passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Please Harder, Professor - Rozdział #3 - autor itsvlada

Please Harder, Professor

/

Rozdział 3

Rozdział 2

„Nie sprawił, że znowu doszłaś, prawda?”

Głos Cleo rozbrzmiał w mieszkaniu jak poranny alarm przeciwpożarowy—głośny, bezczelny i stanowczo zbyt celny jak na 8:42 rano. Siedziałam na blacie kuchennym w za dużej koszuli, trzymając się kawy jakby to był jedyny stabilny związek, jaki mi pozostał.

„Słyszałam twoją głupią różę przez całą noc”, dodała z kpiącym uśmiechem, wyciągając mleko owsiane z lodówki.

Poczułam, jak policzki mi płoną. „Możesz nie mówić tego tak, jakbyś ogłaszała to całemu piętru?”

„Daj spokój, dziewczyno.” Cleo zarzuciła loki przez ramię i oparła się o lodówkę, mając na sobie tylko sportowy stanik i satynowe bokserki. „Myślisz, że ktokolwiek na tym piętrze nie używa już wibratora nazwanego po kwiecie? Albo owocu? Ogarnij się.”

Cleo Rossi była moją współlokatorką od pierwszego roku studiów, co wydawało się już dekadą, choć minęły dopiero trzy lata. Bardziej różne nie mogłyśmy być.

Ona była ogniem—głośna, lekkomyślna, oszałamiająca. Długie, ciemne loki zawsze niedbale spięte na głowie, kreska na oku tak ostra, że mogłaby kogoś dźgnąć, i garderoba składająca się głównie z crop topów oraz niebezpiecznej pewności siebie.

Przyjemność nosiła jak perfumy.

Cleo była też regularnie przeorowywana przez Aydena Chase’a, kapitana drużyny koszykówki o wzroście metr dziewięćdziesiąt cztery, udach jak rzeźbione z dębu i skupieniu godnym golden retrievera. Ich „sytuacja” opierała się na wizytach po treningach i pękniętych prezerwatywach.

Ja tymczasem miałam Ethana. A może… już nie miałam.

Westchnęłam, wpatrując się w kawę. „Pokłóciliśmy się wczoraj.”

„Szok.” Cleo uniosła brew. „O co tym razem? Zgaduję: chciałaś urozmaicić sprawy, a on cię przyblokował.”

Wolno podniosłam wzrok.

„O mój Boże, zrobił to?” zapytała z błyskiem w oku. „Co zrobiłaś, poprosiłaś, żeby pociągnął cię za włosy? Użył słów? Nie daj Boże.”

„Poprosiłam, żeby mnie poddusił,” wymamrotałam w kubek.

Cleo teatralnie upuściła mleko owsiane. „Tak jest, suko! Brawo, dziewczyno!” Potem zmrużyła oczy. „Czekaj. Chociaż spróbował?”

„Nie,” powiedziałam cicho. „Spanikował. Odsunął się. Powiedział, że jestem chora, że kręcą mnie jakieś dewiacje i powinnam iść na terapię.”

„Oh, proszę cię. Książę Ethan?” Cleo prychnęła tak głośno, że aż odbiło się echem. „Ten facet pewnie uważa, że palcówka to druga baza. Co dokładnie powiedział?”

Wypuściłam powietrze nosem. „Powiedział—cytuję—‚Chcesz być teraz maltretowana podczas seksu?’”

Cleo postawiła mleko na blacie z rozmachem, jakby ją osobiście obraziło. „To dopiero śmieszne, biorąc pod uwagę, że dla niego gra wstępna to gaszenie światła. Jego kutas ma osobowość rozmoczonego palucha.”

Mimo siebie zaśmiałam się. Trochę za mocno. Nagle miałam ochotę się popłakać.

Bo choć seks był do bani, Ethan był moją strefą komfortu. Jedyną stałą rzeczą w życiu pełnym ciężaru, na który nie byłam jeszcze gotowa.

„Nie wiem…” Przetarłam twarz dłonią. „To nawet nie chodziło o duszenie. Chciałam po prostu… czegoś więcej. Nawet nie szaleństwa. Po prostu czegoś poczuć.”

„Soph. To nie ty.” Cleo nie mrugnęła nawet okiem. „Ego Ethana jest większe niż jego fiut, a jakoś i tak jest mniej użyteczne. Zasługujesz na kogoś, kto słucha. Kto sprawia, że czujesz się zauważona. Nie… obsłużona.”

