passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Please Harder, Professor - Rozdział #4 - autor itsvlada

Please Harder, Professor

/

Rozdział 4

Rozdział 3

„Jeszcze jeden strzał”, oznajmiam, trzaskając pustą szklanką o toaletkę z większą siłą, niż to konieczne.

Cleo unosi brew, leżąc rozciągnięta na moim łóżku, już po trzech kolejkach. „Kochanie, jeszcze nawet nie wyszłyśmy. Zwolnij trochę.”

„Doskonale się kontroluję”, kłamię, sięgając po butelkę wódki. „To się nazywa rozgrzewka z zamiarem.”

Śmieje się, przekręcając się, by patrzeć, jak nakładam kolejną warstwę tuszu do rzęs. „Z zamiarem czego? Żeby urwać film przed jedenastą?”

„Z zamiarem zapomnienia pięciu lat życia, które poświęciłam temu dupkowi.” Ręka z tuszem lekko mi drży. „Czy to naprawdę tak wiele?”

„Słuszna uwaga.” Siada, przyglądając się mojemu odbiciu. „Cholera, Soph. Wyglądasz niesamowicie.”

Odsuwam się od lustra, by zobaczyć cały efekt.

Czarna, obcisła sukienka opina każdą krzywiznę, kończąc się tuż za połową uda. Głęboki dekolt jest na granicy skandalu—zdecydowanie nie coś, co założyłabym przy Ethan’ie. Sandały na paskach dodają mi dziesięć centymetrów i sprawiają, że moje nogi wydają się nie mieć końca.

„Czuję się jak ktoś inny,” przyznaję.

„Dobrze. Taki był plan.” Cleo zeskakuje z łóżka, wygładzając własną kreację—karmazynową halkę, przez którą wygląda jak gwiazda starego kina.

„Dziś nie jesteś byłą dziewczyną Ethana. Nie jesteś tą odpowiedzialną. Jesteś po prostu Sophie, a Sophie może robić, co tylko kurwa chce. I sypiać, z kim tylko chce.”

„A co, jeśli nie wiem, czego chcę?” szepnęłam.

„To się dowiesz. Po to jest dzisiejszy wieczór,” powiedziała, chwytając mnie za ręce i prowadząc do drzwi wejściowych.

Klub uderza nas ścianą dźwięku i doznań. Bas dudni mi w piersi, sprawiając, że wibrują mi żebra. Kolorowe światła pulsują nad ciałami ściśniętymi na parkiecie, tworząc kalejdoskop ruchu i cieni.

„To miejsce to obłęd,” krzyczę przez muzykę.

Cleo uśmiecha się szeroko, łapiąc mnie za rękę. „Znam właściciela. VIP przez całą noc, kochanie.”

Przedzieramy się przez tłum, a ja już czuję efekty naszej rozgrzewki. Wszystko wydaje się intensywniejsze—muzyka, światła, sposób, w jaki obce spojrzenia śledzą mój ruch przez tłum.

Strefa VIP to zupełnie inny świat. Pluszowe, aksamitne kanapy okalają niskie stoliki, a kilka fajek wodnych bulgocze cicho, napełniając powietrze słodkim, aromatycznym dymem.

Rozsiadamy się na głębokiej, fioletowej kanapie i spędzamy następną godzinę w mgle rozmów. Chłopak—który w którymś momencie do nas dołączył—jest wystarczająco czarujący, ale łapię się na tym, że jestem rozkojarzona. Za każdym razem, gdy ktoś przechodzi obok, łapię się na tym, że czegoś szukam, choć nie wiem czego.

„Potrzebuję kolejnego drinka,” oznajmiam, wstając zbyt gwałtownie. Pokój wiruje.

„Dziewczyno,” Cleo rzuca mi spojrzenie. „Pójdę z tobą.”

„Nie, zostań. Dam radę sama dojść do baru.”

Słynne ostatnie słowa.

Schodzę w połowie po schodach, gdy mieszanka alkoholu, dymu z fajki i migających świateł mnie dopada. Świat gwałtownie się przechyla i potykam się, obcas zahacza o stopień.

Silne ręce chwytają mnie w pasie, stabilizując zanim zdążę upaść. „Spokojnie.”

Patrzę w twarz nieznajomego—przynajmniej wydaje mi się, że nieznajomego, bo w tym półmroku i przez zamglone oczy niewiele widzę.

Jest w nim jednak coś znajomego, ale mój alkoholem nasączony mózg nie potrafi tego umiejscowić.

