Amelia Forbes
Każdego dnia moja nienawiść do Jasona Davenporta paliła się jaśniej. Miałam tyle myśli wobec niego. Myśli, pomysły, które miały na celu zadawanie bólu, gdyby dane mi było je zrealizować - wielokrotnie uderzyć jego głową o ścianę, kopnąć go w jaja tak często, jak tylko mogłam, to tylko kilka z nich. W końcu, zasługiwał na to.
To znaczy, jakby upokorzenie, przez które przeszłam dziś rano w kafeterii za sprawą niego, nie było wystarczające, poszedł dalej, traktując mnie jak absolutne nic, gdy spotkaliśmy się za szkołą po lekcjach. Chwycił mnie za kołnierz kurtki Adriana, jakbym była jakimś facetem, z którym miał problemy, i uderzył mnie w czoło, bo dostał ocenę B za pracę domową z historii, całkowicie zapominając, że ja też jestem człowiekiem i że mogę popełniać błędy od czasu do czasu.
Następnie rozkazał mi usiąść na trybunach, na słońcu, i pilnować jego rzeczy. Aby pogorszyć sprawę, bolała mnie głowa po tym, jak Kimberly wyrzuciła na mnie miskę podczas lunchu. Faktycznie, zrobiło mi się słabo siedząc na słońcu z pulsującą głową. Na szczęście trening się skończył tuż przed tym, jak sytuacja mogła wymknąć się spod kontroli.
Adrian zaoferował mi podwiezienie. To był jeden z tych dni, gdy nie spieszył się gdzieś, jak zwykle po treningu.
Chodziłam wzdłuż brukowanej drogi przy szkole, mając nadzieję zatrzymać taksówkę za małą ilość drobnych, jakie miałam przy sobie, gdy jego niebieski Ford zatrzymał się obok mnie.
"Hej" powiedział do mnie, gdy jego okno opuściło się.
"Cześć" zarumieniłam się, trochę zakłopotana, że wciąż miałam na sobie jego kurtkę, przysługę od przyjaciela mojego śmiertelnego wroga.
"Wracasz do domu, prawda?" unióśł jedną brew.
"Tak" skinęłam głową.
"Dobra, podwiozę cię? Jeśli chcesz?" wzruszył ramionami.
"Um, tak, myślę" powiedziałam. To nie było tak, że to był pierwszy raz, gdy mi to oferował, ani pierwszy raz, kiedy wsiadałam do jego niebiańskiego samochodu.
Nacisnął guzik, aby odblokować drzwi pasażera - dziwnie, ale on wolniejszał, żebym siadała na fotelu pasażera - skinął na mnie, żebym wsparł się i wsiadł do środka. Tak też zrobiłam, bez wahania, otwierając drzwi szerzej i wchodząc. Po zamknięciu drzwi, ciało już owiane chłodną atmosferą wnętrza jego auta, zmysły zaspokojone znajomym zapachem lawendy, Adrian wznowił jazdę.
Był dość dobrym kierowcą, to mogę powiedzieć. Nie był najlepszy, ale też nie był zły, w sensie że mógłby pisać wiadomości jedną ręką i prowadzić drugą, co uważałem za bardzo niebezpieczne. Poza tym, czasami puścił kierownicę, żeby pstryknąć wszystkimi dziesięcioma palcami, jego zwyczaj, który zauważyłam trzeciego dnia, kiedy po raz pierwszy mi podwiózł. Ale mimo że coś u niego było nie tak z koncentracją, nigdy nie przekraczał prędkości. Nie tak jak widziałem to robił Jason większość razy.
Jak zwykle siedzieliśmy w ciszy, on koncentrując się na prowadzeniu - czasami faktycznie skupiał się przez cały czas jazdy - a ja wymyślałam rzeczy do powiedzenia do niego, ale nigdy ich nie wypowiadałam. Wydawało mi się, że gdy ktoś jest miły, nie oznacza to od razu, że staniecie się nagle dynamicznym duetem.
Zbliżaliśmy się do centrum miasta, dziesięć minut drogi od mojej ulicy, B-street, kiedy nagle do mnie przemówił.
