passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Playing Dirty - Rozdział #3 - autor Rose

Playing Dirty

/

Rozdział 3

Rozdział 49

"Oh?" Nowa informacja wzbudziła zainteresowanie. "Jak on się nazywa?"

"Szczerze mówiąc, kompletnie nie mam pojęcia. Nigdy do siebie nie rozmawialiśmy, a wszyscy po prostu pilnują swoich spraw, wiesz?"

Dotarli na swoje piętro. Yash wydobył swoje klucze z tylnej kieszeni jeansów i rzucił je jej. "Weź tyle, ile możesz i idź naprzód. To numer 703." Trzymała klucze, ale nie próbowała wysiąść. W jakiś sposób wiedza, że był ulotnym znajomym Yasha, wzbudziła w niej chęć pomocy. Co jeśli się przewróci i udusi się we własnym wymiocinach? Albo co jeśli zostanie okradziony, będąc nieprzytomnym, albo co gorsza?

"Co jest?" Yash zatrzymał się w trakcie przepychania walizek po korytarzu i spojrzał na nią z zdziwionym spojrzeniem, które szybko zmieniło się na niewiarę w jej wyrazie. "Nie, nie ma mowy!"

"Nic nie powiedziałam!" Sam protestowała.

"Wiem, jak wygląda ten wyraz, Sameera. To ten, który pojawia się, gdy wymyślasz coś nierealnego." Wyprostował się i spojrzał na nią ze złością. "To spojrzenie dobrej Samarytanki i nie, nie pomożemy temu gościowi."

"Ja nie mam takiego spojrzenia." Fruwała nosem, kiwając głową w górę. "Ale nie możemy go tu po prostu zostawić, Yash. Może się zranić."

"No cóż, nie powinien się naćpać."

"Mówiłeś, że to porządny gość. Może coś się stało, co sprawiło, że zdecydował się na to, co zrobił. Może dostał jakieś złe wieści."

"Miałem wrażenie, że to porządny gość." Yash westchnął i ucisnął mostek nosowy. "Sam, proszę, zostaw to w spokoju?"

Bogacz wydał kolejne jęknięcie. "Ślub...," swatał powietrze, kręcąc głową z boku na bok. "Nicola... muszę iść."

Rodzeństwo wymieniło spojrzenie. Sam zastanawiała się, kim jest Nicola. Dziewczyną czy narzeczoną? Wspomniał o ślubie, więc było możliwe, że mogła to być jego narzeczona. Może mieli kłótnię albo się rozstali, i sięgnął po alkohol, aby złagodzić cierpienie.

W każdym razie Yash się mylił. Nikt nie zasługiwał na spędzanie nocy nieprzytomnym w kałuży własnych wymiocin.

Sam stanęła na swoim i rzuciła klucze z powrotem do Yasha, a następnie ruszyła w stronę nieznajomego. Pochyliła się nad nim, ciemne włosy opadając na jej twarz, opadając na jego klatkę piersiową.

"Sam," ton Yasha brzmiał zarówno zirytowanym jak i zdenerwowanym. "Ten gość waży pewnie dwa razy tyle co ty."

Zignorowała go, zbierając włosy do góry i spinając je w kucyk, który zabezpieczyła gumką do włosów na nadgarstku. Podwinęła rękawy z bawełnianej koszuli, położyła dłonie na jego ramionach, zaskoczona uczuciem mocnych mięśni pod materiałem i pociągnęła.

Nie ruszył się. Spróbowała jeszcze raz, rozstawiając stopy szeroko, i tym razem poruszył się, chwiejąc się do przodu i przewracając ją na tyłek.

"Oh, na litość boską!" Yash podszedł do przodu, złapał go zanim oboje nie spadli na ziemię i wyniósł go spod Sama. Oddał jej z powrotem swoje klucze i rozkazał otworzyć drzwi.

Sam wybiegła w pośpiechu po korytarzu, spoglądając na drzwi podczas przechodzenia. Zatrzymała się przy właściwych drzwiach i wsunęła kartę kluczową, otwierając je. Mieszkanie było mroczne, a ona ustąpiła miejsca Yashowi, który niósł nieznajomego na jednym ramieniu i wszedł do salonu.

"Światło!"