„Dzięki,” udaje mi się powiedzieć, wyraźnie czując, że jego ręce wciąż są na moich biodrach.

„Wszystko w porządku?”

„Cudownie.” Próbuję się odsunąć, ale nogi mi odmawiają posłuszeństwa. „Trochę za dużo płynnej odwagi.”

„Kiedy ostatnio piłaś wodę?”

Mrugam do niego. „Wodę?”

„Chodź.” Nie pyta—po prostu prowadzi mnie w spokojniejszy kąt klubu, gdzie muzyka nie jest już taka przytłaczająca. „Zostań tutaj.”

Znika w tłumie i wraca po kilku minutach z butelką wody, już otwartą.

„Pij,” nakazuje. Coś w jego tonie sprawia, że wykonuję polecenie bez sprzeciwu. Woda jest zimna i idealna, nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo chce mi się pić, dopóki nie zaczęłam pić. „Lepiej?”

„Znacznie.” Przyglądam się jego twarzy—tym fragmentom, które widzę teraz, pod maską. „Niewielu facetów tutaj obchodzi, czy jestem przytomna.”

Pochyla się bliżej, na tyle, że czuję jego perfumy—coś ciemnego i drogiego.

„To dlatego, że nie chcą na ciebie zasłużyć.”

Te słowa uderzają mnie jak fizyczny cios. Kiedy ostatni raz ktoś chciał na mnie zasłużyć?

„Zatańcz ze mną” – mówi, i znów, to wcale nie jest pytanie.

Prowadzi mnie na parkiet, a nagle jesteśmy otoczeni ciałami, muzyką i gorącem. Jego dłonie odnajdują moją talię, przyciągając mnie do siebie, a ja poddaję się temu chętnie. On prowadzi, ja podążam, nasze ciała odnajdują wspólny rytm, a wszystko kręci się wokół elektryczności trzaskającej między nami.

Jedna piosenka przechodzi w następną, a my nie przestajemy się ruszać. Jego ręce są pełne szacunku, ale i posiadania – spoczywają na moich biodrach, czasem suną wyżej, dołeczka na plecach.

Kiedy obraca mnie w tańcu, przyciskając moje plecy do swojej piersi, czuję jego serce bijące tuż przy mojej łopatce.

„Jesteś kłopotem” – mruczy mi do ucha, jego oddech ciepły na mojej skórze.

„Dobrze” – odpowiadam szeptem. – „Mam dość bycia bezpieczną.”

Odwraca mnie przodem do siebie, a intensywność w jego oczach niemal sprawia, że znów się potykam. Tym razem nie ma to nic wspólnego z alkoholem.

„Mogę zapytać cię o coś szalonego?” – słowa wypadają ze mnie, zanim zdołam je powstrzymać. Kiwa głową, nie spuszczając ze mnie wzroku. – „Nie bądź dla mnie delikatny” – szepczę. – „Po prostu… spraw, żebym coś poczuła.”

Przez chwilę tylko na mnie patrzy. Potem jego dłoń unosi się do mojej szczęki, kciuk sunie po mojej dolnej wardze. „Jesteś pewna?”

Zamiast odpowiedzi wspinam się na palce i całuję go.

Ten pocałunek jest elektryzujący, żądny, zupełnie inny niż ostrożne muśnięcia, do których przywykłam. Całuje tak, jakby naprawdę tego chciał, jakby chciał mnie pochłonąć, a ja mu na to pozwalam. Jego dłonie plączą się w moich włosach, a ja przyciskam się mocniej, pragnąc więcej kontaktu, więcej ciepła, więcej wszystkiego.

Gdy się odrywamy, oboje jesteśmy zadyszani.

„Chodź ze mną” – mówi, a ja kiwam głową bez wahania.

Prowadzi mnie przez tłum w stronę oznaczonej strefy VIP, mijając aksamitne liny i ochroniarzy, którzy kiwają mu głową, jakby go znali.

Prywatny pokój jest przyciemniony, umeblowany pluszowymi kanapami i niskimi stolikami. Muzyka jest tu stłumiona, tworząc intymny bąbel z dala od chaosu na zewnątrz.

W chwili, gdy drzwi zamykają się za nami, przyciska mnie do ściany, znowu przykłada usta do moich. Tym razem nie ma już niepewności, żadnego ostrożnego badania. Jego dłonie obejmują moją twarz, jakby nie mógł znieść nawet odrobiny przestrzeni między nami, potem zjeżdżają niżej, chwytając mnie w talii, przyciągając mnie do siebie na wskroś.

