Drzwi windy otworzyły się, odsłaniając ciało oparte o lustrzaną ścianę.
"Czy jest martwy?" Sameera mówiła szeptem, jej oczy skupione na nieprzytomnym mężczyźnie z zafascynowaniem śmiercią. Jego nogi zostały rozpostarte przed nim, głowa opuszczona na ścianę. Jego usta zwisały lekko otwarte, cienka linia śliny spływała z kącika do jego brody. Jasne światło z góry oświetlało bezpośrednio jego odwróconą twarz, a Sam nie mogła nie zauważyć, jak przystojny był, z klasycznie wyrzeźbionymi kośćmi policzkowymi, mocną szczęką i przyjemnie ułożonymi rysami.
"Nie, powinniśmy poczekać na kolejną windę." Yash przewrócił nosem na silny zapach unoszący się z wnętrza windy.
"Czujesz?" Yash wskierzył palcem na śpiącego mężczyznę. "Ten idiota jest pijany i pewnie zasnął w drodze do mieszkania."
Sam wąchała i rzeczywiście, cuchnienie alkoholu i coś, co podejrzanie pachniało jak wymiociny, uderzyło jej w nozdrza.
"Uch, to obrzydliwe."
Mężczyzna jęknął, przesunął głowę na klatkę piersiową, nogami nerwowo drżącymi. Szybko się uspokoił i ponownie zasnął, delikatne chrapanie wypełniając przestrzeń. Był ubrany w czarny garnitur biznesowy, który wydawał się mocnym kontrastem do obecnego obrazu pijanego człowieka.
Prawdopodobnie jakiś młody szpaner, który wypił za dużo po godzinach pracy. Biorąc pod uwagę, że dzisiaj jest dopiero wtorek, a poziom upojenia, który doprowadził do tej chwili, czekał go potworny kac w pracy jutro.
"Chodź," Yash objął ręką jej biceps, odciągając ją. Podniósł czekające obok drzwi walizkę i pokazał Sam, żeby sięgnęła po mniejszy bagaż. "Pójdziemy schodami. Moje mieszkanie jest na siódmym piętrze, więc to nie powinno być zbyt męczące."
Wyczerpana po osiemnastu godzinach samolotu, plus dodatkowe dwie godziny spędzone na nawigowaniu po koszmarze, którym jest system komunikacji miejskiej w Nowym Jorku; nerwy Sama protestowały przeciwko pomysłowi dodatkowego wysiłku. Poza tym, jakim cudem Yash spodziewał się przenieść pięć walizek na siódmym piętrze?
"Poczekaj, Yash!" Chwyciła brzeg drzwi, żeby je zatrzymać przed zamknięciem, i przesunęła swoją walizkę o brzeg. "Skorzystajmy z windy; jestem zbyt zmęczona na schody dziś wieczorem."
"Czy ty na poważnie? Chcesz jechać z nim?" Spojrzał na nią z niedowierzaniem i wskazał palcem na rozłożonego mężczyznę. "Zapomnij o tym. Biorę cię na plecy, a później wrócę po twoje rzeczy."
Był tego pewien. Jako zapalony miłośnik fitnessu, Yash ćwiczył regularnie, a mocne mięśnie ramion i barków, wystające spod koszulki, o tym świadczyły. Prawdopodobnie był w stanie z łatwością zabrać ją i dwie walizki.
Odpowiedział na tym punkcie stawiając walizkę i zbliżając się, ale Sam nie dała się namówić. Odepchnęła się, kładąc rękę na jego piersi, żeby zatrzymać go, jej brązowe oczy ostrzegająco mrygały. "Nawet o tym nie myśl."
"W takim razie przygotuj się na wspinaczkę," skrzyżował ramiona na piersi w uniwersalnym geście męskiej upartości. "Bo nie ma szans, żebyś jechała z nim."