Zakrztusiłam się śmiechem. „Jesteś okropna.”

„Nie, kochanie. Jestem szczera.” Uśmiechnęła się szeroko. „I cieszę się, że masz już z głowy tę głupią szmirę. Był ludzkim odpowiednikiem frytek bez soli.”

Prawda przykleiła mi się do żeber. Nigdy wcześniej nie miałam chłopaka. Nie miałam czasu. Gdy inne dziewczyny chodziły na potańcówki i przeżywały licealne romanse, ja robiłam kanapki i podpisywałam szkolne kartki dla moich sióstr.

Ojciec pracował po dwanaście godzin w hucie—wracał do domu pokryty sadzą i milczeniem. To zawsze ja wypełniałam luki.

Więc kiedy Ethan mnie chciał, poczułam się… bezpiecznie. Przewidywalnie. Jak rola, którą mogę odegrać bez wychodzenia z postaci. Ale teraz, gdy dorosłam do własnych myśli—do swojego ciała—zrozumiałam, że bezpieczeństwo to nie to samo, co satysfakcja.

„Chodź,” powiedziała Cleo, już ubrana i sięgając po klucze. „Zajęcia za dziesięć minut. Chodźmy się rozpraszać literaturą i akademicką represją.”

Złapałam torbę i wyszłam za nią, a poranne słońce raziło w zmęczone myśli. Szłyśmy żwawo, liście chrzęściły pod stopami, ale mój umysł zostawał w tyle, utkwiony w mgle zeszłej nocy.

Kiedy zbliżałyśmy się do auli, szum studentów narastał, rutynowy chaos życia na kampusie. Cleo pochyliła się i szepnęła: „Słyszałaś plotki?”

„Jakie plotki?”

„Nasz nowy profesor. Podobno jest mega ciacho. Ale też przerażający. Ayden mówił, że w zeszłym semestrze sprawił, że ktoś się popłakał na seminarium doktoranckim tylko poprawiając mu składnię.”

„Brzmi super,” mruknęłam, już mentalnie przygotowując się na akademicką torturę.

Ale w chwili, gdy wszedł, poczułam to.

Cała sala wstrzymała oddech. Rozmowy urwały się w pół zdania. Nawet Jessica, która nigdy nie przestaje gadać o weekendowych podbojach, zamilkła. To nie chodziło tylko o wygląd—choć kurwa, to było nie do podważenia.

To było coś głębszego. Niemal drapieżnego.

Poruszał się jak wąż. Ostry, czarny koszulowy, pewnie droższy niż wszystkie moje podręczniki razem, idealnie skrojone spodnie, które krzyczały: „Mam wszystko poukładane w stopniu, którego nie jesteś w stanie sobie wyobrazić”, i oczy tak zimne, że mogłyby zamrozić twoje średnie w połowie semestru.

Bez uśmiechu. Żadnej profesorskiej uprzejmości. Sama czysta, nierozcieńczona kontrola.

Odstawił teczkę—skórzaną, drogą, taką, co robi wrażenie, gdy uderza o biurko. Poprawił mankiety, jakby szykował się do operacji.

A potem patrzył na nas. Nie spojrzał. Wpatrywał się. Jakbyśmy byli okazami pod mikroskopem.

„Literatura”, powiedział głosem gładkim jak dojrzała whisky, ale ostrym jak brzytwa, „to nauka o manipulacji. Jestem profesor Adrian Lewis. Zaczynajmy.”

Moje serce wykonało dziwny podskok.

Był starszy—końcówka trzydziestki, może wczesne czterdziestki. Ale nie w ten żałosny sposób, w jaki profesorowie próbują na siłę udawać kumpli studentów. To było coś innego. Pewność siebie. Magnetyzm w najbardziej niebezpiecznym wydaniu.

Surowa linia szczęki, ciemne włosy z pasmami srebra przy skroniach, jakby każdą nitkę zdobył czystą intelektualną dominacją. Oczy, które nie tylko widziały cię—one cię rozbierały, katalogowały twoje słabości, obnażały doszczętnie.

Nie omiatał sali jak inni wykładowcy. On ją rozcinał. Każde spojrzenie chirurgiczne, precyzyjne, kalkulujące.

