passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Our Three-Way Marriage - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

Our Three-Way Marriage

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Poranne światło wlewa się przez kuchenne okna, gdy stoję przy kuchence, przesuwając jajecznicę po patelni, której nie pamiętam, żebym włączyła, mój umysł wciąż spowity mgłą po kolejnej niespokojnej nocy.

Ryan krząta się po domu za mną, jego kroki ciężko stukają w drewnianą podłogę, szuflady się otwierają i zamykają, słychać suwaki, a jego torba sportowa ląduje na łóżku z dobrze znanym łoskotem.

Krążymy wokół siebie ostrożnie tego ranka, dwoje ludzi udających, że wczorajszy zawód się nie wydarzył, że negatywny test w koszu łazienkowym nie istnieje.

"Chcesz trochę jajek?" wołam, znając odpowiedź zanim ją usłyszę.

"Zjadłem już baton proteinowy. Dzięki jednak."

"Ryan, baton proteinowy to nie śniadanie."

"Ma dwadzieścia gramów białka. To więcej niż jajka."

Kręcę głową, gdy jajka robią się gumowate na patelni, przesuwając je dalej, choć nie jestem głodna.

Ryan pojawia się w kuchennym przejściu z torbą przewieszoną przez ramię, ubrany w tę starą flanelową koszulę, którą kupiłam mu trzy święta temu.

"Naprawdę jedziesz," mówię.

"Cole odbiera mnie za dwadzieścia minut. Derek dołączy do nas wieczorem."

Ta ich tradycja, która powtarza się co kilka miesięcy – trzech facetów znikających w lesie na weekend pełen wędkowania, piwa i okropnych żartów przy ognisku, bez zasięgu przez wiele kilometrów.

Staję naprzeciw Ryana, słowa już formują się na moich ustach. "Zostań. Chociaż ten jeden raz."

Ryan wzdycha i odkłada torbę na blat, przeczesując włosy dłonią. "Grace..."

"Wiem, że to twoja sprawa. Wiem, że planowałeś to od tygodni. Ale po wczorajszej nocy po prostu... nie chcę być sama."

Przechodzi przez kuchnię i ujmuje moje dłonie w swoje – jego uścisk jest ciepły, znajomy, bezpieczny, choć nie dociera do tego zimnego miejsca we mnie. "Hej. Spójrz na mnie."

Patrzę, spotykając jego brązowe oczy, łagodne i cierpliwe, oczy człowieka, który już podjął decyzję, ale chce złagodzić cios.

"Potrzebuję tego," mówi, delikatnie ściskając moje palce. "Czasu z chłopakami. Świeżego powietrza. Szansy, by oczyścić głowę i się zresetować."

"Twoja głowa potrzebuje oczyszczenia?"

"Każdemu czasem się to przydaje." Jego kciuk kreśli kółka na mojej dłoni. "Zadzwoń do przyjaciółek, zróbcie sobie babski wieczór, otwórzcie wino."

"Nie chcę wina. Chcę mojego męża."

"Będziesz miała mnie w niedzielę wieczorem. Obiecuję. Wrócę na kolację."

"A do tego czasu?"

"Rób wszystko, co kobiety robią, gdy mają dom dla siebie." Uśmiecha się szeroko. "Maseczki na twarz, reality show, obgadywanie ludzi z liceum."

"To twoje wyobrażenie o tym, co robią kobiety?"

"Myliłem się?"

Prawie się uśmiecham. "Nie do końca się mylisz."

"Widzisz? Coś tam wiem." Całuje mnie w czoło. Pozwala ustom przez chwilę tam pobyć. "Dwa dni, Grace. Przetrwasz beze mnie dwa dni."

Dzwonek do drzwi rozbrzmiewa, zanim zdążę dalej protestować, a Ryan chwyta torbę z wyraźną ulgą. Idziemy razem do drzwi wejściowych, a gdy Ryan otwiera je, stoi tam Cole Jensen, uśmiechnięty jakby świat należał do niego.