Światło zaświeciło, zalewając mieszkanie miękkim żółtym blaskiem. Sam salon był niemal tak duży jak boisko do krykieta, z jednym końcem całkowicie zasłoniętym oknami od podłogi do sufitu, oferującym przepiękny widok na miasto poniżej. Przestrzeń jadalna i kuchnia były otwarte na salon, oddzielone jedynie półściennikiem. Na kremowych ścianach wisiało kilka nowoczesnych obrazów, na całej podłodze leżał gruby, beżowy dywan. Na innym ścianie wisiał ogromny telewizor, otoczony beżową i białą sofą.

Yash położył mężczyznę na kanapie i spojrzał na jego poplamioną koszulkę. "Do licha, to było ulubione ubranie. Jeśli zwymiotuje na moim meblu, będziesz musiał je wymienić."

"Zrobię twoje pranie przez miesiąc," uśmiech Sama potrafił roztopić stal. "Ale dzięki, że mu pomogłeś."

Odsunął się i skierował do kuchni, ale nie zanim Sam dostrzegła uśmiech przemykający po kątach jego ust.

Uklęknęła przed sofą, przesuwając wzrokiem po mężczyźnie. Wyglądał na spokojnie śpiącego, długie rzęsy trącące o rumiane policzki.

Wzniósł się w niej nieuzasadniony impuls pomasowania tych policzków, ale to zdusiła.

"Nie rób czegoś dziwnego, Sameera." Yash zbliżył się i podał jej szklankę wypełnioną wodą. "Podtrzymam mu głowę, spróbuję go trochę napoić."

"Dobra."

Usiadła na końcu kanapy, czekając aż jego głowa się uniesie, a następnie przystawiła szklankę do jego ust. Gdy płyn dotknął jego warg, rozchylił usta i wypił wodę, jakby umierał z pragnienia.

"Więcej," szepnął, chwytając błędnie jej nadgarstek zamiast szklanki. Jego palce zamknęły się na jej nadgarstku, ciepłe i silne. Skóra Sama mrowiła na dotyk, lekkie porażki biegnące od punktu kontaktu prosto do jej mózgu. "Proszę."

"Dobierzemy więcej," szeptem odpowiedziała, przenosząc szklankę do swojej wolnej ręki. "Nic się nie martw."

Westchnął, rozluźniając uścisk. Sam spotkała się z oczami Yasha, a on skinął głową, zabierając szklankę do kuchni.

Spojrzała znów w dół, a on patrzył na nią przez nieostre, przekrwione oczy, jasne brwi zmarszczone.

"Kim jesteś?" Szeptał.

"Hej, kolego, jestem Sam," uśmiechnęła się do niego. "Cieszę się, że się obudziłeś."

"Ja nie jestem Kolego," brzmiał niepewnie, potrząsając głową, pogrążony w myślach. Rozjaśnił się, gdy wpadł na pewien pomysł. "Jestem Ryan."

Uśmiech Sama się rozszerzył. "Miło mi cię poznać, Ryan."

Jego wargi ukształtowały piękny uśmiech. "Jesteś piękna, nie jak Nicky..." Uśmiech osłabł na wspomnienie tego imienia. Jego twarz była interesującym zestawieniem emocji - wyglądał na zdezorientowanego, wściekłego i smutnego, wszystko w ciągu minuty. "Nicky kłamała."

Miał złamane serce. Zgadła Sam. Jej serce zlśniło się z nim, znając zbyt dobrze ból utraty kogoś bliskiego sercu i potrzebę ucieczki przed tym przygnębiającym doświadczeniem. Niezależnie od tego, czy był to rozstanie czy śmierć, ból był bolesny. Ryan wybrał alkohol jako ucieczkę.

Ona wybrała nowy kontynent jako swoją.

Yash wrócił z wodą. "Obudził się?"

"Tak," odpowiedziała nie odrywając oczu od Ryana. Coś w jego spojrzeniu ją zatrzymało, intensywność, z jaką się na nią patrzył, nie zauważając nawet Yasha, sprawiało, że wydawało się, że oni dwoje istnieją w swoim własnym świecie. "Tak, jest."

"Tutaj," Yash wcisnął jej szklankę.

Chwytając szklankę, przystawiła ją do ust Ryana. "Wypij."

Podniósł się na łokciu, a druga ręka sięgnęła, aby przykryć jej dłoń sięgającą szklanki, przyciągając ją do swoich ust. Sam była świadoma, że Yash przenosi się z jednej nogi na drugą, gotowy interweniować w przypadku jakichkolwiek dziwactw Ryana.

