Moje życie oficjalnie rozszczepiło się na dwa równoległe wszechświaty psychologicznej wojny.
Wszechświat Pierwszy: Profesor Lewis zamienia każdy wykład w moje osobiste akademickie Igrzyska Śmierci, pełne intelektualnej walki na śmierć i życie oraz takiego kontaktu wzrokowego, który sprawia, że zaczynam się zastanawiać, czy ubrania są w ogóle potrzebne.
Wszechświat Drugi: Tajemniczy Mężczyzna zamienia mój telefon w konfesjonał, w którym ewidentnie wyznaję każdą mroczną myśl na temat pragnienia, by ktoś przejął kontrolę nad moim wiecznie odpowiedzialnym życiem.
Dziś wieczorem leżę rozciągnięta na łóżku o 23:47, gapiąc się na telefon, jakby miał skrywać tajemnice mojej gwałtownie rozplątującej się psychiki.
Private Room Service: Byłaś dziś wieczorem cicho.
Ja: Dochodzę do siebie po kolejnym dniu akademickiego upokorzenia.
Private Room Service: Twój profesor znowu?
Ja: Tak, ma w sobie coś, co sprawia, że czuję się jednocześnie głupia i podniecona. To psychologicznie niepokojące.
Private Room Service: To autorytet cię przyciąga, czy wyzwanie?
Wpatruję się w pytanie, puls przyspiesza. Od tygodni tańczymy wokół tego tematu, ale dziś wieczorem czuję, że to coś innego. Bardziej bezpośrednie. Bardziej niebezpieczne.
Ja: Pewnie oba. Całe życie jestem tą odpowiedzialną, podejmuję decyzje, dbam o wszystkich. Czasami chcę, żeby ktoś inny przejął kontrolę chociaż raz.
Private Room Service: Jaki rodzaj kontroli?
Moje palce zawisają nad klawiaturą. To terytorium, które eksplorowałam tylko w mrocznych romansach ukrywanych na Kindlu, w nocnych fantazjach, po których brakuje mi tchu i trochę się wstydzę.
Ja: Taki, przy którym nie muszę myśleć. Ktoś inny podejmuje decyzje, a ja po prostu... się poddaję.
Private Room Service: Poddajesz się jak?
Ja: Boże, naprawdę chcesz, żebym to rozwinęła?
Private Room Service: Chcę, żebyś była szczera. Całkowita szczerość, albo kończymy.
Ultimatum przeszywa mnie gorącem. Ale też? Idealna okazja. Czas sprawdzić, czy Pan Tajemniczy faktycznie się przejmuje, czy jestem tylko wygodną rozrywką.
Ja: Czasami po prostu chcę, żeby ktoś mówił mi, co mam robić. Jak się poruszać, co założyć, kiedy się odezwać. Chcę, żeby ktoś przejrzał moją misterną kontrolę i po prostu... ją odebrał.
Private Room Service: Masz na myśli kogoś, kto mógłby ci to dać?
O, subtelny. Sam się praktycznie zapakował na prezent.
Oczywista odpowiedź siedzi tam w moich kontaktach pod "Private Room Service", mężczyzna, przez którego rozpadłam się przy ścianie klubu dzięki samym jego palcom i temu rozkazującemu głosowi.
Ale gdzie tu zabawa w oczywistości?
Ja: Właściwie tak. Mój profesor literatury.
Zobaczymy, jakie guziki mogę nacisnąć.
Ja: Czasem wyobrażam sobie go po zajęciach. Zostawia mnie, gdy wszyscy inni wychodzą. Każe mi się pochylić nad jego biurkiem, kiedy poprawia moją "niewystarczającą" analizę. Albo na kolanach...
Wskaźnik pisania pojawia się i znika. Pojawia się znowu. Znika.
Mam go.
Private Room Service: Twój profesor, co?
Ja: Przystojny facet. Ciemne włosy, popielate skronie, oczy, które mogłyby zedrzeć farbę. A jego czarne koszule tak mocno opinały muskularne ramiona... mniam.
Private Room Service: Ciekawy wybór.
Ta ostrożna neutralność jest aż nazbyt wymuszona. Praktycznie czuję, jak zaciska zęby po drugiej stronie ekranu.