Opanowała chęć przekręcenia oczami, zastanawiając się po raz kolejny, dlaczego zdecydowała się zamieszkać z nim, zamiast znaleźć własne miejsce. Yash był kwintesencją nadopiekuńczego starszego brata, jego upór stale kolidował z jej asertywną naturą.
Wydawało się to dobrym pomysłem w momencie, gdy przyszło jej powiadomić rodziców o opuszczeniu Mumbaju. Z pewnością to złagodziło wiele ich lęków związanych z myślą, że ich ostatnie dziecko i jedyna córka przeprowadza się na inny kontynent, podejmuje nową pracę i zasadniczo zaczyna nowe życie.
Kiedy wspomniała, że praca jest w Nowym Jorku i zamierza zamieszkać u Yasha, Parvati Bhatt od razu wzięła telefon, by przekazać długą listę instrukcji synowi, dotyczących ochrony jego siostry. Dopiero po tym uległa i zmusiła swojego męża do zgody.
Chciałaby, żeby była to jej inny brat, Amir – spokojniejszy z rodzeństwa – u którego mogłaby się zatrzymać, ale niestety mieszkał w Kanadzie.
"Słuchaj," Sam głęboko odetchnęła, starając się wyrzucić irytację i podniosła palec, żeby podkreślić swoje argumenty. "Po pierwsze, on jest nieszkodliwy – śpi, z miłością świętą. Po drugie, musimy znosić smród najwyżej przez dwie minuty. Po trzecie, jeśli spróbuje cokolwiek, zawsze możesz mu ślepić, żeby wrócił do świata śpiących."
Podniosła czwarty palec, przekazując ostatni argument. "Możemy zabrać wszystkie moje rzeczy w jednym kawałku; w końcu będę mogła wziąć prysznic i zdrzemnąć się."
Yash rozważył jej argumenty i westchnął. "Dobrze. Ale stój z dala od niego, jak najdalej, dopóki nie przeniosę reszty twoich rzeczy do środka."
Mrużąc oko na upartą siostrę, wskazał na krzesło naprzeciwko, poczekał, aż siądzie, zanim ruszył po resztę bagaży.
Tym razem Sam naprawdę przewróciła oczami. To było absolutnie absurdalne, ale skoro oznaczało, że odniosła sukces, zgodziła się. Ponadto, usiąść było doskonałym pomysłem, ponieważ jej obolałe nogi westchnęły z ulgą.
Spojrzała z powrotem na mężczyznę, zastanawiając się, kim jest i jaka jest historia za jego przystojną twarzą. Obserwowanie ludzi i poznawanie powodów, dla których się zachowują, było czymś, co lubiła robić w wolnym czasie. Jeszcze na studiach prawie zdecydowała się na psychologię, ale ostatecznie wybrała swoją inną pasję, zarządzanie przedsiębiorstwem.
Ten garnitur nie był tani, a Rolex, który zauważyła na jego prawym nadgarstku, mógłby spokojnie opłacić jej czesne na uniwersytecie kilkadziesiąt razy. Trzeźwy prawdopodobnie był zapatrzonym w siebie milionerem, zadowolonym z nicnierobienia oprócz wydawania pieniędzy tatusia, picia i zabaw z kobietami... albo mężczyznami dla przyjemności.
Yash wrócił, taszcząc resztę bagażu. Rzucił ostatnie spojrzenie na milionerowskiego dzieciaka, wszedł do windy i postawił walizki, wyglądając jakby wciągnął kwas. Sam przeszła, żeby dołączyć do niego, uwolniła drzwi, które ponownie się zamyknęły. Powietrze zdawało się zagęszczać zapachem, resztki posiłku z samolotu groziły powrotem.
"Ach, co za smród." Jej próba żartu została przyjęta mrocznym spojrzeniem.
"Nie możesz narzekać, to ty zabiegałeś o tę zabawę." Yash nacisnął przycisk do ich piętra i odsunął się, prawie wpychając Sama w ścianę.
