passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Our Three-Way Marriage - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

Our Three-Way Marriage

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Gwałtowne uderzenia wyrywają mnie ze snu z przerażającą pilnością, pięści bijące o drewno wybijają rytm zwiastujący katastrofę.

„Grace! Grace, otwórz drzwi!” Głos Cole’a rozcina moją senność. Przez sekundę myślę nawet, że wciąż śnię.

Siadam na łóżku z sercem już walącym o żebra, podczas gdy zegar na szafce nocnej świeci 6:47 – niedzielny poranek. Mieli wrócić dopiero dziś wieczorem.

Pukanie trwa, nieustępliwe i przerażające.

Wybiegam z łóżka na nogach, które wydają się odłączone od ciała, ubrana w starą koszulkę Ryana z czasów studiów i szorty, zbiegam po schodach zbyt szybko, prawie potykając się na ostatnim stopniu.

Głos Cole’a z każdą sekundą staje się coraz bardziej rozpaczliwy, zupełnie niepodobny do pewnego siebie uroku, do którego przywykłam. „Grace, proszę!”

Ręce mi się trzęsą, kiedy niezdarnie próbuję otworzyć zamek. W końcu szarpię drzwi, a oddech więźnie mi w gardle na widok, który przede mną się ukazuje.

Twarz Cole’a jest zniszczona nie do poznania. Rozcięcie przecina brew w gniewnej, poszarpanej linii, zaschnięta krew spływa policzkiem i ginie w zaroście na szczęce.

Fioletowe siniaki rozkwitają po lewej stronie twarzy, warga spuchnięta, pęknięta pośrodku.

Moje dłonie unoszą się instynktownie, by objąć jego twarz, lecz zatrzymuję je kilka centymetrów od celu, boję się zrobić mu jeszcze większą krzywdę.

„Cole, co się stało? Czy ty—”

„Ryan jest w szpitalu.”

Te słowa uderzają we mnie jak kubeł lodowatej wody, wszystko inne znika, zostają tylko te cztery słowa odbijające się echem w mojej głowie.

„Był wypadek.” Głos Cole’a łamie się. „Wczoraj w nocy. Wracaliśmy znad jeziora, kiedy jeleń nagle wyskoczył nam na drogę, prosto przed samochód.”

Jego niebieskie oczy, zwykle tak pewne siebie, są puste, wstrząśnięte szokiem. „Ryan skręcił, żeby go ominąć, i samochód dachował.”

Żołądek opada mi do samej ziemi, chwytam futrynę dla równowagi. „Dachował?”

„Przetoczył się dwa razy, zanim uderzył w drzewo.”

Kolana uginają się pode mną niemal całkowicie. „Ale nic mu nie jest, prawda? Powiedz, że nic mu nie jest.”

Cole nie odpowiada od razu, a ta cisza przeraża mnie bardziej niż jakiekolwiek słowa. „Jest w śpiączce, Grace. Od wczoraj wieczora.”

„Śpiączka?” To słowo brzmi w moich ustach obco.

„Lekarze robią wszystko, co mogą. Powiedzieli, że najbliższe czterdzieści osiem godzin jest krytyczne.”

„Nie…” Kręcę głową gwałtownie. „Nie, to niemożliwe… Przecież wczoraj rano napisał mi sms-a. Mówił, że będzie na kolacji. Obiecał…”

„Ryan ucierpiał najbardziej.” Szczęka Cole’a zaciska się z poczucia winy lub gniewu, a może obu tych uczuć naraz. „Prowadził, a uderzenie poszło z jego strony, bo skręcił kierownicą, żebyśmy nie przyjęli uderzenia.”

W jego oczach błyszczą niewylane łzy. „Ocalił nas, Grace. Chronił nas.”

Nie mogę oddychać, nie mogę myśleć, nie mogę tego pojąć.