Ja: Jesteś zazdrosny, kochanie?
Private Room Service: Nie bywam zazdrosny.
Kłamca. Odpowiedział błyskawicznie.
Private Room Service: Ale nie interesuje mnie fantazja, księżniczko. Jeśli naprawdę chcesz się poddać, musisz to udowodnić.
Użycie pieszczotliwego zwrotu sprawia, że mam dreszcze.
Ja: Udowodnić jak?
Private Room Service: Jutro rano przyjdziesz na uczelnię bez majtek.
Wpatruję się w wiadomość, serce wali mi w piersi.
Ja: Słucham?
Private Room Service: Słyszałaś mnie. Bez bielizny. Cały dzień. Każda lekcja, każda interakcja, każda chwila — będziesz pamiętać, że pod tą śliczną spódniczką jesteś naga.
Ja: To szaleństwo.
Private Room Service: To jest poddanie. Wybór należy do ciebie.
Ja: A jeśli ktoś mnie przyłapie?
Private Room Service: Kto niby? Zamierzasz ogłaszać swoją uległość?
Ja: Nie, ale…
Private Room Service: Ale nic. To nie jest negocjacja. To test. Zdajesz albo oblewasz.
Odkładam telefon, ręce mi się trzęsą. To jest kompletnie szalone. To właśnie przez takie rzeczy ludzie trafiają do aresztu, są wyrzucani ze szkoły, albo gorzej. Ale Boże, już sobie to wyobrażam.
Ryzyko, sekret, to, jak się poczuję za każdym razem, gdy wiatr uniesie moją spódnicę.
Ja: A jeśli to zrobię?
Private Room Service: Wtedy zobaczymy, jak poważnie myślisz o oddaniu kontroli.
Ja: To jest szantaż.
Private Room Service: To jest wybór. Podejmij go.
Patrzę na telefon pełne dziesięć minut, zanim napiszę:
Ja: Dobrze.
Private Room Service: Dobra dziewczynka.
***
Następnego ranka stoję przed szafą, jakbym szykowała się do wojny.
I w pewnym sensie tak jest.
Wybieram czarną spódnicę do połowy uda – nie za krótką, żeby nie było zbyt oczywiste, nie za długą, żeby nie było zbyt bezpiecznie – i dopasowaną białą bluzkę, która nagle wydaje się zbyt odkrywająca, chociaż miałam ją na sobie już dziesiątki razy.
Brak bielizny jest natychmiastowo, przytłaczająco odczuwalny.
Każdy krok przez dziedziniec wydaje się ogłoszeniem. Poranny wiatr unosi moją spódnicę i muszę się powstrzymywać, by jej nie przytrzymać.
Jestem nadmiernie świadoma wszystkiego – tego, jak materiał przesuwa się po nagiej skórze, tego, jak muszę uważać, gdy siadam, tego, jak każde męskie spojrzenie wydaje się mieć rentgenowską moc.
Kiedy docieram do sali wykładowej profesora Lewisa, jestem napięta jak sprężyna.
Siadam na swoim stałym miejscu – trzecim rzędzie, na środku – i natychmiast żałuję każdej decyzji, która mnie tu doprowadziła. Drewniane krzesło jest zimne na moich nagich udach i muszę ostrożnie krzyżować nogi, żeby zachować choć odrobinę przyzwoitości.
Profesor Lewis wchodzi jakby był właścicielem świata, a dzisiaj to poczucie własności wydaje się bardziej osobiste niż kiedykolwiek. Jego wzrok omiata salę w swoim zwyczajowym drapieżnym przeglądzie, a gdy zatrzymuje się na mnie, coś mignęło mu w oczach.
Rozpoznanie? Podejrzenie? A może tylko projektuję własne poczucie winy na jego doskonale neutralny wyraz twarzy?
– Dziś będziemy rozmawiać o dynamice władzy w instytucjach – zaczyna.
Oczywiście.
– Panno Hale – mówi, a całe moje ciało sztywnieje. – Skoro wydaje się pani dziś szczególnie... czujna, może pani zacznie.
– Ja... Jakie jest pytanie?