Wymuszam obojętną, znudzoną minę, tę samą, którą ćwiczę za każdym razem, gdy się pojawia, choć moje ciało natychmiast mnie zdradza.

Ma na sobie dopasowaną koszulkę henley, która napina się na klatce piersiowej, materiał rozciąga się na mięśniach, na które nie powinnam zwracać uwagi, a jednak zawsze to robię.

Rękawy są podciągnięte do łokci, odsłaniając przedramiona z wyraźnymi żyłami i rzeźbą, która sprawia, że mój brzuch napina się mimowolnie.

Jego ciemny blond włosy opadają na czoło lekko potargane, jakby dopiero co wstał z łóżka albo... z czyjegoś łóżka.

Dżinsy opierają się nisko na wąskich biodrach, a on sam wygląda jak ktoś, kto godzinami dopracowuje każdy szczegół — szerokie ramiona zwężają się do mocnego korpusu, wszystko w nim jest przemyślane, zdefiniowane i niemożliwe do zignorowania.

Gdy się porusza, pewność siebie bije od niego jak gorąc od asfaltu w letni dzień.

"Dzień dobry, rodzino Mitchell," jego głos ciepły i zadziorny. "Gotowi na łowienie ryb i picie piwa?"

"Urodziłem się gotowy," mówi Ryan, klepiąc Cole'a po ramieniu z łatwą swobodą. "Derek pisał. Przynosi tę swoją drogą whisky od szefa."

"O, teraz to rozumiem. Nie ma to jak upić się w lesie, jak Bóg przykazał."

Wzrok Cole'a przesuwa się na mnie, a ten swobodny uśmiech rozszerza się w coś, co sprawia, że moje serce na chwilę przestaje bić. "Grace. Jak zawsze wyglądasz przepięknie."

"Cole." Utrzymuję głos neutralny i zdystansowany, mimo że pod jego spojrzeniem skóra mi się rozgrzewa. "Wyglądasz, jakbyś spał w samochodzie."

Śmieje się, niskim, głębokim dźwiękiem, który rozchodzi się po mojej klatce piersiowej i osiada gdzieś niebezpiecznie. "Zawsze miałaś ostry język."

"Ktoś musi pilnować twojego ego."

"I robisz to doskonale." Mruga do mnie, pozwalając swoim oczom zatrzymać się na chwilę za długo. "Nie martw się, odprowadzę go z powrotem w jednym kawałku. W większości trzeźwego. Raczej spalonego słońcem."

Moja skóra się rozgrzewa, puls przyspiesza w gardle. Nienawidzę, jak bardzo jestem świadoma jego obecności.

Ryan niczego nie zauważa — nigdy nie zauważa, nigdy przez sześć lat razem nie był zazdrosny. Ufa Cole'owi całkowicie, są najlepszymi przyjaciółmi od pierwszego roku studiów.

Gdyby coś było nie tak, Ryan by wiedział. Prawda?

"Bądźcie grzeczni, chłopcy," mówię, cofając się od drzwi, by stworzyć dystans między nami.

"Nic nie obiecuję," odpowiada Cole z tym niebezpiecznym uśmiechem. "Grzeczność jest przeceniana."

Ryan obejmuje mnie mocno, jego ramiona oplatają mnie, a usta odnajdują moje włosy. "Kocham cię," szepcze do mnie. "Zadzwonię, jak będziemy wracać w niedzielę."

"Nie będziecie mieć zasięgu, pamiętasz?"

"To napiszę, jak tylko wrócimy do cywilizacji. Przestań się martwić."

"Martwienie się to moja specjalność."

"Wiem." Całuje czubek mojej głowy jeszcze raz. "Ale spróbuj, dla mnie."

Wypuszcza mnie i podąża za Cole'em po schodach ganku, ich głosy już mieszają się w swobodnej rozmowie, gdy wsiadają do ciężarówki Cole'a.

