżą ze szkła i stali, dominującą w dzielnicy biznesowej królestwa.
Dłonie mi się pociły. Moja wilczyca była niespokojna, krążyła wewnątrz mnie. Czuła go, Alfa gdzieś tu był.
Przeszłam przez drzwi i zgłosiłam się w recepcji. W holu powitała mnie Clara, szefowa działu kadr.
— Pani Bluey? — Uśmiechnęła się ciepło. — Dr Thornfield bardzo panią chwalił. Proszę za mną.
Poprowadziła mnie korytarzami wyłożonymi drogimi obrazami i puszystymi dywanami. Wilki w biznesowych garniturach mijały nas w pośpiechu, emanując siłą i pewnością siebie.
Czułam się zupełnie nie na miejscu w swojej prostej sukience.
Clara zaprowadziła mnie do biura i wyjaśniła, że przejmę projekty po poprzednim projektancie. — Będzie pani musiała spotkać się z Alfą, ale na razie proszę się skupić na zapoznaniu z pracą.
Żołądek mi się zacisnął. — Alfa tutaj pracuje? W tym budynku?
— Oczywiście. Jego biuro jest na najwyższym piętrze. — Przechyliła głowę. — To problem?
— Nie. Żaden problem.
Po wyjściu Clary próbowałam skupić się na pracy przede mną. Szkice, niedokończone projekty, notatki. Wszystko było przytłaczające, ale mogłam sobie poradzić.
Musiałam sobie poradzić. Około południa Clara wróciła. — Alfa chce się z panią spotkać. Proszę za mną.
Serce mi stanęło. — Teraz?
— Tak, teraz. Lubi poznawać wszystkich nowych pracowników osobiście.
Nie. To nie mogło się dziać.
Ale nie miałam wyboru. Poszłam za Clarą do windy, nogi mi się trzęsły. Jechaliśmy w ciszy, cyfry wspinały się coraz wyżej, aż dotarliśmy na najwyższe piętro. Drzwi otworzyły się na recepcję. Przy biurku siedziała kobieta, elegancka i pewna siebie.
— Jest dostępny, Vero? — zapytała Clara.
— Właśnie wyszedł, ale zaraz wróci. Może pani poczekać w środku.
Clara wskazała mi drogę. — Proszę wejść. Zostawię panią samą.
Weszłam sama do gabinetu Alfy. Był ogromny. Okna od podłogi do sufitu wychodziły na całe królestwo. Meble były ciemne i drogie. Wszystko emanowało władzą.
A tam, na jego biurku, na widoku, leżał naszyjnik mojej matki.
Przestałam oddychać.
Złoty wisiorek połyskiwał w świetle, znajomy i cenny. Myślałam, że straciłam go na zawsze tamtej nocy. Ale on go zachował. Dlaczego by go zachował?
Zbliżyłam się, przyciągnięta. Moje palce sięgnęły, drżąc.
— Na pani miejscu bym tego nie dotykał.
Odwróciłam się gwałtownie.
Alfa Jack stał w drzwiach, jego srebrne oczy utkwiły we mnie z taką intensywnością, że moja wilczyca zapiszczała i odsłoniła gardło w uległości.
Wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi.
— A więc — powiedział cicho i groźnie — spotykamy się ponownie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam mówić. Alfa zbliżał się do mnie, każdy jego krok był przemyślany i drapieżny.
"Mówiłem ci, żebyś więcej mi się nie pokazywała." Zatrzymał się tuż przede mną, górując nade mną. "A jednak jesteś. W moim budynku. W moim biurze."
"Nie wiedziałam, że tu będziesz. Właśnie mnie zatrudniono. Nie zdawałam sobie sprawy, że to twoja firma." Słowa wypadły ze mnie w pośpiechu.
"Kłamiesz."
"Nie kłamię!"
Jego dłoń wystrzeliła i chwyciła mnie za podbródek, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. "Kobiety takie jak ty nie trafiają do mojego biura przez przypadek. Kto cię przysłał? Czego chcesz?"
"Nikt mnie nie przysłał. Potrzebowałam pracy. To wszystko."
Badał moją twarz, jego wyraz był nieprzenikniony. Potem jego wzrok padł na naszyjnik leżący na biurku. "To należy do ciebie, prawda?"
Pokiwałam głową, niezdolna do mówienia.
"Znalazłem to cztery lata temu. Po tym, jak kobieta przyszła do mojego pokoju, uwiodła mnie i zniknęła przed świtem." Jego kciuk przesunął się po mojej szczęce, dotyk był szorstki. "Tą kobietą byłaś ty."
Serce waliło mi jak młotem. "Nie wiedziałam, kim jesteś. Byłam pijana. Nie myślałam jasno."
"Zostawiłaś pieniądze na szafce nocnej. Jakbym był jakąś zwykłą dziwką, którą wynajęłaś na noc."
Wstyd palił mnie do żywego. "Myślałam, że tak jest. Karczma miała taką opinię. Nie chciałam cię obrazić."
"Obraziłaś mnie?" Zaśmiał się, zimno i gorzko. "Zrobiłaś więcej niż tylko mnie obraziłaś. Zniknęłaś. Przez cztery lata cię szukałem. Postawiłem to królestwo na głowie, szukając kobiety, która była w moim łóżku."
"Dlaczego?" wyszeptałam. "Dlaczego mnie szukałeś?"
Jego uścisk na moim podbródku się wzmocnił. "Bo nikt mi niczego nie odbiera bez konsekwencji. A ty wtedy coś zabrałaś, prawda?"
Moja krew zmieniła się w lód. Czy on wiedział? Czy jakoś wiedział o Codym?
"Nie wiem, o czym mówisz," wykrztusiłam.
"Nie wiesz?" Puścił mnie nagle i cofnął się. "Mógłbym cię wyrzucić z tego budynku. Z tego królestwa. Jedno moje słowo i nie miałabyś nic."
"Więc zrób to," powiedziałam, unosząc podbródek. "Zwolnij mnie. Wygnań mnie. Nie obchodzi mnie to. Ale nie pozwolę ci mnie oskarżać o rzeczy, których nie zrobiłam."
Coś przemknęło w jego oczach. Zaskoczenie, może. Albo szacunek.
"Masz ogień," powiedział cicho. "To muszę ci przyznać."
Podszedł do biurka i podniósł naszyjnik, pozwalając mu zwisać z palców. "Chcesz go odzyskać?"
"Tak."
"To zapracuj na niego. Udowodnij, że naprawdę masz dość umiejętności, by być w mojej firmie. Jeśli wytrzymasz miesiąc bez porażki, będzie twój."
To było wyzwanie. Gra. I nie miałam wyboru, musiałam grać.
"Dobrze," powiedziałam.
"Jeszcze jedno." Znów się zbliżył, tak blisko, że czułam ciepło bijące z jego ciała. "Trzymaj się ode mnie z daleka. Nie przychodź do tego biura, jeśli cię nie wezwę. Nie odzywaj się do mnie, jeśli nie zostaniesz zapytana. I nigdy więcej mnie nie okłamuj."
"Nie kłamałam."
"Naprawdę?" Jego spojrzenie przewiercało mnie na wskroś. "Czuję kłamstwo, Aurora. I śmierdzisz sekretami."
Zanim zdołałam odpowiedzieć, odwrócił się i odszedł, odprawiając mnie bez słowa.
Uciekłam z biura, ręce mi się trzęsły, mój wilk wył w rozpaczy.
On coś podejrzewał. Nie wiedziałam co, ani ile, ale podejrzewał. Musiałam być ostrożniejsza. Musiałam chronić Cody'ego za wszelką cenę. Nawet jeśli oznaczało to pracę dla jedynego mężczyzny, od którego powinnam trzymać się jak najdalej.
Przesuń w górę, aby kontynuować