Cisza zawisła w kafeterii w momencie, gdy spadłem na podłogę na rękach i kolanach. Dopiero wtedy uświadomiłem sobie, co właśnie się stało. Nie jadłem żadnego deseru. W ogóle nie zjem lunchu. Nie teraz, gdy moje jedzenie rozsypało się wszędzie, jabłko nieopodal mnie, a kępa niezidentyfikowanego jedzenia leżała trochę na prawo od jabłka.
Aż nagle zastanawiałem się, gdzie jest deser, gdy przeszył mnie przeraźliwy wrzask, uszkadzając mi bębenki uszne, będący obok mnie.
Nagle odwróciłem głowę w lewo i stanąłem w szoku. Prawa połowa twarzy i szyja Kimberly były pokryte czekoladowym deserem.
O nie. Nie, nie, nie, nie.
Od razu podniosłem się na nogi, ignorując śmiechy ze stołu Jasona, najgłośniejsze ze strony niego samego.
"Przepraszam tak bardzo" - zacząłem, wyciągając ręce, pilnując jednocześnie odległości. "N-nie miałem na myśli..."
Tylko do chwili, gdy w mgnieniu oka Kimberly wyskoczyła ze swojego miejsca, chwyciła najbliższy talerz z deserem i rzuciła nim we mnie. Zobaczyłem to na sekundę za późno, żeby się schylić.
Odczułem obcy ból na mojej dolnej wardze i szczęce, gdzie talerz z deserem uderzył, a potem przewróciłem się, straciłem równowagę i upadłem na podłogę.
Objąłem dłonią bolejącą szczękę, łzy kłuły mi w oczy w odpowiedzi na wybuch śmiechu, który przerwał ciszę ze stołu Jasona. Moja szczęka, szyja i czerwona flanelowa bluza były pokryte czekoladowym deserem.
"Przepraszam nie naprawi moich włosów, wieśniaczko!" - wykrztusiła Kimberly.
W moim prawym oku pojawiła się pierwsza łza.
Nie upadaj. Nie upadaj.
Kiedy nie mogła już zebrać więcej łez, spłynęła po moim policzku.
Kurde.
"Spójrz, co zrobiłaś mojej twarzy!" - wykrzyknęła Kimberly. "Powinnam cisnąć w ciebie jeszcze jednym stopniem."
Moje oczy spuściły się na podłogę, a moja ręka cały czas trzymała bolącą szczękę, pospiesznie wstałem.
"To ewidentnie był błąd, Kim" - ktoś z tabeli Jasona powiedział, gdy odwróciłem się od par oczu, które łakomiły się na kolejne dramy.
"Zamknij się, Adrianie" - odpowiedziała Kimberly. "Oczywiście, że wziąłbyś jej stronę."
"Nie, zamknij się ty" - odpowiedział Adrian. "Chodzi mi o to, że zachowujesz się jakbyś nie miała najmniejszego pojęcia o rozsądku. Mogłabyś jej bardzo zaszkodzić..."
Wychodząc z kafeterii, moją głowę ciągle opuszczoną, łzy teraz spływały strumieniami, jego słowa zbledły.
Podszedłem do łazienki, otworzyłem drzwi i wszedłem, zamykając je za sobą. Odkręciłem kran, wetknąłem ręce pod zimną wodę, nabrałem odrobinę i polałem tym deser na twarzy. Powtórzyłem tę czynność kilkakrotnie, aż cały deser z mojej twarzy i szyi znikł.
Po tym wziąłem chusteczkę i przetrzełem nią mój sweter, usuwając plamy wodą. Dopiero po zakończeniu spojrzałem na swoje odbicie.
Łzy powstrzymały się od momentu, gdy zaczęłam się oczyszczać, ale zadzierżałem się. Moje szare oczy miały zaczerwienione obramowanie, różowy nos, a dolna część szczęki miała podobny odcień różu, siniak po prawej stronie dolnej wargi. Końcówka moich ramion długości równiutkich blond pasm była wilgotna i przykleiła się do mojej kości biodrowej. Odpędziłem je.
Normalnie nie płakałbym, ale cisnąć we mnie taki talerz? A inni śmieją się zaraz po tym? To było większe upokorzenie, niż mogłem znieść. I nigdy nie była to fizyczna agresja Kimberly wobec mnie, więc dlaczego nagle cisnęła we mnie talerzem?
