passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Pregnant For My Bully - Rozdział #2 - autor Joy Apens

Pregnant For My Bully

/

Rozdział 2

Amelia

Poniedziałki, dla mnie, były jak restart mojej rutyny, ogłupiające, wiecznie nudne życie. To było bezkońcowe koło nudy, mojego życia, zaczynającego się codziennie o 6:30, trzydzieści minut za wcześnie, gdy rwanie, stare i wadliwe budzenie na szafce nocnej obok mojego łóżka, budziło mnie.

Następnie, byłam w łazience do godziny siódmej - nie żeby spędzałam tam trzydzieści minut na prysznicu. Czasami po prostu zasypiałam.

Potem, po tym, zakładałam dość przyzwoitą odzież i czesałam moje blond włosy, dopóki się nie zalśniły, zanim schodziłam na śniadanie z Naną, moją babcią, rozmawiającą za pomocą języka migowego, bo cóż, była głucha, żegnałam ją całując ją i wychodziłam na lekcje.

Szkoła miała swój własny cykl, tak jak budzenie się miało swój. Przede wszystkim było wychodzić z autobusu, jako że, mając osiemnaście lat, nadal podążałam z nowo przyjętymi do szkoły na autobusie, ponieważ jedynym samochodem, którym dysponowałam, był stary, zabytkowy Chevrolet babci, który zepsuł się w moim drugim roku nauki.

Odmazując się od innych uczniów, którzy byli nieświadomi mojej obecności, dochodziłam do swojego szafki na korytarzu.

Kiedy dochodziłam do tej szafki, mogły się zdarzyć dwie rzeczy. Jedno, otworzenie szafki oznaczało spadający lśniący pyłek lub coś w rodzaju skrzynki z niespodzianką prosto w twarz, poukładane przez Pana Idiote (tzn. Jasona Davenporta).

Jeśli to się nie zdarzyło, najprawdopodobniej otwierałam szafkę i zobaczyłam tylko moje rzeczy. Najgorsze mogło być pochowane pod nimi, notatka z treścią, że powinnam włożyć głowę do toalety lub że powinnam po prostu zabić się. Tym razem notatka była od Kimberly Bitch Thot Slut Adams.

Na szczęście dziś przybyłam do szkoły i zobaczyłam, że moja szafka wygląda tak, jak zostawiłam ją w piątek. Wygląda na to, że zarówno Jason, jak i Kimberly zdają się zapomnieć o moim istnieniu.

No tak. To nigdy nie mogło się zdarzyć. Nie dopóki byliśmy jeszcze klasowymi kolegami.

Po epizodach z szafką, przyszedł czas na zajęcia. Spośród moich dziewięciu lekcji każdego dnia, w dwóch miałaam Jasona, co było wystarczającym znęcaniem się, jak było, na co wskazywał fakt, że niezmiennie pozostawiał sklejone gumy zarówno na moim krześle, jak i pod nim, lub strzelał w mnie kulami z wyplutej śliny, podczas gdy trwały lekcje - zadziwiające, jak nauczyciele nigdy go nie złapali. Może złapali, ale po prostu im to obojętne.

Następny w kolejności był czas na lunch, gdzie otrzymywałam typowy, jednolity kawałek czegoś, co miało być 'jedzeniem', jabłko, które było moim jedynym zbawieniem, chroniącym mnie przed umieraniem z głodu, i karton mleka.

Tylko wtorek różnił się od innych dni, kiedy szkoła postanowiła podać wyczerpanym uczniom porcję puddingu, ponieważ nie było na tacosy. Nazywali to 'Puddingowym wtorkiem'. Jak źle się czułam tylko mówiąc to.

Zaraz po lunchu i reszcie lekcji było spotkanie z Jasonem na boisku sportowym, ponieważ nakazał mi to codziennie po szkole, aby odebrać od niego jego zadania domowe, zazwyczaj jakieś rozpisanie, analizę, rozwiązanie, albo cokolwiek i wrócić mu na następny dzień, by oddać je do oceny. Zauważmy, że użyłem słowa 'odebrać', ponieważ według niego jego zadania domowe należały do mnie.

Po włożeniu jego prac do mojej torby, miałam usiąść i obserwować, jak ćwiczył piłkę nożną - był pomocnikiem w drużynie - aż się skończy. Miałam pilnować jego rzeczy, podawać mu wodę, kiedy jej potrzebował, trzymając przy tym głowę skierowaną w dół, trzymając jego ręcznik do twarzy, nawet kiedy był spocony i skapywał.

