Pociąg powrotny na kampus zawsze przypomina wynurzanie się po trzech dniach tonięcia.
Leżę rozciągnięta na łóżku, gapiąc się na mój kolorystycznie oznaczony planer, jakby miał zaraz spontanicznie się zapalić. Telefon brzęczał mi przez cały weekend—dwa dni tej niebezpiecznej gry w wiadomości.
Każda wiadomość sprawiała, że czułam się tak, jakby wciąż sprawiał, że się rozsypuję tymi cholernie zręcznymi palcami. Nadal nie mam pojęcia, skąd wziął mój numer ani jak naprawdę się nazywa.
Odpowiadałam jak jakaś uzależniona. Wczoraj w końcu pękłam i zapytałam, jak mam go zapisać w kontaktach.
Ja: Jak tam twoje tajemnicze przestępcze życie?
Nieznajomy: Kwitnie. Twoi rodzice wygłaszają ci kazania o odpowiedzialnych wyborach?
Ja: Oczywiście. A tak przy okazji, jak powinnam cię zapisać w telefonie? 'Random Hookup #3' brzmi trochę ostro.
Trzy kropki. Wieczność.
Nieznajomy: 'Private Room Service'.
Prawie się zakrztusiłam kawą. Arogancki drań dokładnie wiedział, co reklamuje—i co dokładnie zostawił niedokończone.
Ja: Jesteś nie do wiary.
Nieznajomy: Ale za to trafny. Zakładam, że pięć gwiazdek.
Nie miał racji. Przewrót w żołądku, irytujący, bo oboje dokładnie wiedzieliśmy, jakiego "serwisu" udzielił mi w tym przyciemnionym pokoju, zanim wszystko zostało przerwane.
No i mamy poniedziałek, a telefon znowu wibruje.
Private Room Service: Jak idzie rodzinne resocjalizowanie?
Pierwszy uśmiech od 72 godzin. Żałosne, ale biorę to.
Ja: Przeżyłam kolejny weekend będąc mamą, której nigdy nie chciałam być. Gdzie jest mój puchar za udział?
Private Room Service: W drodze, razem z rachunkiem za terapię.
Ja: Odważnie zakładasz, że już nie jestem w terapii.
Private Room Service: Jesteś?
Ja: Nie stać mnie. Wszystkie pieniądze wydaję na wino i awaryjne Ubery do rodzinnych kryzysów.
Private Room Service: Co się wydarzyło?
Zaczynam pisać o Madison i jej przygodzie z przebijaniem opony, usuwam. Próbuję o dekapitacji Barbie przez Abby, też usuwam. Ostatecznie zostaję przy:
Ja: Standardowa rodzinna masakra. Moja siostra uważa wandalizm za język miłości.
Private Room Service: To rodzinne?
Ja: Słucham?
Private Room Service: Te destrukcyjne skłonności.
Wpatruję się w telefon. Kto, do cholery, mówi coś takiego? Ja wcale nie jestem destrukcyjna.
Ja: Ewidentnie wcale mnie nie znasz.
Private Room Service: Naprawdę?
Zanim zdążę przeanalizować tę enigmatyczną bzdurę, Cleo wpada przez wspólną łazienkę jakby uciekała z miejsca zbrodni.
"Wyglądasz, jakby ktoś przepuścił cię przez niszczarkę do papieru," oznajmia, a jej owinięte ręcznikiem włosy przeczą prawom grawitacji.
"Czuję się podobnie." Nie odrywam wzroku od telefonu. "Madison poszła w pełen psycho-ex. Abby miała trzygodzinny meltdown. Tata spalił obiad, bo zapatrzył się na lampki świąteczne."
"Lampki świąteczne? Jest marzec."
"Nie pytaj."
"Twoja rodzina sprawia, że moja wydaje się funkcjonalna, a moja mama kiedyś próbowała wyczyścić moje bóle miesiączkowe szałwią."
Telefon znowu wibruje.
Private Room Service: Zamilkłaś.
Ja: Przetwarzam twoje dziwnie osobiste spostrzeżenia na temat moich rzekomych destrukcyjnych skłonności.
Private Room Service: Trafiłem w czuły punkt?
Ja: Marzysz o tym.
Private Room Service: Owszem, marzę. Nerwy są ciekawe.
Co to za pojebana psychologiczna wojna?
"Okej, ta mina," mówi Cleo, rzucając się na moje łóżko, "to zdecydowanie nie trauma rodzinna. To okołoseksualne zamieszanie."
"To nie—"
"Z kim piszesz? I nie mów, że z nikim , bo nikt nie sprawia, że wyglądasz, jakbyś rozwiązywała fizykę kwantową własną cipką."
"Boże, Cleo."
Drzwi eksplodują. Ayden wpada wyglądając, jakby walczył z niedźwiedziem i przegrał.
"Naprawdę umieram," sapie, osuwając się na moje krzesło przy biurku. "Trener chce nas zabić przed regionalnymi."
"Pachniesz, jakby ktoś przeleciał skarpetę z siłowni," stwierdza Cleo z czułością prawdziwej miłości.
"Twój brudny talk zawsze mnie podnieca, kochanie," Ayden rzuca z uśmiechem. "Ale serio, trzy godziny piekła, bo Georgie nie pamięta podstawowych zagrywek."
Znów brzęczy kolejny telefon, co oznacza tylko jedno: nowa wiadomość.
Private Room Service: Nadal przetwarzasz?
Ja: Nadal się zastanawiam, czemu cię to obchodzi.
Private Room Service: Może ciekawi mnie, co sprawia, że działasz.
Ja: Może powinieneś znaleźć zdrowsze hobby.
Private Room Service: Gdzie w tym zabawa?
"Sophie przeżywa całą relację przez SMS," Cleo informuje Aydena.
"Nie przeżywam—"
„Skoro już mówimy o związkach”, Ayden ożywia się jak golden retriever spragniony plotek, „słyszeliście najnowszą herbatkę o profesorze Lewisie?”
No to kurwa zaczynamy.
„O nie, tylko nie ty też”, jęknęłam.
„Co ‘ja też’?” Ayden się szczerzy. „Mówię tylko, że Sarah ze statystyki twierdzi, że jej współlokatorka przespała się z jakimś starszym studentem, który zarzeka się, że Lewis ma całą Czerwoną Komnatę Bólu.”
„Przestań.” Cleo dosłownie wzdycha. „Mogę się już tylko tak bardzo zmoczyć.”
„Jesteście obrzydliwi.”
„Jestem napalona”, poprawia Cleo. „To różnica. Ten facet mógłby mi czytać książkę telefoniczną, a ja bym doszła.”
„To nasz profesor.”
„Jest też przestępczo przystojny. Te garnitury, ten głos, sposób w jaki intelektualnie zabija ludzi…” Otrzepuje się wachlarzem dłoni. „Pozwoliłabym mu dać mi kozę w każdej chwili.”
Private Room Service: Co robisz?
Ja: Słucham, jak moi znajomi rozmawiają o rzekomej seks-loży naszego profesora.
Private Room Service: Interesujący temat.
Ja: Witaj na studiach. Plotkujemy o wszystkim.
Private Room Service: Włącznie z życiem osobistym waszych profesorów?
Zanim zdołam sformułować odpowiedź, która nie sprawi, że zabrzmię jak kompletna katastrofa, Ayden rzuca we mnie poduszką.
„Ten uśmiech na pewno nie jest ‘dla nikogo’”, mówi. „Wyglądasz, jakbyś planowała albo orgazm, albo morderstwo.”
„A czemu nie oba?” Cleo pomaga.
***
Wejście na wykład profesora Lewisa następnego ranka przypomina mi wkroczenie na arenę gladiatorów, gdzie bronią są słowa, a ofiarami GPA.
Tym razem faktycznie przeczytałam lekturę, co w klasie Lewisa jest jak przyniesienie noża na wojnę nuklearną — lepsze niż nic, ale raczej niewystarczające.
On sam stoi na przedzie, wyglądając jakby wyszedł z pierdolonego magazynu „Profesorowie, którzy zniszczą cię akademicko, a ty im za to podziękujesz”. Grafitowy garnitur, idealne włosy, mina sugerująca, że właśnie mentalnie kataloguje intelektualne braki każdego obecnego.