Czuję każdy twardy kontur jego ciała i kręci mi się od tego w głowie z pożądania. Tego mi brakowało – tego ognia, tej desperackiej potrzeby, która sprawia, że wszystko inne znika.

Mój oddech przerywa się, gdy jego palce wsuwają się pod rąbek sukienki, zahaczają o majtki i ściągają je w dół. Jego dłoń ląduje między moimi udami, palce bez wahania odnajdują moją wilgoć.

Nie pytał. On po prostu wiedział .

Krzyknęłam, a on połknął mój okrzyk ustami, pochłaniając mój jęk, gdy jego palce wślizgnęły się głęboko we mnie— pchając , kręcąc, nieustępliwie.

Jedna ręka na moim gardle, z lekkim naciskiem, bym była przyciśnięta do ściany, druga między nogami, wyciągając ze mnie jęki, jakby miał do nich pełne prawo.

Skręcił palcami i prawie się osunęłam. Ale nie pozwolił mi upaść.

Zamiast tego mnie obrócił .

Zanim zdążyłam mrugnąć, mój policzek uderzył o ścianę, zimną i szorstką. Jedna dłoń oplotła tył mojej głowy, druga wróciła między moje uda, jakby nigdy stamtąd nie odeszła.

Byłam nieobecna. Unosiłam się. Wyginałam się między nim a ścianą, jakby nic innego nie istniało.

Moje palce bezsilnie drapały gładką powierzchnię, usta rozchyliły się w niemy jęk. Moje ciało wyginało się. Umysł się zamglił. Nie było niczego poza nim. Tylko to, jak jego palce mnie wypełniały, rozciągały, jak napięcie w moim rdzeniu zwijało się coraz mocniej, mocniej, płonąc —

Mój telefon zadzwonił, natarczywie, przeszywając tę chwilę jak nóż.

Dzwonek Cleo.

Rzeczywistość wraca do mnie jak kubeł zimnej wody. Jestem w prywatnym pokoju z nieznajomym, pijana i kompletnie oszalała z pożądania.

„Muszę—” zaczynam, ale on już odsuwa się, dając mi przestrzeń.

„Idź” – mówi po prostu.

Chwytam telefon drżącymi dłońmi. „Cleo?”

„Sophie, do cholery, gdzie jesteś? Szukałam cię wszędzie!”

„Ja… ja tylko…” Patrzę na niego, stojącego w skórzanej masce, wyglądającego jak ucieleśnienie wszystkich moich mrocznych fantazji. „Zaraz cię znajdę” – mówię w końcu, nie spuszczając z niego wzroku.

„Dobrze. Będę przy barze.”

Rozłączam się i nawet nie patrzę na niego, gdy bezradnie mówię: „Muszę iść.”

Wygładzam sukienkę i kieruję się do drzwi. Gdy wychodzę, czuję wilgoć spływającą mi po udach, obcasy stukają o kafelki jak wystrzały, a serce grozi wybuchem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Nie mogłam przestać myśleć o jego dłoniach.

Nie tylko o tym, jak się poruszały—chociaż, Chryste, poruszały się tak, jakby miały doktorat z odnajdywania każdego zakończenia nerwowego, o którego istnieniu nie miałam pojęcia.

Przede wszystkim chodziło o to, jak mnie dotykał, jakby już mnie posiadał, jakby moje ciało było językiem, którym płynnie posługiwał się od lat.

Dwadzieścia cztery godziny później wciąż czułam fantomowy nacisk jego palców na mojej szyi, we mnie. To, jak sprawiał, że chciałam zapomnieć własne imię i błagać o jego.

Mój wibrator pracował na nadgodziny, odkąd wróciłam do mieszkania, ale to było jak drapanie swędzenia w rękawicach kuchennych.

Zła faktura. Zły rytm. Wszystko nie tak.

„Halo Ziemia, tu Kadet Sophie”, głos Cleo przeciął moją spiralę myśli i zdałam sobie sprawę, że stałam w naszej kuchni nie wiadomo jak długo, z kubkiem kawy w połowie drogi do ust, pewnie wyglądając jak po lobotomii.

„Przepraszam”, mruknęłam, upijając łyk czegoś, co najwyraźniej już ostygło. „Po prostu myślałam.”

„Myślałaś?” Cleo parsknęła śmiechem, wskakując na blat i machając nogami. „Kochana, to nie było myślenie. To było wspominanie całym ciałem. Miałaś ten sam nieprzytomny wzrok, co gdy oglądasz te TikToki z facetami na budowie.”

