Drzwi windy otworzyły się, odsłaniając ciało oparte o lustrzaną ścianę.
"Czy jest martwy?" Sameera mówiła szeptem, jej oczy skupione na nieprzytomnym mężczyźnie z zafascynowaniem śmiercią. Jego nogi zostały rozpostarte przed nim, głowa opuszczona na ścianę. Jego usta zwisały lekko otwarte, cienka linia śliny spływała z kącika do jego brody. Jasne światło z góry oświetlało bezpośrednio jego odwróconą twarz, a Sam nie mogła nie zauważyć, jak przystojny był, z klasycznie wyrzeźbionymi kośćmi policzkowymi, mocną szczęką i przyjemnie ułożonymi rysami.
"Nie, powinniśmy poczekać na kolejną windę." Yash przewrócił nosem na silny zapach unoszący się z wnętrza windy.
"Czujesz?" Yash wskierzył palcem na śpiącego mężczyznę. "Ten idiota jest pijany i pewnie zasnął w drodze do mieszkania."
Sam wąchała i rzeczywiście, cuchnienie alkoholu i coś, co podejrzanie pachniało jak wymiociny, uderzyło jej w nozdrza.
"Uch, to obrzydliwe."
Mężczyzna jęknął, przesunął głowę na klatkę piersiową, nogami nerwowo drżącymi. Szybko się uspokoił i ponownie zasnął, delikatne chrapanie wypełniając przestrzeń. Był ubrany w czarny garnitur biznesowy, który wydawał się mocnym kontrastem do obecnego obrazu pijanego człowieka.
Prawdopodobnie jakiś młody szpaner, który wypił za dużo po godzinach pracy. Biorąc pod uwagę, że dzisiaj jest dopiero wtorek, a poziom upojenia, który doprowadził do tej chwili, czekał go potworny kac w pracy jutro.
"Chodź," Yash objął ręką jej biceps, odciągając ją. Podniósł czekające obok drzwi walizkę i pokazał Sam, żeby sięgnęła po mniejszy bagaż. "Pójdziemy schodami. Moje mieszkanie jest na siódmym piętrze, więc to nie powinno być zbyt męczące."
Wyczerpana po osiemnastu godzinach samolotu, plus dodatkowe dwie godziny spędzone na nawigowaniu po koszmarze, którym jest system komunikacji miejskiej w Nowym Jorku; nerwy Sama protestowały przeciwko pomysłowi dodatkowego wysiłku. Poza tym, jakim cudem Yash spodziewał się przenieść pięć walizek na siódmym piętrze?
"Poczekaj, Yash!" Chwyciła brzeg drzwi, żeby je zatrzymać przed zamknięciem, i przesunęła swoją walizkę o brzeg. "Skorzystajmy z windy; jestem zbyt zmęczona na schody dziś wieczorem."
"Czy ty na poważnie? Chcesz jechać z nim?" Spojrzał na nią z niedowierzaniem i wskazał palcem na rozłożonego mężczyznę. "Zapomnij o tym. Biorę cię na plecy, a później wrócę po twoje rzeczy."
Był tego pewien. Jako zapalony miłośnik fitnessu, Yash ćwiczył regularnie, a mocne mięśnie ramion i barków, wystające spod koszulki, o tym świadczyły. Prawdopodobnie był w stanie z łatwością zabrać ją i dwie walizki.
Odpowiedział na tym punkcie stawiając walizkę i zbliżając się, ale Sam nie dała się namówić. Odepchnęła się, kładąc rękę na jego piersi, żeby zatrzymać go, jej brązowe oczy ostrzegająco mrygały. "Nawet o tym nie myśl."
"W takim razie przygotuj się na wspinaczkę," skrzyżował ramiona na piersi w uniwersalnym geście męskiej upartości. "Bo nie ma szans, żebyś jechała z nim."
Opanowała chęć przekręcenia oczami, zastanawiając się po raz kolejny, dlaczego zdecydowała się zamieszkać z nim, zamiast znaleźć własne miejsce. Yash był kwintesencją nadopiekuńczego starszego brata, jego upór stale kolidował z jej asertywną naturą.
Wydawało się to dobrym pomysłem w momencie, gdy przyszło jej powiadomić rodziców o opuszczeniu Mumbaju. Z pewnością to złagodziło wiele ich lęków związanych z myślą, że ich ostatnie dziecko i jedyna córka przeprowadza się na inny kontynent, podejmuje nową pracę i zasadniczo zaczyna nowe życie.