"Żartowałam." Przekręciła oczami na Yasha. "Serio, musisz się rozluźnić, braciszku."
"Haha. Teraz zamknij się, próbuję nie oddychać."
"Znasz go?" Jej oczy zatrzymały się na śpiącym mężczyźnie. Z bliska zauważyła, że jego włosy nie były dokładnie blond, raczej mieszanką kilku jasnobrązowych odcieni, dłuższe na środku. Z nudów zmierzyła się z pragnieniem poznania koloru jego oczu. Czy będą niebieskie, zielone, czy brązowe, jak jej?
"Tak," niechętne przyznanie sprawiło, że spojrzała na Yasha. "Widziałem go wcześniej. Zazwyczaj spotykam go, kiedy oboje wychodzimy do pracy. Myślałem, że jest porządnym gościem, ale wygląda na to, że się myliłem."
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Oh?" Nowa informacja wzbudziła zainteresowanie. "Jak on się nazywa?"
"Szczerze mówiąc, kompletnie nie mam pojęcia. Nigdy do siebie nie rozmawialiśmy, a wszyscy po prostu pilnują swoich spraw, wiesz?"
Dotarli na swoje piętro. Yash wydobył swoje klucze z tylnej kieszeni jeansów i rzucił je jej. "Weź tyle, ile możesz i idź naprzód. To numer 703." Trzymała klucze, ale nie próbowała wysiąść. W jakiś sposób wiedza, że był ulotnym znajomym Yasha, wzbudziła w niej chęć pomocy. Co jeśli się przewróci i udusi się we własnym wymiocinach? Albo co jeśli zostanie okradziony, będąc nieprzytomnym, albo co gorsza?
"Co jest?" Yash zatrzymał się w trakcie przepychania walizek po korytarzu i spojrzał na nią z zdziwionym spojrzeniem, które szybko zmieniło się na niewiarę w jej wyrazie. "Nie, nie ma mowy!"
"Nic nie powiedziałam!" Sam protestowała.
"Wiem, jak wygląda ten wyraz, Sameera. To ten, który pojawia się, gdy wymyślasz coś nierealnego." Wyprostował się i spojrzał na nią ze złością. "To spojrzenie dobrej Samarytanki i nie, nie pomożemy temu gościowi."
"Ja nie mam takiego spojrzenia." Fruwała nosem, kiwając głową w górę. "Ale nie możemy go tu po prostu zostawić, Yash. Może się zranić."
"No cóż, nie powinien się naćpać."
"Mówiłeś, że to porządny gość. Może coś się stało, co sprawiło, że zdecydował się na to, co zrobił. Może dostał jakieś złe wieści."
"Miałem wrażenie, że to porządny gość." Yash westchnął i ucisnął mostek nosowy. "Sam, proszę, zostaw to w spokoju?"
Bogacz wydał kolejne jęknięcie. "Ślub...," swatał powietrze, kręcąc głową z boku na bok. "Nicola... muszę iść."
Rodzeństwo wymieniło spojrzenie. Sam zastanawiała się, kim jest Nicola. Dziewczyną czy narzeczoną? Wspomniał o ślubie, więc było możliwe, że mogła to być jego narzeczona. Może mieli kłótnię albo się rozstali, i sięgnął po alkohol, aby złagodzić cierpienie.
W każdym razie Yash się mylił. Nikt nie zasługiwał na spędzanie nocy nieprzytomnym w kałuży własnych wymiocin.
Sam stanęła na swoim i rzuciła klucze z powrotem do Yasha, a następnie ruszyła w stronę nieznajomego. Pochyliła się nad nim, ciemne włosy opadając na jej twarz, opadając na jego klatkę piersiową.
"Sam," ton Yasha brzmiał zarówno zirytowanym jak i zdenerwowanym. "Ten gość waży pewnie dwa razy tyle co ty."