Gorąco wpełzło mi na szyję. „Nie wiem, o czym mówisz.”

„A jasne. I ja też nie masturbuję się do Audio Porn na Reddicie.” Uśmiechnęła się szelmowsko. „Więc, w skali od jeden do dziesięciu, jak bardzo Tajemniczy Pan poprzestawiał ci meble w środku?”

Zakrztusiłam się kawą. „Jezu, Cleo.”

„Co? Jestem już zaangażowana. Zniknęłaś na jakieś dwadzieścia minut. Potem pojawiłaś się w barze, wyglądając jakby potrąciła cię bardzo atrakcyjna ciężarówka.” Jej oczy się zwęziły. „Poza tym nie miałaś majtek.”

Moja twarz zrobiła się radioaktywna. „Skąd—”

„Bo cię znam, Sophie. Jesteś dziewczyną, która zakłada dopasowany komplet bielizny do ginekologa ‘na wszelki wypadek’. Nie gubisz majtek, chyba że wydarzyło się z nimi coś bardzo ciekawego.”

Ukryłam twarz w dłoniach. „To nie jest rozmowa, na którą jestem gotowa.”

„Szkoda. Czekam na szczegóły już dwadzieścia cztery godziny i zaraz eksploduję z ciekawości.” Pochyliła się konspiracyjnie do przodu. „Był duży? Sprawił, że doszłaś? Wydawałaś te dziwne piszczące dźwięki, których zawsze się wypierasz?”

„Koniec, wychodzę,” oznajmiłam, łapiąc moją torbę podróżną z miejsca przy drzwiach.

„Ucieczka do tatusia ci nie pomoże, twoja kobieca erekcja nie zniknie!” Cleo krzyknęła za mną. „Ale hej, może trochę tradycyjnej rodzinnej dysfunkcji odwróci twoją uwagę od tego, że wreszcie miałaś porządny wstęp i potem uciekłaś jak Kopciuszek z problemami z zaangażowaniem.”

Pokazałam jej środkowy palec bez odwracania się, ale nie miała racji.

Moja rodzina to był chaos w czystej postaci, a teraz chaos wydawał się lepszy niż siedzenie tu i obsesyjne myślenie o facecie, którego imienia nawet nie znałam.

Dwugodzinna podróż pociągiem do domu taty powinna być spokojna. Powinnam była mieć czas na odprężenie, poczytanie książki, może nadrobienie pracy.

Zamiast tego gapiłam się przez okno, wciąż i wciąż odtwarzając w głowie każdą sekundę tego, co wydarzyło się w tamtym VIP-roomie. To, jak sprawił, że poczułam się jedyną kobietą na świecie, a jednocześnie zapomniałam, że powinnam być grzeczną dziewczynką.

Kiedy dojechałam na miejsce, byłam napięta jak sprężyna i pewnie promieniowałam seksualną frustracją wystarczającą, by zasilić małe miasto.

Dom, słodki chaos.

Drzwi wejściowe nie zdążyły się jeszcze nawet dobrze otworzyć, gdy tata rzucił się na mnie jakby byłam kołem ratunkowym, a on tonął w estrogenie i dramie z podstawówki.

„Sophie, dzięki Bogu,” wydyszał, obejmując mnie mocno. „Chyba mam załamanie nerwowe.”

Gdzieś głębiej w domu rozległ się piskliwy płacz mojej młodszej siostry Abby, jakby była mordowana przez kreskówkowe postacie. Madison, moja środkowa siostra, nigdzie nie było widać, co mogło oznaczać, że nie żyje, jest w więzieniu albo zamknięta w pokoju i knuje czyjąś zgubę.

„Co się stało?” spytałam, już w myślach zakasując rękawy.

„Madison została zawieszona za obcięcie jakiejś dziewczynie kucyka nożyczkami do papieru,” powiedział tata, przeczesując włosy tak, że sterczały mu na wszystkie strony. „Abby płacze już trzy godziny, bo jej ulubiona Barbie nie ma głowy—nie pytaj—a ja spaliłem obiad, bo zapomniałem wyłączyć kuchenkę, gdy próbowałem rozplątać światełka choinkowe w pieprzonym marcu.”

Zamrugałam. „Światełka choinkowe?”

„Madison powiedziała, że to lampki do jej pokoju, ale ewidentnie są świąteczne, a teraz jakoś zaplątały się wokół wiatraka sufitowego i chyba przypadkiem stworzyłem zagrożenie pożarowe.”