Piętnaście minut po rozpoczęciu wykładu o dynamice władzy w powieściach wiktoriańskich, mój telefon zawibrował przy udzie. Nie powinnam była patrzeć. Każda funkcjonująca komórka mojego mózgu krzyczała: nie rób tego. Ale ręka i tak sięgnęła, odruch silniejszy niż rozsądek.

Wiadomość od kogoś nieznajomego. Prywatny profil. Generyczne imię. Jedno zdjęcie, po którym żołądek opadł mi do stóp.

Ethan. Jego język do połowy w gardle jakiejś brunetki, najprawdopodobniej na korytarzu przed Delta Phi.

Podpis: „Czy to twój chłopak? Przepraszam, ale uznałam, że powinnaś wiedzieć.”

Zagapiłam się. Zbyt głośno. Kurwa, zdecydowanie za głośno. Głowy odwróciły się, a granitowe oczy profesora Lewisa wbiły się we mnie z laserową precyzją.

„Jeśli coś jest ważniejsze od mojego wykładu, proszę, podziel się z klasą.”

Zabrakło mi tchu gdzieś między płucami a gardłem. „Przepraszam—”

„To okaż to, wychodząc po cichu. I nie wracaj, dopóki nie będziesz zdolna do podstawowej uwagi.”

Martwa cisza. Nawet klimatyzacja jakby wstrzymała oddech.

Cleo pod stołem ścisnęła mocno moją dłoń. Ale stało się. Profesor Lewis już ruszył dalej, skreślił mnie jak nic nieznaczący szczegół.

Po zajęciach Cleo dopadła mnie przy schodach. „Wszystko okej?”

Po prostu pokazałam jej zdjęcie.

Jej szczęka zesztywniała. „Pierdol go. Idziemy dziś w miasto.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

„Jeszcze jeden strzał”, oznajmiam, trzaskając pustą szklanką o toaletkę z większą siłą, niż to konieczne.

Cleo unosi brew, leżąc rozciągnięta na moim łóżku, już po trzech kolejkach. „Kochanie, jeszcze nawet nie wyszłyśmy. Zwolnij trochę.”

„Doskonale się kontroluję”, kłamię, sięgając po butelkę wódki. „To się nazywa rozgrzewka z zamiarem.”

Śmieje się, przekręcając się, by patrzeć, jak nakładam kolejną warstwę tuszu do rzęs. „Z zamiarem czego? Żeby urwać film przed jedenastą?”

„Z zamiarem zapomnienia pięciu lat życia, które poświęciłam temu dupkowi.” Ręka z tuszem lekko mi drży. „Czy to naprawdę tak wiele?”

„Słuszna uwaga.” Siada, przyglądając się mojemu odbiciu. „Cholera, Soph. Wyglądasz niesamowicie.”

Odsuwam się od lustra, by zobaczyć cały efekt.

Czarna, obcisła sukienka opina każdą krzywiznę, kończąc się tuż za połową uda. Głęboki dekolt jest na granicy skandalu—zdecydowanie nie coś, co założyłabym przy Ethan’ie. Sandały na paskach dodają mi dziesięć centymetrów i sprawiają, że moje nogi wydają się nie mieć końca.

„Czuję się jak ktoś inny,” przyznaję.

„Dobrze. Taki był plan.” Cleo zeskakuje z łóżka, wygładzając własną kreację—karmazynową halkę, przez którą wygląda jak gwiazda starego kina.

„Dziś nie jesteś byłą dziewczyną Ethana. Nie jesteś tą odpowiedzialną. Jesteś po prostu Sophie, a Sophie może robić, co tylko kurwa chce. I sypiać, z kim tylko chce.”

„A co, jeśli nie wiem, czego chcę?” szepnęłam.

„To się dowiesz. Po to jest dzisiejszy wieczór,” powiedziała, chwytając mnie za ręce i prowadząc do drzwi wejściowych.

Klub uderza nas ścianą dźwięku i doznań. Bas dudni mi w piersi, sprawiając, że wibrują mi żebra. Kolorowe światła pulsują nad ciałami ściśniętymi na parkiecie, tworząc kalejdoskop ruchu i cieni.

„To miejsce to obłęd,” krzyczę przez muzykę.

Cleo uśmiecha się szeroko, łapiąc mnie za rękę. „Znam właściciela. VIP przez całą noc, kochanie.”

