Minął tydzień. Trzymałam głowę nisko, ciężko pracowałam i całkowicie unikałam najwyższego piętra. Pozostali projektanci byli wystarczająco uprzejmi, choć szeptali o mnie, kiedy myśleli, że nie słyszę.
— Na pewno ma jakieś znajomości.
— Jak inaczej ktoś taki jak ona dostałby tu pracę?
Ignorowałam ich. Niech myślą, co chcą. Byłam tu dla Cody’ego, nie po to, by zdobywać przyjaciół.
W piątkowe popołudnie ktoś zapukał do drzwi mojego biura. Podniosłam wzrok i zobaczyłam mężczyznę opierającego się o framugę z szerokim uśmiechem. Miał te same srebrne oczy co Alfa. Te same ciemne włosy. Ten sam druzgocący wygląd.
Ale tam, gdzie obecność Jacka była chłodna i dominująca, ten mężczyzna promieniował swobodnym urokiem. — Musisz być słynną Aurorą Bluey — powiedział, wchodząc bez zaproszenia.
Wstałam. — W czym mogę pomóc?
— Jestem John. John Blackthorn. Młodszy brat Alfy. — Wyciągnął rękę.
Uścisnęłam ją ostrożnie. — Miło mi, książę Johnie.
— Po prostu John wystarczy. Nie jesteśmy tu tacy formalni. — Usiadł na krawędzi mojego biurka, zdecydowanie zbyt swobodnie. — Więc to ty sprawiłaś, że mój brat jest taki rozchwiany.
Żołądek podskoczył mi do gardła. — Nie wiem, o co chodzi.
— Jasne, że nie wiesz. — Puścił do mnie oko. — Jack nigdy nie zatrudnia ludzi osobiście. Ale dla ciebie zrobił wyjątek. To budzi ciekawość.
— Jestem tu tylko do pracy.
— Oczywiście. — Jego wzrok przesunął się po mnie, oceniająco. — Jesteś piękna, wiesz? Jack ma dobry gust.
Poczułam, jak rumieniec wdrapuje mi się na szyję. — Książę Johnie, naprawdę powinnam wrócić do pracy.
— Zjedz ze mną lunch.
— Słucham?
— Lunch. Ty i ja. Jest w centrum świetne miejsce, robią najlepszy gulasz z jelenia, jaki kiedykolwiek jadłaś.
— Nie sądzę, żeby to było stosowne. Jestem pracownikiem, ty jesteś bratem Alfy, a ledwo cię znam.
— Tym bardziej powinniśmy zjeść razem. Poznać się. — Wstał i zbliżył się. — No dalej, Aurora. Nie gryzę. Aż tak.
Było coś niebezpiecznego w jego uśmiechu. Coś, co ostrzegało mnie, by być ostrożną. Ale odmowa mogła przysporzyć więcej problemów niż przyjęcie zaproszenia.
— Dobrze — powiedziałam. — Jeden lunch.
Jego uśmiech jeszcze się poszerzył. — Świetnie. Spotkajmy się na dole za dziesięć minut.
Gdy wyszedł, opadłam na krzesło, serce waliło mi jak młotem. Na co właśnie się zgodziłam? John zabrał mnie do eleganckiej restauracji, gdzie wszyscy wydawali się go znać. Gospodarz niemal się ukłonił, prowadząc nas do prywatnego stolika z tyłu.
— Często tu bywasz? — spytałam, próbując przerwać niezręczną ciszę.
— Kilka razy w tygodniu. Właściciel to mój przyjaciel. — Zamówił wino, nie pytając, czy mam na nie ochotę. — Więc, Aurora. Opowiedz mi o sobie.
— Nie ma o czym mówić.
— Każdy ma swoją historię. Co cię sprowadziło do Północnego Królestwa?
— Tutaj się wychowałam. Wyjechałam na kilka lat i teraz wróciłam.
— Dlaczego wyjechałaś?