To było moje życie. Zawsze takie było.

Mama odeszła, gdy miałam trzynaście lat, i od tamtej pory byłam nieoficjalnym rodzinnym menadżerem kryzysowym. To ja pamiętałam o zakupach, wiedziałam, która siostra potrzebuje jakiego rodzaju przytulenia, potrafiłam negocjować traktaty pokojowe między nastoletnimi hormonami a wybuchami w podstawówce.

Miałam dwadzieścia dwa lata i opiekowałam się własną rodziną już prawie dekadę.

„Okej”, powiedziałam, zrzucając torbę i włączając tryb kryzysowy. „Idź, usiądź. Nalej sobie czegoś mocniejszego niż kawa. Ja się tym zajmę.”

Trzy godziny później skutecznie wynegocjowałam zawieszenie broni między Madison a rzeczywistością po tym, jak wróciła z kozy, przekonałam Abby, że bezgłowa Barbie po prostu „ćwiczy na Halloween”, rozplątałam lampki choinkowe bez porażenia prądem i zrobiłam kolację, po której nie trzeba było dzwonić po straż pożarną.

Madison była teraz skulona obok mnie na kanapie, z głową opartą o moje ramię, w końcu przyznając, że może przebicie opon byłego chłopaka nie było najdojrzalszym posunięciem.

„Czułam się po prostu głupio”, wymamrotała w mój sweter. „Wszyscy w szkole widzieli go z tą suką Debby Lister i po prostu... pękłam.”

„Rozumiem”, powiedziałam, głaszcząc jej włosy. „Złamane serce sprawia, że robi się szalone rzeczy.”

„A ty? Robiłaś kiedyś coś wariackiego przez faceta?”

Pomyślałam o tamtej nocy. O całowaniu nieznajomego. O tym, jak pozwoliłam mu dotykać mnie w sposób, który wciąż sprawiał, że ściskałam uda. O tym, jak uciekłam, zanim zdążyłam dowiedzieć się, jak miał na imię, albo czy to, co czułam, było prawdziwe, czy po prostu wynikiem bardzo dobrego alkoholu i jeszcze lepszych rąk.

„Tak”, powiedziałam cicho. „Zdarzyło się.”

Zanim tata zasnął w fotelu, a obie dziewczynki były już w swoich łóżkach, byłam emocjonalnie wyczerpana i fizycznie zmęczona. Chwyciłam kieliszek wina—no dobrze, chwyciłam całą butelkę—i wymknęłam się na tylną werandę.

Nocne powietrze było chłodne na mojej skórze i po raz pierwszy od kilku godzin mogłam oddychać bez poczucia, że ktoś czegoś ode mnie chce. Usiadłam na starych huśtawkach na werandzie, podkuliłam bose stopy pod siebie i pozwoliłam sobie po prostu przez chwilę istnieć.

To był mój schemat. Dbać o wszystkich, aż będę na skraju wyczerpania, a potem kraść takie chwile, by przypomnieć sobie, że wciąż jestem człowiekiem z własnymi pragnieniami, potrzebami i marzeniami.

Pragnieniami, które, jak się okazuje, obejmowały tajemniczych nieznajomych z rozkazującym głosem i dłońmi, które dokładnie wiedziały, jak sprawić, bym zapomniała własne imię.

Telefon zawibrował z wiadomością od Nieznanego numeru. Dziwne.

Otworzyłam ją i zobaczyłam, że sama wiadomość nie zawierała słów. Tylko zdjęcie.

Moje czarne koronkowe majtki, delikatne i nie do pomylenia, trzymane w dużej, męskiej dłoni. O mało nie upuściłam wina, zanim od razu przyszła druga wiadomość:

Nieznany: Zostawiłaś je, Kopciuszku.

Całe moje ciało zrobiło się gorące, potem zimne, potem znowu gorące. Palce mi drżały, gdy odpisywałam:

Ja: Kto to?

Odpowiedź przyszła tak szybko, że musiał czekać:

Nieznany: Serio? Już zapomniałaś o naszym słodkim spotkaniu w prywatnym pokoju klubu?

Gorąco rozlało się w dole brzucha i musiałam odstawić wino, żeby nie wylać go na siebie.

Potem przyszły kolejne wiadomości:

Nieznany: Zniknęłaś, zanim mogłem ci to oddać. Nieznany: Właściwie nie tylko to mógłbym zrobić.