Przedzieramy się przez tłum, a ja już czuję efekty naszej rozgrzewki. Wszystko wydaje się intensywniejsze—muzyka, światła, sposób, w jaki obce spojrzenia śledzą mój ruch przez tłum.

Strefa VIP to zupełnie inny świat. Pluszowe, aksamitne kanapy okalają niskie stoliki, a kilka fajek wodnych bulgocze cicho, napełniając powietrze słodkim, aromatycznym dymem.

Rozsiadamy się na głębokiej, fioletowej kanapie i spędzamy następną godzinę w mgle rozmów. Chłopak—który w którymś momencie do nas dołączył—jest wystarczająco czarujący, ale łapię się na tym, że jestem rozkojarzona. Za każdym razem, gdy ktoś przechodzi obok, łapię się na tym, że czegoś szukam, choć nie wiem czego.

„Potrzebuję kolejnego drinka,” oznajmiam, wstając zbyt gwałtownie. Pokój wiruje.

„Dziewczyno,” Cleo rzuca mi spojrzenie. „Pójdę z tobą.”

„Nie, zostań. Dam radę sama dojść do baru.”

Słynne ostatnie słowa.

Schodzę w połowie po schodach, gdy mieszanka alkoholu, dymu z fajki i migających świateł mnie dopada. Świat gwałtownie się przechyla i potykam się, obcas zahacza o stopień.

Silne ręce chwytają mnie w pasie, stabilizując zanim zdążę upaść. „Spokojnie.”

Patrzę w twarz nieznajomego—przynajmniej wydaje mi się, że nieznajomego, bo w tym półmroku i przez zamglone oczy niewiele widzę.

Jest w nim jednak coś znajomego, ale mój alkoholem nasączony mózg nie potrafi tego umiejscowić.

„Dzięki,” udaje mi się powiedzieć, wyraźnie czując, że jego ręce wciąż są na moich biodrach.

„Wszystko w porządku?”

„Cudownie.” Próbuję się odsunąć, ale nogi mi odmawiają posłuszeństwa. „Trochę za dużo płynnej odwagi.”

„Kiedy ostatnio piłaś wodę?”

Mrugam do niego. „Wodę?”

„Chodź.” Nie pyta—po prostu prowadzi mnie w spokojniejszy kąt klubu, gdzie muzyka nie jest już taka przytłaczająca. „Zostań tutaj.”

Znika w tłumie i wraca po kilku minutach z butelką wody, już otwartą.

„Pij,” nakazuje. Coś w jego tonie sprawia, że wykonuję polecenie bez sprzeciwu. Woda jest zimna i idealna, nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo chce mi się pić, dopóki nie zaczęłam pić. „Lepiej?”

„Znacznie.” Przyglądam się jego twarzy—tym fragmentom, które widzę teraz, pod maską. „Niewielu facetów tutaj obchodzi, czy jestem przytomna.”

Pochyla się bliżej, na tyle, że czuję jego perfumy—coś ciemnego i drogiego.

„To dlatego, że nie chcą na ciebie zasłużyć.”

Te słowa uderzają mnie jak fizyczny cios. Kiedy ostatni raz ktoś chciał na mnie zasłużyć?

„Zatańcz ze mną” – mówi, i znów, to wcale nie jest pytanie.

Prowadzi mnie na parkiet, a nagle jesteśmy otoczeni ciałami, muzyką i gorącem. Jego dłonie odnajdują moją talię, przyciągając mnie do siebie, a ja poddaję się temu chętnie. On prowadzi, ja podążam, nasze ciała odnajdują wspólny rytm, a wszystko kręci się wokół elektryczności trzaskającej między nami.

Jedna piosenka przechodzi w następną, a my nie przestajemy się ruszać. Jego ręce są pełne szacunku, ale i posiadania – spoczywają na moich biodrach, czasem suną wyżej, dołeczka na plecach.

Kiedy obraca mnie w tańcu, przyciskając moje plecy do swojej piersi, czuję jego serce bijące tuż przy mojej łopatce.

„Jesteś kłopotem” – mruczy mi do ucha, jego oddech ciepły na mojej skórze.

„Dobrze” – odpowiadam szeptem. – „Mam dość bycia bezpieczną.”

Odwraca mnie przodem do siebie, a intensywność w jego oczach niemal sprawia, że znów się potykam. Tym razem nie ma to nic wspólnego z alkoholem.