– Pytanie brzmi, czy władza instytucjonalna z natury deprawuje, czy po prostu ujawnia istniejące już wady charakteru. – Jego spojrzenie nie odrywa się od mojego. – Jakie są pani przemyślenia?
Przesuwam się na krześle, boleśnie świadoma, jak ten ruch wpływa na moją nagą skórę.
– Myślę, że dynamika władzy jest bardziej złożona niż samo zepsucie – udaje mi się odpowiedzieć. – Czasami ludzie pragną władzy, bo tęsknią za kontrolą, a czasami ta kontrola zostaje im narzucona.
– Ciekawe rozróżnienie. A które, pani zdaniem, jest bardziej niebezpieczne?
To pytanie wydaje się naładowane znaczeniem, którego nie potrafię rozszyfrować.
– Ci, którzy jej pragną – mówię. – Bo sięgną po każdy środek, by ją zdobyć.
– Nawet po uległość? – Słowo zawisa między nami jak wyzwanie. Serce zaczyna mi bić szybciej.
– Zwłaszcza uległość – odpowiadam, zaskoczona własną śmiałością. – Bo dobrowolnie oddana uległość jest najpotężniejszym darem, jaki można komuś ofiarować.
Cisza w sali jest ogłuszająca. Twarz profesora Lewisa jest nieczytelna, ale coś w jego oczach sprawia, że łapie mnie oddech.
– Bardzo przenikliwe, panno Hale. – Jego głos jest teraz miękki, niemal intymny mimo pełnej sali studentów. – Władza i poddanie to rzeczywiście dwie strony tej samej monety.
Resztę wykładu spędzam, próbując skupić się na czymkolwiek innym niż jego spojrzenie, niż to, jak jego słowa zdają się mieć podwójne znaczenie, niż każdy ruch na krześle przypominający mi o mojej całkowitej nagości.
Gdy wychodzę z sali na korytarz, telefon wibruje.
Private Room Service: Jak się czujesz?
Ręce mi się trzęsą, gdy odpisuję:
Ja: Jakbym traciła rozum.
Private Room Service: Dobrze. To znaczy, że wreszcie zaczynasz zwracać uwagę.
Ja: Na co?
Private Room Service: Na to, czego naprawdę chcesz.
Podnoszę wzrok i widzę Cleo machającą do mnie na końcu korytarza, dając mi znak, że idzie do swojego przyjaciela od seksu. Pokazuję jej kciuk w górę.
Private Room Service: To dopiero początek, księżniczko. Jesteś gotowa na więcej?
Ja: Tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Znowu się uśmiechasz do telefonu” – powiedziała Cleo, wbijając widelec w stos gofrów ociekających syropem, jakby to one osobiście ją zdradziły. „Nie zgadnę. Tajemniczy Tatuś?”
Zamarłam w pół łyka kawy.
„To on.” Wciągnęła powietrze. „Ten facet, przez którego miałaś orgazm przez klawiaturę. Chryste Panie.”
Rzuciłam w nią kawałkiem tosta. Złapała go ustami jak gremlin.
„Nie mów tak” – mruknęłam, czując jak policzki płoną.
„A czemu nie?” – uśmiechnęła się szeroko, żując głośno. „Wyglądasz, jakbyś rumieniła się od środka. Pisze do ciebie teraz? Powie ci, kiedy masz dotknąć sutków?”
„Cleo!”
„Co?” Wzruszyła ramionami, niewinne spojrzenie i czerwony lakier na paznokciach. „Jestem z ciebie dumna. Moja mała akademicka dziewica zamieniła się w emocjonalnie poturbowaną księżniczkę erotyki.”
„Nie jestem—” Zawahałam się. „Nieważne.”
Prawda była taka… nie miała całkiem nie racji. Nasze wiadomości się zmieniły. Stały się głębsze. Bardziej konkretne. Bardziej surowe.
Wciąż nie zdradził mi swojego imienia. Nigdy nie wysłał zdjęcia. Nigdy też nie poprosił o żadne. Ale gdy pisał, miałam wrażenie, że jest we mnie. Umysłowo. Emocjonalnie. A czasami… bardzo dosłownie.
Później tej nocy, zwinięta w łóżku z podręcznikiem do statystyki, którego i tak nie czytałam, mój telefon zawibrował.
