Rok później
Ryan zastanawiał się, czy dzisiaj będzie dniem, kiedy Bradford Silverton w końcu straci panowanie nad sobą.
Usiadł przed olbrzymim mahoniowym biurkiem swojego ojca i obserwował grę wyrazów na twarzy starszego mężczyzny, zdając sobie sprawę, że na pewno dzisiaj nie będzie świadkiem niemożliwego.
Bradford nie miał zwyczaju wdawać się w krzykliwą kłótnię lub odpuszczać kontrolę na tyle, by pozwolić na niepotrzebne rzeczy jak krzyki czy nawet głośny śmiech.
Ryan wiedział, że stary był wkurzony od momentu, kiedy wszedł do jego prywatnego gabinetu i jego ojciec zignorował go przez pełne dziesięć minut, skupiony na zawartości ekranu komputera.
To było celowe, dając jego ofierze wystarczającą ilość czasu do zastanowienia się, zanim nakreśliłby ich przewinienia; wszystko dostarczone w spokojnym, ale zimnym tonie, w którym nie było nawet zabarwienia złości.
Tylko rozczarowanie. To miażdżące duszę.
To była taktyka, która skutecznie działała na jego pracowników i - aż do momentu, gdy osiągnęli wczesną dorosłość - na jego dwoje dzieci.
Dorastając, Ryan żył w strachu przed zaproszeniem do gabinetu swojego ojca. Nienawidził uczucia bezbronności, winy, która go gryzła, czasami nawet wtedy, gdy nie zrobił nic złego, jego umysł wymyśliłby coś, za co mógłby się czuć winnym, dopóki jego ojciec nie zechciałby go dostrzec i nie wyzwolił go z jego cierpienia.
To nie było aż do momentu, kiedy on i Hailey poszli na college, że bliźniacy zdałem sobie sprawę z rodzaju manipulacji, jakich na nich dokonywał ich ojciec.
Teraz uważał się za odpornego na starego człowieka. W normalny dzień Ryan korzystał z czasu, żeby szybko sprawdzić swoje konta w mediach społecznościowych, pograć w pasjansa lub porozmawiać z dostępnym przyjacielem, wiedząc, że jego nonszalancja służyła tylko do irytowania jego ojca.
Dzisiaj nie był zwyczajnym dniem.
On spieprzył.
Wielką porażkę.
Rodzaj porażki, który prowadził do utraty ważnych klientów i masy pieniędzy.
Więc Ryan siedział i się zadręczał.
Bradford pozwolił mu jeszcze przez minutę denerwować się i oparł się na swoim fotelu, obserwując uważnie swojego syna. "Więc Caine zerwał umowę."
Przydługa fraza była siekierą rozrośniętą na dwie połowy jego sumienia.
"Mogę go odzyskać." Ryan odpowiedział. "Porozmawiam z Cainem i przekonam go, że to był błąd, że nas porzucił."
Irrytacja przemknęła przez twarz jego ojca tak szybko, że Ryan by ją przegapił, gdyby nie patrzył uważnie.
"Błąd był twój, Ryan." Ton jego ojca pozostał niewzruszony. "Twoja nieostrożność jest powodem, dla którego straciliśmy dwumilionową umowę. Nie próbuj obarczać klienta."
"Zgadzam się. Mój wybór słów był niewłaściwy." Ryan pochylił się do przodu, aby usiąść na krawędzi krzesła, z łokciami opartymi na rozstawionych kolanach. "Biorę pełną odpowiedzialność."
Przez ostatni dzień skatłonął sobie za potknięcie. Powinien był osobiście zająć się projektem kurortu, zamiast delegować go na swoich pracowników. Budowa strasznie opóźniała się, przekraczając budżet, próbując rozwiązać problemy, które można było uniknąć przy odpowiednim zarządzaniu.
Nałożył zbyt duże brzemię na zespół, polegał na nich za bardzo, aby nadrobili jego zaniedbania przez ostatni rok, podczas gdy sam borykał się z osobistymi problemami i ostatecznie wszystko się rozpadło.