Stoję w drzwiach, ramiona obejmują mnie samą, patrzę jak wsiadają do auta. Cole mówi coś, co sprawia, że Ryan wybucha śmiechem.

Patrzę, aż samochód znika za rogiem, a ulica zapada w ciszę. Dopóki nie zostaję zupełnie sama, z ciężarem pustego domu przygniatającym mnie z każdej strony.

Myślę o teście ciążowym w koszu, o rozczarowaniu, które mignęło na twarzy Ryana, zanim zdołał je ukryć, o tej ostrożności, z jaką obchodziliśmy się ze sobą cały ranek.

Potem myślę o Cole'u — o jego spojrzeniu, o cieple, które rozlało się w mojej piersi, gdy się uśmiechnął, o żarze, który wciąż we mnie tkwi niczym gorączka, której nie mogę się pozbyć.

Wstyd miesza się z czymś jeszcze, czymś ciemniejszym, którego nie chcę nazwać, bo nadanie temu imienia uczyniłoby to prawdziwym.

Jest najlepszym przyjacielem mojego męża, niemal rodziną, obecny na naszym ślubie, rocznicach, świętach.

A ja nie mogę przestać zauważać, jak leżą na nim koszule, jak brzmi jego głos, kiedy mówi moje imię, jak patrzy na mnie, jakby widział wszystko, co próbuję ukryć.

Wchodzę do środka i zamykam drzwi mocniej niż to konieczne, dźwięk odbija się echem w pustych pokojach niczym oskarżenie.

Wmawiam sobie, że to nic nie znaczy, że zauważenie atrakcyjnego mężczyzny nie czyni mnie złą żoną, że myśli to nie czyny, a fantazje to nie zdrada.

Prawie w to wierzę. Prawie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Gwałtowne uderzenia wyrywają mnie ze snu z przerażającą pilnością, pięści bijące o drewno wybijają rytm zwiastujący katastrofę.

„Grace! Grace, otwórz drzwi!” Głos Cole’a rozcina moją senność. Przez sekundę myślę nawet, że wciąż śnię.

Siadam na łóżku z sercem już walącym o żebra, podczas gdy zegar na szafce nocnej świeci 6:47 – niedzielny poranek. Mieli wrócić dopiero dziś wieczorem.

Pukanie trwa, nieustępliwe i przerażające.

Wybiegam z łóżka na nogach, które wydają się odłączone od ciała, ubrana w starą koszulkę Ryana z czasów studiów i szorty, zbiegam po schodach zbyt szybko, prawie potykając się na ostatnim stopniu.

Głos Cole’a z każdą sekundą staje się coraz bardziej rozpaczliwy, zupełnie niepodobny do pewnego siebie uroku, do którego przywykłam. „Grace, proszę!”

Ręce mi się trzęsą, kiedy niezdarnie próbuję otworzyć zamek. W końcu szarpię drzwi, a oddech więźnie mi w gardle na widok, który przede mną się ukazuje.

Twarz Cole’a jest zniszczona nie do poznania. Rozcięcie przecina brew w gniewnej, poszarpanej linii, zaschnięta krew spływa policzkiem i ginie w zaroście na szczęce.

Fioletowe siniaki rozkwitają po lewej stronie twarzy, warga spuchnięta, pęknięta pośrodku.

Moje dłonie unoszą się instynktownie, by objąć jego twarz, lecz zatrzymuję je kilka centymetrów od celu, boję się zrobić mu jeszcze większą krzywdę.

„Cole, co się stało? Czy ty—”

„Ryan jest w szpitalu.”

Te słowa uderzają we mnie jak kubeł lodowatej wody, wszystko inne znika, zostają tylko te cztery słowa odbijające się echem w mojej głowie.

„Był wypadek.” Głos Cole’a łamie się. „Wczoraj w nocy. Wracaliśmy znad jeziora, kiedy jeleń nagle wyskoczył nam na drogę, prosto przed samochód.”