Private Room Service: Czego dziś pragniesz, księżniczko?
Puls mi przyspieszył. Słowa przetoczyły się po mojej skórze jak jedwab przeszyty gorącem. Wpatrywałam się w ekran, serce waliło.
Ja: Nie wiem. Czegokolwiek?
Krótka pauza po jego stronie. Potem—
Private Room Service: Bądź konkretna, księżniczko. Chcesz być obserwowana? Dotykana? Rozłożona i drżąca dla mnie?
Oddech uwiązł mi w gardle. Uda ścisnęły się odruchowo, gdy pożądanie rozkwitło nisko i gęsto w moim brzuchu.
Ja: Wszystko.
Tym razem pauza była dłuższa. Jeszcze dłuższa, kiedy telefon znów zawibrował, ale tym razem to nie była wiadomość. To był telefon.
„Brak numeru” pojawiło się na ekranie. Serce mi zamarło.
Zawahałam się tylko tyle, by poczuć napięcie, potem odebrałam. Po drugiej stronie jedynie cisza. Martwa cisza.
Wyłączył mikrofon, cholera.
Otworzyłam usta, by coś powiedzieć, ale zanim zdążyłam, przyszła kolejna wiadomość:
Private Room Service: Nie mów nic. Pozwól mi słuchać. Private Room Service: Wejdź do łóżka. Teraz.
Rozkaz przeszył mnie dreszczem aż po kręgosłup. Już zrzucałam kołdrę i zsuwałam majtki, zanim dokończyłam czytać kolejną linijkę.
Private Room Service: Żadnych zabawek. Żadnych majtek. Jedna ręka między nogami. Druga na telefonie. Private Room Service: Wykonuj wszystko, co powiem. Chcę słyszeć, jak jesteś posłuszna, księżniczko. Private Room Service: Powiedz mi, kiedy będziesz gotowa.
Już byłam bez tchu, człowieku.
Ja: Gotowa.
Odpowiedź przyszła szybko. Precyzyjna.
Private Room Service: Przesuń palce w dół. Powoli. Bez pośpiechu. Chcę, żebyś cierpiała z pragnienia, zanim tam dotrzesz.
Posłuchałam. Palce przesunęły się po udach, muskały gorąco, biodra drgały, napięcie trzaskało pod skórą jak statyczność.
Private Room Service: Teraz głaszcz. Ledwo. Policz do dziesięciu. Potem przestań. Private Room Service: Pozwól mi usłyszeć, co ci robię.
Zamknęłam oczy, usta się rozchyliły. „Jeden... dwa... trzy...”
Cicho jęknęłam. Ciało wibrowało i zanim doszłam do „siedem”, już dyszałam. „Dziesięć” było torturą. Ręka zastygła. Ciało nie.
Private Room Service: Nie wolno ci dojść. Tylko kiedy ja pozwolę. Tylko kiedy będę tego właścicielem.
Jego słowa wsiąkały we mnie powoli, gęsto, jak miód topniejący na języku. Biodra poruszały się same, spragnione, rozpaczliwie chcące więcej.
Private Room Service: Teraz dwa palce. Wsuń je. Pozwól mi to poczuć przez sposób, w jaki jęczysz.
Wygięłam się na łóżku, głowa wbiła się w poduszkę, gdy posłuchałam.
Private Room Service: Szybciej. Pierdol się dla mnie.
Dźwięk, który ze mnie wyszedł, nie był ludzki. Przygryzłam wargę, żeby nie krzyknąć zbyt głośno, cały czas patrząc na ekran, czekając na odpowiedź.
Private Room Service: Chciałabyś, żebym tam był, przygwoździł cię, szeptał wszystkie brudne rzeczy, które bym ci zrobił?
Palce mi drżały, gdy szybko wystukiwałam odpowiedź, nie przestając się dotykać:
Ja: Tak. Proszę.
Private Room Service: Przytrzymałbym twoje nadgarstki nad głową, kazał błagać o każdy centymetr. Ugryzłbym cię w ramię, aż byś krzyczała.
Nogi mi drżały, uda spięte, rozkosz groziła eksplozją. Ciche jęki wydobywały się z moich ust nie do opanowania.