Zignorowała go, zbierając włosy do góry i spinając je w kucyk, który zabezpieczyła gumką do włosów na nadgarstku. Podwinęła rękawy z bawełnianej koszuli, położyła dłonie na jego ramionach, zaskoczona uczuciem mocnych mięśni pod materiałem i pociągnęła.
Nie ruszył się. Spróbowała jeszcze raz, rozstawiając stopy szeroko, i tym razem poruszył się, chwiejąc się do przodu i przewracając ją na tyłek.
"Oh, na litość boską!" Yash podszedł do przodu, złapał go zanim oboje nie spadli na ziemię i wyniósł go spod Sama. Oddał jej z powrotem swoje klucze i rozkazał otworzyć drzwi.
Sam wybiegła w pośpiechu po korytarzu, spoglądając na drzwi podczas przechodzenia. Zatrzymała się przy właściwych drzwiach i wsunęła kartę kluczową, otwierając je. Mieszkanie było mroczne, a ona ustąpiła miejsca Yashowi, który niósł nieznajomego na jednym ramieniu i wszedł do salonu.
"Światło!"
Światło zaświeciło, zalewając mieszkanie miękkim żółtym blaskiem. Sam salon był niemal tak duży jak boisko do krykieta, z jednym końcem całkowicie zasłoniętym oknami od podłogi do sufitu, oferującym przepiękny widok na miasto poniżej. Przestrzeń jadalna i kuchnia były otwarte na salon, oddzielone jedynie półściennikiem. Na kremowych ścianach wisiało kilka nowoczesnych obrazów, na całej podłodze leżał gruby, beżowy dywan. Na innym ścianie wisiał ogromny telewizor, otoczony beżową i białą sofą.
Yash położył mężczyznę na kanapie i spojrzał na jego poplamioną koszulkę. "Do licha, to było ulubione ubranie. Jeśli zwymiotuje na moim meblu, będziesz musiał je wymienić."
"Zrobię twoje pranie przez miesiąc," uśmiech Sama potrafił roztopić stal. "Ale dzięki, że mu pomogłeś."
Odsunął się i skierował do kuchni, ale nie zanim Sam dostrzegła uśmiech przemykający po kątach jego ust.
Uklęknęła przed sofą, przesuwając wzrokiem po mężczyźnie. Wyglądał na spokojnie śpiącego, długie rzęsy trącące o rumiane policzki.
Wzniósł się w niej nieuzasadniony impuls pomasowania tych policzków, ale to zdusiła.
"Nie rób czegoś dziwnego, Sameera." Yash zbliżył się i podał jej szklankę wypełnioną wodą. "Podtrzymam mu głowę, spróbuję go trochę napoić."
"Dobra."
Usiadła na końcu kanapy, czekając aż jego głowa się uniesie, a następnie przystawiła szklankę do jego ust. Gdy płyn dotknął jego warg, rozchylił usta i wypił wodę, jakby umierał z pragnienia.
"Więcej," szepnął, chwytając błędnie jej nadgarstek zamiast szklanki. Jego palce zamknęły się na jej nadgarstku, ciepłe i silne. Skóra Sama mrowiła na dotyk, lekkie porażki biegnące od punktu kontaktu prosto do jej mózgu. "Proszę."
"Dobierzemy więcej," szeptem odpowiedziała, przenosząc szklankę do swojej wolnej ręki. "Nic się nie martw."
Westchnął, rozluźniając uścisk. Sam spotkała się z oczami Yasha, a on skinął głową, zabierając szklankę do kuchni.
Spojrzała znów w dół, a on patrzył na nią przez nieostre, przekrwione oczy, jasne brwi zmarszczone.
"Kim jesteś?" Szeptał.
"Hej, kolego, jestem Sam," uśmiechnęła się do niego. "Cieszę się, że się obudziłeś."
"Ja nie jestem Kolego," brzmiał niepewnie, potrząsając głową, pogrążony w myślach. Rozjaśnił się, gdy wpadł na pewien pomysł. "Jestem Ryan."