"Dziś widziałem cię na boisku podczas treningu" powiedział, nie spuszczając oczu z drogi przed sobą. "Chodzi o to, że widzę cię zawsze, ale dziś wydawało się coś trochę inne. Jakbyś, hm, źle się czuła czy coś."
Przez cały ten czas, nic nie robiłem poza tym, że go obserwowałem, tonąc w słodyczy jego głosu, gdy mówił cicho. Nigdy wcześniej nie słyszałem, jak on mówi, przynajmniej do mnie bezpośrednio. Oczywiście, słyszałem jego głos wcześniej, ale nigdy nie w moją stronę, a nawet to też nie zdarzało się często, gdyż nie był zbyt rozmowny. Ale teraz, teraz mówił do mnie, nie mogłem się powstrzymać od podziwiania, jak kojący był jego głos, niezbyt głęboki, ale też nie piskliwy czy wysoki z powodu dojrzewania. Był po prostu odpowiednio zrównoważony.
"No i co?" spojrzał na mnie.
Zamrugałem. Czy zadał pytanie?
"Ja... przepraszam, nie zrozumiałem cię tak naprawdę" powiedziałem, czując się bardzo zakłopotany.
"Pytałem, czy wszystko w porządku z tobą, bo na boisku wyglądało na to, że źle się czujesz" powiedział mi.
Oglądał mnie?
"Oh. Tak, jestem dobrze" powiedziałam.
"Na pewno?"
Skinęłam głową.
"Po co tak często przychodzisz na trybuny?" zapytał. "Praktycznie codziennie na treningu widzę cię tam. Czy tak bardzo lubisz piłkę nożną?"
Czyli nie wiedział? O każdym rozkazie, jaki polecił mi Jason? Wygląda na to, że był nieświadomy.
"Tak" skłamałam. "Jestem fanką piłki nożnej. Mój tata mnie na to wprowadził... tak trochę."
"O, naprawdę?" popatrzył na mnie z uśmiechem. "To jest świetne. A jaki jest twój ulubiony klub?"
O rany. O rany, postawiłam się w trudnej sytuacji.
"Eh, Barca?" uniosłam brwi.
"Mówisz to tak, jakbyś nie była pewna" roześmiał się. "Rozumiem, jest wiele niesamowitych klubów. Mój ulubiony to Manchester United."
"To jest fajne" powiedziałam z fałszywym entuzjazmem.
"Tak" kiwnął głową, po czym po chwili ponownie zamilkliśmy.
Z kąta oka obserwowałam, jak prowadził. Obserwowałam jego język ciała. Podobało mi się, jak łatwy w obejściu i opanowany był. Podziwiałam każdy najmniejszy szczegół dotyczący jego wyglądu, osobowości i aurę, była po prostu idealna, niedyskryminacyjna i serdeczna.
Ostatecznie skręcił na moją ulicę, mijał pierwsze kilka domów, zanim w końcu zatrzymał się na podjeździe do babci.
"Dziękuję" powiedziałam, patrząc na niego, gdy wyłączał silnik, jedną ręką na zamku drzwi. "Za podwiezienie. I za twoją kurtkę."
"Cała przyjemność" uśmiechnął się.
"Niezwłocznie oddam ci ją jutro."
"Tak, pewnie."
"Cześć" odblokowałam drzwi i wyszłam, zamykając je za sobą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Amelia Forbes
Pokrótce pomachałam mu, zanim odwróciłam się od niego i skierowałam się na taras. Kiedy się obejrzałam, jego samochód zniknął.
Obróciłam się w stronę domu i zaczęłam wchodzić po schodach. Dotarłam do drzwi, moje stopy stały na starym wycieraczce, na której widniał napis "Welcome!" w pogrubionych literach. Wyjęłam klucz z plecaka i otworzyłam drzwi. Ja i moja Nana mieliśmy osobne klucze do domu. Kiedy ja tam byłam, a ona nie była, miałam zamknąć drzwi od środka. Zasada ta dotyczyła także jej, kiedy mnie nie było.