Jego niebieskie oczy, zwykle tak pewne siebie, są puste, wstrząśnięte szokiem. „Ryan skręcił, żeby go ominąć, i samochód dachował.”

Żołądek opada mi do samej ziemi, chwytam futrynę dla równowagi. „Dachował?”

„Przetoczył się dwa razy, zanim uderzył w drzewo.”

Kolana uginają się pode mną niemal całkowicie. „Ale nic mu nie jest, prawda? Powiedz, że nic mu nie jest.”

Cole nie odpowiada od razu, a ta cisza przeraża mnie bardziej niż jakiekolwiek słowa. „Jest w śpiączce, Grace. Od wczoraj wieczora.”

„Śpiączka?” To słowo brzmi w moich ustach obco.

„Lekarze robią wszystko, co mogą. Powiedzieli, że najbliższe czterdzieści osiem godzin jest krytyczne.”

„Nie…” Kręcę głową gwałtownie. „Nie, to niemożliwe… Przecież wczoraj rano napisał mi sms-a. Mówił, że będzie na kolacji. Obiecał…”

„Ryan ucierpiał najbardziej.” Szczęka Cole’a zaciska się z poczucia winy lub gniewu, a może obu tych uczuć naraz. „Prowadził, a uderzenie poszło z jego strony, bo skręcił kierownicą, żebyśmy nie przyjęli uderzenia.”

W jego oczach błyszczą niewylane łzy. „Ocalił nas, Grace. Chronił nas.”

Nie mogę oddychać, nie mogę myśleć, nie mogę tego pojąć.

Prosiłam go, żeby został, stałam w naszej kuchni i błagałam, żeby nie wyjeżdżał, a on pocałował mnie w czoło i kazał przestać się martwić. Ale nie posłuchał, a ja byłam zbyt miękka, by nalegać.

„Muszę go zobaczyć.” Mój głos brzmi obco i daleko. „Teraz. Muszę natychmiast tam pojechać.”

„Właśnie po to tu jestem.” Cole sięga po mój ramię, podtrzymując mnie, kiedy niebezpiecznie się chwieję. „Chodź. Zawiozę cię.”

Nie przebieram się z piżamy ani nie szukam normalnych butów. Nic nie ma znaczenia, poza dostaniem się do męża.

Cole prowadzi mnie do swojej ciężarówki z dłonią na moich plecach – delikatnie, ale stanowczo.

Drzwi od strony pasażera są już otwarte, a Derek siedzi na tylnym siedzeniu, blady pod własną kolekcją skaleczeń i siniaków, z bandażem na przedramieniu.

„Grace.” Głos Dereka jest cichy i złamany w sposób, jakiego nigdy u niego nie słyszałam. „Przepraszam… Tak bardzo, cholernie przepraszam.”

Nie mogę odpowiedzieć, bo słowa nie chcą mi przejść przez gardło, więc wsiadam do auta i patrzę prosto przed siebie, podczas gdy Cole delikatnie zamyka drzwi i obchodzi samochód na stronę kierowcy.

Ulice przesuwają się za oknem – domy, drzewa i znaki stopu, które wydają się nierealne.

„On jest silny,” Cole mówi cicho w ciszy. „Da sobie radę.”

Nie odpowiadam, bo nie mogę.

„Lekarze mówią, że śpiączki bywają nieprzewidywalne. Niektórzy ludzie budzą się po kilku godzinach.”

Szpital pojawia się na horyzoncie jak szara betonowa góra, budynek pełen ludzi zawieszonych między życiem a śmiercią.

Cole parkuje przy wejściu na ostry dyżur i razem przechodzimy przez automatyczne drzwi. Przy recepcji spotyka nas pielęgniarka, jej wzrok przelatuje po obrażeniach Cole’a z profesjonalną troską.

„Proszę pana, musi pan zostać zbadany—”

„Nic mi nie jest,” Cole ucina ostro. „Jesteśmy tu do Ryana Mitchella. Przywieziono go wczoraj w nocy. Wypadek samochodowy.”