Nie żeby obwiniał ich. Projekt Caine Hotels and Resort był większy i bardziej wymagający, niż ktokolwiek się spodziewał, i bez dobrego lidera, który mógłby prowadzić proces decyzyjny, wszystko poszło w diabły.
Tiry z gównem.
Spojrzenie Bradforda przesunęło się z twarzy Ryana na jego ubranie i z powrotem. Jego wargi się zeszlifowały.
"Być może byłoby mądre, gdybym wstrzymał się od udzielenia ci trochę czasu na dojście do siebie po... incydencie," Słowo to zostało wypowiedziane z wstrętem. "Ale twoja matka i Hailey przekonały mnie inaczej. Teraz widzę, że dla dobra wszystkich byłoby lepiej, gdybyś wziął sobie urlop."
Wściekłość zbierała się w Ryanie na używanie przez ojca słowa 'incydent' do opisania chwili, kiedy jego życie stanęło na głowie. Jakby niewinne słowo mogło w pełni oddać moment, kiedy wpadł na narzeczoną w łóżku - ich łóżku - z innym mężczyzną dwa tygodnie przed ślubem.
Katastrofa; wielki ładunek gówna; ogromna, jebana katastrofa, to były lepsze słowa niż 'incydent'.
Stary człowiek był przekonany, że Ryan jest jakoś winny nieudanego ślubu. Prawdopodobnie dlatego, że był zbyt zakłopotany, by podzielić się całkowitymi szczegółami tego, co się naprawdę wydarzyło, z kimkolwiek, poza Hailey.
Jego rodzice sądzili, że on i Nicky mieli wielkie kłótnie i postanowili odwołać całe wesele. Fakt, że Ryan nie próbował pogodzić się, wciąż irytował starego człowieka do dziś.
Przygryzł język, żeby powstrzymać kąśliwą uwagę. To nie dotyczyło jego przeszłości i wdawanie się w kłótnię nie przyniesie mu żadnych korzyści. Teraz czas skupić się na odzyskaniu Caina, i musi zachować spokój, jeśli chce mieć szansę przekonania ojca, żeby dał mu zielone światło.
"Być może mogłoby to pomóc." Kiwnął obojętnie ramionami. "Ale to co się stało, stało. Teraz naszym celem jest przekonanie Caina, żeby dał Silvercorp drugą szansę."
"Przypuszczam, że już masz plan, jak to zrobić?"
Ryan rozpoznał otwarcie za to, czym było i skorzystał z niego. Chwycił tablet, który wcześniej podrzucił na stół, włączył go i stanął, przechodząc obok Bradforda. "Przeglądałem akta projektu i znalazłem problematyczne obszary, które można naprawić."
Przedstawił swój plan, starając się wyjaśnić, co poszło nie tak i jakie rozwiązanie wymyślił przez większość ostatniej nocy. Od momentu otrzymania wieści, przesiedział całą noc, wiedząc dobrze, że Bradford wezwie go i postanowił przyjść z odpowiedziami.
"Wszystko, co zostaje, to twoje zatwierdzenie, a potem poleciłbym do Bostonu, przeprosić Caina osobiście i przedstawić moją ofertę."
Bradford obrócił się na obrotowym krześle, by patrzeć przez wielkie okno zatoki, podczas gdy Ryan powrócił na swoje miejsce tak cicho, jak to tylko możliwe, wiedząc dobrze, że jego ojciec głęboko rozważa ten problem. Minuty mijały, ciszę ostatecznie przerwano głośnym westchnięciem, kiedy ojciec odwrócił się, pinąc go obojętnym spojrzeniem, które nie mówiło nic o jego myślach.
"To dobry plan," powiedział. "Kosztowny. Ale dobry."
"Poniosę koszty z własnej kieszeni." To było najmniejsze, co mógł zrobić, ponieważ to on był tym, który spieprzył sprawę. Jego dawne mieszkanie sprzedało się za przyzwoitą sumę, dodatkowo poczynił kilka dochodowych inwestycji na przestrzeni lat, i włoży pieniądze w ten projekt.