To pytanie trafiło zbyt blisko. Upijam łyk wody, zyskując na czasie. — Osobiste powody.
— Mhmm. A teraz pracujesz dla mojego brata. Ciekawy wybór jak na kogoś, kto miał osobiste powody, by wyjechać.
Spojrzałam mu w oczy. — Potrzebowałam pracy. Tylko tyle.
— Tylko tyle? — Odchylił się do tyłu, przyglądając mi się uważnie. — Wiesz, Jack ostatnio się zmienił. Jest rozkojarzony. Odkąd się pojawiłaś.
— Wątpię, by to miało ze mną coś wspólnego.
— Naprawdę? — Zakręcił winem w kieliszku. — Znam brata całe życie. Nigdy nie widziałem, żeby patrzył na kogokolwiek tak, jak patrzy na ciebie.
— Jak patrzy?
— Jakby próbował się zdecydować, czy cię pocałować, czy zabić.
Kelner przyniósł nasze jedzenie i byłam wdzięczna za to rozproszenie. Ale John nie skończył.
— Spotykasz się z kimś? — spytał od niechcenia.
— To osobiste.
— Tak? Nie masz znaku związania. Ani pierścionka. Czyli jesteś wolna.
— Mam syna.
Uniósł brew. — Naprawdę? A gdzie ojciec?
— To też osobiste.
— Jesteś bardzo dobra w zbywaniu pytań. — Uśmiechnął się. — W porządku. Lubię kobiety z tajemnicami.
Reszta lunchu upłynęła w niekomfortowej rozmowie. John był czarujący, ale miał w sobie coś, co mnie niepokoiło. Jakby mnie testował.
Gdy w końcu wróciliśmy do biura, byłam wykończona.
— Powinniśmy to powtórzyć — powiedział John, gdy wchodziliśmy do windy.
— Może.
— Na pewno. — Wcisnął przycisk na najwyższe piętro. — Dopilnuję tego.
Drzwi windy się otworzyły i żołądek ścisnął mi się z niepokoju. Alfa Jack stał tam, z twarzą jak burza. Jego wzrok przesunął się z Johna na mnie, a temperatura w windzie jakby spadła o dziesięć stopni.
— Bracie — rzucił John wesoło. — Właśnie wracaliśmy z lunchu.
— Widzę to — głos Jacka był śmiertelnie cichy.
— Aurora potrzebowała porządnego powitania w firmie. Sam wiesz, jaki jesteś. Tylko praca, żadnej przyjemności. — John poklepał brata po ramieniu. — Pomyślałem, że pokażę jej, że nie wszyscy jesteśmy tu zimnokrwistymi draniami.
Jack nie spuszczał ze mnie wzroku. — Do mojego biura. Teraz.
To nie była prośba.
John gwizdnął cicho. — Powodzenia — szepnął do mnie, zanim wyszedł z windy.
Podążyłam za Alfą do jego biura, czując narastający w brzuchu niepokój. To było złe. Bardzo, bardzo złe.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zatrzasnął za nami drzwi, a ja drgnęłam.
"Co ci mówiłem?" Jego głos był cichy, ale pod każdym słowem tliła się wściekłość.
"Kazałeś mi trzymać się od ciebie z daleka. Nie od twojego brata."
"Nie bądź sprytna. To do ciebie nie pasuje." Zbliżał się do mnie niczym drapieżnik. "John jest zakazany."
"Zaproponował mi lunch. Uznałam, że odmowa nie byłaby rozsądna."
"Więc poszłaś. Spędziłaś z nim popołudnie. Sama."
"To był tylko lunch."
"Tylko lunch." Zapiał gorzko. "Wiesz, kim jest mój brat? To kobieciarz. Przechodzi przez kobiety, jakby były jednorazowe. A ty właśnie zrobiłaś z siebie jego nowy cel."
"Potrafię o siebie zadbać."