On pił, tym razem znacznie wolniej, nigdy nie przerywając kontaktu wzrokowego, dopóki szklanka nie była pusta.

"Dziękuję." Ryan puścił jej rękę i położył się z powrotem, opuszczone powieki drżały, zanurzając się w spokojnym śnie w ciągu kilku sekund.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 50

Rok później

Ryan zastanawiał się, czy dzisiaj będzie dniem, kiedy Bradford Silverton w końcu straci panowanie nad sobą.

Usiadł przed olbrzymim mahoniowym biurkiem swojego ojca i obserwował grę wyrazów na twarzy starszego mężczyzny, zdając sobie sprawę, że na pewno dzisiaj nie będzie świadkiem niemożliwego.

Bradford nie miał zwyczaju wdawać się w krzykliwą kłótnię lub odpuszczać kontrolę na tyle, by pozwolić na niepotrzebne rzeczy jak krzyki czy nawet głośny śmiech.

Ryan wiedział, że stary był wkurzony od momentu, kiedy wszedł do jego prywatnego gabinetu i jego ojciec zignorował go przez pełne dziesięć minut, skupiony na zawartości ekranu komputera.

To było celowe, dając jego ofierze wystarczającą ilość czasu do zastanowienia się, zanim nakreśliłby ich przewinienia; wszystko dostarczone w spokojnym, ale zimnym tonie, w którym nie było nawet zabarwienia złości.

Tylko rozczarowanie. To miażdżące duszę.

To była taktyka, która skutecznie działała na jego pracowników i - aż do momentu, gdy osiągnęli wczesną dorosłość - na jego dwoje dzieci.

Dorastając, Ryan żył w strachu przed zaproszeniem do gabinetu swojego ojca. Nienawidził uczucia bezbronności, winy, która go gryzła, czasami nawet wtedy, gdy nie zrobił nic złego, jego umysł wymyśliłby coś, za co mógłby się czuć winnym, dopóki jego ojciec nie zechciałby go dostrzec i nie wyzwolił go z jego cierpienia.

To nie było aż do momentu, kiedy on i Hailey poszli na college, że bliźniacy zdałem sobie sprawę z rodzaju manipulacji, jakich na nich dokonywał ich ojciec.

Teraz uważał się za odpornego na starego człowieka. W normalny dzień Ryan korzystał z czasu, żeby szybko sprawdzić swoje konta w mediach społecznościowych, pograć w pasjansa lub porozmawiać z dostępnym przyjacielem, wiedząc, że jego nonszalancja służyła tylko do irytowania jego ojca.

Dzisiaj nie był zwyczajnym dniem.

On spieprzył.

Wielką porażkę.

Rodzaj porażki, który prowadził do utraty ważnych klientów i masy pieniędzy.

Więc Ryan siedział i się zadręczał.

Bradford pozwolił mu jeszcze przez minutę denerwować się i oparł się na swoim fotelu, obserwując uważnie swojego syna. "Więc Caine zerwał umowę."

Przydługa fraza była siekierą rozrośniętą na dwie połowy jego sumienia.

"Mogę go odzyskać." Ryan odpowiedział. "Porozmawiam z Cainem i przekonam go, że to był błąd, że nas porzucił."

Irrytacja przemknęła przez twarz jego ojca tak szybko, że Ryan by ją przegapił, gdyby nie patrzył uważnie.

"Błąd był twój, Ryan." Ton jego ojca pozostał niewzruszony. "Twoja nieostrożność jest powodem, dla którego straciliśmy dwumilionową umowę. Nie próbuj obarczać klienta."

"Zgadzam się. Mój wybór słów był niewłaściwy." Ryan pochylił się do przodu, aby usiąść na krawędzi krzesła, z łokciami opartymi na rozstawionych kolanach. "Biorę pełną odpowiedzialność."

Przez ostatni dzień skatłonął sobie za potknięcie. Powinien był osobiście zająć się projektem kurortu, zamiast delegować go na swoich pracowników. Budowa strasznie opóźniała się, przekraczając budżet, próbując rozwiązać problemy, które można było uniknąć przy odpowiednim zarządzaniu.

Nałożył zbyt duże brzemię na zespół, polegał na nich za bardzo, aby nadrobili jego zaniedbania przez ostatni rok, podczas gdy sam borykał się z osobistymi problemami i ostatecznie wszystko się rozpadło.

Nie żeby obwiniał ich. Projekt Caine Hotels and Resort był większy i bardziej wymagający, niż ktokolwiek się spodziewał, i bez dobrego lidera, który mógłby prowadzić proces decyzyjny, wszystko poszło w diabły.