Uśmiech Sama się rozszerzył. "Miło mi cię poznać, Ryan."
Jego wargi ukształtowały piękny uśmiech. "Jesteś piękna, nie jak Nicky..." Uśmiech osłabł na wspomnienie tego imienia. Jego twarz była interesującym zestawieniem emocji - wyglądał na zdezorientowanego, wściekłego i smutnego, wszystko w ciągu minuty. "Nicky kłamała."
Miał złamane serce. Zgadła Sam. Jej serce zlśniło się z nim, znając zbyt dobrze ból utraty kogoś bliskiego sercu i potrzebę ucieczki przed tym przygnębiającym doświadczeniem. Niezależnie od tego, czy był to rozstanie czy śmierć, ból był bolesny. Ryan wybrał alkohol jako ucieczkę.
Ona wybrała nowy kontynent jako swoją.
Yash wrócił z wodą. "Obudził się?"
"Tak," odpowiedziała nie odrywając oczu od Ryana. Coś w jego spojrzeniu ją zatrzymało, intensywność, z jaką się na nią patrzył, nie zauważając nawet Yasha, sprawiało, że wydawało się, że oni dwoje istnieją w swoim własnym świecie. "Tak, jest."
"Tutaj," Yash wcisnął jej szklankę.
Chwytając szklankę, przystawiła ją do ust Ryana. "Wypij."
Podniósł się na łokciu, a druga ręka sięgnęła, aby przykryć jej dłoń sięgającą szklanki, przyciągając ją do swoich ust. Sam była świadoma, że Yash przenosi się z jednej nogi na drugą, gotowy interweniować w przypadku jakichkolwiek dziwactw Ryana.
On pił, tym razem znacznie wolniej, nigdy nie przerywając kontaktu wzrokowego, dopóki szklanka nie była pusta.
"Dziękuję." Ryan puścił jej rękę i położył się z powrotem, opuszczone powieki drżały, zanurzając się w spokojnym śnie w ciągu kilku sekund.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rok później
Ryan zastanawiał się, czy dzisiaj będzie dniem, kiedy Bradford Silverton w końcu straci panowanie nad sobą.
Usiadł przed olbrzymim mahoniowym biurkiem swojego ojca i obserwował grę wyrazów na twarzy starszego mężczyzny, zdając sobie sprawę, że na pewno dzisiaj nie będzie świadkiem niemożliwego.
Bradford nie miał zwyczaju wdawać się w krzykliwą kłótnię lub odpuszczać kontrolę na tyle, by pozwolić na niepotrzebne rzeczy jak krzyki czy nawet głośny śmiech.
Ryan wiedział, że stary był wkurzony od momentu, kiedy wszedł do jego prywatnego gabinetu i jego ojciec zignorował go przez pełne dziesięć minut, skupiony na zawartości ekranu komputera.
To było celowe, dając jego ofierze wystarczającą ilość czasu do zastanowienia się, zanim nakreśliłby ich przewinienia; wszystko dostarczone w spokojnym, ale zimnym tonie, w którym nie było nawet zabarwienia złości.
Tylko rozczarowanie. To miażdżące duszę.
To była taktyka, która skutecznie działała na jego pracowników i - aż do momentu, gdy osiągnęli wczesną dorosłość - na jego dwoje dzieci.
Dorastając, Ryan żył w strachu przed zaproszeniem do gabinetu swojego ojca. Nienawidził uczucia bezbronności, winy, która go gryzła, czasami nawet wtedy, gdy nie zrobił nic złego, jego umysł wymyśliłby coś, za co mógłby się czuć winnym, dopóki jego ojciec nie zechciałby go dostrzec i nie wyzwolił go z jego cierpienia.
To nie było aż do momentu, kiedy on i Hailey poszli na college, że bliźniacy zdałem sobie sprawę z rodzaju manipulacji, jakich na nich dokonywał ich ojciec.