Wpatrywałam się w ekran, serce biło mi jak szalone. Część mnie chciała skasować ten numer, udawać, że ostatniej nocy nie było, wrócić do mojego bezpiecznego, przewidywalnego życia, w którym najbardziej ekscytujące, co robiłam, to układałam kolorowy planer.

Ale większa część mnie—ta, która wciąż tęskniła za jego dotykiem—chciała zobaczyć, jak daleko sięga ta królicza nora.

Ja: Dużo mówisz jak na kogoś, kto nawet nie powiedział mi swojego imienia.

Nieznany: Dużo mówisz jak na kogoś, kto uciekł, zanim mogłem skończyć to, co zaczęliśmy.

Zabrakło mi tchu. Wspomnienie jego dłoni, ust, tego, jak sprawił, że czułam się, jakbym rozpadała się na kawałki, przeszło przez mnie jak błyskawica.

Ja: Może wcale nie uciekałam. Może po prostu kazałam ci się o to postarać.

Nieznany: Tak to nazywasz?

Ja: A jak byś to nazwał?

Tym razem przerwa była dłuższa. Na tyle, że zaczęłam się zastanawiać, czy nie posunęłam się za daleko, czy nie byłam zbyt odważna, czy go nie spłoszyłam.

Nieznany: Nazwałbym to niedokończonymi sprawami.

Moje nogi same się do siebie przycisnęły.

Ja: I co dokładnie zamierzasz z tym zrobić?

Nieznany: To zależy. Masz dość odwagi, żeby się przekonać?

Wpatrywałam się w wiadomość, serce waliło mi jak młot, całe ciało drżało z oczekiwania i strachu w równym stopniu.

Po raz pierwszy w życiu ktoś oferował mi coś wyłącznie dla mnie. Nie dla rodziny, nie dla moich obowiązków, nie dla czyichś oczekiwań.

Tylko dla mnie.

Ja: Spróbuj.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Pociąg powrotny na kampus zawsze przypomina wynurzanie się po trzech dniach tonięcia.

Leżę rozciągnięta na łóżku, gapiąc się na mój kolorystycznie oznaczony planer, jakby miał zaraz spontanicznie się zapalić. Telefon brzęczał mi przez cały weekend—dwa dni tej niebezpiecznej gry w wiadomości.

Każda wiadomość sprawiała, że czułam się tak, jakby wciąż sprawiał, że się rozsypuję tymi cholernie zręcznymi palcami. Nadal nie mam pojęcia, skąd wziął mój numer ani jak naprawdę się nazywa.

Odpowiadałam jak jakaś uzależniona. Wczoraj w końcu pękłam i zapytałam, jak mam go zapisać w kontaktach.

Ja: Jak tam twoje tajemnicze przestępcze życie?

Nieznajomy: Kwitnie. Twoi rodzice wygłaszają ci kazania o odpowiedzialnych wyborach?

Ja: Oczywiście. A tak przy okazji, jak powinnam cię zapisać w telefonie? 'Random Hookup #3' brzmi trochę ostro.

Trzy kropki. Wieczność.

Nieznajomy: 'Private Room Service'.

Prawie się zakrztusiłam kawą. Arogancki drań dokładnie wiedział, co reklamuje—i co dokładnie zostawił niedokończone.

Ja: Jesteś nie do wiary.

Nieznajomy: Ale za to trafny. Zakładam, że pięć gwiazdek.

Nie miał racji. Przewrót w żołądku, irytujący, bo oboje dokładnie wiedzieliśmy, jakiego "serwisu" udzielił mi w tym przyciemnionym pokoju, zanim wszystko zostało przerwane.

No i mamy poniedziałek, a telefon znowu wibruje.

Private Room Service: Jak idzie rodzinne resocjalizowanie?

Pierwszy uśmiech od 72 godzin. Żałosne, ale biorę to.

Ja: Przeżyłam kolejny weekend będąc mamą, której nigdy nie chciałam być. Gdzie jest mój puchar za udział?

Private Room Service: W drodze, razem z rachunkiem za terapię.

Ja: Odważnie zakładasz, że już nie jestem w terapii.

Private Room Service: Jesteś?

Ja: Nie stać mnie. Wszystkie pieniądze wydaję na wino i awaryjne Ubery do rodzinnych kryzysów.

Private Room Service: Co się wydarzyło?

Zaczynam pisać o Madison i jej przygodzie z przebijaniem opony, usuwam. Próbuję o dekapitacji Barbie przez Abby, też usuwam. Ostatecznie zostaję przy:

Ja: Standardowa rodzinna masakra. Moja siostra uważa wandalizm za język miłości.

Private Room Service: To rodzinne?