Prosiłam go, żeby został, stałam w naszej kuchni i błagałam, żeby nie wyjeżdżał, a on pocałował mnie w czoło i kazał przestać się martwić. Ale nie posłuchał, a ja byłam zbyt miękka, by nalegać.

„Muszę go zobaczyć.” Mój głos brzmi obco i daleko. „Teraz. Muszę natychmiast tam pojechać.”

„Właśnie po to tu jestem.” Cole sięga po mój ramię, podtrzymując mnie, kiedy niebezpiecznie się chwieję. „Chodź. Zawiozę cię.”

Nie przebieram się z piżamy ani nie szukam normalnych butów. Nic nie ma znaczenia, poza dostaniem się do męża.

Cole prowadzi mnie do swojej ciężarówki z dłonią na moich plecach – delikatnie, ale stanowczo.

Drzwi od strony pasażera są już otwarte, a Derek siedzi na tylnym siedzeniu, blady pod własną kolekcją skaleczeń i siniaków, z bandażem na przedramieniu.

„Grace.” Głos Dereka jest cichy i złamany w sposób, jakiego nigdy u niego nie słyszałam. „Przepraszam… Tak bardzo, cholernie przepraszam.”

Nie mogę odpowiedzieć, bo słowa nie chcą mi przejść przez gardło, więc wsiadam do auta i patrzę prosto przed siebie, podczas gdy Cole delikatnie zamyka drzwi i obchodzi samochód na stronę kierowcy.

Ulice przesuwają się za oknem – domy, drzewa i znaki stopu, które wydają się nierealne.

„On jest silny,” Cole mówi cicho w ciszy. „Da sobie radę.”

Nie odpowiadam, bo nie mogę.

„Lekarze mówią, że śpiączki bywają nieprzewidywalne. Niektórzy ludzie budzą się po kilku godzinach.”

Szpital pojawia się na horyzoncie jak szara betonowa góra, budynek pełen ludzi zawieszonych między życiem a śmiercią.

Cole parkuje przy wejściu na ostry dyżur i razem przechodzimy przez automatyczne drzwi. Przy recepcji spotyka nas pielęgniarka, jej wzrok przelatuje po obrażeniach Cole’a z profesjonalną troską.

„Proszę pana, musi pan zostać zbadany—”

„Nic mi nie jest,” Cole ucina ostro. „Jesteśmy tu do Ryana Mitchella. Przywieziono go wczoraj w nocy. Wypadek samochodowy.”

„Czy są państwo rodziną?”

„Jestem jego żoną.” Te słowa brzmią dziwnie i ciężko w moich ustach, niosąc nowe znaczenie. „Proszę. Muszę go zobaczyć.”

Wyraz twarzy pielęgniarki natychmiast łagodnieje, przytakuje raz. „Proszę za mną.”

Idziemy korytarzem pachnącym środkiem dezynfekującym i strachem, aż zatrzymujemy się przy sali 412, pielęgniarka powoli otwiera drzwi.

On tam jest, a jego widok odbiera mi resztki tchu.

Ryan leży nieruchomo w szpitalnym łóżku, podczas gdy wokół niego maszyny wydają miarowe dźwięki. Rurki wychodzą z jego ramion, łącząc go z workami płynów i monitorami pokrytymi liczbami, których nie rozumiem.

Jego twarz jest blada, bezwładna i nie taka, jaką znam – to nie jest mój mąż, lecz skorupa, ciało czekające na powrót duszy.

Powoli przechodzę przez pokój, każdy krok wydaje się milami, mój głos łamie się w szeptach: „Ryan? Ryan, słyszysz mnie?”

Nic – żadnej reakcji, żadnego drgnięcia powiek, żadnego ruchu palców, które szukałyby mojej dłoni.

Biorę jego dłoń i czuję, że jest ciepła, ale bezwładna, całkowicie pozbawiona życia. „Kochanie, jestem tu. Jestem tu przy tobie.”