Teraz uważał się za odpornego na starego człowieka. W normalny dzień Ryan korzystał z czasu, żeby szybko sprawdzić swoje konta w mediach społecznościowych, pograć w pasjansa lub porozmawiać z dostępnym przyjacielem, wiedząc, że jego nonszalancja służyła tylko do irytowania jego ojca.
Dzisiaj nie był zwyczajnym dniem.
On spieprzył.
Wielką porażkę.
Rodzaj porażki, który prowadził do utraty ważnych klientów i masy pieniędzy.
Więc Ryan siedział i się zadręczał.
Bradford pozwolił mu jeszcze przez minutę denerwować się i oparł się na swoim fotelu, obserwując uważnie swojego syna. "Więc Caine zerwał umowę."
Przydługa fraza była siekierą rozrośniętą na dwie połowy jego sumienia.
"Mogę go odzyskać." Ryan odpowiedział. "Porozmawiam z Cainem i przekonam go, że to był błąd, że nas porzucił."
Irrytacja przemknęła przez twarz jego ojca tak szybko, że Ryan by ją przegapił, gdyby nie patrzył uważnie.
"Błąd był twój, Ryan." Ton jego ojca pozostał niewzruszony. "Twoja nieostrożność jest powodem, dla którego straciliśmy dwumilionową umowę. Nie próbuj obarczać klienta."
"Zgadzam się. Mój wybór słów był niewłaściwy." Ryan pochylił się do przodu, aby usiąść na krawędzi krzesła, z łokciami opartymi na rozstawionych kolanach. "Biorę pełną odpowiedzialność."
Przez ostatni dzień skatłonął sobie za potknięcie. Powinien był osobiście zająć się projektem kurortu, zamiast delegować go na swoich pracowników. Budowa strasznie opóźniała się, przekraczając budżet, próbując rozwiązać problemy, które można było uniknąć przy odpowiednim zarządzaniu.
Nałożył zbyt duże brzemię na zespół, polegał na nich za bardzo, aby nadrobili jego zaniedbania przez ostatni rok, podczas gdy sam borykał się z osobistymi problemami i ostatecznie wszystko się rozpadło.
Nie żeby obwiniał ich. Projekt Caine Hotels and Resort był większy i bardziej wymagający, niż ktokolwiek się spodziewał, i bez dobrego lidera, który mógłby prowadzić proces decyzyjny, wszystko poszło w diabły.
Tiry z gównem.
Spojrzenie Bradforda przesunęło się z twarzy Ryana na jego ubranie i z powrotem. Jego wargi się zeszlifowały.
"Być może byłoby mądre, gdybym wstrzymał się od udzielenia ci trochę czasu na dojście do siebie po... incydencie," Słowo to zostało wypowiedziane z wstrętem. "Ale twoja matka i Hailey przekonały mnie inaczej. Teraz widzę, że dla dobra wszystkich byłoby lepiej, gdybyś wziął sobie urlop."
Wściekłość zbierała się w Ryanie na używanie przez ojca słowa 'incydent' do opisania chwili, kiedy jego życie stanęło na głowie. Jakby niewinne słowo mogło w pełni oddać moment, kiedy wpadł na narzeczoną w łóżku - ich łóżku - z innym mężczyzną dwa tygodnie przed ślubem.
Katastrofa; wielki ładunek gówna; ogromna, jebana katastrofa, to były lepsze słowa niż 'incydent'.
Stary człowiek był przekonany, że Ryan jest jakoś winny nieudanego ślubu. Prawdopodobnie dlatego, że był zbyt zakłopotany, by podzielić się całkowitymi szczegółami tego, co się naprawdę wydarzyło, z kimkolwiek, poza Hailey.
Jego rodzice sądzili, że on i Nicky mieli wielkie kłótnie i postanowili odwołać całe wesele. Fakt, że Ryan nie próbował pogodzić się, wciąż irytował starego człowieka do dziś.