Private Room Service: Byłaś bardzo grzeczna, księżniczko. Private Room Service: Teraz dojdź. Pozwól mi to usłyszeć.
Orgazm uderzył mnie jak przypływ. Wyginałam się w pościeli, usta otwarte w niemym krzyku, zaciskając się na własnych palcach, gdy fale gorąca przetaczały się przez moje ciało. Trzęsłam się. Byłam rozbita.
I nigdy nie czułam się bardziej... posiadana.
Leżałam bezwładna i roztrzęsiona, skóra lepka od potu, palce wciąż drżące między udami. Telefon już był cichy, połączenie się zakończyło — może gdy doszłam, może kiedy uznał, że usłyszał już dość.
Nawet nie pamiętałam, że go upuściłam.
Klatka piersiowa unosiła się i opadała nieregularnie, każda część mnie drżała od wstrząsów. Sen znalazł mnie zaplątaną w pościeli, obolałą, wyczerpaną i wciąż pulsującą echem jego głosu w głowie.
Następnego ranka rzeczywistość uderzyła mnie jak cios w twarz. Seminarium.
Profesor Lewis w swoim zwyczajowym czarnym stroju, wyglądający jak grzech i sąd w jednym. Złożyłam swoje wypracowanie z tą samą spokojną pewnością, wsunęłam je na jego biurko i wróciłam na miejsce.
Po dwudziestu minutach wyjął je z teczki. Rozłożył. Nawet nie próbował ukryć pogardy na twarzy.
„Panno Hale” – powiedział chłodno. „Zeche byłaby pani uprzejma wstać?”
Mrugnęłam. „Co? Dlaczego?”
„Zdaje się pani sądzić, że to kółko pamiętnikarskie, a nie kurs akademicki. Pomyślałem więc, że klasa może doceni pani interpretację Woolf i Tożsamości Emocjonalnej.”
Żołądek mi się ścisnął. „Ja— Co było nie tak z moją pracą?”
„Jest leniwa” – powiedział beznamiętnie. „I emocjonalnie nieuczciwa. Użyła pani metafor bez oparcia. Cytowała teorię bez kontekstu. Brzmi jak pierwszy szkic smutnego wpisu na blogu.”
Kilka westchnień odbiło się echem.
„To nie fair.” Wyprostowałam się. „Siedziałam nad tym godzinami.”
„Może następnym razem powinna pani poświęcić na to dni.”
Twarz mi zapłonęła. „Umie przyjąć krytykę, profesorze. Ale nie pozwolę się upokarzać tylko dlatego, że pańskie standardy są nierealistyczne.”
Jego oczy wbiły się w moje. Zimne i ostre.
„Panno Hale” – powiedział powoli – „jeśli pani ego jest zbyt kruche na krytyczną ocenę, radzę natychmiast zrezygnować z mojego kursu.”
Cisza. Wszystkie oczy były na mnie, ale czułam tylko gorąco. Nie wstyd — napięcie. Białe, gorące, niewytłumaczalne napięcie.
Opadłam ciężko na krzesło, serce waliło. Nienawidziłam go. I nienawidziłam, że chciałam więcej.
Później tej nocy napisałam do mojego — jak teraz mówi Cleo — „Tajemniczego Tatusia”.
Ja: Ciężki dzień. Rozszarpano mnie na seminarium. Profesor praktycznie nazwał mnie żałosną przy wszystkich.
Private Room Service: Brzmi jak idiota.
Ja: On jest… czymś. Brutalny. Zimny. Nie wiem, czemu tak na mnie działa.
Private Room Service: Może lubisz być rozszarpywana.
Oddech mi się urwał, zanim odpisałam drętwymi palcami.
Ja: Może tak.
Zapadła długa cisza. Przygryzłam wargę. Napisałam znów.
Ja: Czemu nie powiesz mi, kim jesteś?
Brak odpowiedzi.
Ja: Boisz się, że w rzeczywistości nie sprostasz? Że to tylko gadanie?
Wciąż nic.
Ja: A może ukrywasz się, bo wiesz, że gdy cię zobaczę… będę kazać ci wszystko udowodnić?
Wysłane. Przeczytane. Brak odpowiedzi.
Minęły godziny. Potem kolejny dzień. Nic. Wpatrywałam się w telefon w łóżku, panika rozkwitała we mnie jak kwas.