Maszyny odpowiadają miarowym dźwiękiem, a on się nie porusza, nie reaguje, nie daje znaku, że wie o moim istnieniu.

Opadam na krzesło przy jego łóżku, wciąż trzymając jego dłoń i przyciskając ją do swojego policzka.

Łzy przychodzą bez ostrzeżenia – najpierw cicho, tylko wilgoć na policzkach, potem zaczynają drżeć mi ramiona, aż w końcu szlochy rozdzierają mi pierś z niszczącą siłą.

Prosiłam, żeby został, a on się uśmiechnął i obiecał, że wróci na kolację. Zawsze był taki pewny, że wszystko się ułoży, że jego plany się spełnią, że nic złego nas nie spotka.

Mylił się.

Za mną dłoń Cole’a kładzie się na moim ramieniu – delikatna i ciepła, wolno gładzi mi plecy, oferuje pocieszenie, zachowując odpowiedni dystans, obecna, ale nienachalna.

„Proszę,” szepczę do dłoni Ryana, targując się z wszechświatem. „Proszę, wróć do mnie.”

Maszyny wydają swoje sygnały, świetlówki cicho brzęczą, ale Ryan się nie porusza.

Zamykam oczy i modlę się do Boga, w którego nie wiem, czy wierzę, składając obietnice, których być może nie będę w stanie dotrzymać.

Wróć. Proszę, wróć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Trzy dni zlewają się w jedno, niekończący się cykl siedzenia na tym krześle, patrzenia w monitory, liczenia piknięć i trzymania dłoni, która nigdy nie ściska mojej z powrotem.

Nie opuściłam szpitala poza szybkim prysznicem, żyjąc głównie dzięki jedzeniu, które przynoszą Cole i Derek, którego prawie nie dotykam, kawie wypijanej litrami i czystym ubraniom, w które przebieram się w łazience na końcu korytarza.

Rankiem trzeciego dnia wreszcie to się dzieje.

Patrzę na twarz Ryana, kiedy jego palce drgają pod kocem—mały ruch, prawie niezauważalny, ale obserwowałam go tak uważnie, że wyłapuję to natychmiast.

— Ryan?

Jego brwi marszczą się, pojawia się zagłębienie między nimi.

— Ryan, słyszysz mnie?

Jego powieki trzepoczą raz, potem drugi, a potem powoli i boleśnie otwierają się. Najpierw na jego twarz wstępuje zamieszanie, kiedy wzrok błądzi po pokoju. Widzę, jak usiłuje poskładać, gdzie jest, co się stało.

Potem jego oczy znajdują mnie i pojawia się rozpoznanie.

— Grace...

Kompletnie się rozsypuję, szloch wyrywa się ze mnie, zanim zdołam go powstrzymać, rzucam się na niego. Pachnie środkami dezynfekującymi, ale jest ciepły, oddycha, wrócił.

— Myślałam, że cię straciłam... — szepczę wtulona w jego pierś między szlochami. — Myślałam, że już cię nie ma...

Dłoń Ryana unosi się słabo, drżącymi palcami odnajduje moje włosy i przytrzymuje mnie tam tym niewielkim siłami, które mu pozostały.

— Jestem tutaj — chrypi. — Nic mi nie jest.

— Tak się bałam... Boże, Ryan, tak bardzo się bałam!

— Wiem. Przepraszam.

Przez krótką chwilę wszystko jest dobrze—potem drzwi się otwierają i wszystko się zmienia.

Do pokoju wchodzi mężczyzna w białym fartuchu—siwe włosy, życzliwe oczy za okularami w drucianych oprawkach, niesie clipboard i ma wyraz twarzy, którego nauczyłam się bać przez ostatnie trzy dni.

— Panie Mitchell. Miło widzieć pana przytomnego. — Skinął mi z profesjonalną uprzejmością. — Pani Mitchell. Jestem dr Patterson. Nadzorowałem opiekę nad pani mężem.