Kiedy wspomniała, że praca jest w Nowym Jorku i zamierza zamieszkać u Yasha, Parvati Bhatt od razu wzięła telefon, by przekazać długą listę instrukcji synowi, dotyczących ochrony jego siostry. Dopiero po tym uległa i zmusiła swojego męża do zgody.
Chciałaby, żeby była to jej inny brat, Amir – spokojniejszy z rodzeństwa – u którego mogłaby się zatrzymać, ale niestety mieszkał w Kanadzie.
"Słuchaj," Sam głęboko odetchnęła, starając się wyrzucić irytację i podniosła palec, żeby podkreślić swoje argumenty. "Po pierwsze, on jest nieszkodliwy – śpi, z miłością świętą. Po drugie, musimy znosić smród najwyżej przez dwie minuty. Po trzecie, jeśli spróbuje cokolwiek, zawsze możesz mu ślepić, żeby wrócił do świata śpiących."
Podniosła czwarty palec, przekazując ostatni argument. "Możemy zabrać wszystkie moje rzeczy w jednym kawałku; w końcu będę mogła wziąć prysznic i zdrzemnąć się."
Yash rozważył jej argumenty i westchnął. "Dobrze. Ale stój z dala od niego, jak najdalej, dopóki nie przeniosę reszty twoich rzeczy do środka."
Mrużąc oko na upartą siostrę, wskazał na krzesło naprzeciwko, poczekał, aż siądzie, zanim ruszył po resztę bagaży.
Tym razem Sam naprawdę przewróciła oczami. To było absolutnie absurdalne, ale skoro oznaczało, że odniosła sukces, zgodziła się. Ponadto, usiąść było doskonałym pomysłem, ponieważ jej obolałe nogi westchnęły z ulgą.
Spojrzała z powrotem na mężczyznę, zastanawiając się, kim jest i jaka jest historia za jego przystojną twarzą. Obserwowanie ludzi i poznawanie powodów, dla których się zachowują, było czymś, co lubiła robić w wolnym czasie. Jeszcze na studiach prawie zdecydowała się na psychologię, ale ostatecznie wybrała swoją inną pasję, zarządzanie przedsiębiorstwem.
Ten garnitur nie był tani, a Rolex, który zauważyła na jego prawym nadgarstku, mógłby spokojnie opłacić jej czesne na uniwersytecie kilkadziesiąt razy. Trzeźwy prawdopodobnie był zapatrzonym w siebie milionerem, zadowolonym z nicnierobienia oprócz wydawania pieniędzy tatusia, picia i zabaw z kobietami... albo mężczyznami dla przyjemności.
Yash wrócił, taszcząc resztę bagażu. Rzucił ostatnie spojrzenie na milionerowskiego dzieciaka, wszedł do windy i postawił walizki, wyglądając jakby wciągnął kwas. Sam przeszła, żeby dołączyć do niego, uwolniła drzwi, które ponownie się zamyknęły. Powietrze zdawało się zagęszczać zapachem, resztki posiłku z samolotu groziły powrotem.
"Ach, co za smród." Jej próba żartu została przyjęta mrocznym spojrzeniem.
"Nie możesz narzekać, to ty zabiegałeś o tę zabawę." Yash nacisnął przycisk do ich piętra i odsunął się, prawie wpychając Sama w ścianę.
"Żartowałam." Przekręciła oczami na Yasha. "Serio, musisz się rozluźnić, braciszku."
"Haha. Teraz zamknij się, próbuję nie oddychać."
"Znasz go?" Jej oczy zatrzymały się na śpiącym mężczyźnie. Z bliska zauważyła, że jego włosy nie były dokładnie blond, raczej mieszanką kilku jasnobrązowych odcieni, dłuższe na środku. Z nudów zmierzyła się z pragnieniem poznania koloru jego oczu. Czy będą niebieskie, zielone, czy brązowe, jak jej?
"Tak," niechętne przyznanie sprawiło, że spojrzała na Yasha. "Widziałem go wcześniej. Zazwyczaj spotykam go, kiedy oboje wychodzimy do pracy. Myślałem, że jest porządnym gościem, ale wygląda na to, że się myliłem."
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Oh?" Nowa informacja wzbudziła zainteresowanie. "Jak on się nazywa?"