Czasami, i to bardzo celowo, kiedy siedziałam na słońcu, patrząc na coś, co mnie absolutnie nie interesowało, piłka znikąd poleciałaby prosto w moją twarz, najczęściej w klatkę piersiową. Wtedy Jason biegnął po nią, podczas gdy ja zostawałem na trybunach, skrzywiając się z bólu od miejsca, w które trafiła piłka. Gdy minął mnie biegnąc z piłką w rękach, krzyczał coś w stylu „Przepraszam, nie widziałem tam żadnych cycków” albo „Mój błąd, nie zauważyłem cię”.

Po treningu, autobus szkolny już dawno odjechał, więc zostawałam sama, odkąd musiałam wracać piechotą do domu. Piętnaście minut drogi, zupełnie sama. Jason stwierdzał, że to konieczne, aby mi pomóc schudnąć. Należy zauważyć, że nie ważyłem więcej niż 40 kg.

Czasami jego przyjaciel, Adrian Goldfield, obrońca drużyny piłkarskiej, oferował mi podwózkę, którą nigdy nie odrzucałam - wnętrze jego niebieskiego Forda było jak raj, mogę ci zagwarantować, z niebieskimi siedzeniami i klimatyzowanym wnętrzem, nie wspominając o tym, że zawsze pachniał lawendą, tak samo jak on.

Po powrocie do domu miałam wówczas zrobić zadanie domowe Jasona przed moimi. Następnie miałam zrobić wieczorny prysznic i zjeść kolację z Naną, zanim położę ją spać o ósmej, a potem spędzić resztę wieczoru na oglądaniu Netflixa. Czasami dostawałam telefon lub rozmowę wideo od mojej byłej najlepszej przyjaciółki, Benson. Ale i to było rzadko teraz, odkąd zaczął spotykać się z Katie Henshaw.

Tak więc, tak wyglądało moje nieskończone, powtarzające się koło życia.

Odpocznij sobie, możesz powiedzieć, ale mam dla ciebie mały sekret. Miałam jedno. Przed liceum, kiedy chłopcy oddawali mi cześć, dosłownie, i każda dziewczyna chciała być moją przyjaciółką. Kiedy wszystko było idealne i miałam mamę i tatę. Aż do wakacji przed liceum, kiedy moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, a ja zostałam poddana życiu z moją babcią, jedynym bliskim krewnym.

Wycofałam się do swojej skorupy, jak ślimak dotknięty. Zostałam zupełnie inną osobą niż kiedyś. Straciłam wszystko - przyjaciół, choć Benson zostawał, popularność, wszystko. I zdobyłam uwagę Jasona Davenporta, chłopaka, o którym tak pamiętam, że kiedyś podkochiwał się we mnie w piątej klasie.

Ale to wszystko było nieważne teraz. W tym punkcie mojego życia już się do tego przyzwyczaiłam. Jako ostatnioklasistka wiedząca, że niedługo wyjdę z tego dziurawego miejsca i z powiatu Wayne, nigdy już nie ujrzę żadnej z tych nienawistnych twarzy, to już tak bardzo mnie nie martwiło. Nie tak jak kiedyś. Wystarczyło, że skupię się na nauce i zdobyciu stypendium. I tak właśnie zrobiłam.

Dziś, będąc dzisiaj wtorek, nasze wyniki z testów z poprzedniego tygodnia zostały nam zwrócone. W zasadzie w większości z nich dostałam najwyższą ocenę.

Aktualnie była pora lunchu. Kolejka znacznie się skróciła od momentu, kiedy dotarłam do stołówki. Bez wielkiego marnowania czasu, dotarła kolej na mnie.

Odwróciłam wzrok z obrzydzeniem, kiedy pani w stołówce nałożyła tę lepką masę na talerz, ale uśmiechnęłam się, kiedy położyła jabłko, gdzie powinno być, karton mleka i moje ulubione, małe miseczki czekoladowego puddingu.

Uśmiechnęłam się do niej, którą oczywiście nie odwzajemniła, odwróciłam się od niej i ruszyłam w stronę „stołu przegranych”. Nie, nikt nie nazwał go tak, ale wszyscy, którzy na nim siedzieli, uważani byli za przegranych, więc...