Ryan próbuje się podnieść, krzywi się z bólu i opada z powrotem na poduszki z wyraźną frustracją.

— Co mi się stało?

— Był pan w poważnym wypadku samochodowym. Czy coś pan z tego pamięta?

Brwi Ryana znów się marszczą, gdy przeszukuje pamięć. — Jeleń. Pamiętam jelenia. A potem...

— Samochód dachował. Odniosłeś poważne obrażenia. — Dr Patterson podchodzi bliżej, jego postawa staje się poważniejsza. — Muszę omówić z wami wasze urazy. Mogę?

Biorę Ryana za rękę, pozwala mi na to, choć jego uścisk wydaje się inny—niepewny, waha się.

— Proszę powiedzieć — mówi Ryan.

Głos dr. Pattersona staje się spokojny i kliniczny, głos człowieka, który setki razy przekazywał złe wiadomości.

— Uderzenie skoncentrowało się na dolnej części ciała. Doszło do uszkodzeń wewnętrznych—krwotoków wymagających pilnej operacji. Udało się naprawić większość.

— Większość?

— Nogi się zagoją. Konieczna będzie rehabilitacja, ale znów pan będzie chodził. Z czasem odzyska pan pełną sprawność.

Ulga spływa na mnie jak ciepła woda—będzie chodził, wyzdrowieje, poradzimy sobie z rehabilitacją.

— Jest coś jeszcze — mówię cicho, czytając z twarzy lekarza. — Prawda?

Dr Patterson waha się przez ułamek sekundy, ale to wystarczy, by ścisnęło mi się serce.

— Panie Mitchell, w ramach oceny powrotu do zdrowia wykonaliśmy kompleksowe badania. — Lekarz robi pauzę, zagląda do clipboardu. — Wyniki badań płodności wykazały, że ma pan schorzenie zwane azoospermią. Brak żywotnych plemników.

Uścisk Ryana na mojej dłoni staje się bolesny. — Co to znaczy?

— To znaczy... — Lekarz dobiera słowa z wyraźną ostrożnością. — To nie jest wynik wypadku. To stan istniejący już wcześniej. Wypadek nie spowodował pańskiej niepłodności—już wcześniej był pan niepłodny.

Cisza, która zapada potem, jest ogłuszająca, miażdżąca swoim ciężarem. Osiemnaście miesięcy prób, osiemnaście miesięcy, gdy myślałam, że to może moja wina, zastanawiając się, czy to ja jestem "zepsuta".

Z twarzy Ryana odpływa cały kolor, odsuwa swoją dłoń z mojej—nie gwałtownie ani ze złością, po prostu zsuwa ją i kładzie na brzuchu, tworząc dystans.

— Ryan? — sięgam do niego drugą ręką, rozpaczliwie próbując utrzymać kontakt. — Ryan, popatrz na mnie.

Oddala się jeszcze bardziej, odwracając twarz w stronę okna.

— Ryan, proszę...

— Kiedy mogę wrócić do domu? — Jego głos jest płaski i pusty, to głos obcego dochodzący z ust mojego męża.

Dr Patterson niespokojnie poprawia się na nogach pod wpływem nagłego napięcia. — Chcielibyśmy pana jeszcze poobserwować. Jeszcze co najmniej kilka dni. Pana organizm przeszedł poważną traumę.

— Jutro.

— Panie Mitchell, naprawdę zalecałbym—

— Czy to możliwe? Czy mogę wyjść jutro?

Lekarz wzdycha ciężko. — Technicznie tak. Ale to ryzykowne. Potrzebuje pan nadzoru. Odpowiednia rekonwalescencja wymaga czasu.

— Jutro — powtarza Ryan, to już nie pytanie, lecz decyzja.

Próbuję jeszcze raz, dotykam jego ramienia, zmuszając go do kontaktu. — Ryan, nie musimy wszystkiego rozstrzygać teraz. Musimy skupić się na twoim zdrowiu.

Wpatruje się w sufit, jakby szukał tam odpowiedzi, których nie mogę zobaczyć, nie chce spojrzeć mi w oczy.

— Dzieci... mamy przecież opcje. Jest wiele sposobów na stworzenie rodziny, które nie wymagają... — urywam, bo słowa wydają się nieporadne i nie na miejscu. — Znajdziemy rozwiązanie. Razem.

Nic—wciąż wpatruje się w ten sufit z rozpaczliwą intensywnością.

— Ryan, proszę, porozmawiaj ze mną. Powiedz, o czym myślisz.

— Chcę do domu. — Jego głos ledwie słychać. — Tylko tego chcę. Chcę po prostu do domu.

Coś we mnie pęka z głośnym trzaskiem.

To nie on—to nie ten mężczyzna, który trzy dni temu pojechał na ryby, który miał w głowie cały nasz wspólny plan, dopracowany do najdrobniejszych szczegółów.

Tamten człowiek zniknął, a osoba leżąca teraz w tym szpitalnym łóżku to ktoś zupełnie inny—ktoś złamany w sposób, który nie ma nic wspólnego z jego ciałem.

Dr Patterson chrząka nerwowo. — Zostawię państwa samych. Jutro rano omówimy wypis.

Wychodzi, a drzwi zamykają się za nim z przerażającą ostatecznością.

Siedzę w ciszy obok mojego męża, człowieka, którego kocham od sześciu lat, wokół którego budowałam całe swoje życie, i patrzę, jak odmawia spojrzenia na mnie.

Znów sięgam po jego dłoń i tym razem nie odsuwa jej, ale też nie ściska mojej. Jego palce leżą bezwładnie w mojej dłoni, jak martwe.

— Kocham cię — szepczę w tę okropną ciszę. — Bez względu na wszystko. To się nie zmienia.

Ryan zamyka oczy.

— Jestem zmęczony — mówi. — Muszę spać.

Chcę krzyczeć, chcę go potrząsnąć, chcę zmusić, by na mnie spojrzał i zobaczył, że wciąż tu jestem, że wciąż jesteśmy "my", że to nie musi zniszczyć wszystkiego, co zbudowaliśmy. Ale nie robię nic z tych rzeczy.

Siedzę na swoim krześle i trzymam jego bezwładną dłoń, patrząc, jak udaje, że śpi, podczas gdy coś w moim mężu umiera.

I nie wiem, jak to odzyskać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Tygodnie zlewają się w jedną mgłę ostrożnych ruchów i narastającej ciszy.

Ryan wraca do domu na wózku inwalidzkim, który lekarze zapewniają, że jest tymczasowy, ale coś innego pękło w tamtym szpitalnym pokoju, coś, czego lekarze nie widzą na swoich skanach ani nie potrafią zmierzyć swoimi testami.

"Potrzebujesz czegoś?" pytam, wwożąc go do salonu z wyćwiczoną troską. "Wody? Jedzenia? Mogę zrobić obiad—kanapkę z indykiem, taką jak lubisz."

"Nic mi nie trzeba."

"Nie jadłeś od śniadania. Musisz mieć siłę, żeby się wyzdrowieć."

"Powiedziałem, że nic mi nie trzeba, Grace." Jego głos jest płaski i pusty, pozbawiony ciepła, które znałam przez sześć lat.

Nie patrzy na mnie—tak naprawdę nie spojrzał mi w oczy od tamtego szpitalnego pokoju, kiedy wszystko się zmieniło.

Zatrzymuję wózek przy oknie, poprawiając koc, który owinęłam wokół niego dziś rano.

Kiedyś kochał siedzieć tu leniwe niedziele, oglądać dzieciaki z sąsiedztwa grające w koszykówkę na ulicy, komentować ich styl. Teraz patrzy w nicość oczami, które zdają się niczego nie widzieć.