Szarawe oczy, takie jak jego własne, przebiły go spojrzeniem. "Rozumiem."
"Więc, czy dostaję twoje zatwierdzenie?"
"Zanim przejdę do tego," Bradford wybrał plik z bliskiej grupy przy swoim łokciu i otworzył go. "Podjąłem decyzję, że najwyższy czas dokonać niezbędnych zmian w dziale Projektów i Rozwoju."
Jego dział.
Nieprzyjemne uczucie skupiło się w żołądku Ryana. O czym jego ojciec mówił? Dział był w porządku, zespół dobrze współpracował i odkąd zszedł z właściwego toru kilka miesięcy temu, wszystko funkcjonowało znakomicie. Byli jak dobrze naoliwiony mechanizm, z jednym słabym ogniwem...
"Jakie rodzaje zmian?" Słowa przeszły przez suchą buzię.
"Strukturalne. Nic poważnego, ale ogólne wyniki twojego działu są mniej imponujące. Uważam, że to dlatego, że niektórzy pracownicy stali się zbyt zadowoleni z siebie i przestali się angażować." Bradford odpowiedział. "W związku z tym będą cięcia i przetasowanie bazujące na przyszłej ocenie pracownika, którą ty osobiście będziesz prowadził."
Cholera. Cała ta sytuacja zmierzała w kierunku tornado. Z powodu jego porażki niewinni ludzie stanęli na straconej pozycji. Czy to mogło być jeszcze gorzej?
Najwyraźniej tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Wprowadzam kogoś kompetentnego, który będzie nadzorował to zadanie” Ojciec usadowił się wygodnie na siedzeniu, złączył palce i oparł na nich podbródek. „Jest to nadzorca, który sprawdzi czy wszystko jest wykonywane zgodnie z procedurą oraz przejrzy wszelkie trwające projekty. Dodatkowo, ta osoba zostanie tymczasowym szefem działu.”
„Co?” Ryan uniesiony na nogi zanim zorientował się, co się dzieje. „Oddajesz mu moje stanowisko? To żart, kurwa?”
„Nie, to jej” odpowiedź sprawiła, że Ryan był zdezorientowany, dopóki ojciec nie wyjaśnił. „Pani Bhatt zostaje przywrócona do obowiązków z dniem dzisiejszym. Ty zostajesz zdegradowany do roli lidera zespołu, dopóki nie udowodnisz, że skończyłeś chłostać się w sobie i jesteś gotowy na-”
„Robisz sobie żarty?” Odgłos uderzenia ciała o drewniane tło rozbrzmiał w całym pokoju. „Odważysz się usiąść tam wyżej i mówić, że odbierasz mi wszystko, na co pracowałem, bo uważasz, że żałuję sam siebie? Co za chujowe zagranie?”
Nie wzruszony wybuchem syna, Bradford utrzymał swój spojrzenie. „Bądź wdzięczny, że to wszystko robię. Narobiłeś tej firmie wielkich strat, a jedynym powodem, dla którego nie jesteś na ulicy, jest fakt, że jesteś moim synem. Twoje wątpliwe decyzje w życiu doprowadziły cię do tego punktu i nie mogę już dłużej przysiąść i śledzić twojego marnowania życia.”
„Byłem zdruzgotany” Słowa wymuszane były przez zaciśnięte zęby, gniew groził wybuchnąć w każdej chwili. „Spróbuj czasem okazać trochę empatii, tato.”
Nie do uwierzenia!
Drzwi otworzyły się na wskroś i Hailey zajrzała, brwi marszcząc. „Czy wszystko w porządku? Słyszeliśmy krzyki.”
Szybkie spojrzenie na obie twarze spowodowało, że zmartwienie się pogłębiło. Otworzyła drzwi jeszcze szerzej i weszła, przechodząc, by stanąć obok swojego brata. „Co się dzieje?”