„Czy są państwo rodziną?”

„Jestem jego żoną.” Te słowa brzmią dziwnie i ciężko w moich ustach, niosąc nowe znaczenie. „Proszę. Muszę go zobaczyć.”

Wyraz twarzy pielęgniarki natychmiast łagodnieje, przytakuje raz. „Proszę za mną.”

Idziemy korytarzem pachnącym środkiem dezynfekującym i strachem, aż zatrzymujemy się przy sali 412, pielęgniarka powoli otwiera drzwi.

On tam jest, a jego widok odbiera mi resztki tchu.

Ryan leży nieruchomo w szpitalnym łóżku, podczas gdy wokół niego maszyny wydają miarowe dźwięki. Rurki wychodzą z jego ramion, łącząc go z workami płynów i monitorami pokrytymi liczbami, których nie rozumiem.

Jego twarz jest blada, bezwładna i nie taka, jaką znam – to nie jest mój mąż, lecz skorupa, ciało czekające na powrót duszy.

Powoli przechodzę przez pokój, każdy krok wydaje się milami, mój głos łamie się w szeptach: „Ryan? Ryan, słyszysz mnie?”

Nic – żadnej reakcji, żadnego drgnięcia powiek, żadnego ruchu palców, które szukałyby mojej dłoni.

Biorę jego dłoń i czuję, że jest ciepła, ale bezwładna, całkowicie pozbawiona życia. „Kochanie, jestem tu. Jestem tu przy tobie.”

Maszyny odpowiadają miarowym dźwiękiem, a on się nie porusza, nie reaguje, nie daje znaku, że wie o moim istnieniu.

Opadam na krzesło przy jego łóżku, wciąż trzymając jego dłoń i przyciskając ją do swojego policzka.

Łzy przychodzą bez ostrzeżenia – najpierw cicho, tylko wilgoć na policzkach, potem zaczynają drżeć mi ramiona, aż w końcu szlochy rozdzierają mi pierś z niszczącą siłą.

Prosiłam, żeby został, a on się uśmiechnął i obiecał, że wróci na kolację. Zawsze był taki pewny, że wszystko się ułoży, że jego plany się spełnią, że nic złego nas nie spotka.

Mylił się.

Za mną dłoń Cole’a kładzie się na moim ramieniu – delikatna i ciepła, wolno gładzi mi plecy, oferuje pocieszenie, zachowując odpowiedni dystans, obecna, ale nienachalna.

„Proszę,” szepczę do dłoni Ryana, targując się z wszechświatem. „Proszę, wróć do mnie.”

Maszyny wydają swoje sygnały, świetlówki cicho brzęczą, ale Ryan się nie porusza.

Zamykam oczy i modlę się do Boga, w którego nie wiem, czy wierzę, składając obietnice, których być może nie będę w stanie dotrzymać.

Wróć. Proszę, wróć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Trzy dni zlewają się w jedno, niekończący się cykl siedzenia na tym krześle, patrzenia w monitory, liczenia piknięć i trzymania dłoni, która nigdy nie ściska mojej z powrotem.

Nie opuściłam szpitala poza szybkim prysznicem, żyjąc głównie dzięki jedzeniu, które przynoszą Cole i Derek, którego prawie nie dotykam, kawie wypijanej litrami i czystym ubraniom, w które przebieram się w łazience na końcu korytarza.

Rankiem trzeciego dnia wreszcie to się dzieje.

Patrzę na twarz Ryana, kiedy jego palce drgają pod kocem—mały ruch, prawie niezauważalny, ale obserwowałam go tak uważnie, że wyłapuję to natychmiast.

— Ryan?

Jego brwi marszczą się, pojawia się zagłębienie między nimi.

— Ryan, słyszysz mnie?

Jego powieki trzepoczą raz, potem drugi, a potem powoli i boleśnie otwierają się. Najpierw na jego twarz wstępuje zamieszanie, kiedy wzrok błądzi po pokoju. Widzę, jak usiłuje poskładać, gdzie jest, co się stało.