"Ryan, proszę. Porozmawiaj ze mną o czymkolwiek, nie obchodzi mnie o czym. Po prostu powiedz coś."

Jego szczęka się zaciska, a oczy zostają utkwione w jakimś odległym punkcie, którego nie potrafię zobaczyć ani zrozumieć.

"Jestem zmęczony," mówi w końcu tymi samymi słowami, których używał każdego dnia od powrotu do domu. "Leczę się i potrzebuję czasu."

Klękam obok wózka, biorąc jego dłoń w obie moje. "Jestem twoją żoną. Cokolwiek przechodzisz, nie musisz przechodzić przez to sam. W zdrowiu i w chorobie, pamiętasz?"

Wyciąga dłoń i chowa ją pod kocem, jakby chciał ją przede mną ochronić.

"Muszę odpocząć," mówi. "Możesz mnie odwieźć do sypialni?"

Wiozę go korytarzem w przygniatającej ciszy, pomagam przesiąść się na łóżko i zasłaniam zasłony, żeby zablokować popołudniowe słońce.

Natychmiast odwraca twarz do ściany, odprawiając mnie bez słowa, a ja stoję w progu i patrzę, jak mój mąż znika w sobie kawałek po kawałku.

Tamtej nocy próbuję ponownie, z nową determinacją.

Siadam obok niego na łóżku i przeciągam palcami po jego włosach, tak jak kiedyś lubił, tak jak to sprawiało, że mruczał z zadowoleniem i przyciągał mnie bliżej do leniwych pocałunków.

Teraz wzdryga się, jakby mój dotyk go parzył.

"Ryan..."

"Nie."

"Nie co? Nie mogę dotknąć własnego męża?"

"Nie mogę teraz, Grace. Po prostu nie mogę."

"Nie możesz pozwolić mi być twoją żoną?" Mój głos łamie się z frustracji i bólu.

Odwraca głowę i patrzy w ścianę.

"Nadal tu jestem," szepczę desperacko. "Nadal jestem twoją żoną. To się nie zmieniło."

"Wszystko się zmieniło."

"Nie to. Nie my. Nie to, co dla siebie znaczymy."

Śmieje się—pusto, złamanym głosem.

"Nie rozumiesz," mówi cicho. "Za każdym razem, gdy na ciebie patrzę, widzę to, czego nigdy nie mogłem ci dać. Rodzinę, którą planowaliśmy, dzieci, o których rozmawialiśmy—to nigdy nie było możliwe, a ja nawet nie jestem wystarczająco mężczyzną, żeby—"

Urwał, potrząsając głową, nie mogąc dokończyć zdania.

"Ryan, to dla mnie nie ma znaczenia..."

"Dla mnie ma." W końcu na mnie patrzy—jego oczy są zaczerwienione i puste. "Proszę. Po prostu zostaw mnie dziś w spokoju."

Przełykam słowa, które chciałam powiedzieć, i wstaję z łóżka. W łazience przebieram się w bieliznę, którą kiedyś kochał—czarną koronkę i jedwab.

Materiał przylega do każdej krzywizny, a ja pamiętam, jak jego oczy ciemniały, gdy mnie w tym widział, jak sięgał po mnie, zanim jeszcze zdążyłam przejść przez pokój.

Gdy wychodzę, zerka na mnie raz, ogarnia mnie wzrokiem i odwraca się, by patrzeć w ścianę. "Dobranoc, Grace."

Stoję tam w koronce i jedwabiu, czując się bardziej naga, niż pozwala na to materiał, bardziej obnażona, niż gdybym nie miała na sobie nic, bardziej odrzucona, niż kiedykolwiek w życiu.

"Dobranoc," udaje mi się powiedzieć, a słowo smakuje jak popiół na języku.