Tiry z gównem.

Spojrzenie Bradforda przesunęło się z twarzy Ryana na jego ubranie i z powrotem. Jego wargi się zeszlifowały.

"Być może byłoby mądre, gdybym wstrzymał się od udzielenia ci trochę czasu na dojście do siebie po... incydencie," Słowo to zostało wypowiedziane z wstrętem. "Ale twoja matka i Hailey przekonały mnie inaczej. Teraz widzę, że dla dobra wszystkich byłoby lepiej, gdybyś wziął sobie urlop."

Wściekłość zbierała się w Ryanie na używanie przez ojca słowa 'incydent' do opisania chwili, kiedy jego życie stanęło na głowie. Jakby niewinne słowo mogło w pełni oddać moment, kiedy wpadł na narzeczoną w łóżku - ich łóżku - z innym mężczyzną dwa tygodnie przed ślubem.

Katastrofa; wielki ładunek gówna; ogromna, jebana katastrofa, to były lepsze słowa niż 'incydent'.

Stary człowiek był przekonany, że Ryan jest jakoś winny nieudanego ślubu. Prawdopodobnie dlatego, że był zbyt zakłopotany, by podzielić się całkowitymi szczegółami tego, co się naprawdę wydarzyło, z kimkolwiek, poza Hailey.

Jego rodzice sądzili, że on i Nicky mieli wielkie kłótnie i postanowili odwołać całe wesele. Fakt, że Ryan nie próbował pogodzić się, wciąż irytował starego człowieka do dziś.

Przygryzł język, żeby powstrzymać kąśliwą uwagę. To nie dotyczyło jego przeszłości i wdawanie się w kłótnię nie przyniesie mu żadnych korzyści. Teraz czas skupić się na odzyskaniu Caina, i musi zachować spokój, jeśli chce mieć szansę przekonania ojca, żeby dał mu zielone światło.

"Być może mogłoby to pomóc." Kiwnął obojętnie ramionami. "Ale to co się stało, stało. Teraz naszym celem jest przekonanie Caina, żeby dał Silvercorp drugą szansę."

"Przypuszczam, że już masz plan, jak to zrobić?"

Ryan rozpoznał otwarcie za to, czym było i skorzystał z niego. Chwycił tablet, który wcześniej podrzucił na stół, włączył go i stanął, przechodząc obok Bradforda. "Przeglądałem akta projektu i znalazłem problematyczne obszary, które można naprawić."

Przedstawił swój plan, starając się wyjaśnić, co poszło nie tak i jakie rozwiązanie wymyślił przez większość ostatniej nocy. Od momentu otrzymania wieści, przesiedział całą noc, wiedząc dobrze, że Bradford wezwie go i postanowił przyjść z odpowiedziami.

"Wszystko, co zostaje, to twoje zatwierdzenie, a potem poleciłbym do Bostonu, przeprosić Caina osobiście i przedstawić moją ofertę."

Bradford obrócił się na obrotowym krześle, by patrzeć przez wielkie okno zatoki, podczas gdy Ryan powrócił na swoje miejsce tak cicho, jak to tylko możliwe, wiedząc dobrze, że jego ojciec głęboko rozważa ten problem. Minuty mijały, ciszę ostatecznie przerwano głośnym westchnięciem, kiedy ojciec odwrócił się, pinąc go obojętnym spojrzeniem, które nie mówiło nic o jego myślach.

"To dobry plan," powiedział. "Kosztowny. Ale dobry."

"Poniosę koszty z własnej kieszeni." To było najmniejsze, co mógł zrobić, ponieważ to on był tym, który spieprzył sprawę. Jego dawne mieszkanie sprzedało się za przyzwoitą sumę, dodatkowo poczynił kilka dochodowych inwestycji na przestrzeni lat, i włoży pieniądze w ten projekt.

Szarawe oczy, takie jak jego własne, przebiły go spojrzeniem. "Rozumiem."

"Więc, czy dostaję twoje zatwierdzenie?"

"Zanim przejdę do tego," Bradford wybrał plik z bliskiej grupy przy swoim łokciu i otworzył go. "Podjąłem decyzję, że najwyższy czas dokonać niezbędnych zmian w dziale Projektów i Rozwoju."

Jego dział.