„Mogę zapytać cię o coś szalonego?” – słowa wypadają ze mnie, zanim zdołam je powstrzymać. Kiwa głową, nie spuszczając ze mnie wzroku. – „Nie bądź dla mnie delikatny” – szepczę. – „Po prostu… spraw, żebym coś poczuła.”

Przez chwilę tylko na mnie patrzy. Potem jego dłoń unosi się do mojej szczęki, kciuk sunie po mojej dolnej wardze. „Jesteś pewna?”

Zamiast odpowiedzi wspinam się na palce i całuję go.

Ten pocałunek jest elektryzujący, żądny, zupełnie inny niż ostrożne muśnięcia, do których przywykłam. Całuje tak, jakby naprawdę tego chciał, jakby chciał mnie pochłonąć, a ja mu na to pozwalam. Jego dłonie plączą się w moich włosach, a ja przyciskam się mocniej, pragnąc więcej kontaktu, więcej ciepła, więcej wszystkiego.

Gdy się odrywamy, oboje jesteśmy zadyszani.

„Chodź ze mną” – mówi, a ja kiwam głową bez wahania.

Prowadzi mnie przez tłum w stronę oznaczonej strefy VIP, mijając aksamitne liny i ochroniarzy, którzy kiwają mu głową, jakby go znali.

Prywatny pokój jest przyciemniony, umeblowany pluszowymi kanapami i niskimi stolikami. Muzyka jest tu stłumiona, tworząc intymny bąbel z dala od chaosu na zewnątrz.

W chwili, gdy drzwi zamykają się za nami, przyciska mnie do ściany, znowu przykłada usta do moich. Tym razem nie ma już niepewności, żadnego ostrożnego badania. Jego dłonie obejmują moją twarz, jakby nie mógł znieść nawet odrobiny przestrzeni między nami, potem zjeżdżają niżej, chwytając mnie w talii, przyciągając mnie do siebie na wskroś.

Czuję każdy twardy kontur jego ciała i kręci mi się od tego w głowie z pożądania. Tego mi brakowało – tego ognia, tej desperackiej potrzeby, która sprawia, że wszystko inne znika.

Mój oddech przerywa się, gdy jego palce wsuwają się pod rąbek sukienki, zahaczają o majtki i ściągają je w dół. Jego dłoń ląduje między moimi udami, palce bez wahania odnajdują moją wilgoć.

Nie pytał. On po prostu wiedział .

Krzyknęłam, a on połknął mój okrzyk ustami, pochłaniając mój jęk, gdy jego palce wślizgnęły się głęboko we mnie— pchając , kręcąc, nieustępliwie.

Jedna ręka na moim gardle, z lekkim naciskiem, bym była przyciśnięta do ściany, druga między nogami, wyciągając ze mnie jęki, jakby miał do nich pełne prawo.

Skręcił palcami i prawie się osunęłam. Ale nie pozwolił mi upaść.

Zamiast tego mnie obrócił .

Zanim zdążyłam mrugnąć, mój policzek uderzył o ścianę, zimną i szorstką. Jedna dłoń oplotła tył mojej głowy, druga wróciła między moje uda, jakby nigdy stamtąd nie odeszła.

Byłam nieobecna. Unosiłam się. Wyginałam się między nim a ścianą, jakby nic innego nie istniało.

Moje palce bezsilnie drapały gładką powierzchnię, usta rozchyliły się w niemy jęk. Moje ciało wyginało się. Umysł się zamglił. Nie było niczego poza nim. Tylko to, jak jego palce mnie wypełniały, rozciągały, jak napięcie w moim rdzeniu zwijało się coraz mocniej, mocniej, płonąc —

Mój telefon zadzwonił, natarczywie, przeszywając tę chwilę jak nóż.

Dzwonek Cleo.

Rzeczywistość wraca do mnie jak kubeł zimnej wody. Jestem w prywatnym pokoju z nieznajomym, pijana i kompletnie oszalała z pożądania.

„Muszę—” zaczynam, ale on już odsuwa się, dając mi przestrzeń.

„Idź” – mówi po prostu.

Chwytam telefon drżącymi dłońmi. „Cleo?”

„Sophie, do cholery, gdzie jesteś? Szukałam cię wszędzie!”