„Zapytaj go” zagrzmiał, omywając ją i wyszedł z pokoju. Maszerował jak automat przez krótki korytarz i schodami prowadzącymi do holu, nie zatrzymując się, aż dotarł do swojego samochodu. Oprzywając dłonie na ciepłej powierzchni dachu, opuścił głowę, wymuszając przepływ powietrza przez zwężone drogi oddechowe.
„Uchylam się z tego”
Palce Ryana zacisnęły się w pięści z chęcią zniszczenia czegoś.
„Zobaczymy o tym.”
Wlał krew, pot i łzy w tę dywizję, a Bradford Silverton był jebanym złudzeniowcem, jeśli myślał, że łatwo zrezygnuje z pozycji i pozwoli jakiejś... nieznanej kobiecie przejąć kontrolę. Nie odda tego, nie bez walki.
„Ryan, poczekaj!” Głos Hailey sprawił, że podniósł głowę.
Przebił się przez drzwi frontowe i stanął obok niego.
„Nie mogę uwierzyć, że tata zrobił coś takiego.” Opierała się o samochód, sapała ze zdumienia. „To absurd.”
Obecność Hailey uspokoiła Ryana. Wiedzenie, że stoi po jego stronie pomogło złagodzić część gniewu. „Czy cokolwiek, co on robi, nadal cię dziwi?”
„Nie, ale to...” przerwała i przyjrzała mu się ze wzrokiem pełnym pytania. „Może jeśli w końcu mu powiesz o Nicky...”
Ale Ryan już potrząsnął głową. „Nie ma mowy, wolałbym odciąć sobie penis, niż dać mu szansę użyć tego przeciwko mnie. A wiesz, że nadal uważałby, że jej zdrada była jakoś moją winą.”
Hailey była jedynym członkiem jego rodziny, który znał prawdę o jego byłej dziewczynie. Była poza miastem, kiedy zadzwonił do niej, zrozpaczony i załamany, i wróciła następnego dnia.
Dokładne szczegóły tamtego dnia pozostawały zamazane w umyśle Ryana. Pamiętał, jak wyszedł z mieszkania słysząc prośby Nicky. Pamiętał, że wszedł do baru i zamówił drinka, potem drugiego i trzeciego.
Wszystko po tym było tajemnicą.
„Dobra” powiedziała Hailey. „Więc co teraz?”
„Wymyślę coś.” Rzucił na nią okiem, gdy wpadł mu pewien pomysł. „Jesteś w HR, powiedz mi, czy słyszałaś o pani Bhatt na liście pracowników?”
„Nie sądzę. W samym naszym biurze w Bostonie jest ponad pół tysiąca pracowników. Muszę najpierw przejrzeć moją bazę danych. Nie ma imienia?”
„Nie podał.” Ryan próbował wyobrazić sobie, jak ta kobieta mogłaby wyglądać. Prawdopodobnie jedna z tych spiętych, zapatrzonych w siebie zawodowych pizdek z wyolbrzymionym poczuciem własnej ważności, które zalały rynek pracy w ostatnich latach. Noszące niewygodne ubrania, które ograniczają podstawowe ruchy i szpilki, których nikt normalny nie marzyłby o noszeniu, popisywanie się markowymi metkami, jakby miało to kogoś imponować.
Tego rodzaju osoby wierzą, że należy im się specjalne traktowanie z powodu płci, a nie faktycznej, pieprzonej ciężkiej pracy i pilności.
Nie miał nic przeciwko kobietom na stanowiskach pracy. Cholera, jego matka była założycielką udanej firmy eventowej, a Hailey była wiceprezesem w Silvercorp. Ale te nowe typy kobiet były tak pochłonięte sobą i nie miały żadnych skrupułów w oszukiwaniu, zdradzaniu i kłamaniu, żeby zdobyć szczyt.
Cholera. Potrzebował zrobić trochę badań przed spotkaniem z tą kobietą. Był przekonany, że trzeba znać wroga z góry i może, z odrobiną szczęścia, znajdzie wystarczająco dużo materiału, żeby zdobyć nad nią przewagę.
„Mogę zrobić wyszukiwanie w Google.” Hailey zaproponowała, wyciągając telefon.
„Pewnie jest setki pań Bhatt na świecie.” Ryan zauważył. Włożył rękę do kieszeni jeansów, wyciągnął komórkę i wybrał numer swojego asystenta wykonawczego.
„Lola, gdzie jesteś?” wysłuchał przez chwilę. „Dobrze. Zaprzyjaźnij zebranie całego działu za godzinę. Każdy, kto nie będzie w sali konferencyjnej, kiedy tam dotrę, jest zwolniony. Zrozumiano?”
Spojrzał na zegarek. Szósta piętnaście rano. Teraz ruch na drogach powinien być utrudniony z powodu porannych podróżujących w poniedziałek. Musiał się szybko umyć i ubrać w biurze, nie zdąży wrócić do swojego mieszkania. Na szczęście na biurku miał zapasowy strój do pracy na takie sytuacje.
Zakończył rozmowę i spojrzał na swoją siostrę. „Muszę tam iść.”
„Daj mi znać, jak to będzie. Spróbuję przekonać tata.”
„Nie rób sobie trudu.”
Jaguar zawrócił do życia. Ryan skierował samochód z szerokiego podjazdu rodzinnego domu, lśniące czarnym lakierem w porannym świetle i dołączył do głównej drogi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sam odwróciła się od oszałamiającego widoku manhattańskiej panoramy i przyglądała się swojemu nowemu biuru, szeroki uśmiech malujący się na jej ustach, gdy spostrzegła ogromny stół z szklanym blatem, białe miękkie skórzane krzesło ergonomiczne dla kierownika, chłodne białe meble, które zdobiły duże pomieszczenie i opanowała swoją chęć tańca radości po całym pomieszczeniu.
To było spełnienie marzeń...ciężka praca, którą włożyła przez lata, wreszcie opłacała się tą pracą. Była bardzo potrzebująca zmiany kariery, znudzona poprzednią pracą, bez większej nadziei na awans, ze względu na CEO będącego mizoginistycznym skurwielem, który nie wierzył w przywództwo kobiet.
Zgłosiła swoje zgłoszenie do Silvercorp na chybił trafił, nie mając zbyt wielkiej nadziej na znalezienie pracy, ale była mile zaskoczona, gdy dwa miesiące temu otrzymała telefon od samego Bradforda Silvertona, który zaproponował jej stanowisko nowego kierownika działu projektów jednej z największych korporacji w USA.
"Gdzie chce pani postawić te pudła?" Jane, jej nowa asystentka, pojawiła się w drzwiach, trzymając stos kartonowych pudełek, patrząc oczekująco na Sama.
"Umm, możesz je postawić tam na tamtej półce." Sam spieszyła się, aby jej pomóc z niektórymi z pudełek. "I proszę mówić do mnie Sam. Nie przepadam za formalnościami."
To przysporzyło jej uśmiechu, pierwszy znak odejścia od blondynki, od kiedy Sam weszła do budynku. Recepcja nie była zaskoczeniem, ponieważ Sam wiedziała, że jej wygląd wzbudził spekulacje co do jej prawdziwego powodu bycia tutaj.
Bradford był jasny w określeniu jej zakresu obowiązków; rola nadzorczy, ale nadal miała swobodę podejmowania decyzji w imieniu jego syna, który przechodził przez pewne problemy osobiste. Jej zadaniem było przywrócenie działu z depresji, w jaką wpadł, co stanowiło wyzwanie, które samemu ciekawe zaczęła.
Rzuciła okiem na zamknięte drzwi naprzeciwko jej własnego biura, na których dumnie wyświetlała się nazwa i stanowisko Ryana Silvertona. Na chwilę Sam poczuła niepokój, zastanawiając się, jak zareaguje na wiadomość, że przyniesiono mu kogoś, kto ma drugie zdanie na temat jego działań.
"Chcesz kawy, Sam? Serwujemy najlepszą kawę w całym budynku, wiesz."