Stół znajdował się na końcu stołówki, w rogu, gdzie nic nie było zauważane, i można było jeść jak świnia, wcierać jedzenie w ciało, ale nikt się nie przejmował.

Stół Jasona był trochę daleko od mojego, bezpieczna odległość, jak dla mnie, ale czasami, spojrzałam z dala od mojego jedzenia, zobaczyłam, że patrzy na mnie z wściekłością. Kiedy utrzymałam kontakt wzrokowy, odwracał wzrok, tic obecny w jego szczęce.

Tylko kłopotem przybywającym do mojego stołu było to, że musiałam przejść obok stołu zarówno Kimberly, jak i Jasona, zawsze w tej kolejności. To nie było takie proste, jak mogło się wydawać.

Teraz zbliżałam się do stołu Jasona. Zgodnie z jego instrukcjami, miałam odwrócić wzrok w drugą stronę, przechodząc obok, aby uniknąć kontaktu wzrokowego. Tak też zrobiłam, by dotrzeć do stołu, odwracając wzrok na stół obok.

Już prawie przeszłam obok stołu, jedynym myślącym na myśli była czekoladowa pudding, którą moje głodne ręce miały zaraz pochłonąć, kiedy nagle poczułam but na przodzie mojej stopy, a następnie nagle znalazłam się na facjacie, talerz z jedzeniem wyleciał mi z rąk, a moje szeroko otwarte usta wydały nieprzesłyszalne westchnienie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

W głębokich tarapatach

Cisza zawisła w kafeterii w momencie, gdy spadłem na podłogę na rękach i kolanach. Dopiero wtedy uświadomiłem sobie, co właśnie się stało. Nie jadłem żadnego deseru. W ogóle nie zjem lunchu. Nie teraz, gdy moje jedzenie rozsypało się wszędzie, jabłko nieopodal mnie, a kępa niezidentyfikowanego jedzenia leżała trochę na prawo od jabłka.

Aż nagle zastanawiałem się, gdzie jest deser, gdy przeszył mnie przeraźliwy wrzask, uszkadzając mi bębenki uszne, będący obok mnie.

Nagle odwróciłem głowę w lewo i stanąłem w szoku. Prawa połowa twarzy i szyja Kimberly były pokryte czekoladowym deserem.

O nie. Nie, nie, nie, nie.

Od razu podniosłem się na nogi, ignorując śmiechy ze stołu Jasona, najgłośniejsze ze strony niego samego.

"Przepraszam tak bardzo" - zacząłem, wyciągając ręce, pilnując jednocześnie odległości. "N-nie miałem na myśli..."

Tylko do chwili, gdy w mgnieniu oka Kimberly wyskoczyła ze swojego miejsca, chwyciła najbliższy talerz z deserem i rzuciła nim we mnie. Zobaczyłem to na sekundę za późno, żeby się schylić.

Odczułem obcy ból na mojej dolnej wardze i szczęce, gdzie talerz z deserem uderzył, a potem przewróciłem się, straciłem równowagę i upadłem na podłogę.

Objąłem dłonią bolejącą szczękę, łzy kłuły mi w oczy w odpowiedzi na wybuch śmiechu, który przerwał ciszę ze stołu Jasona. Moja szczęka, szyja i czerwona flanelowa bluza były pokryte czekoladowym deserem.

"Przepraszam nie naprawi moich włosów, wieśniaczko!" - wykrztusiła Kimberly.

W moim prawym oku pojawiła się pierwsza łza.

Nie upadaj. Nie upadaj.

Kiedy nie mogła już zebrać więcej łez, spłynęła po moim policzku.

Kurde.

"Spójrz, co zrobiłaś mojej twarzy!" - wykrzyknęła Kimberly. "Powinnam cisnąć w ciebie jeszcze jednym stopniem."

Moje oczy spuściły się na podłogę, a moja ręka cały czas trzymała bolącą szczękę, pospiesznie wstałem.

"To ewidentnie był błąd, Kim" - ktoś z tabeli Jasona powiedział, gdy odwróciłem się od par oczu, które łakomiły się na kolejne dramy.

"Zamknij się, Adrianie" - odpowiedziała Kimberly. "Oczywiście, że wziąłbyś jej stronę."

"Nie, zamknij się ty" - odpowiedział Adrian. "Chodzi mi o to, że zachowujesz się jakbyś nie miała najmniejszego pojęcia o rozsądku. Mogłabyś jej bardzo zaszkodzić..."

Wychodząc z kafeterii, moją głowę ciągle opuszczoną, łzy teraz spływały strumieniami, jego słowa zbledły.

Podszedłem do łazienki, otworzyłem drzwi i wszedłem, zamykając je za sobą. Odkręciłem kran, wetknąłem ręce pod zimną wodę, nabrałem odrobinę i polałem tym deser na twarzy. Powtórzyłem tę czynność kilkakrotnie, aż cały deser z mojej twarzy i szyi znikł.

Po tym wziąłem chusteczkę i przetrzełem nią mój sweter, usuwając plamy wodą. Dopiero po zakończeniu spojrzałem na swoje odbicie.

Łzy powstrzymały się od momentu, gdy zaczęłam się oczyszczać, ale zadzierżałem się. Moje szare oczy miały zaczerwienione obramowanie, różowy nos, a dolna część szczęki miała podobny odcień różu, siniak po prawej stronie dolnej wargi. Końcówka moich ramion długości równiutkich blond pasm była wilgotna i przykleiła się do mojej kości biodrowej. Odpędziłem je.

Normalnie nie płakałbym, ale cisnąć we mnie taki talerz? A inni śmieją się zaraz po tym? To było większe upokorzenie, niż mogłem znieść. I nigdy nie była to fizyczna agresja Kimberly wobec mnie, więc dlaczego nagle cisnęła we mnie talerzem?

Mrugając łzami, które znowu zaczęły się zbierać w moich oczach, wydmuchałem oddech przez usta.

"Jesteś w porządku" - powiedziałem do siebie, moje codzienne mantry, kiedy byłem ofiarą prześladowań. "Tylko dwieście dni pozostało, Mel. Jesteś w porządku."

Machnąłem głową na swoje słowa, wydychając jeszcze raz, opuściłem kafeterię w momencie, gdy zadzwonił dzwonek ostrzegawczy, oznaczający koniec przerwy obiadowej.

Na zewnątrz, na ławce niedaleko łazienki, zobaczyłem kurtkę dżinsową, którą wcześniej nie zauważyłem, leżącą tam z notatką na wierzchu.

Najpierw miałem ochotę zostawić to, po prostu iść dalej, jakbym nigdy go nie zobaczył, ale notatka mnie zainteresowała.

Podejście do kurtki, wziąłem notatkę.

Przepraszam za twój lunch, przeczytałem. Zostawiam moją kurtkę. Może będziesz mogła ją użyć, aby zakryć plamę deseru?

Adrian.

Skręciłem notatkę, podniosłem kurtkę.

To było dziwne, jak dwóch tak bliskich przyjaciół mogło być tak różnych pod względem osobowości.

Jason i Adrian byli przyjaciółmi od czasów gimnazjum, a ich przyjaźń rozciągała się na liceum. Nie tylko charakter grymasiarski i arogancki Jasona różnił się od miłego i słodkiego Adriana, ale także wygląd. Adrian, znacznie przystojniejszy niż Jason - dla mnie trochę za wysoki na około sześć stóp, miał ciało sportowca i czarne włosy.

Jego spostrzegawcze, niebieskie oczy i milionowy uśmiech przyciągały niemal każdą dziewczynę w szkole, nie żeby był uwodzicielem.

Jason, z kolei, miał taki sam wzrost i budowę ciała jak Adrian, tyle że miał jasnobrązowe oczy i piaskowe włosy.

Czasami zastanawiałem się, jak Adrianowi udawało się pozostać przyjacielem Jasona, mimo że byli tak różni. Mimo że Jason był taki chamem.

Wsunąłem kurtkę i zapinałem ją, w ciszy podziękowałem Adrianowi w myślach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Nie zadzieraj z Jasonem.

Jason Davenport

Opierając się plecami na jednym z podtrzymujących filarów za szkołą, włożyłem rękę do kieszeni mojej kurtki, palcami drugiej ręki luźno trzymając palącą się papierosową końcówkę.

Gdzie do cholery ona jest? Zastanawiałem się, rzucając krótkie spojrzenie na zegarek na moim nadgarstku. Już jest trzecia po południu. Wiedziała, że miała się ze mną spotkać zaraz po lekcjach, ale tutaj traciła mój czas, jakby czekanie na nią miało być moim jedynym zajęciem całego dnia.

Na pewno to zrozumie, gdy w końcu się pojawi, pomyślałem z wynurkowaniem, podnosząc papierosa do ust.

Podchodząc do niego, zaciągnąłem się krótko, opuściłem dłoń i wydmuchiwałem dym w dwóch dziwnych kształtach pierścieni.

Poczekałem jeszcze minutę, mój umysł pusty, zanim zaciągnąłem się ponownie, tym razem dłużej niż poprzednio. Trzymałem go w ustach przez kilka sekund, a następnie wypuściłem w powietrze. Zaraz potem naprawdę zacząłem się denerwować.

Patrząc na czas na moim zegarku, zmarszczyłem brwi. 15:10.

"Jak to do licha ja mam czekać na nią?" pomyślałem na głos. "Ta suk*wa powinna czekać na mnie."

Zerwawszy się z filara, ruszyłem do przodu, po powrocie przed szkołę, kiedy usłyszałem zbliżające się kroki. Myśląc, że to nauczyciel, zatrzymałem się i szybko schowałem papierosa za plecy, wyciągając również telefon i udający, że się nim zajmuję.

Podniosłem wzrok z telefonu, gdy kroki zatrzymały się kilka stóp ode mnie, właściciel nie mówiąc ani słowa, ani niczego innego, tylko stojąc tam, cicho.

Mój wzrok padł na Amelię, która spoglądała na mnie, jej twarz bez wyrazu, choć jej szare oczy trzymały gniewne spojrzenie. Na to spojrzenie uśmiechnąłem się. Po potknięciu ją na obiedzie, widziałem jak miało to zamierzone skutki. Samo to wiedzenie sprawiło mi radość i co lepsze, zadowolenie.

"Przyjdź tutaj," skinąłem na nią, uśmiechając się nadal.

Na początku wahanie się, z rękami wciśniętymi w kurtkę, którą nie zauważyłem, że miała na sobie, gdy pierwszy raz na nią spojrzałem.

Kiedy jej wahanie trwało dalej, znów zacząłem się denerwować.

"Przyjdź tu cholera, zanim uczynię to ja," zaryczałem, wpatrując się w nią jak w pościgające spojrzenia noże.

Westchnęła i przechyliła oczy odwrotnie ode mnie, zanim zaczęła kroczyć w moją stronę, zatrzymując się kilka centymetrów ode mnie.

"Kto do licha dał ci tę kurtkę?" uniosłem brew, zauważając, że wygląda jak kurtka dżinsowa, którą zwykle nosił Adrian.

Odwróciła wzrok. "Ktoś lepszy niż ty."

"Przepraszam, miało to być dla mnie?" Zmarszczyłem brwi.

"Nie," mruknęła, spojrzenie wciąż zwrócone od mnie.

"Nie będę się tym przejmować," powiedziałem po chwili intensywnego gapienia się. "Małpoludzie."

Na te słowa odwróciła głowę w moją stronę. "Mam pięć stóp sześć cali."

"To znaczy, że jesteś d*pa," odpowiedziałem.

Otworzyła usta, aby odpowiedzieć, kiedy zatrzymałem ją.

"Koniec tego," rozkazałem. "A teraz, czyja to kurtka?"

"Adriana," odpowiedziała, odważnie nawiązując kontakt wzrokowy ze mną.

Nabrała odwagi, co nie potrwa długo.

"Adriana, ha," kiwnąłem głową, jej słowa potwierdzając moje myśli. "W porządku. Nie ma problemu."

"Nigdy nie było," wzruszyła ramionami.

Mając dość jej nowej zuchwałej postawy, sięgnąłem i złapałem ją za kołnierz, pociągając ją do przodu. Wyraz strachu w jej oczach, gdy po nią sięgnąłem, był bezcenny, choć upewniłem się, że ukryję swoje emocje wobec tego, ogromny marszczy jedynym uczuciem obecnym na mojej twarzy.

"Koniec tego, Amelia," syknąłem. "Jeśli będziesz jeszcze dalej, dam ci coś, co sprawi, że zamilkniesz."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Pregnant For My Bully

Pregnant For My Bully

92 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

92

Treść

Aa