Zamknęłam za sobą drzwi i zamknęłam je na klucz, pozostawiając go w zamku.
Podczas moich pierwszych miesięcy życia u Nany, za każdym razem gdy wracałam ze szkoły, pierwsze, co krzyczałam, to "Nana, jestem już w domu!", zapominając zawsze, że jest głucha i mnie nie słyszy. Jednak zaczęłam się do tego przyzwyczajać i teraz już nie popełnię tego błędu.
Nie zastałam jej w salonie, więc udałam się do kuchni, gdzie najprawdopodobniej się znajdowała. Kiedy tam dotarłam, zobaczyłam ją siedzącą na krawędzi stołu w kuchni, wyrabiającą sukienkę, jej ulubione zajęcie.
Podniosła wzrok z tkaniny w swoich rękach, jak tylko wszedłem do kuchni.
Cześć, Nana - przekazałem jej przez język migowy, podchodząc do niej, żeby dać jej buziaka na jej gładkie, pomarszczone czoło. Mimo, że Nana miała już siedemdziesiąt lat, nadal była bardzo sprawna, co było głównym powodem, dla którego zostałem wysłana do niej, zamiast trafić do jakiegoś beznadziejnego domu zastępczego. Na szczęście.
Cześć, kochanie - poruszyła brwiami, kiedy się odsunęłam. Jak minął twój dzień?
Stresujący - odsunąłem krzesło obok niej i usiadłem, trzymając głowę w dłoniach. Jason znów był dupkiem.
Tak, znała Jasona. Ciężko jej było nie dowiedzieć się, biorąc pod uwagę fakt, że większość razy wracałam do domu po jego prześladowaniach z zalaniem twarzy łzami.
Co tym razem zrobił? chciała wiedzieć.
Pochyliłem się do tyłu, rozpiąłem kurtkę Adriana i zwróciłem się do niej, żeby mogła zobaczyć plamę na mojej koszuli.
To właśnie jego zasługa - przekazałem.
Myślę, że powinnam przyjść do twojej szkoły któregoś dnia. Pokazać Jasonowi, jak ja to widzę - zmrużyła oczy.
Nie, zakręciłem głową. W porządku.
To czyja jest ta kurtka? zapytała po chwili milczenia. Nie wydaje mi się, że to twoja.
Nie, nie moja. Przyjaciel Jasona dał mi ją, żeby zakryć plamę - odpowiedziałem.
Przyjaciel Jasona - uniosła szare brwi.
Nie musisz się martwić. Jest naprawdę miły i zupełnie inny niż Jason. Często daje mi podwózkę do domu.
Ok, Nana wzruszyła ramionami. Jeśli mówisz.
Tak, kiwnąłem głową, odsuwając krzesło i wstając. Miałem zadanie domowe od Jasona do zrobienia, a także sprawdzenie jego wcześniejszej pracy z historii, jak mi kazał tuż przed wyjściem, mówiąc: "Nie mogę pozwolić, żeby mój sprzęt przestał działać, prawda?" gdy odchodził ode mnie.
Pocałowałem Nanę w policzek jeszcze raz, tym razem pytając ją, co mamy na obiad - cieszyłem się na jedno z jej zdrowych posiłków. Kiedy powiedziała mi, że będziemy mieli zapiekankę z kurczakiem, moje żołądki zaczęły burczeć w oczekiwaniu.
Chwytając plecak, udałem się na górę do swojego pokoju. Otworzyłem drzwi i wszedłem do małej przestrzeni, która była tylko moja, z małym łóżkiem, zdecydowanie nie w rozmiarze queen, małą komodą i szafą.
Zeskoczyłem na łóżko i położyłem plecak na kolanach. Wyjąłem bieżące zadanie domowe Jasona oraz jego poprzednią pracę z historii i wpatrywałem się w nie. Wiele razy chciałem zerwać jego zadanie domowe i wyrzucić je do kosza. Wiele razy tak bardzo sobie tego życzyłam, ale, podobnie jak życzę sobie, żeby Jason przestał mnie prześladować, to był głupi życzenie.