Jane spojrzała z rozpakowywania ogromnego stosu biznesowych czasopism w jednym z pudełek. "Lub jeśli wolisz coś zjeść, mogę zejść do restauracji i coś przynieść."
Sam spojrzała i potrząsnęła głową.
"Dziękuję, ale już zjadłam śniadanie, choć dobrze wiedzieć, że kawa jest blisko." Wróciła do biurka i otworzyła laptopa, aby zalogować się do prywatnej sieci firmy. "Czy jest jakiś sposób, aby dowiedzieć się o niektórych trwających projektach? Próbowałem uzyskać dostęp do bazy danych, ale tu nie ma zbyt wiele."
"To dlatego, że Ryan trzyma je w prywatnym pliku na własnym systemie." Jane odpowiedziała: "Jest bardzo chroniący w tej kwestii i tylko Lola, jego asystentka, może dać ci dostęp do tych informacji. Musisz najpierw uzyskać jego zgodę."
"Oh?" To było nietypowe, ale nie niespotykane. "A czy masz jakieś pojęcie, kiedy dziś przyjdzie?"
Spojrzała na swój zegarek. "Jest już dziewiąta; ty przychodzisz tak późno?"
"Jeśli mam być szczera, on może w ogóle nie przyjść." Jane westchnęła i potrząsnęła głową. "Nie był zbyt regularny w biurze, czasami zostaje z dala przez kilka dni, więc Twoje zgadywanie jest tak dobre, jak moje."
"Rozumiem." Nic dziwnego, że sytuacja się pogorszyła. Facet był oczywiście jednym z tych rozpieszczonych bawidamków, którzy nadużywają przywilejów dostawania wszystkiego podane na srebrnej tacy.
Otworzyła na pulpicie folder i przejrzała go. Folder zawierał wszystko, co udało się jej dowiedzieć o Ryanie Silvertonie w ramach jej badań. Była bezwzględną zwolenniczką zgromadzenia jak największej ilości informacji na temat ludzi, z którymi będzie współpracować, i od chwili przyjęcia pracy zaczęła gromadzić dossier na temat każdego pracownika działu.
Powiększony obraz jasnowłosego, szarego mężczyzny wpatrywał się w Sama, jednocześnie znajomy i odległy.
Wspomnienia tych oczu zatrzymujących się na jej twarzy - szarość była wtedy omal okalana odcieniami czerwieni - choć nie mniej intrygujące, stwarzały żałosne tętnienie w głębi jej brzucha, gdy właśnie patrzyła na niego.
Zatrzaskała klapę laptopa i wstała, zbliżając się ponownie do okna. "Daj mi znać, kiedy on przyjdzie, proszę."
"Okej," Jane postawiła ostatnie czasopismo na półce i podszedł pod biurko. "On jest bardzo dobrym szefem, wiesz. Najlepszym zdaniem. To tylko od kwestii związanych z jego narzeczoną; źle mu teraz i -"
"Powinnaś wiedzieć, że nie należy rozmawiać o sprawach osobistych w pracy." Głos, o konsystencji typowego arktycznego zimna, przerwał.
Obie kobiety odwróciły się.
Dwa tygodnie psychicznego przygotowania do spotkania z Ryanem Silvertonem na nowo rozpadły się, gdy Sam zobaczyła siebie twarzą w twarz z nim, a jego oczy wywołały kłujące bąble na jej skórze, zamrażając ją w szynkach. Stanął w wejściu do jej biura, wpatrując się w nią z wściekłym spojrzeniem, ręce wyciągnięte prosto wzdłuż boków.
Wydawał się szczuplejszy, pełen kantów i twardych krawędzi, o zapadłych oczach i gęstych, niechlujnych zarostach. Jego włosy były z pewnością dłuższe, tworząc nieposkromioną masę nad czołem, zakończoną czarną koszulką przylegającą do jego sylwetki, wykończoną czarnymi jeansami, które opadały na sylwetce z niskimi biodrami.