"Naprawdę?" Stał już przede mną, jego obecność była przytłaczająca. "Bo z mojego punktu widzenia nie potrafisz zapanować nad niczym. Cztery lata temu pojawiasz się pijana w moim łóżku. Uciekasz jak złodziej. Wracasz i wkręcasz się do mojej firmy. A teraz zbliżasz się do mojego brata."
"Nie zbliżam się do nikogo!"
"Więc co robiłaś?"
"Jadłam lunch! Tylko tyle!"
Jego dłoń wystrzeliła, chwytając mnie za kark. Nie na tyle mocno, by zabolało, ale wystarczająco, by unieruchomić. "Znowu kłamiesz."
"Nie kłamię."
"To spójrz mi w oczy i powiedz, że nic nie czujesz, gdy cię dotykam."
Zabrakło mi tchu. Jego twarz była tuż przy mojej, a w jego srebrnych oczach płonęło coś, czego nie umiałam nazwać.
"Nic nie czuję," wyszeptałam.
"Kłamczucha."
I pocałował mnie.
To nie było delikatne. To nie było słodkie. To była czysta i prosta własność. Jego usta zawładnęły moimi z taką gwałtownością, że odebrało mi dech i nogi się pode mną ugięły.
A bogini, pomóż mi, odwzajemniłam ten pocałunek.
Moje dłonie zacisnęły się na jego koszuli. Moje ciało przylgnęło do jego. Cztery lata prób zapomnienia stopniały w jednej chwili.
Smakował zimą, dzikością i niebezpieczeństwem. Kiedy w końcu się odsunął, oboje ciężko oddychaliśmy.
"Nic nie czujesz?" zapytał ochrypłym głosem. Nie potrafiłam odpowiedzieć.
"Tak myślałem." Puścił mnie i cofnął się, poprawiając koszulę. "Trzymaj się z dala od Johna. Trzymaj się z dala ode mnie. Rób swoją pracę i nic więcej."
"To ty mnie pocałowałeś," zauważyłam drżącym głosem.
"I to się nie powtórzy." Ale jego oczy mówiły coś innego. "Wynoś się z mojego biura."
Wyszłam na drżących nogach, z sercem bijącym jak szalone i ustami wciąż mrowiącymi. Co ja wyprawiałam? Nie mogłam dopuścić, by się zbliżył. Nie mogłam ryzykować, że dowie się o Codym. Ale bogini, zapomniałam już, co on ze mną robi! Sprawiał, że czułam się żywa. Przerażona. Spragniona.
Musiałam być silniejsza. Musiałam chronić mojego syna. Nawet jeśli oznaczało to zaprzeczenie temu przyciąganiu, które czułam do jedynego mężczyzny, przed którym powinnam uciekać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Następnego ranka przyszłam wcześniej, mając nadzieję, że uniknę wszystkich. Ale gdy weszłam do swojego biura, znalazłam na biurku wiadomość.
Zgłoś się natychmiast do gabinetu pana Whitmore’a.
Zimno przeszło mnie po plecach. Whitmore był szefem działu kadr. Dlaczego chciał mnie widzieć? Pośpiesznie ruszyłam do jego gabinetu, w głowie kłębiły mi się różne scenariusze. Czy Alfa zdecydował się mnie jednak zwolnić? Czy ktoś na mnie doniósł?
Whitmore siedział za biurkiem, z surową miną. – Panno Bluey. Proszę usiąść.
Usiadłam, splatając dłonie na kolanach.
– Dotarły do mnie informacje, że w nieodpowiedni sposób fraternizuje się pani z członkami rodziny Blackthorn.
– Nieodpowiedni? Zjadłam tylko lunch z księciem Johnem. To wszystko.
– To wszystko? – Pochylił się do przodu. – Brat Alfy wyraźnie poprosił o pani towarzystwo. Spędziła pani z nim wczoraj prawie trzy godziny. A potem widziano panią wchodzącą do gabinetu Alfy.