„Ja… ja tylko…” Patrzę na niego, stojącego w skórzanej masce, wyglądającego jak ucieleśnienie wszystkich moich mrocznych fantazji. „Zaraz cię znajdę” – mówię w końcu, nie spuszczając z niego wzroku.

„Dobrze. Będę przy barze.”

Rozłączam się i nawet nie patrzę na niego, gdy bezradnie mówię: „Muszę iść.”

Wygładzam sukienkę i kieruję się do drzwi. Gdy wychodzę, czuję wilgoć spływającą mi po udach, obcasy stukają o kafelki jak wystrzały, a serce grozi wybuchem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Nie mogłam przestać myśleć o jego dłoniach.

Nie tylko o tym, jak się poruszały—chociaż, Chryste, poruszały się tak, jakby miały doktorat z odnajdywania każdego zakończenia nerwowego, o którego istnieniu nie miałam pojęcia.

Przede wszystkim chodziło o to, jak mnie dotykał, jakby już mnie posiadał, jakby moje ciało było językiem, którym płynnie posługiwał się od lat.

Dwadzieścia cztery godziny później wciąż czułam fantomowy nacisk jego palców na mojej szyi, we mnie. To, jak sprawiał, że chciałam zapomnieć własne imię i błagać o jego.

Mój wibrator pracował na nadgodziny, odkąd wróciłam do mieszkania, ale to było jak drapanie swędzenia w rękawicach kuchennych.

Zła faktura. Zły rytm. Wszystko nie tak.

„Halo Ziemia, tu Kadet Sophie”, głos Cleo przeciął moją spiralę myśli i zdałam sobie sprawę, że stałam w naszej kuchni nie wiadomo jak długo, z kubkiem kawy w połowie drogi do ust, pewnie wyglądając jak po lobotomii.

„Przepraszam”, mruknęłam, upijając łyk czegoś, co najwyraźniej już ostygło. „Po prostu myślałam.”

„Myślałaś?” Cleo parsknęła śmiechem, wskakując na blat i machając nogami. „Kochana, to nie było myślenie. To było wspominanie całym ciałem. Miałaś ten sam nieprzytomny wzrok, co gdy oglądasz te TikToki z facetami na budowie.”

Gorąco wpełzło mi na szyję. „Nie wiem, o czym mówisz.”

„A jasne. I ja też nie masturbuję się do Audio Porn na Reddicie.” Uśmiechnęła się szelmowsko. „Więc, w skali od jeden do dziesięciu, jak bardzo Tajemniczy Pan poprzestawiał ci meble w środku?”

Zakrztusiłam się kawą. „Jezu, Cleo.”

„Co? Jestem już zaangażowana. Zniknęłaś na jakieś dwadzieścia minut. Potem pojawiłaś się w barze, wyglądając jakby potrąciła cię bardzo atrakcyjna ciężarówka.” Jej oczy się zwęziły. „Poza tym nie miałaś majtek.”

Moja twarz zrobiła się radioaktywna. „Skąd—”

„Bo cię znam, Sophie. Jesteś dziewczyną, która zakłada dopasowany komplet bielizny do ginekologa ‘na wszelki wypadek’. Nie gubisz majtek, chyba że wydarzyło się z nimi coś bardzo ciekawego.”

Ukryłam twarz w dłoniach. „To nie jest rozmowa, na którą jestem gotowa.”

„Szkoda. Czekam na szczegóły już dwadzieścia cztery godziny i zaraz eksploduję z ciekawości.” Pochyliła się konspiracyjnie do przodu. „Był duży? Sprawił, że doszłaś? Wydawałaś te dziwne piszczące dźwięki, których zawsze się wypierasz?”

„Koniec, wychodzę,” oznajmiłam, łapiąc moją torbę podróżną z miejsca przy drzwiach.

„Ucieczka do tatusia ci nie pomoże, twoja kobieca erekcja nie zniknie!” Cleo krzyknęła za mną. „Ale hej, może trochę tradycyjnej rodzinnej dysfunkcji odwróci twoją uwagę od tego, że wreszcie miałaś porządny wstęp i potem uciekłaś jak Kopciuszek z problemami z zaangażowaniem.”

Pokazałam jej środkowy palec bez odwracania się, ale nie miała racji.

Moja rodzina to był chaos w czystej postaci, a teraz chaos wydawał się lepszy niż siedzenie tu i obsesyjne myślenie o facecie, którego imienia nawet nie znałam.