Potem jego oczy znajdują mnie i pojawia się rozpoznanie.

— Grace...

Kompletnie się rozsypuję, szloch wyrywa się ze mnie, zanim zdołam go powstrzymać, rzucam się na niego. Pachnie środkami dezynfekującymi, ale jest ciepły, oddycha, wrócił.

— Myślałam, że cię straciłam... — szepczę wtulona w jego pierś między szlochami. — Myślałam, że już cię nie ma...

Dłoń Ryana unosi się słabo, drżącymi palcami odnajduje moje włosy i przytrzymuje mnie tam tym niewielkim siłami, które mu pozostały.

— Jestem tutaj — chrypi. — Nic mi nie jest.

— Tak się bałam... Boże, Ryan, tak bardzo się bałam!

— Wiem. Przepraszam.

Przez krótką chwilę wszystko jest dobrze—potem drzwi się otwierają i wszystko się zmienia.

Do pokoju wchodzi mężczyzna w białym fartuchu—siwe włosy, życzliwe oczy za okularami w drucianych oprawkach, niesie clipboard i ma wyraz twarzy, którego nauczyłam się bać przez ostatnie trzy dni.

— Panie Mitchell. Miło widzieć pana przytomnego. — Skinął mi z profesjonalną uprzejmością. — Pani Mitchell. Jestem dr Patterson. Nadzorowałem opiekę nad pani mężem.

Ryan próbuje się podnieść, krzywi się z bólu i opada z powrotem na poduszki z wyraźną frustracją.

— Co mi się stało?

— Był pan w poważnym wypadku samochodowym. Czy coś pan z tego pamięta?

Brwi Ryana znów się marszczą, gdy przeszukuje pamięć. — Jeleń. Pamiętam jelenia. A potem...

— Samochód dachował. Odniosłeś poważne obrażenia. — Dr Patterson podchodzi bliżej, jego postawa staje się poważniejsza. — Muszę omówić z wami wasze urazy. Mogę?

Biorę Ryana za rękę, pozwala mi na to, choć jego uścisk wydaje się inny—niepewny, waha się.

— Proszę powiedzieć — mówi Ryan.

Głos dr. Pattersona staje się spokojny i kliniczny, głos człowieka, który setki razy przekazywał złe wiadomości.

— Uderzenie skoncentrowało się na dolnej części ciała. Doszło do uszkodzeń wewnętrznych—krwotoków wymagających pilnej operacji. Udało się naprawić większość.

— Większość?

— Nogi się zagoją. Konieczna będzie rehabilitacja, ale znów pan będzie chodził. Z czasem odzyska pan pełną sprawność.

Ulga spływa na mnie jak ciepła woda—będzie chodził, wyzdrowieje, poradzimy sobie z rehabilitacją.

— Jest coś jeszcze — mówię cicho, czytając z twarzy lekarza. — Prawda?

Dr Patterson waha się przez ułamek sekundy, ale to wystarczy, by ścisnęło mi się serce.

— Panie Mitchell, w ramach oceny powrotu do zdrowia wykonaliśmy kompleksowe badania. — Lekarz robi pauzę, zagląda do clipboardu. — Wyniki badań płodności wykazały, że ma pan schorzenie zwane azoospermią. Brak żywotnych plemników.

Uścisk Ryana na mojej dłoni staje się bolesny. — Co to znaczy?

— To znaczy... — Lekarz dobiera słowa z wyraźną ostrożnością. — To nie jest wynik wypadku. To stan istniejący już wcześniej. Wypadek nie spowodował pańskiej niepłodności—już wcześniej był pan niepłodny.

Cisza, która zapada potem, jest ogłuszająca, miażdżąca swoim ciężarem. Osiemnaście miesięcy prób, osiemnaście miesięcy, gdy myślałam, że to może moja wina, zastanawiając się, czy to ja jestem "zepsuta".

Z twarzy Ryana odpływa cały kolor, odsuwa swoją dłoń z mojej—nie gwałtownie ani ze złością, po prostu zsuwa ją i kładzie na brzuchu, tworząc dystans.

— Ryan? — sięgam do niego drugą ręką, rozpaczliwie próbując utrzymać kontakt. — Ryan, popatrz na mnie.

Oddala się jeszcze bardziej, odwracając twarz w stronę okna.

— Ryan, proszę...

— Kiedy mogę wrócić do domu? — Jego głos jest płaski i pusty, to głos obcego dochodzący z ust mojego męża.

Dr Patterson niespokojnie poprawia się na nogach pod wpływem nagłego napięcia. — Chcielibyśmy pana jeszcze poobserwować. Jeszcze co najmniej kilka dni. Pana organizm przeszedł poważną traumę.

— Jutro.

— Panie Mitchell, naprawdę zalecałbym—

— Czy to możliwe? Czy mogę wyjść jutro?

Lekarz wzdycha ciężko. — Technicznie tak. Ale to ryzykowne. Potrzebuje pan nadzoru. Odpowiednia rekonwalescencja wymaga czasu.

— Jutro — powtarza Ryan, to już nie pytanie, lecz decyzja.

Próbuję jeszcze raz, dotykam jego ramienia, zmuszając go do kontaktu. — Ryan, nie musimy wszystkiego rozstrzygać teraz. Musimy skupić się na twoim zdrowiu.

Wpatruje się w sufit, jakby szukał tam odpowiedzi, których nie mogę zobaczyć, nie chce spojrzeć mi w oczy.

— Dzieci... mamy przecież opcje. Jest wiele sposobów na stworzenie rodziny, które nie wymagają... — urywam, bo słowa wydają się nieporadne i nie na miejscu. — Znajdziemy rozwiązanie. Razem.

Nic—wciąż wpatruje się w ten sufit z rozpaczliwą intensywnością.

— Ryan, proszę, porozmawiaj ze mną. Powiedz, o czym myślisz.

— Chcę do domu. — Jego głos ledwie słychać. — Tylko tego chcę. Chcę po prostu do domu.

Coś we mnie pęka z głośnym trzaskiem.

To nie on—to nie ten mężczyzna, który trzy dni temu pojechał na ryby, który miał w głowie cały nasz wspólny plan, dopracowany do najdrobniejszych szczegółów.

Tamten człowiek zniknął, a osoba leżąca teraz w tym szpitalnym łóżku to ktoś zupełnie inny—ktoś złamany w sposób, który nie ma nic wspólnego z jego ciałem.

Dr Patterson chrząka nerwowo. — Zostawię państwa samych. Jutro rano omówimy wypis.

Wychodzi, a drzwi zamykają się za nim z przerażającą ostatecznością.

Siedzę w ciszy obok mojego męża, człowieka, którego kocham od sześciu lat, wokół którego budowałam całe swoje życie, i patrzę, jak odmawia spojrzenia na mnie.

Znów sięgam po jego dłoń i tym razem nie odsuwa jej, ale też nie ściska mojej. Jego palce leżą bezwładnie w mojej dłoni, jak martwe.

— Kocham cię — szepczę w tę okropną ciszę. — Bez względu na wszystko. To się nie zmienia.

Ryan zamyka oczy.

— Jestem zmęczony — mówi. — Muszę spać.

Chcę krzyczeć, chcę go potrząsnąć, chcę zmusić, by na mnie spojrzał i zobaczył, że wciąż tu jestem, że wciąż jesteśmy "my", że to nie musi zniszczyć wszystkiego, co zbudowaliśmy. Ale nie robię nic z tych rzeczy.

Siedzę na swoim krześle i trzymam jego bezwładną dłoń, patrząc, jak udaje, że śpi, podczas gdy coś w moim mężu umiera.

I nie wiem, jak to odzyskać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Our Three-Way Marriage

Our Three-Way Marriage

55 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

55

Treść

Aa