– Alfa mnie wezwał. Nie miałam wyboru.
– Panno Bluey, będę szczery. Pani zachowanie sugeruje, że wykorzystuje pani swoją pozycję, by zbliżyć się do rodziny królewskiej. To nie będzie tolerowane.
Wściekłość wezbrała mi w piersi. – Przyszłam tu pracować. Nic więcej.
– To proszę to udowodnić. Proszę trzymać się z dala od obu braci Blackthorn. Skupić się na swoich projektach. Jeśli jeszcze raz usłyszę o nieodpowiednim zachowaniu, zostanie pani zwolniona. Czy jasno się wyraziłem?
– Kryształowo.
Wyszłam z jego gabinetu, kipiąc ze złości. Nieodpowiednie zachowanie? Niczego nie zrobiłam. John zaprosił mnie na lunch. Alfa wezwał mnie do gabinetu.
Ale nikogo nie obchodziła prawda. Liczyły się tylko pozory! Resztę dnia poświęciłam pracy, ignorując wszystkich. Kiedy przyszła wieczór, niemal wybiegłam z budynku.
Odebrałam Cody’ego od pani Brook i mocno go przytuliłam.
– Mamusiu, ściskasz mnie za mocno – zachichotał.
– Przepraszam, kochanie – poluźniłam uścisk. – Jak minął ci dzień?
– Dobrze! Narysowałem ci obrazek! – Wyciągnął rysunek kredką przedstawiający dwie patyczakowe postaci. – To ty i ja.
Ścisnęło mnie w gardle. – Jest piękny.
– A gdzie tata na obrazku? – zapytał niewinnie.
To pytanie uderzyło mnie jak cios w brzuch. – Ja… nie wiem, kochanie.
– Pani Brook mówi, że wszystkie dzieci mają tatusiów. Gdzie jest mój?
Przykucnęłam, by być na jego poziomie. – Twój tatuś jest bardzo zajęty. Ale bardzo cię kocha.
To było kłamstwo. Jack nawet nie wiedział o istnieniu Cody’ego. I gdybym mogła, nigdy by się nie dowiedział.
***
Następne dwa tygodnie minęły jak we mgle. Unikałam Johna, kiedy tylko mogłam. Trzymałam się z daleka od gabinetu Alfy. Pracowałam ciężej niż kiedykolwiek wcześniej.
Ale cały czas czułam na sobie spojrzenia. Szepty towarzyszyły mi na korytarzach. Inni pracownicy obserwowali każdy mój ruch, czekając, aż się potknę.
W końcu, w piątkowe popołudnie, drzwi mojego biura otworzyły się gwałtownie. W progu stanął Alfa, jego twarz była ścięta gniewem.
– Ty. – Wskazał na mnie. – Ze mną. Natychmiast.
– Co się stało?
– Nie zadawaj pytań. Ruszaj się.
Podążyłam za nim do windy, serce waliło mi jak młotem. Nie odezwał się słowem, nie spojrzał na mnie. Patrzył tylko przed siebie, z zaciśniętą szczęką.
Jechaliśmy na jego piętro w napiętej ciszy. Kiedy weszliśmy do gabinetu, zatrzasnął drzwi tak mocno, że podskoczyłam.
– Wytłumacz to. – Wcisnął mi telefon w twarz.
Spojrzałam na ekran i poczułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła. To było zdjęcie z lunchu z Johnem. Ale zostało przerobione tak, by wyglądało intymnie. Jego dłoń na mojej. Moja głowa pochylona w jego stronę, jakbym szeptała mu do ucha sekrety.
– To nieprawda – powiedziałam natychmiast. – Po prostu jedliśmy. Ktoś spreparował to zdjęcie.
– Naprawdę? Bo dla mnie wygląda bardzo prawdziwie.
– Mówię prawdę. Ktoś chce, żeby to wyglądało na coś, czym nie jest.
– I dlaczego ktoś miałby to robić?