Sam odwróciła wzrok od jego ciała, wracając do płonącego ognia jego spojrzenia i czekała, mając nadzieję, że na jego twarzy pojawi się iskra rozpoznania.
Nic.
Przygładzając własne rozdrażnienie, ruszyła do przodu, nałożyła jasny uśmiech na twarz w nadziei na rozproszenie bardzo niewygodnego napięcia w pomieszczeniu.
"Jane właśnie mnie nastawiała na pracę tutaj", przeszła obok biurka, przechodząc przez pokój, aby spotkać się z nim.
Wzrok Ryana przeleciał od jej twarzy w dół, zdający się przewiercać przez jej szary garnitur, aż do czarnych kobrzych szpilek czterocalowych i z powrotem do jej twarzy, zostając nadmiernie długo na jej piersiach. Cały strój był prezentem od jej najlepszej przyjaciółki, która nalegała, żeby Sam go założyła na pierwszy dzień. Zestaw zazwyczaj nie był czymś, co Sam sama by wybrała do noszenia, ponieważ zazwyczaj wolała luźne garnitury.
Spódnica była trochę za wąska i odsłoniła nieco więcej nóg, niż jej się podobało.
Kąciki tego pięknego ust skierowały się w dół. "Moje życie prywatne nie jest twoją chujową sprawą i nie ma związku z pracą."
"Prawda. I przepraszam za to, moja ciekawość przesłoniła dobre maniery," odpowiedziała Sam i nie mogła się oprzeć dodania. "Nie ma potrzeby używania przekleństw, jednakże."
Jeśli myślała, że był wkurzony wcześniej, lodowate spojrzenie, jakie zrzucał na nią to udowodniło, że się myliła.
"Co?" Sam chciałaby cofnąć swoje słowa. Nie była purystką, i sama wiedziała, że wypowiedziała więcej niż swoją sprawiedliwą dawkę pełnych kolorów fraz, ostatnio kilka godzin temu, kiedy zbyt ciasna spódnica sprawiła, że wysiadanie z samochodu Ubera było koszmarem. Gdzieś na ulicach Chicago mógł przechadzać się ten jedyny człowiek, który wiedział, jakiego koloru majtki ma na sobie dziś.
Mimo to, część jej była zniesmaczona i nieco wkurzona faktem, że Ryan Silverton wyraźnie nie pamiętał pierwszego spotkania.
Oczywiście, na początku był pijany... ale to tak drażniło Sama.
"Umm... chyba lepiej, żebyśmy schowali te pudełka." Jane wymamrotała, natychmiast zbierając teraz puste pudełka i próbując omijać Ryana. Sam przysiągłaby, że usłyszała oddech ulgi, gdy się przesunął, pozwalając jej asystentce popędzić.
"Skończyliśmy test męskości."ścigał ją do biurka. "Więc miałem rację. Ładna próba, Księżniczko."
Usiadając z powrotem na swoim krześle, Sam spojrzała, że on za nią podążył i stanął przed biurkiem. Pochylił się do przodu, kładąc palce na błyszczącym drewnie. Pomimo swojego gniewu, Sam nie mogła się nie zwraca uwagi na widok muskularnych ramion, które trzęsły się na jego ramionach, gdyż pewne wspomnienie wrzały na powierzchni przez milisekundy.
"To jeszcze się nie skończyło, ani na dłuższą metę," powiedział jej, śmiech znikł z jego głosu. "Lubisz robić listy? No cóż, ja lubię wygrywać, a jestem w tym naprawdę dobry."
Odwrócił się i wyszedł ze swojego biura, przekonany, że zdążył powiedzieć ostatnie słowo.
"Chwileczkę, panie Silverton." Zatrzymał się w miejscu i obejrzał się przez ramię. "Co?"
"Jest jeszcze jedna rzecz na mojej liście, której zapomniałam wymienić." Sam odpowiedziała. "Mam również moc zalecić ci zwolnienie albo przeniesienie do jakiegoś mrocznego stanowiska, na którym będziesz spędzał resztę swoich dni, żałując samego siebie."
Przesuń w górę, aby kontynuować