Nieprzyjemne uczucie skupiło się w żołądku Ryana. O czym jego ojciec mówił? Dział był w porządku, zespół dobrze współpracował i odkąd zszedł z właściwego toru kilka miesięcy temu, wszystko funkcjonowało znakomicie. Byli jak dobrze naoliwiony mechanizm, z jednym słabym ogniwem...

"Jakie rodzaje zmian?" Słowa przeszły przez suchą buzię.

"Strukturalne. Nic poważnego, ale ogólne wyniki twojego działu są mniej imponujące. Uważam, że to dlatego, że niektórzy pracownicy stali się zbyt zadowoleni z siebie i przestali się angażować." Bradford odpowiedział. "W związku z tym będą cięcia i przetasowanie bazujące na przyszłej ocenie pracownika, którą ty osobiście będziesz prowadził."

Cholera. Cała ta sytuacja zmierzała w kierunku tornado. Z powodu jego porażki niewinni ludzie stanęli na straconej pozycji. Czy to mogło być jeszcze gorzej?

Najwyraźniej tak.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 51

„Wprowadzam kogoś kompetentnego, który będzie nadzorował to zadanie” Ojciec usadowił się wygodnie na siedzeniu, złączył palce i oparł na nich podbródek. „Jest to nadzorca, który sprawdzi czy wszystko jest wykonywane zgodnie z procedurą oraz przejrzy wszelkie trwające projekty. Dodatkowo, ta osoba zostanie tymczasowym szefem działu.”

„Co?” Ryan uniesiony na nogi zanim zorientował się, co się dzieje. „Oddajesz mu moje stanowisko? To żart, kurwa?”

„Nie, to jej” odpowiedź sprawiła, że Ryan był zdezorientowany, dopóki ojciec nie wyjaśnił. „Pani Bhatt zostaje przywrócona do obowiązków z dniem dzisiejszym. Ty zostajesz zdegradowany do roli lidera zespołu, dopóki nie udowodnisz, że skończyłeś chłostać się w sobie i jesteś gotowy na-”

„Robisz sobie żarty?” Odgłos uderzenia ciała o drewniane tło rozbrzmiał w całym pokoju. „Odważysz się usiąść tam wyżej i mówić, że odbierasz mi wszystko, na co pracowałem, bo uważasz, że żałuję sam siebie? Co za chujowe zagranie?”

Nie wzruszony wybuchem syna, Bradford utrzymał swój spojrzenie. „Bądź wdzięczny, że to wszystko robię. Narobiłeś tej firmie wielkich strat, a jedynym powodem, dla którego nie jesteś na ulicy, jest fakt, że jesteś moim synem. Twoje wątpliwe decyzje w życiu doprowadziły cię do tego punktu i nie mogę już dłużej przysiąść i śledzić twojego marnowania życia.”

„Byłem zdruzgotany” Słowa wymuszane były przez zaciśnięte zęby, gniew groził wybuchnąć w każdej chwili. „Spróbuj czasem okazać trochę empatii, tato.”

Nie do uwierzenia!

Drzwi otworzyły się na wskroś i Hailey zajrzała, brwi marszcząc. „Czy wszystko w porządku? Słyszeliśmy krzyki.”

Szybkie spojrzenie na obie twarze spowodowało, że zmartwienie się pogłębiło. Otworzyła drzwi jeszcze szerzej i weszła, przechodząc, by stanąć obok swojego brata. „Co się dzieje?”

„Zapytaj go” zagrzmiał, omywając ją i wyszedł z pokoju. Maszerował jak automat przez krótki korytarz i schodami prowadzącymi do holu, nie zatrzymując się, aż dotarł do swojego samochodu. Oprzywając dłonie na ciepłej powierzchni dachu, opuścił głowę, wymuszając przepływ powietrza przez zwężone drogi oddechowe.

„Uchylam się z tego”

Palce Ryana zacisnęły się w pięści z chęcią zniszczenia czegoś.

„Zobaczymy o tym.”

Wlał krew, pot i łzy w tę dywizję, a Bradford Silverton był jebanym złudzeniowcem, jeśli myślał, że łatwo zrezygnuje z pozycji i pozwoli jakiejś... nieznanej kobiecie przejąć kontrolę. Nie odda tego, nie bez walki.

„Ryan, poczekaj!” Głos Hailey sprawił, że podniósł głowę.

Przebił się przez drzwi frontowe i stanął obok niego.

„Nie mogę uwierzyć, że tata zrobił coś takiego.” Opierała się o samochód, sapała ze zdumienia. „To absurd.”