Czy to zepsułam? Czy go przestraszyłam?
Przesuń w górę, aby kontynuować
– O Boże, wyglądasz jak śmierć. – Głos Aydena przeciął pokój jak policzek, zaraz po nim trzask drzwi i pisk obcasów Cleo.
Miał jedno ramię owinięte wokół jej talii, wciąż w pomeczowej bluzie z kapturem, wilgotne włosy kręciły się przy skroniach. Cleo niosła dwie przeładowane torby z zakupami, które z hukiem rzuciła na kuchenny blat, jakby były martwym ciężarem.
Nie podniosłam wzroku. Siedziałam na kanapie w bluzie i puchatych skarpetkach, jedząc lody prosto z pudełka, z włosami upiętymi w klamrę, która nie widziała szamponu od czterdziestu ośmiu godzin.
– Co się stało? – zapytała Cleo, mrużąc oczy, jakby już wiedziała, że się rozsypuję.
Wpakowałam sobie do ust kolejną łyżkę. – Nie odpisał mi. Od wczoraj.
Cleo zamrugała. – Tajemniczy Tatuś?
– Tak, – mruknęłam, głos przytłumiony lodami i wstydem.
– Kurde. – Ayden ożywił się jak student wyczuwający dramę. – Może jego żona wróciła z wakacji czy coś.
Gwałtownie odwróciłam głowę w jego stronę. – Co do cholery jest z tobą nie tak?
– Sorry, tylko mówię. – Uśmiechnął się bez żalu i wzruszył ramionami. – Dziwniejsze rzeczy się zdarzały.
– Jesteś osłem. – Cleo przewróciła oczami i z idealnym trzaskiem klepnęła go w tył głowy. – Idź do mojego pokoju. Teraz. Zanim zakopię cię pod brokułami.
Ayden uśmiechnął się złośliwie i zarzucił torbę na ramię. – Tak jest, pani.
Zniknął w korytarzu, a Cleo odwróciła się z powrotem do mnie, szczerząc się jak diabeł.
– Wiesz, jesteś bardziej dramatyczna ode mnie, gdy masz abstynencję seksualną.
– Nie mam żadnej abstynencji, – mruknęłam.
– Soph. – Przechyliła głowę i spojrzała na mnie wymownie. – Skosztowałaś tajemniczych palców i teraz zwijasz się z lodami, jakby cię wyghostował po miesiącu miodowym.
– Nie chcę teraz o niczym słyszeć, – jęknęłam i głębiej zapadłam się w poduszki. – Zwłaszcza nie o twoich dziwnych godowych odgłosach.
Chwyciła banana i poruszyła brwiami. – Za późno. Dziś ściany są cienkie, mała.
– Obrzydliwe, – mruknęłam, rzucając w nią poduszką, zanim schowałam się pod kocem.
Później tej nocy, gdy w mieszkaniu było już ciemno, a Cleo i Ayden byli zajęci za zamkniętymi drzwiami przedstawieniem godnym PornHuba, mój telefon się rozświetlił.
Patrzyłam na niego przez długą sekundę, bojąc się mieć nadzieję. Żadnej wiadomości. Żadnych przeprosin. Żadnych słów w ogóle.
Tylko wideo.
Zrobiło mi się gorąco w żołądku. Sam podgląd sprawił, że serce zaczęło mi walić. Poznałam tło. Aksamitną kanapę. Ścianę. Cienie.
Wcisnęłam „play” i znów tam byłam. W prywatnym pokoju VIP.
Sukienka podciągnięta wysoko na biodrach, nogi drżały, gdy przyciskałam się do ściany. Jego dłoń była między moimi udami, palce poruszały się we mnie, jakby znał moje ciało lepiej niż ja sama.
Moje usta były otwarte w bezgłośnym jęku, oczy zamglone, całkowicie zatracona w tej chwili. Wideo było ziarniste i słabo oświetlone, ale uchwyciło wszystko – jak drżałam, jak jego palce wchodziły głębiej, wygięcie moich pleców, kiedy rozpadałam się na jego dłoni.
Wiadomość przyszła od razu po tym.
