passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Our Three-Way Marriage - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

Our Three-Way Marriage

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Tygodnie zlewają się w jedną mgłę ostrożnych ruchów i narastającej ciszy.

Ryan wraca do domu na wózku inwalidzkim, który lekarze zapewniają, że jest tymczasowy, ale coś innego pękło w tamtym szpitalnym pokoju, coś, czego lekarze nie widzą na swoich skanach ani nie potrafią zmierzyć swoimi testami.

"Potrzebujesz czegoś?" pytam, wwożąc go do salonu z wyćwiczoną troską. "Wody? Jedzenia? Mogę zrobić obiad—kanapkę z indykiem, taką jak lubisz."

"Nic mi nie trzeba."

"Nie jadłeś od śniadania. Musisz mieć siłę, żeby się wyzdrowieć."

"Powiedziałem, że nic mi nie trzeba, Grace." Jego głos jest płaski i pusty, pozbawiony ciepła, które znałam przez sześć lat.

Nie patrzy na mnie—tak naprawdę nie spojrzał mi w oczy od tamtego szpitalnego pokoju, kiedy wszystko się zmieniło.

Zatrzymuję wózek przy oknie, poprawiając koc, który owinęłam wokół niego dziś rano.

Kiedyś kochał siedzieć tu leniwe niedziele, oglądać dzieciaki z sąsiedztwa grające w koszykówkę na ulicy, komentować ich styl. Teraz patrzy w nicość oczami, które zdają się niczego nie widzieć.

"Ryan, proszę. Porozmawiaj ze mną o czymkolwiek, nie obchodzi mnie o czym. Po prostu powiedz coś."

Jego szczęka się zaciska, a oczy zostają utkwione w jakimś odległym punkcie, którego nie potrafię zobaczyć ani zrozumieć.

"Jestem zmęczony," mówi w końcu tymi samymi słowami, których używał każdego dnia od powrotu do domu. "Leczę się i potrzebuję czasu."

Klękam obok wózka, biorąc jego dłoń w obie moje. "Jestem twoją żoną. Cokolwiek przechodzisz, nie musisz przechodzić przez to sam. W zdrowiu i w chorobie, pamiętasz?"

Wyciąga dłoń i chowa ją pod kocem, jakby chciał ją przede mną ochronić.

"Muszę odpocząć," mówi. "Możesz mnie odwieźć do sypialni?"

Wiozę go korytarzem w przygniatającej ciszy, pomagam przesiąść się na łóżko i zasłaniam zasłony, żeby zablokować popołudniowe słońce.

Natychmiast odwraca twarz do ściany, odprawiając mnie bez słowa, a ja stoję w progu i patrzę, jak mój mąż znika w sobie kawałek po kawałku.

Tamtej nocy próbuję ponownie, z nową determinacją.

Siadam obok niego na łóżku i przeciągam palcami po jego włosach, tak jak kiedyś lubił, tak jak to sprawiało, że mruczał z zadowoleniem i przyciągał mnie bliżej do leniwych pocałunków.

Teraz wzdryga się, jakby mój dotyk go parzył.

"Ryan..."

"Nie."

"Nie co? Nie mogę dotknąć własnego męża?"

"Nie mogę teraz, Grace. Po prostu nie mogę."

"Nie możesz pozwolić mi być twoją żoną?" Mój głos łamie się z frustracji i bólu.

Odwraca głowę i patrzy w ścianę.

"Nadal tu jestem," szepczę desperacko. "Nadal jestem twoją żoną. To się nie zmieniło."

"Wszystko się zmieniło."

"Nie to. Nie my. Nie to, co dla siebie znaczymy."

Śmieje się—pusto, złamanym głosem.

"Nie rozumiesz," mówi cicho. "Za każdym razem, gdy na ciebie patrzę, widzę to, czego nigdy nie mogłem ci dać. Rodzinę, którą planowaliśmy, dzieci, o których rozmawialiśmy—to nigdy nie było możliwe, a ja nawet nie jestem wystarczająco mężczyzną, żeby—"

Urwał, potrząsając głową, nie mogąc dokończyć zdania.

"Ryan, to dla mnie nie ma znaczenia..."

"Dla mnie ma." W końcu na mnie patrzy—jego oczy są zaczerwienione i puste. "Proszę. Po prostu zostaw mnie dziś w spokoju."

Przełykam słowa, które chciałam powiedzieć, i wstaję z łóżka. W łazience przebieram się w bieliznę, którą kiedyś kochał—czarną koronkę i jedwab.

Materiał przylega do każdej krzywizny, a ja pamiętam, jak jego oczy ciemniały, gdy mnie w tym widział, jak sięgał po mnie, zanim jeszcze zdążyłam przejść przez pokój.

Gdy wychodzę, zerka na mnie raz, ogarnia mnie wzrokiem i odwraca się, by patrzeć w ścianę. "Dobranoc, Grace."

Stoję tam w koronce i jedwabiu, czując się bardziej naga, niż pozwala na to materiał, bardziej obnażona, niż gdybym nie miała na sobie nic, bardziej odrzucona, niż kiedykolwiek w życiu.

"Dobranoc," udaje mi się powiedzieć, a słowo smakuje jak popiół na języku.

Wkładam się pod kołdrę obok niego, a on leży na samym brzegu łóżka, tak daleko ode mnie, jak tylko się da, nie spadając. Patrzę na jego plecy, obserwując, jak ramiona unoszą się i opadają przy każdym oddechu.

"Kocham cię," szepczę w ciemności.

Nie odpowiada.

Nigdy nie czułam się bardziej samotna w swoim małżeństwie niż teraz, leżąc kilka centymetrów od męża, a czując, jakby był na zupełnie innej planecie.

***

Sny zaczynają się w następnym tygodniu, z gwałtowną intensywnością.

Dłonie Cole'a obejmują moje biodra mocno i stanowczo, przyciągając mnie do siebie, podczas gdy jego usta suną w dół po mojej szyi.

Jego zęby muskają mój obojczyk, usta suną niżej, poniżej piersi i dalej, powoli, po brzuchu.

To wyrzeźbione tors przylega do mojej nagiej skóry, same mięśnie i ciepłe ciało, silne ramiona przytrzymują mnie w miejscu z dokładnie taką siłą, za którą tęskniłam.

Te niebieskie oczy palą się, gdy ustawia się między moimi udami, z tym pewnym siebie uśmieszkiem, który sprawia, że mój brzuch się napina.

Jego głos brzmi nisko i ochryple, przesycony pożądaniem: "Myślałem o tym tak długo, Grace. Nie masz pojęcia."

"Nie powinniśmy... nie możemy—"

"Nie obchodzi mnie to. A ciebie?"

Nie czeka na odpowiedź, tylko przygniata mnie swoim ciężarem, mięśnie napinają się, gdy się porusza—najpierw powoli, drażniąc, potem coraz głębiej i szybciej, z narastającą intensywnością.

Mój grzbiet wygina się w łuk, gdy paznokcie drapią jego ramiona, a jego imię wyrywa się z mojego gardła.

"Powiedz mi, jak się czujesz."

"Dobrze... Boże, Cole, to takie..."

Budzę się, dysząc, z sercem bijącym jak oszalałe, koszulka wilgotna od potu, a między udami jestem mokra i rozpalona.

Wtedy wstyd spada na mnie jak fala przypływu.

Ryan leży obok mnie, a ja właśnie śniłam, że jego najlepszy przyjaciel pieprzył mnie z taką realnością, że robi mi się niedobrze.

Przyciskam dłonie do twarzy, próbując zwolnić oddech i przepędzić podniecenie, które wciąż pulsuje w moim ciele jak elektryczność.

Wysuwam się z łóżka i idę do łazienki, zamykając drzwi na klucz trzęsącymi się rękami. W lustrze widzę nieznajomą—zarumienione policzki, rozszalałe oczy, rozchylone wargi, kobietę, której nie poznaję patrzącą na mnie.