Westchnąłem, wyjąłem moje własne zadanie domowe z historii, w którym dostałem A i zacząłem porównywać je z jego, słowo po słowie, próbując dowiedzieć się, co poszło nie tak.
Zauważyłem kilka błędów na jego papierze. Po pierwsze, napisałem niewłaściwe zebranie słowa. Po drugie, zobaczyłem pytanie, na które napisałem całkowicie niepoprawną odpowiedź. Uderzyłem się w czoło, właśnie zdałem sobie sprawę, dlaczego tak jest. Spokojnie robiłem zadanie domowe z historii Jasona wtedy, kiedy byłem praktycznie jeszcze we śnie.
Potrząsnąłem głową z powodu tego błędu, za który byłam zarówno ukarana, jak i traktowana jak maszyna, odłożyłem jego zadanie domowe z historii na bok.
Pozwólmy przeszłości być przeszłością, pomyślałem sobie.
Zdejmując buty i zrzuciwszy kurtkę Adriana, przebrałem się z mojego szkolnego stroju na dużą koszulkę - była to kiedyś koszulka mojego taty - i dżinsowe szorty. Następnie zebrałam swoje zabrudzone ubrania i kurtkę Adriana i zeszłam do pralni, żeby je wyprać.
Włożyłam je do pralki, skropiłam wodę odrobiną lawendowego olejku, który znalazłam w pokoju Nany, a następnie ustawiłam timer.
Przez cały ten czas oczekiwania na skończenie prania, moje myśli krążyły, niestety, od jednego problemu do drugiego, a w końcu osiadły na Jasonie. I Kimberly.
Jak mam ich uniknąć, jeśli ciągle natykają się ze mną w szkole, albo znajdują sposób, aby to zrobić. I znowu Kimberly rzuciła we mnie miską, wiedząc, że mogłoby mnie to poważnie zranić. Sprawy zaczęły przybierać na sile, im bardziej się nad tym zastanawiałem. Nawet sposób, w jaki dzisiaj Jason do mnie mówił, wydawało się, jakby miał mnie zaraz pobić.
Westchnąłem. Jeśli wszystko pójdzie tak jak dotychczas, najprawdopodobniej wkrótce skończę w klinice.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Amelia Forbes
Następnego dnia przybyłem do szkoły dużo wcześniej niż zazwyczaj, moja nowa taktyka unikania Jasona, który zawsze spóźniał się. Jak tylko dotarłem do szkoły, od razu skierowałem się do sali na korytarzu szkolnym, starając się nie zwracać uwagi Kimbery na mnie, podpisałem moje imię i zająłem miejsce na końcu przy oknie.
Byłem jedyną osobą obecną w sali - praktycznie wszyscy mieli ciekawsze życie niż ja, co pozwalało mi czuć się swobodnie i robić to, na co miałem ochotę. Na przykład zjedzenie kanapki, którą Nana przygotowała mi dziś rano, przed wyjściem do szkoły.
Zakładając się wygodnie na swoje miejsce, ugryzłem kanapkę, moją uwagę skupioną na treści telefonu w mojej dłoni. Pojawiła się wiadomość tekstowa od Bensona na samej górze, przewijając ją. Natychmiast dotknąłem wiadomości.
Idę do szkoły i dzisiaj nie odbieram Katie, na odmianę, uf. Chcesz, żebym cię odebrał? - przeczytałem.
Dotykając klawiszy na klawiaturze, odpowiedziałem: Już jestem w szkole :).
Co?? Wysłał kilka minut później. Ale jest wciąż 7:15.
Próbuję uniknąć Jasona, powiedziałem mu.
Ach, odpowiedział. W porządku w takim razie.
Rozmawialiśmy dalej, zanim opuściłem czat na Instagramie. Do tego czasu kanapka już dawno zniknęła, a do sali zaczęło napływać więcej ludzi. Wśród nich byli Kimberly i jedna z jej pomocników, Malia.
