passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Our Three-Way Marriage - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

Our Three-Way Marriage

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Cole i Derek stają się stałymi bywalcami w naszym domu, pojawiając się niemal codziennie, zdeterminowani, by pomóc na każdy możliwy sposób.

Derek przejmuje zupełnie kuchnię, zjawiając się z torbami zakupów, zanim jeszcze wypiję poranną kawę, wypełniając lodówkę świeżymi warzywami i chudym mięsem.

„Usiądź”, mówi, delikatnie, ale stanowczo popychając mnie w stronę stołu. „Ja się tym zajmę.”

„Derek, nie musisz—”

„Wiem, że nie muszę. Chcę.” Zaczyna rozpakowywać składniki. „Kiedy ostatni raz zjadłaś porządny posiłek? Kawa się nie liczy.”

Próbuję sobie przypomnieć i nie mogę, co najwyraźniej widać po mojej minie.

„Tak myślałem.” Wskazuje na krzesło z udawaną surowością. „Siadaj i odpocznij. Zapędzasz się w kozi róg, a to nikomu nie pomaga.”

„Wszystko ze mną w porządku.”

„Nie, nie jest—schudłaś, chociaż nie musiałaś, masz cienie pod oczami i żyjesz na kofeinie i zmartwieniach.”

Chcę się sprzeciwić, ale zmęczenie zwycięża i zapadam się w krzesło, obserwując, jak Derek porusza się po mojej kuchni, jakby należała już do niego, jakby to było jego królestwo.

„Ryan ma szczęście, że cię ma”, mówię cicho.

Derek zatrzymuje się w krojeniu warzyw, patrząc na mnie tymi ciepłymi, brązowymi oczami, które zawsze wydają się rozumieć więcej, niż powinny. „To on ma szczęście, że ma ciebie , Grace. Nie zapominaj o tym.”

Nie wierzę mu, ale i tak kiwam głową.

Cole zajmuje się rehabilitacją. Patrzę z progu, jak prowadzi Ryana przez ćwiczenia. Wspiera go podczas nauki chodzenia, trzyma go stabilnie, gdy nogi grożą odmówieniem posłuszeństwa.

„Dalej, stary. Jeszcze trzy kroki.”

„Nie mogę.” Głos Ryana łamie się rezygnacją. „Moje nogi nie—”

„Z nogami wszystko w porządku. To głowa jest problemem.” Cole poprawia uchwyt, rozkładając ciężar Ryana na nowo. „Jeszcze trzy kroki. Potem koniec na dziś.”

Ryan zaciska zęby i stawia jeden bolesny krok, potem drugi, potem trzeci.

„No właśnie.” Cole uśmiecha się z prawdziwą dumą. „A nie mówiłem?”

„Nienawidzę cię,” mamrocze Ryan bez złości.

„Nie, nie nienawidzisz. Kochasz mnie. Jestem twoją ulubioną osobą.”

„Jesteś najgorszą osobą, jaką znam.”

„A jednak tu jestem, trzymam cię na nogach.” Cole z wprawą pomaga mu wrócić na wózek. „Ta sama pora jutro?”

Ryan wzdycha z rezygnacją. „Mam wybór?”

„Nie.”

Są cudownymi ludźmi, prawdziwymi przyjaciółmi, którzy pojawiają się każdego dnia bez narzekania i oczekiwań. A ja jestem okropną żoną, bo nie mogę przestać patrzeć na Cole’a z intensywnością, która mnie przeraża.

Zauważam wszystko—jak jego koszulka podnosi się, gdy podnosi Ryana, odsłaniając pasek opalonego brzucha, od którego robi mi się sucho w ustach.

Jak napinają się jego bicepsy, gdy podtrzymuje ciężar mojego męża, mięśnie przesuwające się pod skórą w sposób, który sprawia, że wyobrażam sobie te ramiona obejmujące mnie zamiast niego.

Żyły na jego przedramionach przypominają rzeki, które chciałabym śledzić językiem, aż dotrę do jego palców.

Jego niski śmiech odbija się echem po domu długo po jego wyjściu, a jego zapach—czysty pot i coś drzewnego—unosi się w pokojach, na meblach, w powietrzu, które wdycham głębiej, gdy przechodzi obok.

Przechylam się bliżej, gdy mówi, tylko po to, by złapać więcej tego zapachu, patrzę, jak jego usta układają słowa, których ledwo słyszę, bo zbyt skupiam się na kształcie jego warg.

Fantazje pochłaniają mnie teraz z nieustępliwą siłą. W ciągu dnia, gdy Cole pracuje z Ryanem w salonie, mój umysł wędruje w coraz ciemniejsze rejony.

Wyobrażam sobie, jak przyciska mnie do kuchennego blatu, jego usta łapczywe na mojej szyi, gdy dłonie z desperacją unoszą moją sukienkę na uda.

Wyobrażam sobie go w moim łóżku, to doskonałe ciało pochylone nade mną, niebieskie oczy ciemne od pożądania, gdy rozchyla moje nogi i osiada między nimi, jakby to było jego miejsce.

Wyobrażam sobie, jak jego palce suną tam, gdzie zwykle był Ryan, ale wolniej, bardziej świadomie, wydobywając ze mnie dźwięki, jakich nigdy wcześniej nie wydałam, bo nikt nie dotykał mnie w ten sposób.

Potrząsam gwałtownie głową, zmuszając się do skupienia. Ale to nie pomaga—obrazy wracają raz za razem, coraz wyraźniejsze.

Pewnej nocy nie wytrzymuję już dłużej.

Ryan śpi głęboko, dom spowija cisza, a ja stoję w łazience, zaciskając dłonie na krawędzi umywalki, próbując oddychać przez ból między nogami, który nie ustępuje, cokolwiek bym zrobiła.

Patrzę na siebie w lustrze—rumiane policzki, ciemne oczy, kobieta na krawędzi czegoś niebezpiecznego i nieuniknionego.

„Nie rób tego”, szepczę rozpaczliwie do swojego odbicia. „Nie rób tego.”

Ale moja ręka już się porusza, wsuwając się pod gumkę piżamy i odnajdując wilgoć, która była tam cały dzień.

Zamykam oczy i natychmiast pojawia się twarz Cole’a—ten pewny siebie uśmiech, te niebieskie oczy płonące głodem skierowane wprost na mnie.

Wyobrażam go sobie za mną, przyciśniętego do moich pleców, podczas gdy jego oddech jest gorący na mojej szyi, a jego dłoń zastępuje moją.

„Myślałaś o tym, prawda?” Jego głos w mojej głowie jest niski i ochrypły od pożądania. „Myślałaś o mnie, leżąc obok niego.”

„Tak”, szepczę w pustej łazience.

„Taka niegrzeczna dziewczynka. Pokaż mi, jak bardzo tego chcesz.”

Moje palce poruszają się szybciej, zataczając kręgi i pieszcząc z narastającą desperacją, budując coś, czego potrzebuję bardziej niż oddechu.

Wyobrażam sobie go we mnie—głęboko, rozciągającego mnie w sposób, w jaki Ryan nigdy tego nie robił, jego biodra uderzające o moje z siłą, ręce ściskające mnie tak mocno, że zostawiłyby ślady, które bym pielęgnowała.

„Właśnie tak. Puść się dla mnie. Chcę usłyszeć, jak się rozpadniesz.”

Napięcie narasta, zwija się ciasno w moim brzuchu, a ja zagryzam wargę tak mocno, że czuję smak krwi, by nie krzyknąć. Jego imię rozbrzmiewa w mojej głowie jak modlitwa: Cole, Cole, Cole .

Orgazm wybucha we mnie zduszonym westchnieniem, uda drżą, plecy wyginają się w łuk, gdy fala rozkoszy przechodzi przeze mnie.

Przez jedną oślepiającą chwilę istnieje tylko czyste, przytłaczające uwolnienie—spełnienie, którego pragnęłam od tygodni, wreszcie osiągnięte.

Potem zapada cisza, a fantazja rozpływa się w nicość. Zostaję sama w łazience z dłonią między nogami, dysząc i drżąc po tym, jak szczytowałam, myśląc o najlepszym przyjacielu mojego męża.

Wina zalewa mnie z siłą lodowatej wody w żyłach.

Szarpnięciem wyciągam rękę i odkręcam kran, szorując palce tak długo, aż skóra robi się czerwona, potem surowa, jakby można było zmyć to, co się właśnie wydarzyło.

„Co z tobą nie tak?” syczę do siebie z wściekłością. „Co do diabła z tobą nie tak?”

Zakładam kran i wycieram ręce, zmuszając się, by spojrzeć w lustro jeszcze raz. Patrzy na mnie obca kobieta—nie rozpoznaję osoby, w którą się zmieniam, nie wiem, jak to zatrzymać, a najgorsze—nie wiem, czy chcę.

Wstyd, poczucie winy i nienawiść do siebie—żadne z nich nie jest silniejsze niż pożądanie, które pochłania mnie coraz bardziej każdego dnia.

Gaszę światło w łazience i wsuwam się z powrotem do łóżka obok męża, który się nie porusza, nie sięga po mnie i nie wie, co właśnie zrobiłam. Kanion zimnych prześcieradeł rozciąga się między nami, z każdym dniem coraz szerszy.

Wpatruję się w sufit i powtarzam sobie, że to się nie powtórzy, że postaram się bardziej, będę lepsza, będę żoną, której Ryan potrzebuje.

Ale już wiem, że kłamię.

Nie potrafię przestać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Dzwonek do drzwi rozbrzmiewa, przecinając popołudniową ciszę.

Wycieram ręce w kuchenną ściereczkę i przechodzę do drzwi wejściowych, rozpoznając znajomy zarys sylwetki za szybą—szerokie ramiona, pewna siebie postawa, która sprawia, że mój żołądek ściska się nerwowo, zanim jeszcze otworzę drzwi.

Cole stoi na ganku z papierową torbą, a ten swobodny uśmiech rozjaśnia mu twarz w chwili, gdy mnie widzi, ogrzewając coś we mnie, co nie powinno na niego tak reagować.

"Dostawa dla inwalidy," żartuje, podnosząc torbę z udawaną powagą. "Witaminy, suplementy, wszystko, co zalecił fizjoterapeuta."

Udaje mi się słabo zaśmiać. "Nie musiałeś sam ich przynosić."

"I przegapić okazję, żeby sprawdzić, jak się ma moja ulubiona pacjentka?" Mruga do mnie, a ten gest wywołuje we mnie nieodpowiedni dreszcz. "Poza tym, byłem w okolicy."

"Nigdy nie jesteś w okolicy. Mieszkasz dwadzieścia minut stąd."

"Dobrze, złapałaś mnie. Przyjechałem specjalnie." Wzrusza ramionami bez cienia wstydu. "Możesz mnie pozwać za to, że się troszczę."

Odsuwam się, żeby go wpuścić, boleśnie świadoma tego, jak musi się lekko obrócić, by zmieścić się w drzwiach, jak jego obecność natychmiast wypełnia przedpokój tą niebezpieczną energią, której nie potrafię zignorować.

Dobra wiadomość jest taka—Ryan chodzi już samodzielnie, nie ma już wózka inwalidzkiego zbierającego kurz w kącie. Jego ciało goi się szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał, lekarze są pod wrażeniem postępów. Poświęcenie Cole’a się opłaciło.

Ryan znów może chodzić, ale ciało goi się łatwiej niż dusza, a dystans między nami z każdym dniem się powiększa.

"Gdzie on jest?" pyta Cole, rozglądając się po cichym domu.

"W sypialni. Odpoczywa."

"Odpoczywa czy się chowa?"

Nie odpowiadam, bo oboje znamy prawdę.

"Zaraz do niego zajrzę." Unosi znowu torbę. "Kuchnia?"

Kiwnę głową i prowadzę go przez salon, przesadnie świadoma jego kroków za mną.

W kuchni biorę torbę z jego rąk, nasze palce muskają się przy przekazaniu i przez moje ramię przebiega prąd. Szybko się odwracam, kładę torbę na blacie i zaczynam rozpakowywać, moje ręce poruszają się automatycznie.

"Grace? Wszystko w porządku?"

"Tak." Mój głos brzmi zbyt napięcie, zbyt cienko, aż nazbyt oczywiście kłamię. "Po prostu jestem zmęczona."

"Ostatnio zawsze jesteś zmęczona."

"Dużo się dzieje."

"Wiem." Zawiesza głos, a ja czuję na sobie jego uważne, niebieskie spojrzenie. "Dlatego pytam."

Ściskam krawędź zlewu tak mocno, że aż bieleją mi knykcie, patrząc przez okno powyżej.

I wtedy pękam.

Łzy pojawiają się bez ostrzeżenia, na początku cicho, gdy wilgoć spływa mi po policzkach, potem moje ramiona zaczynają drżeć od wysiłku powstrzymywania szlochu.

Tygodnie odrzucenia i zimnych prześcieradeł, odwróconych pleców, tygodnie kochania mężczyzny, który nie potrafi na mnie spojrzeć, tygodnie pragnienia tego, czego nie mogę mieć—wszystko to wali się na mnie naraz.

Przyciskam dłoń do ust, próbując stłumić dźwięk, próbując zebrać się w sobie jeszcze przez kilka sekund, ale nie udaje się.

"Grace?" Głos Cole’a za mną jest miękki i zaniepokojony. "Hej, co się dzieje?"

Nie mogę się odwrócić, nie mogę pozwolić, żeby zobaczył mnie w takim stanie. "Nic mi nie jest," wykrztuszam między szlochami. "Daj mi chwilę."

"Nie jest ci nic." Jego kroki zbliżają się i czuję jego ciepło tuż za sobą. "Powiedz mi. Co się stało?"

Kręcę gwałtownie głową, wycierając twarz drżącymi dłońmi, próbując znaleźć słowa.

"Po prostu—" Mój głos załamuje się i urywa. "Czuję się niechciana."

Za mną zapada cisza, słucha, czeka aż dokończę.

"Staram się z Ryanem." Słowa wypływają ze mnie, zanim zdążę je powstrzymać, jak woda przez pękniętą tamę. "Każdego dnia staram się mu pomóc, wspierać go, być przy nim jak tylko mogę."

"Wiem, że tak."

"Ale im bardziej się staram, tym bardziej się ode mnie oddala." Zaciskam mocniej dłonie na zlewie. "Nie chce ze mną rozmawiać o niczym prawdziwym, nie dotyka mnie nawet przypadkiem, większość dni nie patrzy mi nawet w oczy."

"Grace..."

"Mam wrażenie, że samą swoją obecnością wszystko pogarszam." Ucieka mi szloch mimo starań. "Jakbym mu przypominała o wszystkim, co stracił, o wszystkim, czego uważa, że już nie może mi dać, o wszystkim, co jest między nami zepsute."

"To nieprawda."

"Naprawdę?" W końcu odwracam się do niego, z policzków płyną mi łzy. "Odskakuje, gdy go dotykam, Cole. Odskakuje . Jakbym była jakąś..."

Twarz Cole’a mięknie, pojawia się na niej cień bólu, jakby mój płacz sprawiał mu fizyczny ból.

"On walczy," mówi cicho. "To, co się stało... złamało w nim coś fundamentalnego."

"Wiem o tym. Myślisz, że tego nie wiem?" Wycieram policzki na próżno, bo łzy płyną dalej. "Ale jestem jego żoną. Powinnam móc pomóc, powinnam sprawić, że będzie lepiej, powinnam wystarczyć. A zamiast tego jestem po prostu... bezużyteczna."

"Nie jesteś bezużyteczna."

"To dlaczego tak się czuję?"

"Nie pogarszasz niczego," mówi w końcu z cichym przekonaniem. "Ryan ma szczęście, że cię ma. Większe, niż wie czy na jakie zasługuje teraz."

"On nie czuje się szczęściarzem."

"Jesteś najlepszą rzeczą w jego życiu, Grace." Cole przesuwa się bliżej, tak blisko, że czuję jego zapach. "Nawet jeśli teraz tego nie widzi."

Chcę mu desperacko uwierzyć, chcę przyjąć ten komfort, który mi oferuje.

"Nie jesteś niechciana," powtarza, tym razem łagodniej, z nutą, której nie potrafię rozpoznać. "Nawet w najmniejszym stopniu. Każdy mężczyzna dałby wszystko, żeby mieć taką kobietę jak ty."

Nasze spojrzenia się spotykają i trwają w sobie, chwila rozciąga się jak toffi, słodka i niebezpieczna. Czas zwalnia, gdy jego wzrok na ułamek sekundy pada na moje usta, tak szybko, że prawie to umykam.

Ale jednak nie umknęło.

Mój oddech zamiera, a serce wali mi w piersi z nagłą siłą. Jest tak blisko, że mogłabym go dotknąć, tak blisko, że wystarczyłby jeden drobny ruch, żeby wszystko się zmieniło.

Wtedy—kroki na korytarzu.

Odwracam się gwałtownie, serce podchodzi mi do gardła, gdy kroki zatrzymują się, trwają przez dłuższą chwilę, po czym oddalają. Gdzieś w głębi domu zamyka się drzwi miękkim kliknięciem.

Ryan.

Ryan był na korytarzu, usłyszał wszystko.

Żołądek opada mi do samej podłogi, krew odpływa z twarzy.

"Grace..." zaczyna Cole niepewnie.

"Usłyszał nas." Mój głos jest ledwie szeptem. "Usłyszał, co powiedziałam, usłyszał ciebie—"

"Usłyszał, że czujesz się niechciana," mówi ostrożnie Cole, ale w jego głosie brak przekonania. "To wszystko. Nic ważnego."

"To nie wszystko." Przyciskam dłonie do twarzy, ogarnia mnie narastająca panika. "To, jak staliśmy, jak patrzyliśmy na siebie. Jeśli zobaczył..."

"Nic nie zobaczył. Nie było na co patrzeć."

Ale oboje wiemy, że to nie do końca prawda. Było coś—chwila, iskra, magnetyczne przyciąganie między nami, którego nie powinno być między zamężną kobietą a najlepszym przyjacielem jej męża.

"Powinnam do niego zajrzeć," udaje mi się w końcu wydusić, choć nogi mam jak z waty.

"Tak." Cole przeczesuje włosy ręką w wyraźnym rozdrażnieniu. "Pewnie powinienem już iść. Powiedz Ryanowi, że jutro przyjdę na rehabilitację."

Wychodzi bez odwracania się, a ja stoję sama w kuchni z wciąż bijącym sercem, zastanawiając się, czy właśnie wszystko zaprzepaściłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Następnego wieczoru Ryan prosi nas, żebyśmy usiedli w salonie.

Jego głos niesie ze sobą spokój, ten rodzaj spokoju, który pojawia się tuż przed burzą.

– Oboje – dodaje, patrząc raz na mnie, raz na Cole’a z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać. – Muszę z wami porozmawiać o czymś ważnym.

Cole rzuca mi zdezorientowane spojrzenie, gdy siadamy na kanapie, a ja nie mam dla niego żadnych odpowiedzi, nie mam pojęcia, o co chodzi.

Ryan nie siada z nami. Zamiast tego stoi przed kominkiem z rękami głęboko wciśniętymi w kieszenie i napiętą szczęką, a jego twarz jest jak wykuta z kamienia.

Cisza rozciąga się tak długo, aż staje się nie do zniesienia.

– Ryan? – Staram się utrzymać głos w równowadze, mimo że strach wspina mi się po kręgosłupie lodowatymi palcami. – Co się dzieje? Przerażasz mnie.

Nie odpowiada od razu, tylko patrzy na nas – na zmianę, jakby zapamiętywał nas na zawsze, zanim przekaże wiadomość, która zmieni wszystko na zawsze.

– Słyszałem was wczoraj – mówi w końcu, każde słowo wyważone i przemyślane. – W kuchni. Nie podsłuchiwałem celowo. Chcę, żebyście o tym wiedzieli.

Jego głos niesie ciężar czegoś, co kosztuje go ogromnie dużo. – Przyszedłem po wodę i usłyszałem, jak płakałaś, Grace.

Otwieram usta, ale żadne słowa nie przychodzą, gardło zaciska mi się wokół wyjaśnień, które zabrzmiałyby jak wymówki.

– Słyszałem, co powiedziałaś Cole’owi. – Ryan odnajduje moje spojrzenie i zatrzymuje je z intensywnością, która sprawia, że chcę odwrócić wzrok. – Że czujesz się niechciana. Że im bardziej się starasz przy mnie, tym bardziej się oddalam.

– Byłam zdenerwowana. To nie znaczyło—

– Znaczyło każde słowo. – Przerywa mi łagodnie, ale stanowczo. – I miałaś rację we wszystkim.

Cisza spada na pokój, ciężka i dusząca, aż trudno oddychać.

Cole niespokojnie przesuwa się obok mnie na kanapie. – Ryan, stary, nie wiem, co myślisz, że się stało w tej kuchni, ale…

– Nic się nie stało. Wiem o tym. – Ryan podnosi rękę, żeby go powstrzymać. – Nikogo o nic nie oskarżam. Po prostu potrzebuję, żebyście mnie wysłuchali.

Milczymy i czekamy, powietrze jest ciężkie od oczekiwania.

Ryan bierze głęboki oddech, jego ramiona unoszą się i opadają pod ciężarem tego, co ma nam za chwilę powiedzieć.

– Wiem, że cię zawiodłem, Grace. – Przełyka głośno ślinę, jabłko Adama wyraźnie mu podskakuje. – Nie mogę dać ci dzieci. Lekarze powiedzieli to wyraźnie – nigdy nie mogłem, to nigdy nie było możliwe.

– Ryan, nie musimy o tym rozmawiać—

– Nie potrafię już nawet cię dotknąć.

Słowa wiszą między nami, surowe, szczere i niszczące w swej prostocie. A on mówi to przy Cole’u, obnażając naszą prywatną porażkę.

– Za każdym razem, kiedy na ciebie patrzę, widzę wszystko, czego nigdy nie mogłem ci dać. – Jego głos łamie się jak suche drewno. – Przez te wszystkie miesiące obwiniałaś siebie, zastanawiałaś się, czy coś jest nie tak z tobą, a to cały czas byłem ja.

– To nie twoja wina.

– Może nie. Ale to niczego nie zmienia. – Odwraca wzrok w stronę okna. – Kocham cię, Grace. Kocham cię od dnia, kiedy poznaliśmy się w tym okropnym barze na uczelni. Ale kochać cię już nie wystarcza.

– Nie mów tak… Proszę, nie mów tak.

– Pozwól mi skończyć. Muszę to powiedzieć.

Milknę, a obok mnie Cole siedzi sztywny jak kamień, ledwo oddychając.

Ryan odwraca się bezpośrednio do niego, a w jego oczach pojawia się coś surowego – coś, co przypomina poddanie wymieszane z rozpaczliwą nadzieją.

– Ufaję ci bardziej niż komukolwiek na świecie – mówi cicho Ryan. – Jesteś moim bratem od lat. Bliższym niż krew. Nigdy byś mnie nie zdradził.

Czoło Cole’a marszczy się w głębokim niezrozumieniu. – Ryan, o czym ty właściwie—

– Chcę, żebyś był z Grace.

Słowa spadają jak granat wybuchający na środku pokoju, rozrzucając odłamki we wszystkie strony.

Przez dłuższą chwilę nikt się nie rusza, nikt nie oddycha. Zegar na ścianie wybija ciszę ogłuszającym tykaniem.

Szczęka Cole’a opada w całkowitym szoku. – Co ty właśnie powiedziałeś?

– Chcę, żebyś był z nią. – Głos Ryana jest teraz spokojny, zdecydowany, jakby przekroczył jakiś wewnętrzny próg i znalazł spokój po drugiej stronie. – Fizycznie. Emocjonalnie. Cokolwiek będzie jej potrzebne.

– Ty… – Cole potrząsa głową gwałtownie, jakby chciał ją oczyścić z tych słów. – Oszalałeś?

– Może. – Ryan niemal się uśmiecha, cień dawnego humoru przemyka przez jego twarz. – Myślałem o tym przez kilka dni. To jedyne rozwiązanie, z jakim mogę żyć.

– Rozwiązanie czego dokładnie?

– Nas. Tego małżeństwa, które umiera kawałek po kawałku. – Ryan wskazuje między sobą a mną. – Nie mogę już dać jej tego, czego potrzebuje. Próbowałem, Cole. Bóg mi świadkiem, że próbowałem. Ale nie potrafię.

– Więc twoja odpowiedź to ją… podzielić? – Głos Cole’a podnosi się gwałtownie z niedowierzaniem. – Ze mną? Ze swoim najlepszym przyjacielem?

– Moja odpowiedź to przestać patrzeć, jak cierpi. – Oczy Ryana błyszczą. – Myślisz, że tego nie widzę? Tego, jak na nią patrzysz? Tego, jak ona rozpromienia się, gdy wchodzisz do pokoju?

– Ryan, przestań.

– Nie jestem zły. Rozumiem. – Jego głos łagodnieje. – Cole jest wszystkim, czym ja teraz nie jestem – silnym, kompletnym, obecnym, zdolnym do pożądania.

Cole nagle wstaje z kanapy i podchodzi do okna, przeczesując włosy obiema dłońmi. – To jest jakiś obłęd. Proszę mnie, żebym spał z twoją żoną.

– Proszę cię, żebyś sprawił, by znowu poczuła się pożądana. – Głos Ryana pęka na środku.

– To nie… – Cole odwraca się gwałtownie w naszą stronę. – To nie tak działa, Ryan. Nie oddaje się żony, jakby była jakąś własnością do dzielenia!

– Nie oddaję. Otwieram drzwi. – Ryan bierze uspokajający oddech. – Nasza trójka. Razem. Układ poliamoryczny.

To słowo wisi w powietrzu – obce, niemożliwe, przerażające, ekscytujące.

– Nadal byłabyś moją żoną – kontynuuje Ryan, odnajdując moje spojrzenie z rozpaczliwą intensywnością. – Nadal byłbym twoim mężem. To się nie zmienia. Ale Cole byłby też jego częścią.

Łzy płyną mi po policzkach, nie próbuję ich nawet wycierać.

Głos Ryana roztrzaskuje się od emocji. – Wolę dzielić cię z moim najlepszym przyjacielem, niż stracić cię całkowicie. Wolę widzieć, jak jesteś szczęśliwa z nim, niż patrzeć, jak z dnia na dzień coraz bardziej znikasz.

– Nie wiem, co mam na to odpowiedzieć.

– Nie musisz odpowiadać dziś. – Ryan znowu wciska dłonie do kieszeni, jakby musiał je powstrzymać. – Nie proszę o odpowiedź teraz. Po prostu to rozważcie. Oboje.

Cole stoi nieruchomo przy oknie, blady z szoku, zupełnie nieczytelny.

– Bez presji – dodaje Ryan cicho, choć desperacja przebija się przez jego słowa. – Bez osądu. Jeśli oboje powiecie nie, zrozumiem całkowicie. Nigdy więcej o tym nie wspomnimy i znajdziemy inną drogę.

– A jeśli powiemy tak? – Głos Cole’a jest ochrypły i napięty, jakby słowa rozdzierały mu gardło.

Ryan patrzy mu w oczy ze spokojem. – Wtedy razem przez to przejdziemy. Dzień po dniu. Z uczciwością, szacunkiem i miłością.

Cisza wypełnia każdy kąt pokoju – gęsta, ciężka, niekończąca się, dusząca.

Patrzę na swojego męża – mężczyznę, za którego wyszłam sześć lat temu z taką nadzieją, mężczyznę, który właśnie zaproponował, by mnie dzielić, bo kocha mnie zbyt mocno, by patrzeć, jak usycham.

Patrzę na Cole’a – mężczyznę, który coraz częściej nawiedza moje sny, mężczyznę, którego pragnęłam wbrew wszystkim zasadom, mężczyznę, który może okazać się moim zbawieniem albo zgubą.

Trzy osoby. Jedno niemożliwe pytanie i żadnej łatwej odpowiedzi.

– Nie wiem, jak inaczej nas ocalić – Ryan szepcze złamanym głosem. – To wszystko, co mi zostało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Our Three-Way Marriage

Our Three-Way Marriage

55 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

55

Treść

Aa