Co jest ze mną nie tak?

Ryan jest rozbity, potrzebuje cierpliwości i wsparcia, potrzebuje, żebym przy nim trwała. A ja zamiast tego coraz częściej i z coraz większymi szczegółami śnię o rękach innego mężczyzny na moim ciele.

Ściskam umywalkę tak mocno, że bieleją mi knykcie, pochylam głowę, a klatka piersiowa unosi się i opada gwałtownie.

To nic nie znaczy—tylko sny, tylko ciało reagujące na tygodnie odrzucenia i samotności. To biologia, hormony, potrzeba fizyczna, nic więcej.

Ale wstyd nie przejmuje się logiką, a wstyd wie, co poczułam, gdy się obudziłam. Chlapię zimną wodą twarz, potem patrzę sobie w oczy w lustrze z wymuszoną determinacją.

"Ogarnij się," szepczę ostro. "To najlepszy przyjaciel twojego męża. Jest poza zasięgiem."

Kobieta w lustrze wcale nie wygląda na przekonaną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Cole i Derek stają się stałymi bywalcami w naszym domu, pojawiając się niemal codziennie, zdeterminowani, by pomóc na każdy możliwy sposób.

Derek przejmuje zupełnie kuchnię, zjawiając się z torbami zakupów, zanim jeszcze wypiję poranną kawę, wypełniając lodówkę świeżymi warzywami i chudym mięsem.

„Usiądź”, mówi, delikatnie, ale stanowczo popychając mnie w stronę stołu. „Ja się tym zajmę.”

„Derek, nie musisz—”

„Wiem, że nie muszę. Chcę.” Zaczyna rozpakowywać składniki. „Kiedy ostatni raz zjadłaś porządny posiłek? Kawa się nie liczy.”

Próbuję sobie przypomnieć i nie mogę, co najwyraźniej widać po mojej minie.

„Tak myślałem.” Wskazuje na krzesło z udawaną surowością. „Siadaj i odpocznij. Zapędzasz się w kozi róg, a to nikomu nie pomaga.”

„Wszystko ze mną w porządku.”

„Nie, nie jest—schudłaś, chociaż nie musiałaś, masz cienie pod oczami i żyjesz na kofeinie i zmartwieniach.”

Chcę się sprzeciwić, ale zmęczenie zwycięża i zapadam się w krzesło, obserwując, jak Derek porusza się po mojej kuchni, jakby należała już do niego, jakby to było jego królestwo.

„Ryan ma szczęście, że cię ma”, mówię cicho.

Derek zatrzymuje się w krojeniu warzyw, patrząc na mnie tymi ciepłymi, brązowymi oczami, które zawsze wydają się rozumieć więcej, niż powinny. „To on ma szczęście, że ma ciebie , Grace. Nie zapominaj o tym.”

Nie wierzę mu, ale i tak kiwam głową.

Cole zajmuje się rehabilitacją. Patrzę z progu, jak prowadzi Ryana przez ćwiczenia. Wspiera go podczas nauki chodzenia, trzyma go stabilnie, gdy nogi grożą odmówieniem posłuszeństwa.

„Dalej, stary. Jeszcze trzy kroki.”

„Nie mogę.” Głos Ryana łamie się rezygnacją. „Moje nogi nie—”

„Z nogami wszystko w porządku. To głowa jest problemem.” Cole poprawia uchwyt, rozkładając ciężar Ryana na nowo. „Jeszcze trzy kroki. Potem koniec na dziś.”

Ryan zaciska zęby i stawia jeden bolesny krok, potem drugi, potem trzeci.

„No właśnie.” Cole uśmiecha się z prawdziwą dumą. „A nie mówiłem?”

„Nienawidzę cię,” mamrocze Ryan bez złości.

„Nie, nie nienawidzisz. Kochasz mnie. Jestem twoją ulubioną osobą.”

„Jesteś najgorszą osobą, jaką znam.”

„A jednak tu jestem, trzymam cię na nogach.” Cole z wprawą pomaga mu wrócić na wózek. „Ta sama pora jutro?”

Ryan wzdycha z rezygnacją. „Mam wybór?”

„Nie.”

Są cudownymi ludźmi, prawdziwymi przyjaciółmi, którzy pojawiają się każdego dnia bez narzekania i oczekiwań. A ja jestem okropną żoną, bo nie mogę przestać patrzeć na Cole’a z intensywnością, która mnie przeraża.

Zauważam wszystko—jak jego koszulka podnosi się, gdy podnosi Ryana, odsłaniając pasek opalonego brzucha, od którego robi mi się sucho w ustach.

Jak napinają się jego bicepsy, gdy podtrzymuje ciężar mojego męża, mięśnie przesuwające się pod skórą w sposób, który sprawia, że wyobrażam sobie te ramiona obejmujące mnie zamiast niego.

Żyły na jego przedramionach przypominają rzeki, które chciałabym śledzić językiem, aż dotrę do jego palców.

Jego niski śmiech odbija się echem po domu długo po jego wyjściu, a jego zapach—czysty pot i coś drzewnego—unosi się w pokojach, na meblach, w powietrzu, które wdycham głębiej, gdy przechodzi obok.

Przechylam się bliżej, gdy mówi, tylko po to, by złapać więcej tego zapachu, patrzę, jak jego usta układają słowa, których ledwo słyszę, bo zbyt skupiam się na kształcie jego warg.

Fantazje pochłaniają mnie teraz z nieustępliwą siłą. W ciągu dnia, gdy Cole pracuje z Ryanem w salonie, mój umysł wędruje w coraz ciemniejsze rejony.

Wyobrażam sobie, jak przyciska mnie do kuchennego blatu, jego usta łapczywe na mojej szyi, gdy dłonie z desperacją unoszą moją sukienkę na uda.

Wyobrażam sobie go w moim łóżku, to doskonałe ciało pochylone nade mną, niebieskie oczy ciemne od pożądania, gdy rozchyla moje nogi i osiada między nimi, jakby to było jego miejsce.

Wyobrażam sobie, jak jego palce suną tam, gdzie zwykle był Ryan, ale wolniej, bardziej świadomie, wydobywając ze mnie dźwięki, jakich nigdy wcześniej nie wydałam, bo nikt nie dotykał mnie w ten sposób.

Potrząsam gwałtownie głową, zmuszając się do skupienia. Ale to nie pomaga—obrazy wracają raz za razem, coraz wyraźniejsze.

Pewnej nocy nie wytrzymuję już dłużej.

Ryan śpi głęboko, dom spowija cisza, a ja stoję w łazience, zaciskając dłonie na krawędzi umywalki, próbując oddychać przez ból między nogami, który nie ustępuje, cokolwiek bym zrobiła.

Patrzę na siebie w lustrze—rumiane policzki, ciemne oczy, kobieta na krawędzi czegoś niebezpiecznego i nieuniknionego.

„Nie rób tego”, szepczę rozpaczliwie do swojego odbicia. „Nie rób tego.”

Ale moja ręka już się porusza, wsuwając się pod gumkę piżamy i odnajdując wilgoć, która była tam cały dzień.

Zamykam oczy i natychmiast pojawia się twarz Cole’a—ten pewny siebie uśmiech, te niebieskie oczy płonące głodem skierowane wprost na mnie.

Wyobrażam go sobie za mną, przyciśniętego do moich pleców, podczas gdy jego oddech jest gorący na mojej szyi, a jego dłoń zastępuje moją.

„Myślałaś o tym, prawda?” Jego głos w mojej głowie jest niski i ochrypły od pożądania. „Myślałaś o mnie, leżąc obok niego.”

„Tak”, szepczę w pustej łazience.

„Taka niegrzeczna dziewczynka. Pokaż mi, jak bardzo tego chcesz.”

Moje palce poruszają się szybciej, zataczając kręgi i pieszcząc z narastającą desperacją, budując coś, czego potrzebuję bardziej niż oddechu.