Na początku, i na moją korzyść, nie zauważyli mnie, rozmawiając o jakimś chłopaku, z tego co mogłem dosłyszeć z ich niezbyt subtelnej rozmowy. Dopiero gdy Malia zerknęła przelotnie w moim kierunku, uważniej spojrzała i jej starannie podgolone brwi skrzyżowały się. To wszystko dostrzegłem kątem oka.
"Hej, Kim, to nie Panna Niezdara?" Powiedziała, delikatnie dotykając Kimberly, żeby przyciągnąć jej uwagę.
Kimberly odwróciła wzrok od swojego telefonu, który właśnie zaczęła mielić na mnie, i serce mi zamarło. Wydaje mi się, że po incydencie w stołówce wczoraj nieświadomie zaczęłam bać się jej.
"Dlaczego jest tak wcześnie?" Szczebiotała Malia. "Przecież zawsze jest ostatnia na lekcjach!"
To nie twój problem! Krzyknęłam w myśli, moja uwaga wciąż skupiona na telefonie.
Nagle Kimberly wstała z biurka, na którym siedziała, i zaczęła poruszać się między biurkami, aż dotarła do mnie. Zatrzymując się bezpośrednio obok mnie, przeniosła swoją wagę na prawą stopę, tak że jej biodro wystawało, a potem skrzyżowała ramiona, a Malia zrobiła to samo niedaleko za nią.
"Czyja to była kurtka, którą miałaś wczoraj na sobie?" Zapytała.
Ignorując ją, przewinąłem dalej po swoim telefonie w ciszy. Byłem gotów tak siedzieć przez cały czas, dopóki nagle nie schyliła się i wyrwała mi telefon z rąk.
"Ej!" Krzyknąłem, wyskakując z miejsca, poczuwając się do dziwnego odwetu. "Oddaj go!"
"Zadałam Ci pytanie, drańku" - powiedziała Kimberly spokojnym głosem, z uśmiechem na ustach. "Albo na nie odpowiesz, albo stracisz telefon. Twoja sprawa."
Mój gniewny wzrok przeniósł się od niej do Mali i do kilku osób obecnych w klasie. Widząc, że to dwie przeciwko jednemu, bo jasne było, że nikt obecny nie będzie miał odwagi stanąć za mnie wobec Kimberley, próbowałem myśleć racjonalnie. Uspokoiłem się i zrezygnowałem.
Była to Adrianova - odetchnąłem, wycofując się od Kimberley i złożyłem ręce tak jak ona. - Adrian mi ją dał. Masz z tym jakiś problem?
"Wiedziałam" - powiedziała Kimberly, bardziej do siebie niż do mnie. "Ten... ugh, ten chłopak nigdy nie potrafi mnie słuchać. Chociaż raz!"
Potem spojrzała na mnie jeszcze raz. "Nie dopuść, żeby to do ciebie dotarło. Adrian jest po prostu miły, bo tak mu w naturze. To naturalne. Jeśli myślisz chociaż przez chwilę, że to coś innego, to będziesz bardzo głupi."
"Nie musisz mnie o tym przekonywać, Kimberly." Spojrzałem na nią. "Już to jasno pokazałaś."
-"Zaczynasz być złośliwa, co?" Podniosła brwi. "Zobaczymy jak długo."
Chlapnąłem telefonem w pierś i odwróciła się, szła z powrotem do swojego biurka, kiedy do klasy weszła pani Hopper, nasza wychowawczyni, cała spocona i niezdarna, jakby nie wstała na czas, by przygotować dzieci do szkoły i miała zmieniać śniadanie na pracę.
Zajęłem swoje miejsce, zmartwiony tym, że znowu zostałem upokorzony i potraktowany jak odpad.
Już 199 dni. Tylko sto dziewięćdziesiąt dziewięć do końca, ciągnąłem w myślach, próbując się uspokoić i zapomnieć o wszystkim, co się właśnie wydarzyło.
Działało. Zawsze działało. Przypomnienie sobie, że nie muszę tu długo być. W ciągu następnej minuty, nastrój stał się lekki i niegrawitacyjny, jak ptak.