Dwugodzinna podróż pociągiem do domu taty powinna być spokojna. Powinnam była mieć czas na odprężenie, poczytanie książki, może nadrobienie pracy.

Zamiast tego gapiłam się przez okno, wciąż i wciąż odtwarzając w głowie każdą sekundę tego, co wydarzyło się w tamtym VIP-roomie. To, jak sprawił, że poczułam się jedyną kobietą na świecie, a jednocześnie zapomniałam, że powinnam być grzeczną dziewczynką.

Kiedy dojechałam na miejsce, byłam napięta jak sprężyna i pewnie promieniowałam seksualną frustracją wystarczającą, by zasilić małe miasto.

Dom, słodki chaos.

Drzwi wejściowe nie zdążyły się jeszcze nawet dobrze otworzyć, gdy tata rzucił się na mnie jakby byłam kołem ratunkowym, a on tonął w estrogenie i dramie z podstawówki.

„Sophie, dzięki Bogu,” wydyszał, obejmując mnie mocno. „Chyba mam załamanie nerwowe.”

Gdzieś głębiej w domu rozległ się piskliwy płacz mojej młodszej siostry Abby, jakby była mordowana przez kreskówkowe postacie. Madison, moja środkowa siostra, nigdzie nie było widać, co mogło oznaczać, że nie żyje, jest w więzieniu albo zamknięta w pokoju i knuje czyjąś zgubę.

„Co się stało?” spytałam, już w myślach zakasując rękawy.

„Madison została zawieszona za obcięcie jakiejś dziewczynie kucyka nożyczkami do papieru,” powiedział tata, przeczesując włosy tak, że sterczały mu na wszystkie strony. „Abby płacze już trzy godziny, bo jej ulubiona Barbie nie ma głowy—nie pytaj—a ja spaliłem obiad, bo zapomniałem wyłączyć kuchenkę, gdy próbowałem rozplątać światełka choinkowe w pieprzonym marcu.”

Zamrugałam. „Światełka choinkowe?”

„Madison powiedziała, że to lampki do jej pokoju, ale ewidentnie są świąteczne, a teraz jakoś zaplątały się wokół wiatraka sufitowego i chyba przypadkiem stworzyłem zagrożenie pożarowe.”

To było moje życie. Zawsze takie było.

Mama odeszła, gdy miałam trzynaście lat, i od tamtej pory byłam nieoficjalnym rodzinnym menadżerem kryzysowym. To ja pamiętałam o zakupach, wiedziałam, która siostra potrzebuje jakiego rodzaju przytulenia, potrafiłam negocjować traktaty pokojowe między nastoletnimi hormonami a wybuchami w podstawówce.

Miałam dwadzieścia dwa lata i opiekowałam się własną rodziną już prawie dekadę.

„Okej”, powiedziałam, zrzucając torbę i włączając tryb kryzysowy. „Idź, usiądź. Nalej sobie czegoś mocniejszego niż kawa. Ja się tym zajmę.”

Trzy godziny później skutecznie wynegocjowałam zawieszenie broni między Madison a rzeczywistością po tym, jak wróciła z kozy, przekonałam Abby, że bezgłowa Barbie po prostu „ćwiczy na Halloween”, rozplątałam lampki choinkowe bez porażenia prądem i zrobiłam kolację, po której nie trzeba było dzwonić po straż pożarną.

Madison była teraz skulona obok mnie na kanapie, z głową opartą o moje ramię, w końcu przyznając, że może przebicie opon byłego chłopaka nie było najdojrzalszym posunięciem.

„Czułam się po prostu głupio”, wymamrotała w mój sweter. „Wszyscy w szkole widzieli go z tą suką Debby Lister i po prostu... pękłam.”

„Rozumiem”, powiedziałam, głaszcząc jej włosy. „Złamane serce sprawia, że robi się szalone rzeczy.”

„A ty? Robiłaś kiedyś coś wariackiego przez faceta?”

Pomyślałam o tamtej nocy. O całowaniu nieznajomego. O tym, jak pozwoliłam mu dotykać mnie w sposób, który wciąż sprawiał, że ściskałam uda. O tym, jak uciekłam, zanim zdążyłam dowiedzieć się, jak miał na imię, albo czy to, co czułam, było prawdziwe, czy po prostu wynikiem bardzo dobrego alkoholu i jeszcze lepszych rąk.