Jego oczy natychmiast znajdują moje.
Kurwa.
„Panno Hale.” Jego głos przecina szum rozmów jak skalpel. „Skoro podczas naszej ostatniej dyskusji była pani tak... zaabsorbowana sprawami osobistymi, może dziś zechce się pani zrehabilitować.”
Każda głowa w sali obraca się w moją stronę. Świetnie. Publiczna egzekucja.
„Z przyjemnością”, odpowiadam, dopasowując ton.
„Wspaniale. Dyscyplinarna władza Foucaulta. Współczesne państwo nadzoru. Połącz kropki.” Jego uśmiech mógłby zamrozić piekło. „Nie spiesz się.”
Czuję pułapkę, ale i tak w nią wchodzę. „Foucault twierdził, że władza dyscyplinarna tworzy posłusznych poddanych poprzez nadzór i normalizację. Model panoptykonu — stała, potencjalna obserwacja kontroluje zachowanie nawet bez faktycznego patrzenia.”
„Wystarczająco.” Ta zbywająca uwaga boli. „Ale brakuje pani niuansu. Rola samodyscypliny?”
„Samodyscyplina staje się zinternalizowanym nadzorem”, mówię, czując narastającą irytację. „Ludzie sami siebie pilnują, kierując się domniemanymi oczekiwaniami społecznymi.”
„Lepiej. Wciąż powierzchownie.” Jego oczy nie opuszczają moich. „Współczesne zastosowania?”
Czuję jak płoną mi policzki. „Platformy społecznościowe funkcjonują jak cyfrowe panoptykony. Użytkownicy wystawiają swoje życie na pokaz przed niewidzialną publicznością, tworząc dobrowolny nadzór, który wzmacnia istniejące struktury władzy, równocześnie tworząc fałszywą iluzję wolności.”
„Marginalnie lepiej.” Protekcjonalność sprawia, że zaciskam szczęki. „Może mniej czasu na prywatne rozmowy, a więcej na rozwijanie pogłębionej analizy.”
Celny cios. Cała sala obserwuje tę akademicką rzeź.
„Wezmę to sobie do serca, panie profesorze”, mówię, ociekając sarkazmem.
„Oby naprawdę. Aktywność na zajęciach: trzydzieści procent oceny.” Jego uśmiech jest drapieżny. „Szkoda by było, gdyby się pani zawiodła.”
Gdy odwraca się, by terroryzować kogoś innego, zapadam się w swoim krześle, serce mi wali.
Cleo nachyla się: „Ja pierdolę, właśnie cię intelektualnie wyruchał na oczach wszystkich.”
„Zamknij się.”
„Totalnie cię to teraz kręci.”
„Wcale nie.”
„Jesteś czerwieńsza niż mój najgorszy okres, dziewczyno.”
„Panno Hale”, głos Lewisa ponownie przecina salę. „Skoro koniecznie chce pani kontynuować zakłócenia, proszę podzielić się przemyśleniami na temat dobrowolnej służalczości.”
Patrzę mu prosto w oczy. „Rozmawiałam akurat o tym, jak niektórzy mylą kontrolę z kompetencją, panie profesorze. Fascynujące zjawisko psychologiczne.”
Coś mignęło mu na twarzy — jakby walczył z uśmiechem. „Rzeczywiście, panno Hale. Rzeczywiście.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Moje życie oficjalnie rozszczepiło się na dwa równoległe wszechświaty psychologicznej wojny.
Wszechświat Pierwszy: Profesor Lewis zamienia każdy wykład w moje osobiste akademickie Igrzyska Śmierci, pełne intelektualnej walki na śmierć i życie oraz takiego kontaktu wzrokowego, który sprawia, że zaczynam się zastanawiać, czy ubrania są w ogóle potrzebne.
Wszechświat Drugi: Tajemniczy Mężczyzna zamienia mój telefon w konfesjonał, w którym ewidentnie wyznaję każdą mroczną myśl na temat pragnienia, by ktoś przejął kontrolę nad moim wiecznie odpowiedzialnym życiem.