Pozostałe lekcje minęły nie tak szybko, ale dość sprawnie i zanim zdążyłem się zorientować, jakich jeszcze mam lekcji, nadszedł czas na ostatnią lekcję, muzykę, przed obiadem.
Wiedząc, że mam tę lekcję z Kimberly, tak jak miałem dziś z nią historię, nie byłem zbyt podekscytowany. Właściwie, sama myśl o tym zepsuła mi nastrój, ale nie zamierzałem dać się zrazić.
Z powodu pewnej zwłoki mojego nauczyciela matematyki, który musiał "szybko" powiedzieć mi o konkursie, w którym chciał, żebym wziął udział, przybyłem na lekcję muzyki nieco spóźniony. Do tego czasu wszyscy już siedzieli, a pani Griffin, nasza szkocka nauczycielka muzyki, właśnie miała wstać z biurka, dając sygnał, że lekcja się zaczęła i wszystkie urządzenia powinny być odłożone.
Wpadłem do klasy i zająłem miejsce tuż obok drzwi.
"Masz dużo szczęścia, Panno Forbes" - spojrzała na mnie pani Griffin, zanim ponownie zwróciła uwagę na całą klasę.
Na skraju pola widzenia zauważyłem, że Kimberly śmieje się, siedząc dwie ławki obok mnie. Podniosłem wzrok, aby to potwierdzić, i zdałem sobie sprawę, że naprawdę się śmieje. Do mnie, żeby być precyzyjnym.
Z pewnym niezadowoleniem zastanawiałem się, dlaczego. Myśląc, że pewnie to komentarz pani Griffin ją rozbawił, odwróciłem od niej wzrok. To przecież była po prostu Kimberly.
W trakcie lekcji robiłem to, co najlepiej potrafiłem - skupiałem się, zapisując ważne punkty, gdy było to konieczne. W końcu, o 11:40 lekcja dobiegła końca, a pani Griffin, która nie lubiła marnować czasu, jak to kochają niektórzy nauczyciele (np. pan Redmey, nasz nauczyciel angielskiego), zakończyła zadaniem domowym.
Zbierając swoje rzeczy do plecaka, wstałem i rzucając go przez ramię. Gdy to zrobiłem, usłyszałem okrzyk od chłopaka siedzącego bezpośrednio za mną, niesamowitego geeka o mózgu mądrzejszym od Einsteina, ale umiejętnościach społecznych gorszym niż Shreka. Kiedy spojrzałem na niego z zdezorientowanym spojrzeniem, szybko odwrócił wzrok ode mnie, a jego twarz stała się różowa.
Odwróciłem wzrok od niego, zmarszczyłem brwi. Co mu do licha jest?
Zignorowawszy jego wyraz twarzy, zacząłem zbliżać się do drzwi i wmieszałem się w tłum wychodzących uczniów.
Dopiero gdy byłam na skraju schodów prowadzących do stołówki, zobaczyłam Adriana przy swojej szafce, wyciągającego coś, i nagle przypomniałem sobie o jego kurtce.
Za zwrotem od schodów ruszyłam w jego stronę, szybko zauważając, że ma na sobie swoją kurtkę klubową na czarną koszulkę i wyblakłe niebieskie jeansy wraz z takimi samymi niebieskimi butami sportowymi.
Adrian miał całkiem przyzwoite pośladki, muszę przyznać. Bezwstydnie nie mogłem oderwać od nich wzroku, gdy do niego podchodziłam. Przynajmniej wiedziałem, że jest rozkojarzony i nie zauważy, że się na niego gapię.
-Cześć - powiedziałem, jak tylko doszedłem do niego. Wtedy odsunął się od szafki, w ręce trzymając niebieski zeszyt.
Czy jego ulubiony kolor był niebieski?
-Hej, Amelia - uśmiechnął się nagle. - Co słychać?
-Ee - wsunąłem pasma włosów za ucho - czy możesz, hm, możesz tylko mówić na mnie Mel?
-Ach - powiedział - to Mel? To nie Amelia. Mój błąd, przepraszam.