Ja: Słucham?

Private Room Service: Te destrukcyjne skłonności.

Wpatruję się w telefon. Kto, do cholery, mówi coś takiego? Ja wcale nie jestem destrukcyjna.

Ja: Ewidentnie wcale mnie nie znasz.

Private Room Service: Naprawdę?

Zanim zdążę przeanalizować tę enigmatyczną bzdurę, Cleo wpada przez wspólną łazienkę jakby uciekała z miejsca zbrodni.

"Wyglądasz, jakby ktoś przepuścił cię przez niszczarkę do papieru," oznajmia, a jej owinięte ręcznikiem włosy przeczą prawom grawitacji.

"Czuję się podobnie." Nie odrywam wzroku od telefonu. "Madison poszła w pełen psycho-ex. Abby miała trzygodzinny meltdown. Tata spalił obiad, bo zapatrzył się na lampki świąteczne."

"Lampki świąteczne? Jest marzec."

"Nie pytaj."

"Twoja rodzina sprawia, że moja wydaje się funkcjonalna, a moja mama kiedyś próbowała wyczyścić moje bóle miesiączkowe szałwią."

Telefon znowu wibruje.

Private Room Service: Zamilkłaś.

Ja: Przetwarzam twoje dziwnie osobiste spostrzeżenia na temat moich rzekomych destrukcyjnych skłonności.

Private Room Service: Trafiłem w czuły punkt?

Ja: Marzysz o tym.

Private Room Service: Owszem, marzę. Nerwy są ciekawe.

Co to za pojebana psychologiczna wojna?

"Okej, ta mina," mówi Cleo, rzucając się na moje łóżko, "to zdecydowanie nie trauma rodzinna. To okołoseksualne zamieszanie."

"To nie—"

"Z kim piszesz? I nie mów, że z nikim , bo nikt nie sprawia, że wyglądasz, jakbyś rozwiązywała fizykę kwantową własną cipką."

"Boże, Cleo."

Drzwi eksplodują. Ayden wpada wyglądając, jakby walczył z niedźwiedziem i przegrał.

"Naprawdę umieram," sapie, osuwając się na moje krzesło przy biurku. "Trener chce nas zabić przed regionalnymi."

"Pachniesz, jakby ktoś przeleciał skarpetę z siłowni," stwierdza Cleo z czułością prawdziwej miłości.

"Twój brudny talk zawsze mnie podnieca, kochanie," Ayden rzuca z uśmiechem. "Ale serio, trzy godziny piekła, bo Georgie nie pamięta podstawowych zagrywek."

Znów brzęczy kolejny telefon, co oznacza tylko jedno: nowa wiadomość.

Private Room Service: Nadal przetwarzasz?

Ja: Nadal się zastanawiam, czemu cię to obchodzi.

Private Room Service: Może ciekawi mnie, co sprawia, że działasz.

Ja: Może powinieneś znaleźć zdrowsze hobby.

Private Room Service: Gdzie w tym zabawa?

"Sophie przeżywa całą relację przez SMS," Cleo informuje Aydena.

"Nie przeżywam—"

„Skoro już mówimy o związkach”, Ayden ożywia się jak golden retriever spragniony plotek, „słyszeliście najnowszą herbatkę o profesorze Lewisie?”

No to kurwa zaczynamy.

„O nie, tylko nie ty też”, jęknęłam.

„Co ‘ja też’?” Ayden się szczerzy. „Mówię tylko, że Sarah ze statystyki twierdzi, że jej współlokatorka przespała się z jakimś starszym studentem, który zarzeka się, że Lewis ma całą Czerwoną Komnatę Bólu.”

„Przestań.” Cleo dosłownie wzdycha. „Mogę się już tylko tak bardzo zmoczyć.”

„Jesteście obrzydliwi.”

„Jestem napalona”, poprawia Cleo. „To różnica. Ten facet mógłby mi czytać książkę telefoniczną, a ja bym doszła.”

„To nasz profesor.”

„Jest też przestępczo przystojny. Te garnitury, ten głos, sposób w jaki intelektualnie zabija ludzi…” Otrzepuje się wachlarzem dłoni. „Pozwoliłabym mu dać mi kozę w każdej chwili.”

Private Room Service: Co robisz?

Ja: Słucham, jak moi znajomi rozmawiają o rzekomej seks-loży naszego profesora.

Private Room Service: Interesujący temat.

Ja: Witaj na studiach. Plotkujemy o wszystkim.

Private Room Service: Włącznie z życiem osobistym waszych profesorów?