– Nie wiem! Może chce, żebym została zwolniona!
Chwycił mnie za ramię, przyciągając do siebie. – Wiesz, w jakiej sytuacji mnie postawiłaś? W jakiej postawiłaś mojego brata? Te zdjęcia są wszędzie w mediach społecznościowych. Prasa ma używanie.
– To nie ja. Przysięgam.
– To nie ma znaczenia. – Jego uścisk się wzmógł. – Stanowi pani zagrożenie. Dla mnie. Dla mojej rodziny. Dla mojej firmy.
– To mnie zwolnij – powiedziałam, patrząc mu prosto w oczy. – Jeśli jestem takim problemem, po prostu mnie zwolnij i skończmy z tym.
Jego oczy błysnęły czymś niebezpiecznym. – Myślisz, że to takie proste?
– A nie jest?
– Nie. – Puścił moje ramię i odwrócił się. – Wiesz, dlaczego nie mogę cię tak po prostu zwolnić? Bo nie mogę przestać o tobie myśleć. Bo za każdym razem, gdy cię widzę, przypominam sobie tamtą noc. Bo weszłaś mi pod skórę jak nikt dotąd.
Stałam nieruchomo, a jego wyznanie zawisło w powietrzu między nami.
– Ale nie pozwolę ci zniszczyć tego, co zbudowałem – mówił dalej, jego głos przeszedł w pomruk. – Nie pozwolę ci wykorzystać mnie ani mojego brata do swoich gierek.
– Nie gram w żadne gry.
Odwrócił się gwałtownie w moją stronę. – Więc co robisz?
– Próbuję przetrwać! Próbuję przeżyć, zadbać o mojego syna i utrzymać się na powierzchni!
Słowa wymsknęły mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać. Jego oczy zwęziły się. – Twój syn?
Serce mi zamarło. Nie. Nie, nie, nie.
– John wspomniał, że masz dziecko – powiedział powoli. – Ile ma lat?
– To nie twoja sprawa.
– Ile, Aurora?
– Trzy. Prawie cztery.
Widziałam, jak w jego oczach odbywa się kalkulacja. Widziałam, jak liczy wstecz od teraz do tamtej nocy cztery lata temu.
– Gdzie jest jego ojciec? – Jego głos był teraz śmiertelnie cichy.
– Nie tutaj.
– Gdzie?
– Nie wiem!
– Nie wiesz, gdzie jest ojciec twojego syna?
Nie mogłam oddychać. Nie mogłam myśleć. – To skomplikowane.
– Uprość to.
– Nie. – Wycofałam się w stronę drzwi. – Ta rozmowa jest skończona.
Jego dłoń wystrzeliła, chwytając mnie za gardło. Nie ściskał, ale wystarczająco mocno, by mnie zatrzymać.
– Nic nie jest skończone, dopóki ja tak nie powiem. – Jego twarz była tuż przy mojej, oczy płonęły. – Powiesz mi wszystko, Aurora. Każdy sekret. Każde kłamstwo. Każdą prawdę, którą ukrywałaś.
– Puść mnie – wyszeptałam.
– Nie, dopóki nie odpowiesz na moje pytania.
– Ranimy mnie.
Jego uścisk nieco zelżał, ale mnie nie puścił. – Czy chłopiec jest mój?
To pytanie zawisło w powietrzu, straszne i nieuniknione. Mogłam skłamać. Powinnam skłamać. Ale patrząc mu w oczy, wiedziałam, że się domyśli.
– Tak – wyjęczałam.
Jego dłoń opadła z mojego gardła, jakbym go poparzyła. Patrzyliśmy na siebie, a prawda w końcu ujrzała światło dzienne między nami.
– Mam syna – powiedział, głosem bez wyrazu.
– Masz syna – potwierdziłam.
A potem w jego oczach szok ustąpił miejsca czemuś znacznie straszniejszemu. Wściekłości.
Przesuń w górę, aby kontynuować