„Tak”, powiedziałam cicho. „Zdarzyło się.”

Zanim tata zasnął w fotelu, a obie dziewczynki były już w swoich łóżkach, byłam emocjonalnie wyczerpana i fizycznie zmęczona. Chwyciłam kieliszek wina—no dobrze, chwyciłam całą butelkę—i wymknęłam się na tylną werandę.

Nocne powietrze było chłodne na mojej skórze i po raz pierwszy od kilku godzin mogłam oddychać bez poczucia, że ktoś czegoś ode mnie chce. Usiadłam na starych huśtawkach na werandzie, podkuliłam bose stopy pod siebie i pozwoliłam sobie po prostu przez chwilę istnieć.

To był mój schemat. Dbać o wszystkich, aż będę na skraju wyczerpania, a potem kraść takie chwile, by przypomnieć sobie, że wciąż jestem człowiekiem z własnymi pragnieniami, potrzebami i marzeniami.

Pragnieniami, które, jak się okazuje, obejmowały tajemniczych nieznajomych z rozkazującym głosem i dłońmi, które dokładnie wiedziały, jak sprawić, bym zapomniała własne imię.

Telefon zawibrował z wiadomością od Nieznanego numeru. Dziwne.

Otworzyłam ją i zobaczyłam, że sama wiadomość nie zawierała słów. Tylko zdjęcie.

Moje czarne koronkowe majtki, delikatne i nie do pomylenia, trzymane w dużej, męskiej dłoni. O mało nie upuściłam wina, zanim od razu przyszła druga wiadomość:

Nieznany: Zostawiłaś je, Kopciuszku.

Całe moje ciało zrobiło się gorące, potem zimne, potem znowu gorące. Palce mi drżały, gdy odpisywałam:

Ja: Kto to?

Odpowiedź przyszła tak szybko, że musiał czekać:

Nieznany: Serio? Już zapomniałaś o naszym słodkim spotkaniu w prywatnym pokoju klubu?

Gorąco rozlało się w dole brzucha i musiałam odstawić wino, żeby nie wylać go na siebie.

Potem przyszły kolejne wiadomości:

Nieznany: Zniknęłaś, zanim mogłem ci to oddać. Nieznany: Właściwie nie tylko to mógłbym zrobić.

Wpatrywałam się w ekran, serce biło mi jak szalone. Część mnie chciała skasować ten numer, udawać, że ostatniej nocy nie było, wrócić do mojego bezpiecznego, przewidywalnego życia, w którym najbardziej ekscytujące, co robiłam, to układałam kolorowy planer.

Ale większa część mnie—ta, która wciąż tęskniła za jego dotykiem—chciała zobaczyć, jak daleko sięga ta królicza nora.

Ja: Dużo mówisz jak na kogoś, kto nawet nie powiedział mi swojego imienia.

Nieznany: Dużo mówisz jak na kogoś, kto uciekł, zanim mogłem skończyć to, co zaczęliśmy.

Zabrakło mi tchu. Wspomnienie jego dłoni, ust, tego, jak sprawił, że czułam się, jakbym rozpadała się na kawałki, przeszło przez mnie jak błyskawica.

Ja: Może wcale nie uciekałam. Może po prostu kazałam ci się o to postarać.

Nieznany: Tak to nazywasz?

Ja: A jak byś to nazwał?

Tym razem przerwa była dłuższa. Na tyle, że zaczęłam się zastanawiać, czy nie posunęłam się za daleko, czy nie byłam zbyt odważna, czy go nie spłoszyłam.

Nieznany: Nazwałbym to niedokończonymi sprawami.

Moje nogi same się do siebie przycisnęły.

Ja: I co dokładnie zamierzasz z tym zrobić?

Nieznany: To zależy. Masz dość odwagi, żeby się przekonać?

Wpatrywałam się w wiadomość, serce waliło mi jak młot, całe ciało drżało z oczekiwania i strachu w równym stopniu.

Po raz pierwszy w życiu ktoś oferował mi coś wyłącznie dla mnie. Nie dla rodziny, nie dla moich obowiązków, nie dla czyichś oczekiwań.

Tylko dla mnie.

Ja: Spróbuj.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Please Harder, Professor

Please Harder, Professor

345 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

345

Treść

Aa