Mrugając łzami, które znowu zaczęły się zbierać w moich oczach, wydmuchałem oddech przez usta.
"Jesteś w porządku" - powiedziałem do siebie, moje codzienne mantry, kiedy byłem ofiarą prześladowań. "Tylko dwieście dni pozostało, Mel. Jesteś w porządku."
Machnąłem głową na swoje słowa, wydychając jeszcze raz, opuściłem kafeterię w momencie, gdy zadzwonił dzwonek ostrzegawczy, oznaczający koniec przerwy obiadowej.
Na zewnątrz, na ławce niedaleko łazienki, zobaczyłem kurtkę dżinsową, którą wcześniej nie zauważyłem, leżącą tam z notatką na wierzchu.
Najpierw miałem ochotę zostawić to, po prostu iść dalej, jakbym nigdy go nie zobaczył, ale notatka mnie zainteresowała.
Podejście do kurtki, wziąłem notatkę.
Przepraszam za twój lunch, przeczytałem. Zostawiam moją kurtkę. Może będziesz mogła ją użyć, aby zakryć plamę deseru?
Adrian.
Skręciłem notatkę, podniosłem kurtkę.
To było dziwne, jak dwóch tak bliskich przyjaciół mogło być tak różnych pod względem osobowości.
Jason i Adrian byli przyjaciółmi od czasów gimnazjum, a ich przyjaźń rozciągała się na liceum. Nie tylko charakter grymasiarski i arogancki Jasona różnił się od miłego i słodkiego Adriana, ale także wygląd. Adrian, znacznie przystojniejszy niż Jason - dla mnie trochę za wysoki na około sześć stóp, miał ciało sportowca i czarne włosy.
Jego spostrzegawcze, niebieskie oczy i milionowy uśmiech przyciągały niemal każdą dziewczynę w szkole, nie żeby był uwodzicielem.
Jason, z kolei, miał taki sam wzrost i budowę ciała jak Adrian, tyle że miał jasnobrązowe oczy i piaskowe włosy.
Czasami zastanawiałem się, jak Adrianowi udawało się pozostać przyjacielem Jasona, mimo że byli tak różni. Mimo że Jason był taki chamem.
Wsunąłem kurtkę i zapinałem ją, w ciszy podziękowałem Adrianowi w myślach.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jason Davenport
Opierając się plecami na jednym z podtrzymujących filarów za szkołą, włożyłem rękę do kieszeni mojej kurtki, palcami drugiej ręki luźno trzymając palącą się papierosową końcówkę.
Gdzie do cholery ona jest? Zastanawiałem się, rzucając krótkie spojrzenie na zegarek na moim nadgarstku. Już jest trzecia po południu. Wiedziała, że miała się ze mną spotkać zaraz po lekcjach, ale tutaj traciła mój czas, jakby czekanie na nią miało być moim jedynym zajęciem całego dnia.
Na pewno to zrozumie, gdy w końcu się pojawi, pomyślałem z wynurkowaniem, podnosząc papierosa do ust.
Podchodząc do niego, zaciągnąłem się krótko, opuściłem dłoń i wydmuchiwałem dym w dwóch dziwnych kształtach pierścieni.
Poczekałem jeszcze minutę, mój umysł pusty, zanim zaciągnąłem się ponownie, tym razem dłużej niż poprzednio. Trzymałem go w ustach przez kilka sekund, a następnie wypuściłem w powietrze. Zaraz potem naprawdę zacząłem się denerwować.
Patrząc na czas na moim zegarku, zmarszczyłem brwi. 15:10.
"Jak to do licha ja mam czekać na nią?" pomyślałem na głos. "Ta suk*wa powinna czekać na mnie."
Zerwawszy się z filara, ruszyłem do przodu, po powrocie przed szkołę, kiedy usłyszałem zbliżające się kroki. Myśląc, że to nauczyciel, zatrzymałem się i szybko schowałem papierosa za plecy, wyciągając również telefon i udający, że się nim zajmuję.
Podniosłem wzrok z telefonu, gdy kroki zatrzymały się kilka stóp ode mnie, właściciel nie mówiąc ani słowa, ani niczego innego, tylko stojąc tam, cicho.
Mój wzrok padł na Amelię, która spoglądała na mnie, jej twarz bez wyrazu, choć jej szare oczy trzymały gniewne spojrzenie. Na to spojrzenie uśmiechnąłem się. Po potknięciu ją na obiedzie, widziałem jak miało to zamierzone skutki. Samo to wiedzenie sprawiło mi radość i co lepsze, zadowolenie.