"Szczerze mówiąc, kompletnie nie mam pojęcia. Nigdy do siebie nie rozmawialiśmy, a wszyscy po prostu pilnują swoich spraw, wiesz?"
Dotarli na swoje piętro. Yash wydobył swoje klucze z tylnej kieszeni jeansów i rzucił je jej. "Weź tyle, ile możesz i idź naprzód. To numer 703." Trzymała klucze, ale nie próbowała wysiąść. W jakiś sposób wiedza, że był ulotnym znajomym Yasha, wzbudziła w niej chęć pomocy. Co jeśli się przewróci i udusi się we własnym wymiocinach? Albo co jeśli zostanie okradziony, będąc nieprzytomnym, albo co gorsza?
"Co jest?" Yash zatrzymał się w trakcie przepychania walizek po korytarzu i spojrzał na nią z zdziwionym spojrzeniem, które szybko zmieniło się na niewiarę w jej wyrazie. "Nie, nie ma mowy!"
"Nic nie powiedziałam!" Sam protestowała.
"Wiem, jak wygląda ten wyraz, Sameera. To ten, który pojawia się, gdy wymyślasz coś nierealnego." Wyprostował się i spojrzał na nią ze złością. "To spojrzenie dobrej Samarytanki i nie, nie pomożemy temu gościowi."
"Ja nie mam takiego spojrzenia." Fruwała nosem, kiwając głową w górę. "Ale nie możemy go tu po prostu zostawić, Yash. Może się zranić."
"No cóż, nie powinien się naćpać."
"Mówiłeś, że to porządny gość. Może coś się stało, co sprawiło, że zdecydował się na to, co zrobił. Może dostał jakieś złe wieści."
"Miałem wrażenie, że to porządny gość." Yash westchnął i ucisnął mostek nosowy. "Sam, proszę, zostaw to w spokoju?"
Bogacz wydał kolejne jęknięcie. "Ślub...," swatał powietrze, kręcąc głową z boku na bok. "Nicola... muszę iść."
Rodzeństwo wymieniło spojrzenie. Sam zastanawiała się, kim jest Nicola. Dziewczyną czy narzeczoną? Wspomniał o ślubie, więc było możliwe, że mogła to być jego narzeczona. Może mieli kłótnię albo się rozstali, i sięgnął po alkohol, aby złagodzić cierpienie.
W każdym razie Yash się mylił. Nikt nie zasługiwał na spędzanie nocy nieprzytomnym w kałuży własnych wymiocin.
Sam stanęła na swoim i rzuciła klucze z powrotem do Yasha, a następnie ruszyła w stronę nieznajomego. Pochyliła się nad nim, ciemne włosy opadając na jej twarz, opadając na jego klatkę piersiową.
"Sam," ton Yasha brzmiał zarówno zirytowanym jak i zdenerwowanym. "Ten gość waży pewnie dwa razy tyle co ty."
Zignorowała go, zbierając włosy do góry i spinając je w kucyk, który zabezpieczyła gumką do włosów na nadgarstku. Podwinęła rękawy z bawełnianej koszuli, położyła dłonie na jego ramionach, zaskoczona uczuciem mocnych mięśni pod materiałem i pociągnęła.
Nie ruszył się. Spróbowała jeszcze raz, rozstawiając stopy szeroko, i tym razem poruszył się, chwiejąc się do przodu i przewracając ją na tyłek.
"Oh, na litość boską!" Yash podszedł do przodu, złapał go zanim oboje nie spadli na ziemię i wyniósł go spod Sama. Oddał jej z powrotem swoje klucze i rozkazał otworzyć drzwi.
Sam wybiegła w pośpiechu po korytarzu, spoglądając na drzwi podczas przechodzenia. Zatrzymała się przy właściwych drzwiach i wsunęła kartę kluczową, otwierając je. Mieszkanie było mroczne, a ona ustąpiła miejsca Yashowi, który niósł nieznajomego na jednym ramieniu i wszedł do salonu.
"Światło!"
Światło zaświeciło, zalewając mieszkanie miękkim żółtym blaskiem. Sam salon był niemal tak duży jak boisko do krykieta, z jednym końcem całkowicie zasłoniętym oknami od podłogi do sufitu, oferującym przepiękny widok na miasto poniżej. Przestrzeń jadalna i kuchnia były otwarte na salon, oddzielone jedynie półściennikiem. Na kremowych ścianach wisiało kilka nowoczesnych obrazów, na całej podłodze leżał gruby, beżowy dywan. Na innym ścianie wisiał ogromny telewizor, otoczony beżową i białą sofą.