Private Room Service: Ostatnio często to oglądam. Pomaga mi dobrze się poczuć. Pomaga mi pamiętać, jak to naprawdę jest mieć cię w swoich rękach.
Wstyd uderzył mnie mocno, jak policzek w pierś. Ale to nie był ten rodzaj wstydu, który odpycha.
To był ten, który przyciąga.
Moje ciało zareagowało zanim mój umysł nadążył. Pulsowanie między nogami. Przyspieszony oddech. Wspomnienie jego oddechu przy moim uchu, jego palców, absolutnego zniszczenia, jakiego mi wtedy dostarczył.
Chwilę później przyszła kolejna wiadomość.
Private Room Service: Chcesz sprawdzić, czy to też pomoże ci dobrze się poczuć, księżniczko?
Nie mogłam się oprzeć. Moje ciało ruszyło zanim mózg nadążył.
Wślizgnęłam się do łazienki i zamknęłam drzwi na klucz, ledwo mogąc oddychać, gdy osunęłam się na zimną podłogę z płytek. W dłoni już drżał mój wibrator w kształcie róży, wibrując, gdy ponownie włączyłam nagranie.
I znów byłam tam. Jęcząca. Rozpadająca się. Tracąca kontrolę na jego palcach, jakbym nigdy wcześniej nie znała przyjemności.
Rozchyliłam nogi, przyłożyłam zabawkę do łechtaczki i sapnęłam.
Wibracja była delikatna, prawie drażniąca, ale z obrazem na ekranie, dźwiękiem własnych połamanych jęków, wspomnieniem jego dominacji, to było wszystko.
Moje biodra unosiły się w rytm. Nawet nie próbowałam być cicho. Niech Cleo i Ayden pamiętają, że ściany są cienkie. Niech słyszą, jak znów się rozsypuję.
Zabawka krążyła powoli i mocno, a ja dopasowywałam ruchy na nagraniu swoimi palcami muskającymi śliskie fałdki, naśladując to, co mi wtedy zrobił.
Moje uda drżały, oczy piekły. Oddech ugrzązł mi w gardle, kiedy patrzyłam na siebie, jak znowu i znowu tracę kontrolę przed kamerą, z echem jego niesłyszanego pomruku w mojej głowie—'Byłaś taką grzeczną dziewczynką, księżniczko.'
Orgazm przeszedł przeze mnie gwałtownie i gorąco, czoło uderzyło o blat łazienkowy, trzęsłam się cała, dławiąc się szlochem rozkoszy. Róża wysunęła się z mojej dłoni, nadal wibrując na kafelkach, gdy leżałam tam—zdewastowana, zużyta, obolała.
A jednak wciąż chciałam więcej.
Jego wideo wciąż zapętlało się na ekranie. I nie byłam pewna, czy kiedykolwiek przestanę patrzeć.
***
Następnego dnia rzeczywistość uderzyła we mnie jak zimna stal.
Seminarium wydawało się duszne od chwili, gdy weszłam. Pracowałam nad moją pracą cały dzień, dokonałam poprawek, których zażądał Lewis, wlałam w każdy akapit każdą cząstkę siebie.
Oddałam ją z cichą nadzieją.
Lewis stał na przedzie w swoim zwyczajowym, czarnym stroju—ciemne spodnie, wyprasowana koszula, podwinięte rękawy akurat tak, by pokazać umięśnione przedramiona. Jego wyraz twarzy był nieczytelny, gdy oddawał nasze prace po zakończeniu seminarium.
Kiedy podszedł do mnie, nie powiedział ani słowa. Po prostu wręczył mi teczkę bez słowa, potem się wyprostował.
"Panno Hale," powiedział, gdy zajęcia dobiegły końca, chłodnym głosem. "Do mojego gabinetu. Dziesięć minut."
Żołądek mi się ścisnął. Cleo rzuciła mi spojrzenie, które krzyczało: 'co ty, do cholery, zrobiłaś?', ale tylko zebrałam swoje rzeczy i starałam się nie wyglądać, jakbym szła na własną akademicką egzekucję.
Jego biuro było dokładnie takie, jakiego można się było spodziewać—ciemne drewno, skórzane oprawy książek, taki rodzaj onieśmielającej aranżacji, który ma sprawić, by studenci czuli się intelektualnie nieadekwatni.
Drzwi zatrzasnęły się za mną z złowieszczą ostatecznością.
Gdy weszłam, nie poprosił mnie, żebym usiadła. Nawet nie podniósł wzroku znad biurka, po prostu dalej pisał coś piórem, które pewnie kosztowało więcej niż moje podręczniki.
"Ostatnim razem dałem ci wyraźne wytyczne," powiedział ostrym tonem. "Oczekiwałem poprawy. To, co otrzymałem, to emocjonalna papka udająca wnikliwość. To—" wskazał na teczkę w moich rękach, "—jest poniżej nawet twojego poziomu."
Otworzyłam usta, ale je zamknęłam.
"Twoja praca," mówi bez ogródek, "jest niewystarczająca. Rozproszona. Strata czasu dla nas obojga."
Każde słowo uderza jak fizyczny cios. Latami pracowałam nad swoją akademicką zbroją, a on i tak znalazł każdą słabość.
Stoję i przyjmuję to, bo co innego mogę zrobić? To profesor Adrian Lewis. Nie dyskutujesz, nie bronisz się. Przyjmujesz swoją intelektualną anihilację i próbujesz się z niej czegoś nauczyć.
"Czy otworzyłaś już oddaną teczkę?"
"Nie, proszę pana," wyszeptałam, z trudem przełykając wstyd. "Jeszcze nie."
"Więc zrób to teraz, zakładam."
Zdezorientowana, podeszłam bliżej i uniosłam okładkę.
Ręce lekko mi się trzęsły, kiedy otwierałam manilową teczkę. Pierwsza strona była zapisana na czerwono—jego precyzyczne pismo chirurgicznie rozcinało każdy akapit. Przerzucałam na drugą stronę, potem trzecią, próbując pojąć skalę swojej akademickiej porażki.
Wtedy je zobaczyłam.
Schowane starannie między stroną czwartą a piątą, niczym jakiś perwersyjny zakładnik, leżały moje koronkowe majtki. Te czarne z małą kokardką. Te, które zgubiłam w klubie.
Te, które zniknęły po tamtym prywatnym pokoju VIP.
Świat przechylił się na bok. Mój wzrok rozmył się na obrzeżach, gdy każda część układanki wskoczyła na miejsce z miażdżącą jasnością.
Głos w ciemności. Ta dominująca obecność. Sposób, w jaki przycisnął mnie do ściany. Zręczne palce, które rozłożyły mnie na części. Mężczyzna, który tygodniami wysyłał mi seksowne wiadomości, który żądał szczerości, który nazwał mnie księżniczką.
Private Room Service.
Spojrzałam na niego oszołomiona. "Ty," wyszeptałam. "To byłeś ty ."
Profesor Lewis— mój profesor —powoli wstał i przeszedł obok mnie do drzwi. Usłyszałam, jak zamek zamyka się z mechaniczną precyzją.
Jego głos przeszedł w ten niski szept, który teraz rozpoznaję z klubu, z każdej rozpalonej wspomnieniem chwili, którą próbowałam zapomnieć.
"Niespodzianka, księżniczko ."
Przeszedł za mnie z tą samą drapieżną gracją, a ja poczułam jego ciepło za plecami.
"Naprawdę myślałaś, że cię nie rozpoznam? Nawet w tym przytłumionym świetle?" Jego oddech musnął moje ucho, posyłając iskrę prądu przez całe ciało. "Dokładnie wiem, jak brzmisz, kiedy dochodzisz. Wiem, jak smakujesz."
Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Nie potrafię pojąć, że mój nieosiągalny profesor literatury to ten sam mężczyzna, który miał nagranie, jak rozkłada mnie na części palcami i sprawia, że jęczę.
"Bawiłaś się, prawda? Pisałaś mi o swoich fantazjach. O mnie. O tym, że chcesz się poddać." Jego głos miał w sobie tę samą niebezpieczną pewność z pokoju VIP. "Cóż, masz swoją szansę."
Drżę teraz, zawieszona między strachem a oczekiwaniem.
Pochyla się bliżej, jego usta prawie muskają moje ucho. "Na kolana, Kopciuszku."
Przesuń w górę, aby kontynuować