Dziś wieczorem leżę rozciągnięta na łóżku o 23:47, gapiąc się na telefon, jakby miał skrywać tajemnice mojej gwałtownie rozplątującej się psychiki.
Private Room Service: Byłaś dziś wieczorem cicho.
Ja: Dochodzę do siebie po kolejnym dniu akademickiego upokorzenia.
Private Room Service: Twój profesor znowu?
Ja: Tak, ma w sobie coś, co sprawia, że czuję się jednocześnie głupia i podniecona. To psychologicznie niepokojące.
Private Room Service: To autorytet cię przyciąga, czy wyzwanie?
Wpatruję się w pytanie, puls przyspiesza. Od tygodni tańczymy wokół tego tematu, ale dziś wieczorem czuję, że to coś innego. Bardziej bezpośrednie. Bardziej niebezpieczne.
Ja: Pewnie oba. Całe życie jestem tą odpowiedzialną, podejmuję decyzje, dbam o wszystkich. Czasami chcę, żeby ktoś inny przejął kontrolę chociaż raz.
Private Room Service: Jaki rodzaj kontroli?
Moje palce zawisają nad klawiaturą. To terytorium, które eksplorowałam tylko w mrocznych romansach ukrywanych na Kindlu, w nocnych fantazjach, po których brakuje mi tchu i trochę się wstydzę.
Ja: Taki, przy którym nie muszę myśleć. Ktoś inny podejmuje decyzje, a ja po prostu... się poddaję.
Private Room Service: Poddajesz się jak?
Ja: Boże, naprawdę chcesz, żebym to rozwinęła?
Private Room Service: Chcę, żebyś była szczera. Całkowita szczerość, albo kończymy.
Ultimatum przeszywa mnie gorącem. Ale też? Idealna okazja. Czas sprawdzić, czy Pan Tajemniczy faktycznie się przejmuje, czy jestem tylko wygodną rozrywką.
Ja: Czasami po prostu chcę, żeby ktoś mówił mi, co mam robić. Jak się poruszać, co założyć, kiedy się odezwać. Chcę, żeby ktoś przejrzał moją misterną kontrolę i po prostu... ją odebrał.
Private Room Service: Masz na myśli kogoś, kto mógłby ci to dać?
O, subtelny. Sam się praktycznie zapakował na prezent.
Oczywista odpowiedź siedzi tam w moich kontaktach pod "Private Room Service", mężczyzna, przez którego rozpadłam się przy ścianie klubu dzięki samym jego palcom i temu rozkazującemu głosowi.
Ale gdzie tu zabawa w oczywistości?
Ja: Właściwie tak. Mój profesor literatury.
Zobaczymy, jakie guziki mogę nacisnąć.
Ja: Czasem wyobrażam sobie go po zajęciach. Zostawia mnie, gdy wszyscy inni wychodzą. Każe mi się pochylić nad jego biurkiem, kiedy poprawia moją "niewystarczającą" analizę. Albo na kolanach...
Wskaźnik pisania pojawia się i znika. Pojawia się znowu. Znika.
Mam go.
Private Room Service: Twój profesor, co?
Ja: Przystojny facet. Ciemne włosy, popielate skronie, oczy, które mogłyby zedrzeć farbę. A jego czarne koszule tak mocno opinały muskularne ramiona... mniam.
Private Room Service: Ciekawy wybór.
Ta ostrożna neutralność jest aż nazbyt wymuszona. Praktycznie czuję, jak zaciska zęby po drugiej stronie ekranu.
Ja: Jesteś zazdrosny, kochanie?
Private Room Service: Nie bywam zazdrosny.
Kłamca. Odpowiedział błyskawicznie.
Private Room Service: Ale nie interesuje mnie fantazja, księżniczko. Jeśli naprawdę chcesz się poddać, musisz to udowodnić.
Użycie pieszczotliwego zwrotu sprawia, że mam dreszcze.
Ja: Udowodnić jak?
Private Room Service: Jutro rano przyjdziesz na uczelnię bez majtek.
Wpatruję się w wiadomość, serce wali mi w piersi.
Ja: Słucham?
Private Room Service: Słyszałaś mnie. Bez bielizny. Cały dzień. Każda lekcja, każda interakcja, każda chwila — będziesz pamiętać, że pod tą śliczną spódniczką jesteś naga.
Ja: To szaleństwo.
Private Room Service: To jest poddanie. Wybór należy do ciebie.
Ja: A jeśli ktoś mnie przyłapie?
Private Room Service: Kto niby? Zamierzasz ogłaszać swoją uległość?
Ja: Nie, ale…
Private Room Service: Ale nic. To nie jest negocjacja. To test. Zdajesz albo oblewasz.
Odkładam telefon, ręce mi się trzęsą. To jest kompletnie szalone. To właśnie przez takie rzeczy ludzie trafiają do aresztu, są wyrzucani ze szkoły, albo gorzej. Ale Boże, już sobie to wyobrażam.
Ryzyko, sekret, to, jak się poczuję za każdym razem, gdy wiatr uniesie moją spódnicę.
Ja: A jeśli to zrobię?
Private Room Service: Wtedy zobaczymy, jak poważnie myślisz o oddaniu kontroli.
Ja: To jest szantaż.
Private Room Service: To jest wybór. Podejmij go.
Patrzę na telefon pełne dziesięć minut, zanim napiszę:
Ja: Dobrze.
Private Room Service: Dobra dziewczynka.
***
Następnego ranka stoję przed szafą, jakbym szykowała się do wojny.
I w pewnym sensie tak jest.
Wybieram czarną spódnicę do połowy uda – nie za krótką, żeby nie było zbyt oczywiste, nie za długą, żeby nie było zbyt bezpiecznie – i dopasowaną białą bluzkę, która nagle wydaje się zbyt odkrywająca, chociaż miałam ją na sobie już dziesiątki razy.
Brak bielizny jest natychmiastowo, przytłaczająco odczuwalny.
Każdy krok przez dziedziniec wydaje się ogłoszeniem. Poranny wiatr unosi moją spódnicę i muszę się powstrzymywać, by jej nie przytrzymać.
Jestem nadmiernie świadoma wszystkiego – tego, jak materiał przesuwa się po nagiej skórze, tego, jak muszę uważać, gdy siadam, tego, jak każde męskie spojrzenie wydaje się mieć rentgenowską moc.
Kiedy docieram do sali wykładowej profesora Lewisa, jestem napięta jak sprężyna.
Siadam na swoim stałym miejscu – trzecim rzędzie, na środku – i natychmiast żałuję każdej decyzji, która mnie tu doprowadziła. Drewniane krzesło jest zimne na moich nagich udach i muszę ostrożnie krzyżować nogi, żeby zachować choć odrobinę przyzwoitości.
Profesor Lewis wchodzi jakby był właścicielem świata, a dzisiaj to poczucie własności wydaje się bardziej osobiste niż kiedykolwiek. Jego wzrok omiata salę w swoim zwyczajowym drapieżnym przeglądzie, a gdy zatrzymuje się na mnie, coś mignęło mu w oczach.
Rozpoznanie? Podejrzenie? A może tylko projektuję własne poczucie winy na jego doskonale neutralny wyraz twarzy?
– Dziś będziemy rozmawiać o dynamice władzy w instytucjach – zaczyna.
Oczywiście.
– Panno Hale – mówi, a całe moje ciało sztywnieje. – Skoro wydaje się pani dziś szczególnie... czujna, może pani zacznie.
– Ja... Jakie jest pytanie?
– Pytanie brzmi, czy władza instytucjonalna z natury deprawuje, czy po prostu ujawnia istniejące już wady charakteru. – Jego spojrzenie nie odrywa się od mojego. – Jakie są pani przemyślenia?
Przesuwam się na krześle, boleśnie świadoma, jak ten ruch wpływa na moją nagą skórę.
– Myślę, że dynamika władzy jest bardziej złożona niż samo zepsucie – udaje mi się odpowiedzieć. – Czasami ludzie pragną władzy, bo tęsknią za kontrolą, a czasami ta kontrola zostaje im narzucona.
– Ciekawe rozróżnienie. A które, pani zdaniem, jest bardziej niebezpieczne?
To pytanie wydaje się naładowane znaczeniem, którego nie potrafię rozszyfrować.
– Ci, którzy jej pragną – mówię. – Bo sięgną po każdy środek, by ją zdobyć.
– Nawet po uległość? – Słowo zawisa między nami jak wyzwanie. Serce zaczyna mi bić szybciej.
– Zwłaszcza uległość – odpowiadam, zaskoczona własną śmiałością. – Bo dobrowolnie oddana uległość jest najpotężniejszym darem, jaki można komuś ofiarować.
Cisza w sali jest ogłuszająca. Twarz profesora Lewisa jest nieczytelna, ale coś w jego oczach sprawia, że łapie mnie oddech.
– Bardzo przenikliwe, panno Hale. – Jego głos jest teraz miękki, niemal intymny mimo pełnej sali studentów. – Władza i poddanie to rzeczywiście dwie strony tej samej monety.
Resztę wykładu spędzam, próbując skupić się na czymkolwiek innym niż jego spojrzenie, niż to, jak jego słowa zdają się mieć podwójne znaczenie, niż każdy ruch na krześle przypominający mi o mojej całkowitej nagości.
Gdy wychodzę z sali na korytarz, telefon wibruje.
Private Room Service: Jak się czujesz?
Ręce mi się trzęsą, gdy odpisuję:
Ja: Jakbym traciła rozum.
Private Room Service: Dobrze. To znaczy, że wreszcie zaczynasz zwracać uwagę.
Ja: Na co?
Private Room Service: Na to, czego naprawdę chcesz.
Podnoszę wzrok i widzę Cleo machającą do mnie na końcu korytarza, dając mi znak, że idzie do swojego przyjaciela od seksu. Pokazuję jej kciuk w górę.
Private Room Service: To dopiero początek, księżniczko. Jesteś gotowa na więcej?
Ja: Tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Znowu się uśmiechasz do telefonu” – powiedziała Cleo, wbijając widelec w stos gofrów ociekających syropem, jakby to one osobiście ją zdradziły. „Nie zgadnę. Tajemniczy Tatuś?”
Zamarłam w pół łyka kawy.
„To on.” Wciągnęła powietrze. „Ten facet, przez którego miałaś orgazm przez klawiaturę. Chryste Panie.”
Rzuciłam w nią kawałkiem tosta. Złapała go ustami jak gremlin.
„Nie mów tak” – mruknęłam, czując jak policzki płoną.
„A czemu nie?” – uśmiechnęła się szeroko, żując głośno. „Wyglądasz, jakbyś rumieniła się od środka. Pisze do ciebie teraz? Powie ci, kiedy masz dotknąć sutków?”
„Cleo!”
„Co?” Wzruszyła ramionami, niewinne spojrzenie i czerwony lakier na paznokciach. „Jestem z ciebie dumna. Moja mała akademicka dziewica zamieniła się w emocjonalnie poturbowaną księżniczkę erotyki.”
„Nie jestem—” Zawahałam się. „Nieważne.”
Prawda była taka… nie miała całkiem nie racji. Nasze wiadomości się zmieniły. Stały się głębsze. Bardziej konkretne. Bardziej surowe.
Wciąż nie zdradził mi swojego imienia. Nigdy nie wysłał zdjęcia. Nigdy też nie poprosił o żadne. Ale gdy pisał, miałam wrażenie, że jest we mnie. Umysłowo. Emocjonalnie. A czasami… bardzo dosłownie.
Później tej nocy, zwinięta w łóżku z podręcznikiem do statystyki, którego i tak nie czytałam, mój telefon zawibrował.
Private Room Service: Czego dziś pragniesz, księżniczko?
Puls mi przyspieszył. Słowa przetoczyły się po mojej skórze jak jedwab przeszyty gorącem. Wpatrywałam się w ekran, serce waliło.
Ja: Nie wiem. Czegokolwiek?
Krótka pauza po jego stronie. Potem—
Private Room Service: Bądź konkretna, księżniczko. Chcesz być obserwowana? Dotykana? Rozłożona i drżąca dla mnie?
Oddech uwiązł mi w gardle. Uda ścisnęły się odruchowo, gdy pożądanie rozkwitło nisko i gęsto w moim brzuchu.
Ja: Wszystko.
Tym razem pauza była dłuższa. Jeszcze dłuższa, kiedy telefon znów zawibrował, ale tym razem to nie była wiadomość. To był telefon.
„Brak numeru” pojawiło się na ekranie. Serce mi zamarło.
Zawahałam się tylko tyle, by poczuć napięcie, potem odebrałam. Po drugiej stronie jedynie cisza. Martwa cisza.
Wyłączył mikrofon, cholera.
Otworzyłam usta, by coś powiedzieć, ale zanim zdążyłam, przyszła kolejna wiadomość:
Private Room Service: Nie mów nic. Pozwól mi słuchać. Private Room Service: Wejdź do łóżka. Teraz.
Rozkaz przeszył mnie dreszczem aż po kręgosłup. Już zrzucałam kołdrę i zsuwałam majtki, zanim dokończyłam czytać kolejną linijkę.
Private Room Service: Żadnych zabawek. Żadnych majtek. Jedna ręka między nogami. Druga na telefonie. Private Room Service: Wykonuj wszystko, co powiem. Chcę słyszeć, jak jesteś posłuszna, księżniczko. Private Room Service: Powiedz mi, kiedy będziesz gotowa.
Już byłam bez tchu, człowieku.
Ja: Gotowa.
Odpowiedź przyszła szybko. Precyzyjna.
Private Room Service: Przesuń palce w dół. Powoli. Bez pośpiechu. Chcę, żebyś cierpiała z pragnienia, zanim tam dotrzesz.
Posłuchałam. Palce przesunęły się po udach, muskały gorąco, biodra drgały, napięcie trzaskało pod skórą jak statyczność.
Private Room Service: Teraz głaszcz. Ledwo. Policz do dziesięciu. Potem przestań. Private Room Service: Pozwól mi usłyszeć, co ci robię.
Zamknęłam oczy, usta się rozchyliły. „Jeden... dwa... trzy...”
Cicho jęknęłam. Ciało wibrowało i zanim doszłam do „siedem”, już dyszałam. „Dziesięć” było torturą. Ręka zastygła. Ciało nie.
Private Room Service: Nie wolno ci dojść. Tylko kiedy ja pozwolę. Tylko kiedy będę tego właścicielem.
Jego słowa wsiąkały we mnie powoli, gęsto, jak miód topniejący na języku. Biodra poruszały się same, spragnione, rozpaczliwie chcące więcej.
Private Room Service: Teraz dwa palce. Wsuń je. Pozwól mi to poczuć przez sposób, w jaki jęczysz.
Wygięłam się na łóżku, głowa wbiła się w poduszkę, gdy posłuchałam.
Private Room Service: Szybciej. Pierdol się dla mnie.
Dźwięk, który ze mnie wyszedł, nie był ludzki. Przygryzłam wargę, żeby nie krzyknąć zbyt głośno, cały czas patrząc na ekran, czekając na odpowiedź.
Private Room Service: Chciałabyś, żebym tam był, przygwoździł cię, szeptał wszystkie brudne rzeczy, które bym ci zrobił?
Palce mi drżały, gdy szybko wystukiwałam odpowiedź, nie przestając się dotykać:
Ja: Tak. Proszę.
Private Room Service: Przytrzymałbym twoje nadgarstki nad głową, kazał błagać o każdy centymetr. Ugryzłbym cię w ramię, aż byś krzyczała.
Nogi mi drżały, uda spięte, rozkosz groziła eksplozją. Ciche jęki wydobywały się z moich ust nie do opanowania.
Private Room Service: Byłaś bardzo grzeczna, księżniczko. Private Room Service: Teraz dojdź. Pozwól mi to usłyszeć.
Orgazm uderzył mnie jak przypływ. Wyginałam się w pościeli, usta otwarte w niemym krzyku, zaciskając się na własnych palcach, gdy fale gorąca przetaczały się przez moje ciało. Trzęsłam się. Byłam rozbita.
I nigdy nie czułam się bardziej... posiadana.
Leżałam bezwładna i roztrzęsiona, skóra lepka od potu, palce wciąż drżące między udami. Telefon już był cichy, połączenie się zakończyło — może gdy doszłam, może kiedy uznał, że usłyszał już dość.
Nawet nie pamiętałam, że go upuściłam.
Klatka piersiowa unosiła się i opadała nieregularnie, każda część mnie drżała od wstrząsów. Sen znalazł mnie zaplątaną w pościeli, obolałą, wyczerpaną i wciąż pulsującą echem jego głosu w głowie.
Następnego ranka rzeczywistość uderzyła mnie jak cios w twarz. Seminarium.
Profesor Lewis w swoim zwyczajowym czarnym stroju, wyglądający jak grzech i sąd w jednym. Złożyłam swoje wypracowanie z tą samą spokojną pewnością, wsunęłam je na jego biurko i wróciłam na miejsce.
Po dwudziestu minutach wyjął je z teczki. Rozłożył. Nawet nie próbował ukryć pogardy na twarzy.
„Panno Hale” – powiedział chłodno. „Zeche byłaby pani uprzejma wstać?”
Mrugnęłam. „Co? Dlaczego?”
„Zdaje się pani sądzić, że to kółko pamiętnikarskie, a nie kurs akademicki. Pomyślałem więc, że klasa może doceni pani interpretację Woolf i Tożsamości Emocjonalnej.”
Żołądek mi się ścisnął. „Ja— Co było nie tak z moją pracą?”
„Jest leniwa” – powiedział beznamiętnie. „I emocjonalnie nieuczciwa. Użyła pani metafor bez oparcia. Cytowała teorię bez kontekstu. Brzmi jak pierwszy szkic smutnego wpisu na blogu.”
Kilka westchnień odbiło się echem.
„To nie fair.” Wyprostowałam się. „Siedziałam nad tym godzinami.”
„Może następnym razem powinna pani poświęcić na to dni.”
Twarz mi zapłonęła. „Umie przyjąć krytykę, profesorze. Ale nie pozwolę się upokarzać tylko dlatego, że pańskie standardy są nierealistyczne.”
Jego oczy wbiły się w moje. Zimne i ostre.
„Panno Hale” – powiedział powoli – „jeśli pani ego jest zbyt kruche na krytyczną ocenę, radzę natychmiast zrezygnować z mojego kursu.”
Cisza. Wszystkie oczy były na mnie, ale czułam tylko gorąco. Nie wstyd — napięcie. Białe, gorące, niewytłumaczalne napięcie.
Opadłam ciężko na krzesło, serce waliło. Nienawidziłam go. I nienawidziłam, że chciałam więcej.
Później tej nocy napisałam do mojego — jak teraz mówi Cleo — „Tajemniczego Tatusia”.
Ja: Ciężki dzień. Rozszarpano mnie na seminarium. Profesor praktycznie nazwał mnie żałosną przy wszystkich.
Private Room Service: Brzmi jak idiota.
Ja: On jest… czymś. Brutalny. Zimny. Nie wiem, czemu tak na mnie działa.
Private Room Service: Może lubisz być rozszarpywana.
Oddech mi się urwał, zanim odpisałam drętwymi palcami.
Ja: Może tak.
Zapadła długa cisza. Przygryzłam wargę. Napisałam znów.
Ja: Czemu nie powiesz mi, kim jesteś?
Brak odpowiedzi.
Ja: Boisz się, że w rzeczywistości nie sprostasz? Że to tylko gadanie?
Wciąż nic.
Ja: A może ukrywasz się, bo wiesz, że gdy cię zobaczę… będę kazać ci wszystko udowodnić?
Wysłane. Przeczytane. Brak odpowiedzi.
Minęły godziny. Potem kolejny dzień. Nic. Wpatrywałam się w telefon w łóżku, panika rozkwitała we mnie jak kwas.
Czy to zepsułam? Czy go przestraszyłam?
Przesuń w górę, aby kontynuować