Zanim zdołam sformułować odpowiedź, która nie sprawi, że zabrzmię jak kompletna katastrofa, Ayden rzuca we mnie poduszką.

„Ten uśmiech na pewno nie jest ‘dla nikogo’”, mówi. „Wyglądasz, jakbyś planowała albo orgazm, albo morderstwo.”

„A czemu nie oba?” Cleo pomaga.

***

Wejście na wykład profesora Lewisa następnego ranka przypomina mi wkroczenie na arenę gladiatorów, gdzie bronią są słowa, a ofiarami GPA.

Tym razem faktycznie przeczytałam lekturę, co w klasie Lewisa jest jak przyniesienie noża na wojnę nuklearną — lepsze niż nic, ale raczej niewystarczające.

On sam stoi na przedzie, wyglądając jakby wyszedł z pierdolonego magazynu „Profesorowie, którzy zniszczą cię akademicko, a ty im za to podziękujesz”. Grafitowy garnitur, idealne włosy, mina sugerująca, że właśnie mentalnie kataloguje intelektualne braki każdego obecnego.

Jego oczy natychmiast znajdują moje.

Kurwa.

„Panno Hale.” Jego głos przecina szum rozmów jak skalpel. „Skoro podczas naszej ostatniej dyskusji była pani tak... zaabsorbowana sprawami osobistymi, może dziś zechce się pani zrehabilitować.”

Każda głowa w sali obraca się w moją stronę. Świetnie. Publiczna egzekucja.

„Z przyjemnością”, odpowiadam, dopasowując ton.

„Wspaniale. Dyscyplinarna władza Foucaulta. Współczesne państwo nadzoru. Połącz kropki.” Jego uśmiech mógłby zamrozić piekło. „Nie spiesz się.”

Czuję pułapkę, ale i tak w nią wchodzę. „Foucault twierdził, że władza dyscyplinarna tworzy posłusznych poddanych poprzez nadzór i normalizację. Model panoptykonu — stała, potencjalna obserwacja kontroluje zachowanie nawet bez faktycznego patrzenia.”

„Wystarczająco.” Ta zbywająca uwaga boli. „Ale brakuje pani niuansu. Rola samodyscypliny?”

„Samodyscyplina staje się zinternalizowanym nadzorem”, mówię, czując narastającą irytację. „Ludzie sami siebie pilnują, kierując się domniemanymi oczekiwaniami społecznymi.”

„Lepiej. Wciąż powierzchownie.” Jego oczy nie opuszczają moich. „Współczesne zastosowania?”

Czuję jak płoną mi policzki. „Platformy społecznościowe funkcjonują jak cyfrowe panoptykony. Użytkownicy wystawiają swoje życie na pokaz przed niewidzialną publicznością, tworząc dobrowolny nadzór, który wzmacnia istniejące struktury władzy, równocześnie tworząc fałszywą iluzję wolności.”

„Marginalnie lepiej.” Protekcjonalność sprawia, że zaciskam szczęki. „Może mniej czasu na prywatne rozmowy, a więcej na rozwijanie pogłębionej analizy.”

Celny cios. Cała sala obserwuje tę akademicką rzeź.

„Wezmę to sobie do serca, panie profesorze”, mówię, ociekając sarkazmem.

„Oby naprawdę. Aktywność na zajęciach: trzydzieści procent oceny.” Jego uśmiech jest drapieżny. „Szkoda by było, gdyby się pani zawiodła.”

Gdy odwraca się, by terroryzować kogoś innego, zapadam się w swoim krześle, serce mi wali.

Cleo nachyla się: „Ja pierdolę, właśnie cię intelektualnie wyruchał na oczach wszystkich.”

„Zamknij się.”

„Totalnie cię to teraz kręci.”

„Wcale nie.”

„Jesteś czerwieńsza niż mój najgorszy okres, dziewczyno.”

„Panno Hale”, głos Lewisa ponownie przecina salę. „Skoro koniecznie chce pani kontynuować zakłócenia, proszę podzielić się przemyśleniami na temat dobrowolnej służalczości.”

Patrzę mu prosto w oczy. „Rozmawiałam akurat o tym, jak niektórzy mylą kontrolę z kompetencją, panie profesorze. Fascynujące zjawisko psychologiczne.”

Coś mignęło mu na twarzy — jakby walczył z uśmiechem. „Rzeczywiście, panno Hale. Rzeczywiście.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Please Harder, Professor

Please Harder, Professor

345 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

345

Treść

Aa