Wkładam się pod kołdrę obok niego, a on leży na samym brzegu łóżka, tak daleko ode mnie, jak tylko się da, nie spadając. Patrzę na jego plecy, obserwując, jak ramiona unoszą się i opadają przy każdym oddechu.

"Kocham cię," szepczę w ciemności.

Nie odpowiada.

Nigdy nie czułam się bardziej samotna w swoim małżeństwie niż teraz, leżąc kilka centymetrów od męża, a czując, jakby był na zupełnie innej planecie.

***

Sny zaczynają się w następnym tygodniu, z gwałtowną intensywnością.

Dłonie Cole'a obejmują moje biodra mocno i stanowczo, przyciągając mnie do siebie, podczas gdy jego usta suną w dół po mojej szyi.

Jego zęby muskają mój obojczyk, usta suną niżej, poniżej piersi i dalej, powoli, po brzuchu.

To wyrzeźbione tors przylega do mojej nagiej skóry, same mięśnie i ciepłe ciało, silne ramiona przytrzymują mnie w miejscu z dokładnie taką siłą, za którą tęskniłam.

Te niebieskie oczy palą się, gdy ustawia się między moimi udami, z tym pewnym siebie uśmieszkiem, który sprawia, że mój brzuch się napina.

Jego głos brzmi nisko i ochryple, przesycony pożądaniem: "Myślałem o tym tak długo, Grace. Nie masz pojęcia."

"Nie powinniśmy... nie możemy—"

"Nie obchodzi mnie to. A ciebie?"

Nie czeka na odpowiedź, tylko przygniata mnie swoim ciężarem, mięśnie napinają się, gdy się porusza—najpierw powoli, drażniąc, potem coraz głębiej i szybciej, z narastającą intensywnością.

Mój grzbiet wygina się w łuk, gdy paznokcie drapią jego ramiona, a jego imię wyrywa się z mojego gardła.

"Powiedz mi, jak się czujesz."

"Dobrze... Boże, Cole, to takie..."

Budzę się, dysząc, z sercem bijącym jak oszalałe, koszulka wilgotna od potu, a między udami jestem mokra i rozpalona.

Wtedy wstyd spada na mnie jak fala przypływu.

Ryan leży obok mnie, a ja właśnie śniłam, że jego najlepszy przyjaciel pieprzył mnie z taką realnością, że robi mi się niedobrze.

Przyciskam dłonie do twarzy, próbując zwolnić oddech i przepędzić podniecenie, które wciąż pulsuje w moim ciele jak elektryczność.

Wysuwam się z łóżka i idę do łazienki, zamykając drzwi na klucz trzęsącymi się rękami. W lustrze widzę nieznajomą—zarumienione policzki, rozszalałe oczy, rozchylone wargi, kobietę, której nie poznaję patrzącą na mnie.

Co jest ze mną nie tak?

Ryan jest rozbity, potrzebuje cierpliwości i wsparcia, potrzebuje, żebym przy nim trwała. A ja zamiast tego coraz częściej i z coraz większymi szczegółami śnię o rękach innego mężczyzny na moim ciele.

Ściskam umywalkę tak mocno, że bieleją mi knykcie, pochylam głowę, a klatka piersiowa unosi się i opada gwałtownie.

To nic nie znaczy—tylko sny, tylko ciało reagujące na tygodnie odrzucenia i samotności. To biologia, hormony, potrzeba fizyczna, nic więcej.

Ale wstyd nie przejmuje się logiką, a wstyd wie, co poczułam, gdy się obudziłam. Chlapię zimną wodą twarz, potem patrzę sobie w oczy w lustrze z wymuszoną determinacją.

"Ogarnij się," szepczę ostro. "To najlepszy przyjaciel twojego męża. Jest poza zasięgiem."

Kobieta w lustrze wcale nie wygląda na przekonaną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Our Three-Way Marriage

Our Three-Way Marriage

55 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

55

Treść

Aa