Przygryzł język, żeby powstrzymać kąśliwą uwagę. To nie dotyczyło jego przeszłości i wdawanie się w kłótnię nie przyniesie mu żadnych korzyści. Teraz czas skupić się na odzyskaniu Caina, i musi zachować spokój, jeśli chce mieć szansę przekonania ojca, żeby dał mu zielone światło.
"Być może mogłoby to pomóc." Kiwnął obojętnie ramionami. "Ale to co się stało, stało. Teraz naszym celem jest przekonanie Caina, żeby dał Silvercorp drugą szansę."
"Przypuszczam, że już masz plan, jak to zrobić?"
Ryan rozpoznał otwarcie za to, czym było i skorzystał z niego. Chwycił tablet, który wcześniej podrzucił na stół, włączył go i stanął, przechodząc obok Bradforda. "Przeglądałem akta projektu i znalazłem problematyczne obszary, które można naprawić."
Przedstawił swój plan, starając się wyjaśnić, co poszło nie tak i jakie rozwiązanie wymyślił przez większość ostatniej nocy. Od momentu otrzymania wieści, przesiedział całą noc, wiedząc dobrze, że Bradford wezwie go i postanowił przyjść z odpowiedziami.
"Wszystko, co zostaje, to twoje zatwierdzenie, a potem poleciłbym do Bostonu, przeprosić Caina osobiście i przedstawić moją ofertę."
Bradford obrócił się na obrotowym krześle, by patrzeć przez wielkie okno zatoki, podczas gdy Ryan powrócił na swoje miejsce tak cicho, jak to tylko możliwe, wiedząc dobrze, że jego ojciec głęboko rozważa ten problem. Minuty mijały, ciszę ostatecznie przerwano głośnym westchnięciem, kiedy ojciec odwrócił się, pinąc go obojętnym spojrzeniem, które nie mówiło nic o jego myślach.
"To dobry plan," powiedział. "Kosztowny. Ale dobry."
"Poniosę koszty z własnej kieszeni." To było najmniejsze, co mógł zrobić, ponieważ to on był tym, który spieprzył sprawę. Jego dawne mieszkanie sprzedało się za przyzwoitą sumę, dodatkowo poczynił kilka dochodowych inwestycji na przestrzeni lat, i włoży pieniądze w ten projekt.
Szarawe oczy, takie jak jego własne, przebiły go spojrzeniem. "Rozumiem."
"Więc, czy dostaję twoje zatwierdzenie?"
"Zanim przejdę do tego," Bradford wybrał plik z bliskiej grupy przy swoim łokciu i otworzył go. "Podjąłem decyzję, że najwyższy czas dokonać niezbędnych zmian w dziale Projektów i Rozwoju."
Jego dział.
Nieprzyjemne uczucie skupiło się w żołądku Ryana. O czym jego ojciec mówił? Dział był w porządku, zespół dobrze współpracował i odkąd zszedł z właściwego toru kilka miesięcy temu, wszystko funkcjonowało znakomicie. Byli jak dobrze naoliwiony mechanizm, z jednym słabym ogniwem...
"Jakie rodzaje zmian?" Słowa przeszły przez suchą buzię.
"Strukturalne. Nic poważnego, ale ogólne wyniki twojego działu są mniej imponujące. Uważam, że to dlatego, że niektórzy pracownicy stali się zbyt zadowoleni z siebie i przestali się angażować." Bradford odpowiedział. "W związku z tym będą cięcia i przetasowanie bazujące na przyszłej ocenie pracownika, którą ty osobiście będziesz prowadził."
Cholera. Cała ta sytuacja zmierzała w kierunku tornado. Z powodu jego porażki niewinni ludzie stanęli na straconej pozycji. Czy to mogło być jeszcze gorzej?
Najwyraźniej tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować