Wróciłam prosto do domu i odebrałam Cody'ego od sąsiadki, która się nim opiekowała. Przytuliłam go mocno, wdychając jego zapach, próbując uspokoić rozszalałe serce.
Wyglądał jak Król Alfa. Mój syn wyglądał dokładnie jak najpotężniejszy wilk w Północnym Królestwie.
To znaczyło, że nieznajomy, z którym spędziłam tamtą noc, wcale nie był pracownikiem tawerny.
To był on—Alfa Jack Blackthorn! Poczułam mdłości.
— Mamusiu, dlaczego się trzęsiesz? — zapytał Cody, dotykając mojej twarzy swoimi małymi dłońmi.
— Jestem po prostu zmęczona, kochanie. — Wymusiłam uśmiech. — Chodź, dam ci kolację.
Tej nocy nie mogłam zasnąć. Wpatrywałam się w sufit, myśli krążyły mi w głowie. Co miałam zrobić? Alfa zwolnił mnie, nawet nie wiedząc, kim jestem. Gdyby kiedykolwiek dowiedział się o Codym, co by zrobił?
Czy zabrałby mi syna? Na samą myśl zamarzła mi krew w żyłach. Umrę, zanim pozwolę komukolwiek zabrać mi Cody'ego. Zadzwonił mój telefon, wystraszył mnie, ale nie rozpoznałam numeru.
— Halo?
— Aurora? Tu Richard. Richard Thornfield.
Usiadłam wyprostowana—Richard był lekarzem, którego poznałam na terytoriach ludzkich. Pomógł mi, kiedy byłam w ciąży, nigdy nie zadawał pytań, nie oceniał. Zostaliśmy przyjaciółmi.
— Richard? Skąd masz ten numer?
— Dałaś mi go lata temu, pamiętasz? Powiedziałaś, żebym zadzwonił, jeśli kiedykolwiek odwiedzę Północne Królestwo. — Zawahał się. — Słyszałem, że wróciłaś.
— Tak. Tylko od kilku dni.
— Jak sobie radzisz? Masz pracę?
Zaśmiałam się gorzko. — Miałam pracę. Przez jakieś dwa dni.
— Co się stało?
Opowiedziałam mu wszystko, pomijając część o rozpoznaniu Alfy. Richard słuchał w milczeniu.
— Może będę mógł pomóc — powiedział. — Mam kontakty w Blackthorn Holdings. To firma Alfy. Zawsze szukają projektantów.
— Nie. — Słowo wyszło ostro. — Gdziekolwiek, tylko nie tam.
— Aurora, to najlepiej płatna praca w całym królestwie. Byłabyś ustawiona na całe życie. Pozwól mi chociaż załatwić ci rozmowę o pracę.
Chciałam znów odmówić, ale pomyślałam o Codym. O obskurnym mieszkaniu. O opłatach za szkołę, na które mnie nie stać.
— Dobrze — wyszeptałam. — Umów rozmowę.
Dwa dni później stałam przed Blackthorn Holdings, ogromną wieżą ze szkła i stali, dominującą w dzielnicy biznesowej królestwa.
Dłonie mi się pociły. Moja wilczyca była niespokojna, krążyła wewnątrz mnie. Czuła go, Alfa gdzieś tu był.
Przeszłam przez drzwi i zgłosiłam się w recepcji. W holu powitała mnie Clara, szefowa działu kadr.
— Pani Bluey? — Uśmiechnęła się ciepło. — Dr Thornfield bardzo panią chwalił. Proszę za mną.
Poprowadziła mnie korytarzami wyłożonymi drogimi obrazami i puszystymi dywanami. Wilki w biznesowych garniturach mijały nas w pośpiechu, emanując siłą i pewnością siebie.
Czułam się zupełnie nie na miejscu w swojej prostej sukience.
Clara zaprowadziła mnie do biura i wyjaśniła, że przejmę projekty po poprzednim projektancie. — Będzie pani musiała spotkać się z Alfą, ale na razie proszę się skupić na zapoznaniu z pracą.
Żołądek mi się zacisnął. — Alfa tutaj pracuje? W tym budynku?
— Oczywiście. Jego biuro jest na najwyższym piętrze. — Przechyliła głowę. — To problem?
— Nie. Żaden problem.
Po wyjściu Clary próbowałam skupić się na pracy przede mną. Szkice, niedokończone projekty, notatki. Wszystko było przytłaczające, ale mogłam sobie poradzić.
Musiałam sobie poradzić. Około południa Clara wróciła. — Alfa chce się z panią spotkać. Proszę za mną.
Serce mi stanęło. — Teraz?
— Tak, teraz. Lubi poznawać wszystkich nowych pracowników osobiście.
Nie. To nie mogło się dziać.
Ale nie miałam wyboru. Poszłam za Clarą do windy, nogi mi się trzęsły. Jechaliśmy w ciszy, cyfry wspinały się coraz wyżej, aż dotarliśmy na najwyższe piętro. Drzwi otworzyły się na recepcję. Przy biurku siedziała kobieta, elegancka i pewna siebie.
— Jest dostępny, Vero? — zapytała Clara.
— Właśnie wyszedł, ale zaraz wróci. Może pani poczekać w środku.
Clara wskazała mi drogę. — Proszę wejść. Zostawię panią samą.
Weszłam sama do gabinetu Alfy. Był ogromny. Okna od podłogi do sufitu wychodziły na całe królestwo. Meble były ciemne i drogie. Wszystko emanowało władzą.
A tam, na jego biurku, na widoku, leżał naszyjnik mojej matki.
Przestałam oddychać.
Złoty wisiorek połyskiwał w świetle, znajomy i cenny. Myślałam, że straciłam go na zawsze tamtej nocy. Ale on go zachował. Dlaczego by go zachował?
Zbliżyłam się, przyciągnięta. Moje palce sięgnęły, drżąc.
— Na pani miejscu bym tego nie dotykał.
Odwróciłam się gwałtownie.
Alfa Jack stał w drzwiach, jego srebrne oczy utkwiły we mnie z taką intensywnością, że moja wilczyca zapiszczała i odsłoniła gardło w uległości.
Wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi.
— A więc — powiedział cicho i groźnie — spotykamy się ponownie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam mówić. Alfa zbliżał się do mnie, każdy jego krok był przemyślany i drapieżny.
"Mówiłem ci, żebyś więcej mi się nie pokazywała." Zatrzymał się tuż przede mną, górując nade mną. "A jednak jesteś. W moim budynku. W moim biurze."
"Nie wiedziałam, że tu będziesz. Właśnie mnie zatrudniono. Nie zdawałam sobie sprawy, że to twoja firma." Słowa wypadły ze mnie w pośpiechu.
"Kłamiesz."
"Nie kłamię!"
Jego dłoń wystrzeliła i chwyciła mnie za podbródek, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. "Kobiety takie jak ty nie trafiają do mojego biura przez przypadek. Kto cię przysłał? Czego chcesz?"
"Nikt mnie nie przysłał. Potrzebowałam pracy. To wszystko."
Badał moją twarz, jego wyraz był nieprzenikniony. Potem jego wzrok padł na naszyjnik leżący na biurku. "To należy do ciebie, prawda?"
Pokiwałam głową, niezdolna do mówienia.
"Znalazłem to cztery lata temu. Po tym, jak kobieta przyszła do mojego pokoju, uwiodła mnie i zniknęła przed świtem." Jego kciuk przesunął się po mojej szczęce, dotyk był szorstki. "Tą kobietą byłaś ty."
Serce waliło mi jak młotem. "Nie wiedziałam, kim jesteś. Byłam pijana. Nie myślałam jasno."
"Zostawiłaś pieniądze na szafce nocnej. Jakbym był jakąś zwykłą dziwką, którą wynajęłaś na noc."
Wstyd palił mnie do żywego. "Myślałam, że tak jest. Karczma miała taką opinię. Nie chciałam cię obrazić."
"Obraziłaś mnie?" Zaśmiał się, zimno i gorzko. "Zrobiłaś więcej niż tylko mnie obraziłaś. Zniknęłaś. Przez cztery lata cię szukałem. Postawiłem to królestwo na głowie, szukając kobiety, która była w moim łóżku."
"Dlaczego?" wyszeptałam. "Dlaczego mnie szukałeś?"
Jego uścisk na moim podbródku się wzmocnił. "Bo nikt mi niczego nie odbiera bez konsekwencji. A ty wtedy coś zabrałaś, prawda?"
Moja krew zmieniła się w lód. Czy on wiedział? Czy jakoś wiedział o Codym?
"Nie wiem, o czym mówisz," wykrztusiłam.
"Nie wiesz?" Puścił mnie nagle i cofnął się. "Mógłbym cię wyrzucić z tego budynku. Z tego królestwa. Jedno moje słowo i nie miałabyś nic."