Yash położył mężczyznę na kanapie i spojrzał na jego poplamioną koszulkę. "Do licha, to było ulubione ubranie. Jeśli zwymiotuje na moim meblu, będziesz musiał je wymienić."
"Zrobię twoje pranie przez miesiąc," uśmiech Sama potrafił roztopić stal. "Ale dzięki, że mu pomogłeś."
Odsunął się i skierował do kuchni, ale nie zanim Sam dostrzegła uśmiech przemykający po kątach jego ust.
Uklęknęła przed sofą, przesuwając wzrokiem po mężczyźnie. Wyglądał na spokojnie śpiącego, długie rzęsy trącące o rumiane policzki.
Wzniósł się w niej nieuzasadniony impuls pomasowania tych policzków, ale to zdusiła.
"Nie rób czegoś dziwnego, Sameera." Yash zbliżył się i podał jej szklankę wypełnioną wodą. "Podtrzymam mu głowę, spróbuję go trochę napoić."
"Dobra."
Usiadła na końcu kanapy, czekając aż jego głowa się uniesie, a następnie przystawiła szklankę do jego ust. Gdy płyn dotknął jego warg, rozchylił usta i wypił wodę, jakby umierał z pragnienia.
"Więcej," szepnął, chwytając błędnie jej nadgarstek zamiast szklanki. Jego palce zamknęły się na jej nadgarstku, ciepłe i silne. Skóra Sama mrowiła na dotyk, lekkie porażki biegnące od punktu kontaktu prosto do jej mózgu. "Proszę."
"Dobierzemy więcej," szeptem odpowiedziała, przenosząc szklankę do swojej wolnej ręki. "Nic się nie martw."
Westchnął, rozluźniając uścisk. Sam spotkała się z oczami Yasha, a on skinął głową, zabierając szklankę do kuchni.
Spojrzała znów w dół, a on patrzył na nią przez nieostre, przekrwione oczy, jasne brwi zmarszczone.
"Kim jesteś?" Szeptał.
"Hej, kolego, jestem Sam," uśmiechnęła się do niego. "Cieszę się, że się obudziłeś."
"Ja nie jestem Kolego," brzmiał niepewnie, potrząsając głową, pogrążony w myślach. Rozjaśnił się, gdy wpadł na pewien pomysł. "Jestem Ryan."
Uśmiech Sama się rozszerzył. "Miło mi cię poznać, Ryan."
Jego wargi ukształtowały piękny uśmiech. "Jesteś piękna, nie jak Nicky..." Uśmiech osłabł na wspomnienie tego imienia. Jego twarz była interesującym zestawieniem emocji - wyglądał na zdezorientowanego, wściekłego i smutnego, wszystko w ciągu minuty. "Nicky kłamała."
Miał złamane serce. Zgadła Sam. Jej serce zlśniło się z nim, znając zbyt dobrze ból utraty kogoś bliskiego sercu i potrzebę ucieczki przed tym przygnębiającym doświadczeniem. Niezależnie od tego, czy był to rozstanie czy śmierć, ból był bolesny. Ryan wybrał alkohol jako ucieczkę.
Ona wybrała nowy kontynent jako swoją.
Yash wrócił z wodą. "Obudził się?"
"Tak," odpowiedziała nie odrywając oczu od Ryana. Coś w jego spojrzeniu ją zatrzymało, intensywność, z jaką się na nią patrzył, nie zauważając nawet Yasha, sprawiało, że wydawało się, że oni dwoje istnieją w swoim własnym świecie. "Tak, jest."
"Tutaj," Yash wcisnął jej szklankę.
Chwytając szklankę, przystawiła ją do ust Ryana. "Wypij."
Podniósł się na łokciu, a druga ręka sięgnęła, aby przykryć jej dłoń sięgającą szklanki, przyciągając ją do swoich ust. Sam była świadoma, że Yash przenosi się z jednej nogi na drugą, gotowy interweniować w przypadku jakichkolwiek dziwactw Ryana.
On pił, tym razem znacznie wolniej, nigdy nie przerywając kontaktu wzrokowego, dopóki szklanka nie była pusta.
"Dziękuję." Ryan puścił jej rękę i położył się z powrotem, opuszczone powieki drżały, zanurzając się w spokojnym śnie w ciągu kilku sekund.
Przesuń w górę, aby kontynuować