"Przyjdź tutaj," skinąłem na nią, uśmiechając się nadal.
Na początku wahanie się, z rękami wciśniętymi w kurtkę, którą nie zauważyłem, że miała na sobie, gdy pierwszy raz na nią spojrzałem.
Kiedy jej wahanie trwało dalej, znów zacząłem się denerwować.
"Przyjdź tu cholera, zanim uczynię to ja," zaryczałem, wpatrując się w nią jak w pościgające spojrzenia noże.
Westchnęła i przechyliła oczy odwrotnie ode mnie, zanim zaczęła kroczyć w moją stronę, zatrzymując się kilka centymetrów ode mnie.
"Kto do licha dał ci tę kurtkę?" uniosłem brew, zauważając, że wygląda jak kurtka dżinsowa, którą zwykle nosił Adrian.
Odwróciła wzrok. "Ktoś lepszy niż ty."
"Przepraszam, miało to być dla mnie?" Zmarszczyłem brwi.
"Nie," mruknęła, spojrzenie wciąż zwrócone od mnie.
"Nie będę się tym przejmować," powiedziałem po chwili intensywnego gapienia się. "Małpoludzie."
Na te słowa odwróciła głowę w moją stronę. "Mam pięć stóp sześć cali."
"To znaczy, że jesteś d*pa," odpowiedziałem.
Otworzyła usta, aby odpowiedzieć, kiedy zatrzymałem ją.
"Koniec tego," rozkazałem. "A teraz, czyja to kurtka?"
"Adriana," odpowiedziała, odważnie nawiązując kontakt wzrokowy ze mną.
Nabrała odwagi, co nie potrwa długo.
"Adriana, ha," kiwnąłem głową, jej słowa potwierdzając moje myśli. "W porządku. Nie ma problemu."
"Nigdy nie było," wzruszyła ramionami.
Mając dość jej nowej zuchwałej postawy, sięgnąłem i złapałem ją za kołnierz, pociągając ją do przodu. Wyraz strachu w jej oczach, gdy po nią sięgnąłem, był bezcenny, choć upewniłem się, że ukryję swoje emocje wobec tego, ogromny marszczy jedynym uczuciem obecnym na mojej twarzy.
"Koniec tego, Amelia," syknąłem. "Jeśli będziesz jeszcze dalej, dam ci coś, co sprawi, że zamilkniesz."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jason
Puszczając kurtkę, odepchnąłem ją do tyłu i szybko wytarłem rękę o kurtkę, tak jakby właśnie dotknąłem kupy krów. Nie żeby była brudna. Po prostu żeby ją bardziej zdenerwować.
„Dlaczego tak długo Cię nie było?” zapytałem, podnosząc papierosa do ust. „Miałeś się ze mną spotkać od razu po szkole, tak jak Ci kazałem.”
„Mówiłeś, że mamy się spotykać codziennie po szkole na boisku”, mruknęła, spuszczając wzrok na swoje buty. „Poszłam na boisko i tam Cię nie znalazłam. Szukałam Cię wszędzie, dopóki ktoś nie powiedział mi, że będziesz tutaj.”
Przymknąłem usta. Technicznie rzecz biorąc, miała rację. Nie mieliśmy się spotykać za szkołą.
Zrobiłem głębokie tchnienie i zdmuchnąłem dym w jej stronę, kiedy zapadł mi w gardle, chwilowo dusząc mnie. Nagle, pochylając się, kaszlałem, sapałem i kichnąłem, bijąc ręką w pierś.
„Wiesz, że palenie skraca życie o jedenaście minut dziennie, prawda?” powiedziała do mnie Amelia.
„Oczywiście, tylko tobie to jest znane”, wykrztusiłem, zażenowany sytuacją. „Zamknij się i odwróć wzrok.”
Odwróciła wtedy głowę, a ja kaszlałem jeszcze trochę, od czasu do czasu odchrząkując, aż kaszel przestał na dobre.
„Gdybyś dzisiaj tu nie przyszła, to by się nie zdarzyło”, powiedziałem, wycierając łzy z oczu.
Wolno odwróciła się, żeby na mnie spojrzeć. „To nie ja Ci kazałam zaczynać palić.”
Jeden gniewny spojrzenie odemnie i obniżyła wzrok.
„Dostałem ocenę B za pracę domową z historii”, powiedziałem, gasząc papierosa i zdejmując plecak.
Przełowić kilka książek w torbie, wyciągnąłem kartkę z pośrodku dwóch zeszytów. Poumachaną kartkę pociągnąłem w jej stronę, a potem wyciągnąłem dzisiejsze zadanie domowe, założyłem zamek na plecaku i rzuciłem go na prawe ramię.
Teraz przyczepiona do jej ręki kartka, patrzyła na mnie.
„Jak do cholery dostałem ocenę B?” podniosłem brew.
„Nie wiem”, odpowiedziała po prostu.
Zdenerwowany jej pyszną odpowiedzią, dosięgnąłem do przodu i uderzyłem ją w czoło.
„Ouch”, wzdrygnęła się, odskakując w tył, ręką na czole.
„Następnym razem zrobię o wiele więcej niż tylko uderzę cię w czoło, uwierz mi”, powiedziałem. „Dlatego dla twojego dobra, lepiej nie będzie kolejnego razu.”
W jej oczach pojawiły się łzy. Ignorując je, podałem jej dzisiejsze zadanie domowe. „Weź to.”
Po kilku sekundach wciąż patrzyła na mnie, jej łzy lśniły jasno w jej oczach. Znając ją, uparcie odmawiała ich spuszczenia.
„Czy jest coś, co chciałbyś zrobić mi, kujonie?” powiedziałem. „Chcesz mi odwzajemnić uderzenie? Uderzyć mnie? Co chcesz zrobić?”
Trzymała się w milczeniu.
„Odpowiedz!” wybuchnąłem, i od razu odsunęła się w tył.
„Co chciałabyś mi zrobić, Amelia?” splunąłem jej w twarz.
„Nic”, powiedziała, pierwsza łza spływając po jej twarzy.
„Jesteś pewna? Bo tak to nie wyglądało kilka sekund temu.”
„Nie chcę nic robić”, mruknęła, przesuszając.
„Dobrze”, powiedziałem, odsuwając się od niej. „Tak myślałem.”
Rzuciłem jej pracę domową i powiedziałem: „Nigdy nie chcę widzieć na mojej pracy domowej oceny B,” i odszedłem, z powrotem na boisko, niedaleko miejsca, w którym właśnie spotkałem się z Amelią, na trening.
Godzinę później wjeżdżałem swoim Audi na podjeździe zamczyska, zatrzymując się bezpośrednio obok fontanny z delfinami.
Wyłaziłem z samochodu, zamykając drzwi i rzucając klucze do parkietera, zanim udawałem się w kierunku ogromnych, dębowych drzwi frontowych, które zawsze były szeroko otwarte, chociaż w nocy nie.
Przekroczyłem próg i wszedłem do szerokiego i równomiernie rozmieszczonego salonu, z jego miękkimi kanapami, żyrandolami i oknami od podłogi do sufitu.
Zaledwie trzy kroki i zza kąta oka dostrzegłem tatusia i Ashley w jednym z okien w rogu pokoju. Tata stał tuż za nią i nasuwał na nią coś, co wyglądało jak złoty naszyjnik.
Obserwowałem ich z pogardą, gdy zaczepiała go za rękę i dopasowywała go, żeby ładnie pasował na jej szyję. Odwracając się z uśmiechem, Ashley zbliżyła się i dała mu buziaka.
Miałem ochotę się wymiotować. Zwłaszcza wtedy, gdy całowanie trwało dłużej i ręce taty zaczęły wędrować.
Aby ich rozproszyć i zwrócić ich uwagę na moją obecność, upuściłem plecak na podłogę z głuchym trzaskiem. Z miejsca zerwali pocałunek, a tata obrócił się w moim kierunku.
„Jason, cześć!” Uśmiechnął się, jak tylko zobaczył, że to ja, jego twarz zaczerwieniona. „Wracasz dziś wcześnie do domu. Co, trening się skończył?”
„Trening zakończył się wcześniej”, powiedziałem mu.
„Oh”, to tyle, co powiedział, Ashley podchodząc, żeby złapać go za ramię.
„Cześć, Jace”, uśmiechnęła się do mnie.
Zamiast uśmiechać się, spojrzałem na nią ze skrzywioną miną i powiedziałem: „To Jason. Powiedziałem ci to już milion razy.”
„Jason”, tata powiedział, „mów z szacunkiem do swojej mamy.”
„Chodzi ci o moją trzecią mamę”, burknąłem. „Która jest tak stara, jak ja.”
„Mam dwadzieścia siedem lat”, zaznaczyła Ashley.
„A ja mam osiemnaście”, powiedziałem, „jestem od Ciebie młodszy o jedenaście lat.”
„Jason, przestań z tym”, wkroczył tata.
„Nie możesz po prostu żenić się z każdą kobietą, która napotka Cię na drodze, tatu”, zmarszczyłem brwi. „Ty i ja jesteśmy dobrze sami. Nie potrzebujemy nikogo innego.”
„Nazwał mnie 'każdą kobietą', kochanie”, wybrzydzała Ashley, przyciskając się mocniej do ręki taty.
„Jason, Ashley teraz jest twoją mamą i nigdzie nie odejdzie”, powiedział mi tata, „im szybciej to zrozumiesz, tym lepiej dla ciebie.”
Schylając się, podniosłem plecak z podłogi. „Ashley nie jest moją mamą i nigdy nią nie będzie. To tylko twoja trzecia żona, na razie. To już niedługo.”
Odwracając się od nich, zacząłem wchodzić krętymi, marmurowymi schodami, kiedy głos taty mnie zatrzymał.
„Będziesz nazywał ją mamą, Jason, a nie Ashley”, nakazał, teraz stojąc u podnóża schodów.
„Nie, nie będę”, powiedziałem.
„W takim razie zostaje mi nic innego, jak skonfiskować twoje auto, odciąć ci odżywianie pieniężne i dać ci bana na resztę roku szkolnego. Żadnych imprez w domu, żadnych imprez, żadnych odwiedzin kolegów i szło do odwiedzin kolegów. Wszystkie twoje gadżety zostaną skonfiskowane,” dodał.
Odwróciłem się, żeby na niego spojrzeć. „Nie możesz tego zrobić.”
„Nie testuj mnie, Jason”, powiedział w niskim głosie, który oznaczał, że zbliżam się do ściany.
„Ale ona nie jest moją jebaną matką”, wrzasnąłem. „Nie mogę jej tak nazywać.”
Ton taty się podniósł. „Uważaj na swój język, chłopcze, zanim przyjdę tam i zdam ci głupiego, aroganckiego tyłka!”
„Teraz przeprosisz mamę natychmiast”, dodał.
„Nie mogę-”
„Teraz, Jason!”
Sciskając zęby, zacisnąłem pięści.
„Przepraszam”, powiedziałem, przez zaciśnięte zęby.
„Nie brzmi to dla mnie tak, jakbyś był przepraszający”, powiedział tata.
Odbierając wzrok od niego, tak że miałam wzrok na Ashely, patrzyłem. „Przepraszam, mamo.”
Uśmiechnęła się. „Przepraszam przyjęte.”
. Patrzyłem jeszcze przez chwilę, zanim spojrzałem z powrotem na tatę. „Teraz jesteś szczęśliwy?”
Odstając od niego, zatarasowałem resztę drogi na górę i prosto do swojego pokoju. Zatrzasnąłem drzwi za sobą, wpadając do środka, rzucając plecak na podłogę.
Maria, Jackie i teraz cholerny Ashley, pomyślałem, zbliżając się do mojego łóżka i siadając na nim. Ile jeszcze mam mieć mam. Pięć? Dziesięć?
W ciągu siedmiu lat, od śmierci mamy w wypadku samochodowym, miałem już trzy różne mamusie. Miałem tego dość. Miałem dosyć pretensjonalnych, szukających złota suk, które tata przyprowadzał jako żony, po prostu dlatego, że umiały dobrze służyć.
Wszystko to, kobiety, fakt, że nie miałem mojej mamy przy mnie, można było uniknąć, gdybym nie przekonał jej, żeby zabrała mnie na imprezę Davida w piątkowy wieczór. Gdyby rodzice Amelii nie jechali dziewięćdziesiąt mil na godzinę. Przynajmniej teraz nadal miałbym mamę.
Zirytowany, przeciągnąłem rękę przez włosy. Bycie w szkole mnie wkurzało, przyjście do domu robiło to samo. Nie mogłem być nigdzie i być szczęśliwym. W szkole musiałem radzić sobie z przypomnieniem o śmierci mamy, Amelią, a w domu musiałem znosić Ashley.
Nie wiedziałem, jak długo jeszcze mogę tak żyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować