Nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam mówić. Alfa zbliżał się do mnie, każdy jego krok był przemyślany i drapieżny.
"Mówiłem ci, żebyś więcej mi się nie pokazywała." Zatrzymał się tuż przede mną, górując nade mną. "A jednak jesteś. W moim budynku. W moim biurze."
"Nie wiedziałam, że tu będziesz. Właśnie mnie zatrudniono. Nie zdawałam sobie sprawy, że to twoja firma." Słowa wypadły ze mnie w pośpiechu.
"Kłamiesz."
"Nie kłamię!"
Jego dłoń wystrzeliła i chwyciła mnie za podbródek, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. "Kobiety takie jak ty nie trafiają do mojego biura przez przypadek. Kto cię przysłał? Czego chcesz?"
"Nikt mnie nie przysłał. Potrzebowałam pracy. To wszystko."
Badał moją twarz, jego wyraz był nieprzenikniony. Potem jego wzrok padł na naszyjnik leżący na biurku. "To należy do ciebie, prawda?"
Pokiwałam głową, niezdolna do mówienia.
"Znalazłem to cztery lata temu. Po tym, jak kobieta przyszła do mojego pokoju, uwiodła mnie i zniknęła przed świtem." Jego kciuk przesunął się po mojej szczęce, dotyk był szorstki. "Tą kobietą byłaś ty."
Serce waliło mi jak młotem. "Nie wiedziałam, kim jesteś. Byłam pijana. Nie myślałam jasno."
"Zostawiłaś pieniądze na szafce nocnej. Jakbym był jakąś zwykłą dziwką, którą wynajęłaś na noc."
Wstyd palił mnie do żywego. "Myślałam, że tak jest. Karczma miała taką opinię. Nie chciałam cię obrazić."
"Obraziłaś mnie?" Zaśmiał się, zimno i gorzko. "Zrobiłaś więcej niż tylko mnie obraziłaś. Zniknęłaś. Przez cztery lata cię szukałem. Postawiłem to królestwo na głowie, szukając kobiety, która była w moim łóżku."
"Dlaczego?" wyszeptałam. "Dlaczego mnie szukałeś?"
Jego uścisk na moim podbródku się wzmocnił. "Bo nikt mi niczego nie odbiera bez konsekwencji. A ty wtedy coś zabrałaś, prawda?"
Moja krew zmieniła się w lód. Czy on wiedział? Czy jakoś wiedział o Codym?
"Nie wiem, o czym mówisz," wykrztusiłam.
"Nie wiesz?" Puścił mnie nagle i cofnął się. "Mógłbym cię wyrzucić z tego budynku. Z tego królestwa. Jedno moje słowo i nie miałabyś nic."
"Więc zrób to," powiedziałam, unosząc podbródek. "Zwolnij mnie. Wygnań mnie. Nie obchodzi mnie to. Ale nie pozwolę ci mnie oskarżać o rzeczy, których nie zrobiłam."
Coś przemknęło w jego oczach. Zaskoczenie, może. Albo szacunek.
"Masz ogień," powiedział cicho. "To muszę ci przyznać."
Podszedł do biurka i podniósł naszyjnik, pozwalając mu zwisać z palców. "Chcesz go odzyskać?"
"Tak."
"To zapracuj na niego. Udowodnij, że naprawdę masz dość umiejętności, by być w mojej firmie. Jeśli wytrzymasz miesiąc bez porażki, będzie twój."
To było wyzwanie. Gra. I nie miałam wyboru, musiałam grać.
"Dobrze," powiedziałam.
"Jeszcze jedno." Znów się zbliżył, tak blisko, że czułam ciepło bijące z jego ciała. "Trzymaj się ode mnie z daleka. Nie przychodź do tego biura, jeśli cię nie wezwę. Nie odzywaj się do mnie, jeśli nie zostaniesz zapytana. I nigdy więcej mnie nie okłamuj."
"Nie kłamałam."
"Naprawdę?" Jego spojrzenie przewiercało mnie na wskroś. "Czuję kłamstwo, Aurora. I śmierdzisz sekretami."
Zanim zdołałam odpowiedzieć, odwrócił się i odszedł, odprawiając mnie bez słowa.
Uciekłam z biura, ręce mi się trzęsły, mój wilk wył w rozpaczy.
On coś podejrzewał. Nie wiedziałam co, ani ile, ale podejrzewał. Musiałam być ostrożniejsza. Musiałam chronić Cody'ego za wszelką cenę. Nawet jeśli oznaczało to pracę dla jedynego mężczyzny, od którego powinnam trzymać się jak najdalej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Minął tydzień. Trzymałam głowę nisko, ciężko pracowałam i całkowicie unikałam najwyższego piętra. Pozostali projektanci byli wystarczająco uprzejmi, choć szeptali o mnie, kiedy myśleli, że nie słyszę.
— Na pewno ma jakieś znajomości.
— Jak inaczej ktoś taki jak ona dostałby tu pracę?
Ignorowałam ich. Niech myślą, co chcą. Byłam tu dla Cody’ego, nie po to, by zdobywać przyjaciół.
W piątkowe popołudnie ktoś zapukał do drzwi mojego biura. Podniosłam wzrok i zobaczyłam mężczyznę opierającego się o framugę z szerokim uśmiechem. Miał te same srebrne oczy co Alfa. Te same ciemne włosy. Ten sam druzgocący wygląd.
Ale tam, gdzie obecność Jacka była chłodna i dominująca, ten mężczyzna promieniował swobodnym urokiem. — Musisz być słynną Aurorą Bluey — powiedział, wchodząc bez zaproszenia.
Wstałam. — W czym mogę pomóc?
— Jestem John. John Blackthorn. Młodszy brat Alfy. — Wyciągnął rękę.
Uścisnęłam ją ostrożnie. — Miło mi, książę Johnie.
— Po prostu John wystarczy. Nie jesteśmy tu tacy formalni. — Usiadł na krawędzi mojego biurka, zdecydowanie zbyt swobodnie. — Więc to ty sprawiłaś, że mój brat jest taki rozchwiany.
Żołądek podskoczył mi do gardła. — Nie wiem, o co chodzi.
— Jasne, że nie wiesz. — Puścił do mnie oko. — Jack nigdy nie zatrudnia ludzi osobiście. Ale dla ciebie zrobił wyjątek. To budzi ciekawość.
— Jestem tu tylko do pracy.
— Oczywiście. — Jego wzrok przesunął się po mnie, oceniająco. — Jesteś piękna, wiesz? Jack ma dobry gust.
Poczułam, jak rumieniec wdrapuje mi się na szyję. — Książę Johnie, naprawdę powinnam wrócić do pracy.
— Zjedz ze mną lunch.
— Słucham?
— Lunch. Ty i ja. Jest w centrum świetne miejsce, robią najlepszy gulasz z jelenia, jaki kiedykolwiek jadłaś.
— Nie sądzę, żeby to było stosowne. Jestem pracownikiem, ty jesteś bratem Alfy, a ledwo cię znam.
— Tym bardziej powinniśmy zjeść razem. Poznać się. — Wstał i zbliżył się. — No dalej, Aurora. Nie gryzę. Aż tak.
Było coś niebezpiecznego w jego uśmiechu. Coś, co ostrzegało mnie, by być ostrożną. Ale odmowa mogła przysporzyć więcej problemów niż przyjęcie zaproszenia.
— Dobrze — powiedziałam. — Jeden lunch.
Jego uśmiech jeszcze się poszerzył. — Świetnie. Spotkajmy się na dole za dziesięć minut.
Gdy wyszedł, opadłam na krzesło, serce waliło mi jak młotem. Na co właśnie się zgodziłam? John zabrał mnie do eleganckiej restauracji, gdzie wszyscy wydawali się go znać. Gospodarz niemal się ukłonił, prowadząc nas do prywatnego stolika z tyłu.
— Często tu bywasz? — spytałam, próbując przerwać niezręczną ciszę.
— Kilka razy w tygodniu. Właściciel to mój przyjaciel. — Zamówił wino, nie pytając, czy mam na nie ochotę. — Więc, Aurora. Opowiedz mi o sobie.
— Nie ma o czym mówić.
— Każdy ma swoją historię. Co cię sprowadziło do Północnego Królestwa?
— Tutaj się wychowałam. Wyjechałam na kilka lat i teraz wróciłam.
— Dlaczego wyjechałaś?
To pytanie trafiło zbyt blisko. Upijam łyk wody, zyskując na czasie. — Osobiste powody.
— Mhmm. A teraz pracujesz dla mojego brata. Ciekawy wybór jak na kogoś, kto miał osobiste powody, by wyjechać.
Spojrzałam mu w oczy. — Potrzebowałam pracy. Tylko tyle.
— Tylko tyle? — Odchylił się do tyłu, przyglądając mi się uważnie. — Wiesz, Jack ostatnio się zmienił. Jest rozkojarzony. Odkąd się pojawiłaś.
— Wątpię, by to miało ze mną coś wspólnego.
— Naprawdę? — Zakręcił winem w kieliszku. — Znam brata całe życie. Nigdy nie widziałem, żeby patrzył na kogokolwiek tak, jak patrzy na ciebie.
— Jak patrzy?
— Jakby próbował się zdecydować, czy cię pocałować, czy zabić.
Kelner przyniósł nasze jedzenie i byłam wdzięczna za to rozproszenie. Ale John nie skończył.
— Spotykasz się z kimś? — spytał od niechcenia.
— To osobiste.
— Tak? Nie masz znaku związania. Ani pierścionka. Czyli jesteś wolna.
— Mam syna.
Uniósł brew. — Naprawdę? A gdzie ojciec?
— To też osobiste.
— Jesteś bardzo dobra w zbywaniu pytań. — Uśmiechnął się. — W porządku. Lubię kobiety z tajemnicami.
Reszta lunchu upłynęła w niekomfortowej rozmowie. John był czarujący, ale miał w sobie coś, co mnie niepokoiło. Jakby mnie testował.
Gdy w końcu wróciliśmy do biura, byłam wykończona.
— Powinniśmy to powtórzyć — powiedział John, gdy wchodziliśmy do windy.
— Może.
— Na pewno. — Wcisnął przycisk na najwyższe piętro. — Dopilnuję tego.
Drzwi windy się otworzyły i żołądek ścisnął mi się z niepokoju. Alfa Jack stał tam, z twarzą jak burza. Jego wzrok przesunął się z Johna na mnie, a temperatura w windzie jakby spadła o dziesięć stopni.
— Bracie — rzucił John wesoło. — Właśnie wracaliśmy z lunchu.
— Widzę to — głos Jacka był śmiertelnie cichy.
— Aurora potrzebowała porządnego powitania w firmie. Sam wiesz, jaki jesteś. Tylko praca, żadnej przyjemności. — John poklepał brata po ramieniu. — Pomyślałem, że pokażę jej, że nie wszyscy jesteśmy tu zimnokrwistymi draniami.
Jack nie spuszczał ze mnie wzroku. — Do mojego biura. Teraz.
To nie była prośba.
John gwizdnął cicho. — Powodzenia — szepnął do mnie, zanim wyszedł z windy.
Podążyłam za Alfą do jego biura, czując narastający w brzuchu niepokój. To było złe. Bardzo, bardzo złe.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zatrzasnął za nami drzwi, a ja drgnęłam.
"Co ci mówiłem?" Jego głos był cichy, ale pod każdym słowem tliła się wściekłość.
"Kazałeś mi trzymać się od ciebie z daleka. Nie od twojego brata."
"Nie bądź sprytna. To do ciebie nie pasuje." Zbliżał się do mnie niczym drapieżnik. "John jest zakazany."
"Zaproponował mi lunch. Uznałam, że odmowa nie byłaby rozsądna."
"Więc poszłaś. Spędziłaś z nim popołudnie. Sama."
"To był tylko lunch."
"Tylko lunch." Zapiał gorzko. "Wiesz, kim jest mój brat? To kobieciarz. Przechodzi przez kobiety, jakby były jednorazowe. A ty właśnie zrobiłaś z siebie jego nowy cel."
"Potrafię o siebie zadbać."
"Naprawdę?" Stał już przede mną, jego obecność była przytłaczająca. "Bo z mojego punktu widzenia nie potrafisz zapanować nad niczym. Cztery lata temu pojawiasz się pijana w moim łóżku. Uciekasz jak złodziej. Wracasz i wkręcasz się do mojej firmy. A teraz zbliżasz się do mojego brata."
"Nie zbliżam się do nikogo!"
"Więc co robiłaś?"
"Jadłam lunch! Tylko tyle!"
Jego dłoń wystrzeliła, chwytając mnie za kark. Nie na tyle mocno, by zabolało, ale wystarczająco, by unieruchomić. "Znowu kłamiesz."
"Nie kłamię."
"To spójrz mi w oczy i powiedz, że nic nie czujesz, gdy cię dotykam."
Zabrakło mi tchu. Jego twarz była tuż przy mojej, a w jego srebrnych oczach płonęło coś, czego nie umiałam nazwać.
"Nic nie czuję," wyszeptałam.
"Kłamczucha."
I pocałował mnie.
To nie było delikatne. To nie było słodkie. To była czysta i prosta własność. Jego usta zawładnęły moimi z taką gwałtownością, że odebrało mi dech i nogi się pode mną ugięły.
A bogini, pomóż mi, odwzajemniłam ten pocałunek.
Moje dłonie zacisnęły się na jego koszuli. Moje ciało przylgnęło do jego. Cztery lata prób zapomnienia stopniały w jednej chwili.
Smakował zimą, dzikością i niebezpieczeństwem. Kiedy w końcu się odsunął, oboje ciężko oddychaliśmy.
"Nic nie czujesz?" zapytał ochrypłym głosem. Nie potrafiłam odpowiedzieć.
"Tak myślałem." Puścił mnie i cofnął się, poprawiając koszulę. "Trzymaj się z dala od Johna. Trzymaj się z dala ode mnie. Rób swoją pracę i nic więcej."
"To ty mnie pocałowałeś," zauważyłam drżącym głosem.
"I to się nie powtórzy." Ale jego oczy mówiły coś innego. "Wynoś się z mojego biura."
Wyszłam na drżących nogach, z sercem bijącym jak szalone i ustami wciąż mrowiącymi. Co ja wyprawiałam? Nie mogłam dopuścić, by się zbliżył. Nie mogłam ryzykować, że dowie się o Codym. Ale bogini, zapomniałam już, co on ze mną robi! Sprawiał, że czułam się żywa. Przerażona. Spragniona.
Musiałam być silniejsza. Musiałam chronić mojego syna. Nawet jeśli oznaczało to zaprzeczenie temu przyciąganiu, które czułam do jedynego mężczyzny, przed którym powinnam uciekać.
Przesuń w górę, aby kontynuować