Wyobrażam sobie go we mnie—głęboko, rozciągającego mnie w sposób, w jaki Ryan nigdy tego nie robił, jego biodra uderzające o moje z siłą, ręce ściskające mnie tak mocno, że zostawiłyby ślady, które bym pielęgnowała.

„Właśnie tak. Puść się dla mnie. Chcę usłyszeć, jak się rozpadniesz.”

Napięcie narasta, zwija się ciasno w moim brzuchu, a ja zagryzam wargę tak mocno, że czuję smak krwi, by nie krzyknąć. Jego imię rozbrzmiewa w mojej głowie jak modlitwa: Cole, Cole, Cole .

Orgazm wybucha we mnie zduszonym westchnieniem, uda drżą, plecy wyginają się w łuk, gdy fala rozkoszy przechodzi przeze mnie.

Przez jedną oślepiającą chwilę istnieje tylko czyste, przytłaczające uwolnienie—spełnienie, którego pragnęłam od tygodni, wreszcie osiągnięte.

Potem zapada cisza, a fantazja rozpływa się w nicość. Zostaję sama w łazience z dłonią między nogami, dysząc i drżąc po tym, jak szczytowałam, myśląc o najlepszym przyjacielu mojego męża.

Wina zalewa mnie z siłą lodowatej wody w żyłach.

Szarpnięciem wyciągam rękę i odkręcam kran, szorując palce tak długo, aż skóra robi się czerwona, potem surowa, jakby można było zmyć to, co się właśnie wydarzyło.

„Co z tobą nie tak?” syczę do siebie z wściekłością. „Co do diabła z tobą nie tak?”

Zakładam kran i wycieram ręce, zmuszając się, by spojrzeć w lustro jeszcze raz. Patrzy na mnie obca kobieta—nie rozpoznaję osoby, w którą się zmieniam, nie wiem, jak to zatrzymać, a najgorsze—nie wiem, czy chcę.

Wstyd, poczucie winy i nienawiść do siebie—żadne z nich nie jest silniejsze niż pożądanie, które pochłania mnie coraz bardziej każdego dnia.

Gaszę światło w łazience i wsuwam się z powrotem do łóżka obok męża, który się nie porusza, nie sięga po mnie i nie wie, co właśnie zrobiłam. Kanion zimnych prześcieradeł rozciąga się między nami, z każdym dniem coraz szerszy.

Wpatruję się w sufit i powtarzam sobie, że to się nie powtórzy, że postaram się bardziej, będę lepsza, będę żoną, której Ryan potrzebuje.

Ale już wiem, że kłamię.

Nie potrafię przestać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Dzwonek do drzwi rozbrzmiewa, przecinając popołudniową ciszę.

Wycieram ręce w kuchenną ściereczkę i przechodzę do drzwi wejściowych, rozpoznając znajomy zarys sylwetki za szybą—szerokie ramiona, pewna siebie postawa, która sprawia, że mój żołądek ściska się nerwowo, zanim jeszcze otworzę drzwi.

Cole stoi na ganku z papierową torbą, a ten swobodny uśmiech rozjaśnia mu twarz w chwili, gdy mnie widzi, ogrzewając coś we mnie, co nie powinno na niego tak reagować.

"Dostawa dla inwalidy," żartuje, podnosząc torbę z udawaną powagą. "Witaminy, suplementy, wszystko, co zalecił fizjoterapeuta."

Udaje mi się słabo zaśmiać. "Nie musiałeś sam ich przynosić."

"I przegapić okazję, żeby sprawdzić, jak się ma moja ulubiona pacjentka?" Mruga do mnie, a ten gest wywołuje we mnie nieodpowiedni dreszcz. "Poza tym, byłem w okolicy."

"Nigdy nie jesteś w okolicy. Mieszkasz dwadzieścia minut stąd."

"Dobrze, złapałaś mnie. Przyjechałem specjalnie." Wzrusza ramionami bez cienia wstydu. "Możesz mnie pozwać za to, że się troszczę."

Odsuwam się, żeby go wpuścić, boleśnie świadoma tego, jak musi się lekko obrócić, by zmieścić się w drzwiach, jak jego obecność natychmiast wypełnia przedpokój tą niebezpieczną energią, której nie potrafię zignorować.

Dobra wiadomość jest taka—Ryan chodzi już samodzielnie, nie ma już wózka inwalidzkiego zbierającego kurz w kącie. Jego ciało goi się szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał, lekarze są pod wrażeniem postępów. Poświęcenie Cole’a się opłaciło.

Ryan znów może chodzić, ale ciało goi się łatwiej niż dusza, a dystans między nami z każdym dniem się powiększa.

"Gdzie on jest?" pyta Cole, rozglądając się po cichym domu.

"W sypialni. Odpoczywa."

"Odpoczywa czy się chowa?"

Nie odpowiadam, bo oboje znamy prawdę.

"Zaraz do niego zajrzę." Unosi znowu torbę. "Kuchnia?"

Kiwnę głową i prowadzę go przez salon, przesadnie świadoma jego kroków za mną.

W kuchni biorę torbę z jego rąk, nasze palce muskają się przy przekazaniu i przez moje ramię przebiega prąd. Szybko się odwracam, kładę torbę na blacie i zaczynam rozpakowywać, moje ręce poruszają się automatycznie.

"Grace? Wszystko w porządku?"

"Tak." Mój głos brzmi zbyt napięcie, zbyt cienko, aż nazbyt oczywiście kłamię. "Po prostu jestem zmęczona."

"Ostatnio zawsze jesteś zmęczona."

"Dużo się dzieje."

"Wiem." Zawiesza głos, a ja czuję na sobie jego uważne, niebieskie spojrzenie. "Dlatego pytam."

Ściskam krawędź zlewu tak mocno, że aż bieleją mi knykcie, patrząc przez okno powyżej.

I wtedy pękam.

Łzy pojawiają się bez ostrzeżenia, na początku cicho, gdy wilgoć spływa mi po policzkach, potem moje ramiona zaczynają drżeć od wysiłku powstrzymywania szlochu.

Tygodnie odrzucenia i zimnych prześcieradeł, odwróconych pleców, tygodnie kochania mężczyzny, który nie potrafi na mnie spojrzeć, tygodnie pragnienia tego, czego nie mogę mieć—wszystko to wali się na mnie naraz.

Przyciskam dłoń do ust, próbując stłumić dźwięk, próbując zebrać się w sobie jeszcze przez kilka sekund, ale nie udaje się.

"Grace?" Głos Cole’a za mną jest miękki i zaniepokojony. "Hej, co się dzieje?"

Nie mogę się odwrócić, nie mogę pozwolić, żeby zobaczył mnie w takim stanie. "Nic mi nie jest," wykrztuszam między szlochami. "Daj mi chwilę."

"Nie jest ci nic." Jego kroki zbliżają się i czuję jego ciepło tuż za sobą. "Powiedz mi. Co się stało?"

Kręcę gwałtownie głową, wycierając twarz drżącymi dłońmi, próbując znaleźć słowa.

"Po prostu—" Mój głos załamuje się i urywa. "Czuję się niechciana."

Za mną zapada cisza, słucha, czeka aż dokończę.

"Staram się z Ryanem." Słowa wypływają ze mnie, zanim zdążę je powstrzymać, jak woda przez pękniętą tamę. "Każdego dnia staram się mu pomóc, wspierać go, być przy nim jak tylko mogę."

"Wiem, że tak."

"Ale im bardziej się staram, tym bardziej się ode mnie oddala." Zaciskam mocniej dłonie na zlewie. "Nie chce ze mną rozmawiać o niczym prawdziwym, nie dotyka mnie nawet przypadkiem, większość dni nie patrzy mi nawet w oczy."

"Grace..."

"Mam wrażenie, że samą swoją obecnością wszystko pogarszam." Ucieka mi szloch mimo starań. "Jakbym mu przypominała o wszystkim, co stracił, o wszystkim, czego uważa, że już nie może mi dać, o wszystkim, co jest między nami zepsute."

"To nieprawda."

"Naprawdę?" W końcu odwracam się do niego, z policzków płyną mi łzy. "Odskakuje, gdy go dotykam, Cole. Odskakuje . Jakbym była jakąś..."

Twarz Cole’a mięknie, pojawia się na niej cień bólu, jakby mój płacz sprawiał mu fizyczny ból.

"On walczy," mówi cicho. "To, co się stało... złamało w nim coś fundamentalnego."

"Wiem o tym. Myślisz, że tego nie wiem?" Wycieram policzki na próżno, bo łzy płyną dalej. "Ale jestem jego żoną. Powinnam móc pomóc, powinnam sprawić, że będzie lepiej, powinnam wystarczyć. A zamiast tego jestem po prostu... bezużyteczna."

"Nie jesteś bezużyteczna."

"To dlaczego tak się czuję?"

"Nie pogarszasz niczego," mówi w końcu z cichym przekonaniem. "Ryan ma szczęście, że cię ma. Większe, niż wie czy na jakie zasługuje teraz."

"On nie czuje się szczęściarzem."

"Jesteś najlepszą rzeczą w jego życiu, Grace." Cole przesuwa się bliżej, tak blisko, że czuję jego zapach. "Nawet jeśli teraz tego nie widzi."

Chcę mu desperacko uwierzyć, chcę przyjąć ten komfort, który mi oferuje.

"Nie jesteś niechciana," powtarza, tym razem łagodniej, z nutą, której nie potrafię rozpoznać. "Nawet w najmniejszym stopniu. Każdy mężczyzna dałby wszystko, żeby mieć taką kobietę jak ty."

Nasze spojrzenia się spotykają i trwają w sobie, chwila rozciąga się jak toffi, słodka i niebezpieczna. Czas zwalnia, gdy jego wzrok na ułamek sekundy pada na moje usta, tak szybko, że prawie to umykam.

Ale jednak nie umknęło.

Mój oddech zamiera, a serce wali mi w piersi z nagłą siłą. Jest tak blisko, że mogłabym go dotknąć, tak blisko, że wystarczyłby jeden drobny ruch, żeby wszystko się zmieniło.

Wtedy—kroki na korytarzu.

Odwracam się gwałtownie, serce podchodzi mi do gardła, gdy kroki zatrzymują się, trwają przez dłuższą chwilę, po czym oddalają. Gdzieś w głębi domu zamyka się drzwi miękkim kliknięciem.

Ryan.

Ryan był na korytarzu, usłyszał wszystko.

Żołądek opada mi do samej podłogi, krew odpływa z twarzy.

"Grace..." zaczyna Cole niepewnie.

"Usłyszał nas." Mój głos jest ledwie szeptem. "Usłyszał, co powiedziałam, usłyszał ciebie—"

"Usłyszał, że czujesz się niechciana," mówi ostrożnie Cole, ale w jego głosie brak przekonania. "To wszystko. Nic ważnego."

"To nie wszystko." Przyciskam dłonie do twarzy, ogarnia mnie narastająca panika. "To, jak staliśmy, jak patrzyliśmy na siebie. Jeśli zobaczył..."

"Nic nie zobaczył. Nie było na co patrzeć."

Ale oboje wiemy, że to nie do końca prawda. Było coś—chwila, iskra, magnetyczne przyciąganie między nami, którego nie powinno być między zamężną kobietą a najlepszym przyjacielem jej męża.

"Powinnam do niego zajrzeć," udaje mi się w końcu wydusić, choć nogi mam jak z waty.

"Tak." Cole przeczesuje włosy ręką w wyraźnym rozdrażnieniu. "Pewnie powinienem już iść. Powiedz Ryanowi, że jutro przyjdę na rehabilitację."

Wychodzi bez odwracania się, a ja stoję sama w kuchni z wciąż bijącym sercem, zastanawiając się, czy właśnie wszystko zaprzepaściłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Our Three-Way Marriage

Our Three-Way Marriage

55 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

55

Treść

Aa