-Nie- - potrząsnąłem głową - znaczy się, moje imię to Amelia, ale praktycznie wszyscy mówią na mnie Mel, więc jestem, tak jakby, bardziej przyzwyczajony do tego teraz.
-Oh - uniosł brwi. - Okay, rozumiem, Mel..
Ciepłe uczucie zaczęło mi czerwienić policzki. - Chciałam tylko oddać ci twoją kurtkę - powiedziałam, opuszczając wzrok z jego przeszywających oczu, uśmiechając się.
-Och, tak, ta kurtka - powiedział. - Całkowicie o tym zapomniałem.
Zrzuciłem plecak, rozpiąłem go i wyjąłem kurtkę złożoną tam starannie. Następnie znowu go spiąłem i zawiesiłem mu na ramionach, trzymając kurtkę przed siebie.
"Dziękuję" - powiedziałem. - " Jeszcze raz."
"To nic wielkiego" - uśmiechnął się, biorąc ją z moich wyciągniętych rąk. "Jeszcze raz."
Po tym, jak ją wziął i rozpakował torbę, doszedłem do wniosku, że nie ma już nic do powiedzenia.
"Ide teraz" - powiedziałem.
Podniósł wzrok z torby i kiwnął głową. "W porządku".
Kiwając też głową, odwróciłem się do niego i zacząłem się oddalać. Prawie doszedłem do półpiętra schodów, kiedy nagle Adrian zawołał moje imię, zatrzymując mnie.
Obejrzałem się na niego i powiedziałem - Tak?
"Chyba, hm" - zaczął, podnosząc rękę na brwi. Przeszedł krótki dystans między nami. "Jest, hm, coś... na spódnicy..."
Miałam na sobie beżową spódnicę, która kończyła się nieco powyżej kolan. Od razu spuściłam na nią wzrok. Nie dostrzegając niczego nieodpowiedniego, podniosłem wzrok, zdezorientowany. "Co?"
"Tak naprawdę na odwrocie twojej spódnicy" - powiedział. "Hm, po prostu... spójrz na to. Zobaczysz, o co chodzi."
Szybko złapałem brzegi spódnicy i odwróciłem ją, ale zastałem najgorszy widok mojego życia. Na dolnej części spódnicy widniało ogromne, czerwone plamka, tak szeroka, że wyglądało to, jakbym sobie ubrudził.
"O Nie" - wyszeptałem, czując się bardzo zakłopotany. Popatrzyłem na Adriana. "To nie jest... to nie jest to, co myślisz. To jest... nieprawdziwe. Kimberly..."
Dopiero teraz zaczęłam sobie uświadamiać, dlaczego ona śmiała się w klasie, dlaczego zgasł z oddalonym ode mnie wyrazem i co znaczyło to, co powiedziała dziewczyna o brunatnej skórze.
"To był Kimberly" - powiedziałem, bardziej do siebie niż do Adriana. "Kimberly nałożyła... keczup na moje miejsce. A ja przez cały czas tego nie zauważyłam."
"Więc... to jest fałszywe?" - Adrian zapytał powoli.
Przytaknąłem, moje myśli krążyły wokół wstydu.
"Tutaj" - Adrian westchnął, wyciągając swoją kurtkę ponownie. "Możesz, hm, użyć tego na przykrycie. Później porozmawiam z Kim o tym, co zrobiła."
"Nie" - pokręciłam głową. "Proszę, nic jej nie mów."
Zmarszczył brwi. "Dlaczego nie?"
"Proszę, tylko nie rób tego."
"Okay" - kiwnął ramionami. "Ale weź tę kurtkę tak czy inaczej."
Zgodziłam się, widząc że to moja jedyna opcja.
"Dziękuję" - powiedziałem, biorąc ją od niego. "Dziękuję bardzo."
"Możesz ją zatrzymać tym razem" - powiedział.
"Co? Nie-" Zacząłem protestować, gdy przerwał mi.
"Proszę, Mel" - zatrzymał mnie. "Nalegam."
Przesuń w górę, aby kontynuować