"Więc zrób to," powiedziałam, unosząc podbródek. "Zwolnij mnie. Wygnań mnie. Nie obchodzi mnie to. Ale nie pozwolę ci mnie oskarżać o rzeczy, których nie zrobiłam."
Coś przemknęło w jego oczach. Zaskoczenie, może. Albo szacunek.
"Masz ogień," powiedział cicho. "To muszę ci przyznać."
Podszedł do biurka i podniósł naszyjnik, pozwalając mu zwisać z palców. "Chcesz go odzyskać?"
"Tak."
"To zapracuj na niego. Udowodnij, że naprawdę masz dość umiejętności, by być w mojej firmie. Jeśli wytrzymasz miesiąc bez porażki, będzie twój."
To było wyzwanie. Gra. I nie miałam wyboru, musiałam grać.
"Dobrze," powiedziałam.
"Jeszcze jedno." Znów się zbliżył, tak blisko, że czułam ciepło bijące z jego ciała. "Trzymaj się ode mnie z daleka. Nie przychodź do tego biura, jeśli cię nie wezwę. Nie odzywaj się do mnie, jeśli nie zostaniesz zapytana. I nigdy więcej mnie nie okłamuj."
"Nie kłamałam."
"Naprawdę?" Jego spojrzenie przewiercało mnie na wskroś. "Czuję kłamstwo, Aurora. I śmierdzisz sekretami."
Zanim zdołałam odpowiedzieć, odwrócił się i odszedł, odprawiając mnie bez słowa.
Uciekłam z biura, ręce mi się trzęsły, mój wilk wył w rozpaczy.
On coś podejrzewał. Nie wiedziałam co, ani ile, ale podejrzewał. Musiałam być ostrożniejsza. Musiałam chronić Cody'ego za wszelką cenę. Nawet jeśli oznaczało to pracę dla jedynego mężczyzny, od którego powinnam trzymać się jak najdalej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Minął tydzień. Trzymałam głowę nisko, ciężko pracowałam i całkowicie unikałam najwyższego piętra. Pozostali projektanci byli wystarczająco uprzejmi, choć szeptali o mnie, kiedy myśleli, że nie słyszę.
— Na pewno ma jakieś znajomości.
— Jak inaczej ktoś taki jak ona dostałby tu pracę?
Ignorowałam ich. Niech myślą, co chcą. Byłam tu dla Cody’ego, nie po to, by zdobywać przyjaciół.
W piątkowe popołudnie ktoś zapukał do drzwi mojego biura. Podniosłam wzrok i zobaczyłam mężczyznę opierającego się o framugę z szerokim uśmiechem. Miał te same srebrne oczy co Alfa. Te same ciemne włosy. Ten sam druzgocący wygląd.
Ale tam, gdzie obecność Jacka była chłodna i dominująca, ten mężczyzna promieniował swobodnym urokiem. — Musisz być słynną Aurorą Bluey — powiedział, wchodząc bez zaproszenia.
Wstałam. — W czym mogę pomóc?
— Jestem John. John Blackthorn. Młodszy brat Alfy. — Wyciągnął rękę.
Uścisnęłam ją ostrożnie. — Miło mi, książę Johnie.
— Po prostu John wystarczy. Nie jesteśmy tu tacy formalni. — Usiadł na krawędzi mojego biurka, zdecydowanie zbyt swobodnie. — Więc to ty sprawiłaś, że mój brat jest taki rozchwiany.
Żołądek podskoczył mi do gardła. — Nie wiem, o co chodzi.
— Jasne, że nie wiesz. — Puścił do mnie oko. — Jack nigdy nie zatrudnia ludzi osobiście. Ale dla ciebie zrobił wyjątek. To budzi ciekawość.
— Jestem tu tylko do pracy.
— Oczywiście. — Jego wzrok przesunął się po mnie, oceniająco. — Jesteś piękna, wiesz? Jack ma dobry gust.
Poczułam, jak rumieniec wdrapuje mi się na szyję. — Książę Johnie, naprawdę powinnam wrócić do pracy.
— Zjedz ze mną lunch.
— Słucham?
— Lunch. Ty i ja. Jest w centrum świetne miejsce, robią najlepszy gulasz z jelenia, jaki kiedykolwiek jadłaś.
— Nie sądzę, żeby to było stosowne. Jestem pracownikiem, ty jesteś bratem Alfy, a ledwo cię znam.
— Tym bardziej powinniśmy zjeść razem. Poznać się. — Wstał i zbliżył się. — No dalej, Aurora. Nie gryzę. Aż tak.
Było coś niebezpiecznego w jego uśmiechu. Coś, co ostrzegało mnie, by być ostrożną. Ale odmowa mogła przysporzyć więcej problemów niż przyjęcie zaproszenia.
— Dobrze — powiedziałam. — Jeden lunch.
Jego uśmiech jeszcze się poszerzył. — Świetnie. Spotkajmy się na dole za dziesięć minut.
Gdy wyszedł, opadłam na krzesło, serce waliło mi jak młotem. Na co właśnie się zgodziłam? John zabrał mnie do eleganckiej restauracji, gdzie wszyscy wydawali się go znać. Gospodarz niemal się ukłonił, prowadząc nas do prywatnego stolika z tyłu.
— Często tu bywasz? — spytałam, próbując przerwać niezręczną ciszę.
— Kilka razy w tygodniu. Właściciel to mój przyjaciel. — Zamówił wino, nie pytając, czy mam na nie ochotę. — Więc, Aurora. Opowiedz mi o sobie.
— Nie ma o czym mówić.
— Każdy ma swoją historię. Co cię sprowadziło do Północnego Królestwa?
— Tutaj się wychowałam. Wyjechałam na kilka lat i teraz wróciłam.
— Dlaczego wyjechałaś?
To pytanie trafiło zbyt blisko. Upijam łyk wody, zyskując na czasie. — Osobiste powody.
— Mhmm. A teraz pracujesz dla mojego brata. Ciekawy wybór jak na kogoś, kto miał osobiste powody, by wyjechać.
Spojrzałam mu w oczy. — Potrzebowałam pracy. Tylko tyle.
— Tylko tyle? — Odchylił się do tyłu, przyglądając mi się uważnie. — Wiesz, Jack ostatnio się zmienił. Jest rozkojarzony. Odkąd się pojawiłaś.
— Wątpię, by to miało ze mną coś wspólnego.
— Naprawdę? — Zakręcił winem w kieliszku. — Znam brata całe życie. Nigdy nie widziałem, żeby patrzył na kogokolwiek tak, jak patrzy na ciebie.
— Jak patrzy?
— Jakby próbował się zdecydować, czy cię pocałować, czy zabić.
Kelner przyniósł nasze jedzenie i byłam wdzięczna za to rozproszenie. Ale John nie skończył.
— Spotykasz się z kimś? — spytał od niechcenia.
— To osobiste.
— Tak? Nie masz znaku związania. Ani pierścionka. Czyli jesteś wolna.
— Mam syna.
Uniósł brew. — Naprawdę? A gdzie ojciec?
— To też osobiste.
— Jesteś bardzo dobra w zbywaniu pytań. — Uśmiechnął się. — W porządku. Lubię kobiety z tajemnicami.
Reszta lunchu upłynęła w niekomfortowej rozmowie. John był czarujący, ale miał w sobie coś, co mnie niepokoiło. Jakby mnie testował.
Gdy w końcu wróciliśmy do biura, byłam wykończona.
— Powinniśmy to powtórzyć — powiedział John, gdy wchodziliśmy do windy.
— Może.
— Na pewno. — Wcisnął przycisk na najwyższe piętro. — Dopilnuję tego.
Drzwi windy się otworzyły i żołądek ścisnął mi się z niepokoju. Alfa Jack stał tam, z twarzą jak burza. Jego wzrok przesunął się z Johna na mnie, a temperatura w windzie jakby spadła o dziesięć stopni.
— Bracie — rzucił John wesoło. — Właśnie wracaliśmy z lunchu.
— Widzę to — głos Jacka był śmiertelnie cichy.
— Aurora potrzebowała porządnego powitania w firmie. Sam wiesz, jaki jesteś. Tylko praca, żadnej przyjemności. — John poklepał brata po ramieniu. — Pomyślałem, że pokażę jej, że nie wszyscy jesteśmy tu zimnokrwistymi draniami.
Jack nie spuszczał ze mnie wzroku. — Do mojego biura. Teraz.
To nie była prośba.
John gwizdnął cicho. — Powodzenia — szepnął do mnie, zanim wyszedł z windy.
Podążyłam za Alfą do jego biura, czując narastający w brzuchu niepokój. To było złe. Bardzo, bardzo złe.
Przesuń w górę, aby kontynuować