Obecność Hailey uspokoiła Ryana. Wiedzenie, że stoi po jego stronie pomogło złagodzić część gniewu. „Czy cokolwiek, co on robi, nadal cię dziwi?”

„Nie, ale to...” przerwała i przyjrzała mu się ze wzrokiem pełnym pytania. „Może jeśli w końcu mu powiesz o Nicky...”

Ale Ryan już potrząsnął głową. „Nie ma mowy, wolałbym odciąć sobie penis, niż dać mu szansę użyć tego przeciwko mnie. A wiesz, że nadal uważałby, że jej zdrada była jakoś moją winą.”

Hailey była jedynym członkiem jego rodziny, który znał prawdę o jego byłej dziewczynie. Była poza miastem, kiedy zadzwonił do niej, zrozpaczony i załamany, i wróciła następnego dnia.

Dokładne szczegóły tamtego dnia pozostawały zamazane w umyśle Ryana. Pamiętał, jak wyszedł z mieszkania słysząc prośby Nicky. Pamiętał, że wszedł do baru i zamówił drinka, potem drugiego i trzeciego.

Wszystko po tym było tajemnicą.

„Dobra” powiedziała Hailey. „Więc co teraz?”

„Wymyślę coś.” Rzucił na nią okiem, gdy wpadł mu pewien pomysł. „Jesteś w HR, powiedz mi, czy słyszałaś o pani Bhatt na liście pracowników?”

„Nie sądzę. W samym naszym biurze w Bostonie jest ponad pół tysiąca pracowników. Muszę najpierw przejrzeć moją bazę danych. Nie ma imienia?”

„Nie podał.” Ryan próbował wyobrazić sobie, jak ta kobieta mogłaby wyglądać. Prawdopodobnie jedna z tych spiętych, zapatrzonych w siebie zawodowych pizdek z wyolbrzymionym poczuciem własnej ważności, które zalały rynek pracy w ostatnich latach. Noszące niewygodne ubrania, które ograniczają podstawowe ruchy i szpilki, których nikt normalny nie marzyłby o noszeniu, popisywanie się markowymi metkami, jakby miało to kogoś imponować.

Tego rodzaju osoby wierzą, że należy im się specjalne traktowanie z powodu płci, a nie faktycznej, pieprzonej ciężkiej pracy i pilności.

Nie miał nic przeciwko kobietom na stanowiskach pracy. Cholera, jego matka była założycielką udanej firmy eventowej, a Hailey była wiceprezesem w Silvercorp. Ale te nowe typy kobiet były tak pochłonięte sobą i nie miały żadnych skrupułów w oszukiwaniu, zdradzaniu i kłamaniu, żeby zdobyć szczyt.

Cholera. Potrzebował zrobić trochę badań przed spotkaniem z tą kobietą. Był przekonany, że trzeba znać wroga z góry i może, z odrobiną szczęścia, znajdzie wystarczająco dużo materiału, żeby zdobyć nad nią przewagę.

„Mogę zrobić wyszukiwanie w Google.” Hailey zaproponowała, wyciągając telefon.

„Pewnie jest setki pań Bhatt na świecie.” Ryan zauważył. Włożył rękę do kieszeni jeansów, wyciągnął komórkę i wybrał numer swojego asystenta wykonawczego.

„Lola, gdzie jesteś?” wysłuchał przez chwilę. „Dobrze. Zaprzyjaźnij zebranie całego działu za godzinę. Każdy, kto nie będzie w sali konferencyjnej, kiedy tam dotrę, jest zwolniony. Zrozumiano?”

Spojrzał na zegarek. Szósta piętnaście rano. Teraz ruch na drogach powinien być utrudniony z powodu porannych podróżujących w poniedziałek. Musiał się szybko umyć i ubrać w biurze, nie zdąży wrócić do swojego mieszkania. Na szczęście na biurku miał zapasowy strój do pracy na takie sytuacje.

Zakończył rozmowę i spojrzał na swoją siostrę. „Muszę tam iść.”

„Daj mi znać, jak to będzie. Spróbuję przekonać tata.”

„Nie rób sobie trudu.”

Jaguar zawrócił do życia. Ryan skierował samochód z szerokiego podjazdu rodzinnego domu, lśniące czarnym lakierem w porannym świetle i dołączył do głównej drogi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Playing Dirty

Playing Dirty

61 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

61

Treść

Aa