Amelia Forbes
Pokrótce pomachałam mu, zanim odwróciłam się od niego i skierowałam się na taras. Kiedy się obejrzałam, jego samochód zniknął.
Obróciłam się w stronę domu i zaczęłam wchodzić po schodach. Dotarłam do drzwi, moje stopy stały na starym wycieraczce, na której widniał napis "Welcome!" w pogrubionych literach. Wyjęłam klucz z plecaka i otworzyłam drzwi. Ja i moja Nana mieliśmy osobne klucze do domu. Kiedy ja tam byłam, a ona nie była, miałam zamknąć drzwi od środka. Zasada ta dotyczyła także jej, kiedy mnie nie było.
Zamknęłam za sobą drzwi i zamknęłam je na klucz, pozostawiając go w zamku.
Podczas moich pierwszych miesięcy życia u Nany, za każdym razem gdy wracałam ze szkoły, pierwsze, co krzyczałam, to "Nana, jestem już w domu!", zapominając zawsze, że jest głucha i mnie nie słyszy. Jednak zaczęłam się do tego przyzwyczajać i teraz już nie popełnię tego błędu.
Nie zastałam jej w salonie, więc udałam się do kuchni, gdzie najprawdopodobniej się znajdowała. Kiedy tam dotarłam, zobaczyłam ją siedzącą na krawędzi stołu w kuchni, wyrabiającą sukienkę, jej ulubione zajęcie.
Podniosła wzrok z tkaniny w swoich rękach, jak tylko wszedłem do kuchni.
Cześć, Nana - przekazałem jej przez język migowy, podchodząc do niej, żeby dać jej buziaka na jej gładkie, pomarszczone czoło. Mimo, że Nana miała już siedemdziesiąt lat, nadal była bardzo sprawna, co było głównym powodem, dla którego zostałem wysłana do niej, zamiast trafić do jakiegoś beznadziejnego domu zastępczego. Na szczęście.
Cześć, kochanie - poruszyła brwiami, kiedy się odsunęłam. Jak minął twój dzień?
Stresujący - odsunąłem krzesło obok niej i usiadłem, trzymając głowę w dłoniach. Jason znów był dupkiem.
Tak, znała Jasona. Ciężko jej było nie dowiedzieć się, biorąc pod uwagę fakt, że większość razy wracałam do domu po jego prześladowaniach z zalaniem twarzy łzami.
Co tym razem zrobił? chciała wiedzieć.
Pochyliłem się do tyłu, rozpiąłem kurtkę Adriana i zwróciłem się do niej, żeby mogła zobaczyć plamę na mojej koszuli.
To właśnie jego zasługa - przekazałem.
Myślę, że powinnam przyjść do twojej szkoły któregoś dnia. Pokazać Jasonowi, jak ja to widzę - zmrużyła oczy.
Nie, zakręciłem głową. W porządku.
To czyja jest ta kurtka? zapytała po chwili milczenia. Nie wydaje mi się, że to twoja.
Nie, nie moja. Przyjaciel Jasona dał mi ją, żeby zakryć plamę - odpowiedziałem.
Przyjaciel Jasona - uniosła szare brwi.
Nie musisz się martwić. Jest naprawdę miły i zupełnie inny niż Jason. Często daje mi podwózkę do domu.
Ok, Nana wzruszyła ramionami. Jeśli mówisz.
Tak, kiwnąłem głową, odsuwając krzesło i wstając. Miałem zadanie domowe od Jasona do zrobienia, a także sprawdzenie jego wcześniejszej pracy z historii, jak mi kazał tuż przed wyjściem, mówiąc: "Nie mogę pozwolić, żeby mój sprzęt przestał działać, prawda?" gdy odchodził ode mnie.
Pocałowałem Nanę w policzek jeszcze raz, tym razem pytając ją, co mamy na obiad - cieszyłem się na jedno z jej zdrowych posiłków. Kiedy powiedziała mi, że będziemy mieli zapiekankę z kurczakiem, moje żołądki zaczęły burczeć w oczekiwaniu.
Chwytając plecak, udałem się na górę do swojego pokoju. Otworzyłem drzwi i wszedłem do małej przestrzeni, która była tylko moja, z małym łóżkiem, zdecydowanie nie w rozmiarze queen, małą komodą i szafą.
Zeskoczyłem na łóżko i położyłem plecak na kolanach. Wyjąłem bieżące zadanie domowe Jasona oraz jego poprzednią pracę z historii i wpatrywałem się w nie. Wiele razy chciałem zerwać jego zadanie domowe i wyrzucić je do kosza. Wiele razy tak bardzo sobie tego życzyłam, ale, podobnie jak życzę sobie, żeby Jason przestał mnie prześladować, to był głupi życzenie.
Westchnąłem, wyjąłem moje własne zadanie domowe z historii, w którym dostałem A i zacząłem porównywać je z jego, słowo po słowie, próbując dowiedzieć się, co poszło nie tak.
Zauważyłem kilka błędów na jego papierze. Po pierwsze, napisałem niewłaściwe zebranie słowa. Po drugie, zobaczyłem pytanie, na które napisałem całkowicie niepoprawną odpowiedź. Uderzyłem się w czoło, właśnie zdałem sobie sprawę, dlaczego tak jest. Spokojnie robiłem zadanie domowe z historii Jasona wtedy, kiedy byłem praktycznie jeszcze we śnie.
Potrząsnąłem głową z powodu tego błędu, za który byłam zarówno ukarana, jak i traktowana jak maszyna, odłożyłem jego zadanie domowe z historii na bok.
Pozwólmy przeszłości być przeszłością, pomyślałem sobie.
Zdejmując buty i zrzuciwszy kurtkę Adriana, przebrałem się z mojego szkolnego stroju na dużą koszulkę - była to kiedyś koszulka mojego taty - i dżinsowe szorty. Następnie zebrałam swoje zabrudzone ubrania i kurtkę Adriana i zeszłam do pralni, żeby je wyprać.
Włożyłam je do pralki, skropiłam wodę odrobiną lawendowego olejku, który znalazłam w pokoju Nany, a następnie ustawiłam timer.
Przez cały ten czas oczekiwania na skończenie prania, moje myśli krążyły, niestety, od jednego problemu do drugiego, a w końcu osiadły na Jasonie. I Kimberly.
Jak mam ich uniknąć, jeśli ciągle natykają się ze mną w szkole, albo znajdują sposób, aby to zrobić. I znowu Kimberly rzuciła we mnie miską, wiedząc, że mogłoby mnie to poważnie zranić. Sprawy zaczęły przybierać na sile, im bardziej się nad tym zastanawiałem. Nawet sposób, w jaki dzisiaj Jason do mnie mówił, wydawało się, jakby miał mnie zaraz pobić.
Westchnąłem. Jeśli wszystko pójdzie tak jak dotychczas, najprawdopodobniej wkrótce skończę w klinice.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Amelia Forbes
Następnego dnia przybyłem do szkoły dużo wcześniej niż zazwyczaj, moja nowa taktyka unikania Jasona, który zawsze spóźniał się. Jak tylko dotarłem do szkoły, od razu skierowałem się do sali na korytarzu szkolnym, starając się nie zwracać uwagi Kimbery na mnie, podpisałem moje imię i zająłem miejsce na końcu przy oknie.
Byłem jedyną osobą obecną w sali - praktycznie wszyscy mieli ciekawsze życie niż ja, co pozwalało mi czuć się swobodnie i robić to, na co miałem ochotę. Na przykład zjedzenie kanapki, którą Nana przygotowała mi dziś rano, przed wyjściem do szkoły.
Zakładając się wygodnie na swoje miejsce, ugryzłem kanapkę, moją uwagę skupioną na treści telefonu w mojej dłoni. Pojawiła się wiadomość tekstowa od Bensona na samej górze, przewijając ją. Natychmiast dotknąłem wiadomości.
Idę do szkoły i dzisiaj nie odbieram Katie, na odmianę, uf. Chcesz, żebym cię odebrał? - przeczytałem.
Dotykając klawiszy na klawiaturze, odpowiedziałem: Już jestem w szkole :).
Co?? Wysłał kilka minut później. Ale jest wciąż 7:15.
Próbuję uniknąć Jasona, powiedziałem mu.
Ach, odpowiedział. W porządku w takim razie.
Rozmawialiśmy dalej, zanim opuściłem czat na Instagramie. Do tego czasu kanapka już dawno zniknęła, a do sali zaczęło napływać więcej ludzi. Wśród nich byli Kimberly i jedna z jej pomocników, Malia.
Na początku, i na moją korzyść, nie zauważyli mnie, rozmawiając o jakimś chłopaku, z tego co mogłem dosłyszeć z ich niezbyt subtelnej rozmowy. Dopiero gdy Malia zerknęła przelotnie w moim kierunku, uważniej spojrzała i jej starannie podgolone brwi skrzyżowały się. To wszystko dostrzegłem kątem oka.
"Hej, Kim, to nie Panna Niezdara?" Powiedziała, delikatnie dotykając Kimberly, żeby przyciągnąć jej uwagę.
Kimberly odwróciła wzrok od swojego telefonu, który właśnie zaczęła mielić na mnie, i serce mi zamarło. Wydaje mi się, że po incydencie w stołówce wczoraj nieświadomie zaczęłam bać się jej.
"Dlaczego jest tak wcześnie?" Szczebiotała Malia. "Przecież zawsze jest ostatnia na lekcjach!"
To nie twój problem! Krzyknęłam w myśli, moja uwaga wciąż skupiona na telefonie.
Nagle Kimberly wstała z biurka, na którym siedziała, i zaczęła poruszać się między biurkami, aż dotarła do mnie. Zatrzymując się bezpośrednio obok mnie, przeniosła swoją wagę na prawą stopę, tak że jej biodro wystawało, a potem skrzyżowała ramiona, a Malia zrobiła to samo niedaleko za nią.
"Czyja to była kurtka, którą miałaś wczoraj na sobie?" Zapytała.
Ignorując ją, przewinąłem dalej po swoim telefonie w ciszy. Byłem gotów tak siedzieć przez cały czas, dopóki nagle nie schyliła się i wyrwała mi telefon z rąk.
"Ej!" Krzyknąłem, wyskakując z miejsca, poczuwając się do dziwnego odwetu. "Oddaj go!"
"Zadałam Ci pytanie, drańku" - powiedziała Kimberly spokojnym głosem, z uśmiechem na ustach. "Albo na nie odpowiesz, albo stracisz telefon. Twoja sprawa."
Mój gniewny wzrok przeniósł się od niej do Mali i do kilku osób obecnych w klasie. Widząc, że to dwie przeciwko jednemu, bo jasne było, że nikt obecny nie będzie miał odwagi stanąć za mnie wobec Kimberley, próbowałem myśleć racjonalnie. Uspokoiłem się i zrezygnowałem.
Była to Adrianova - odetchnąłem, wycofując się od Kimberley i złożyłem ręce tak jak ona. - Adrian mi ją dał. Masz z tym jakiś problem?
"Wiedziałam" - powiedziała Kimberly, bardziej do siebie niż do mnie. "Ten... ugh, ten chłopak nigdy nie potrafi mnie słuchać. Chociaż raz!"
Potem spojrzała na mnie jeszcze raz. "Nie dopuść, żeby to do ciebie dotarło. Adrian jest po prostu miły, bo tak mu w naturze. To naturalne. Jeśli myślisz chociaż przez chwilę, że to coś innego, to będziesz bardzo głupi."
"Nie musisz mnie o tym przekonywać, Kimberly." Spojrzałem na nią. "Już to jasno pokazałaś."
-"Zaczynasz być złośliwa, co?" Podniosła brwi. "Zobaczymy jak długo."
Chlapnąłem telefonem w pierś i odwróciła się, szła z powrotem do swojego biurka, kiedy do klasy weszła pani Hopper, nasza wychowawczyni, cała spocona i niezdarna, jakby nie wstała na czas, by przygotować dzieci do szkoły i miała zmieniać śniadanie na pracę.
Zajęłem swoje miejsce, zmartwiony tym, że znowu zostałem upokorzony i potraktowany jak odpad.
Już 199 dni. Tylko sto dziewięćdziesiąt dziewięć do końca, ciągnąłem w myślach, próbując się uspokoić i zapomnieć o wszystkim, co się właśnie wydarzyło.
Działało. Zawsze działało. Przypomnienie sobie, że nie muszę tu długo być. W ciągu następnej minuty, nastrój stał się lekki i niegrawitacyjny, jak ptak.
Pozostałe lekcje minęły nie tak szybko, ale dość sprawnie i zanim zdążyłem się zorientować, jakich jeszcze mam lekcji, nadszedł czas na ostatnią lekcję, muzykę, przed obiadem.
Wiedząc, że mam tę lekcję z Kimberly, tak jak miałem dziś z nią historię, nie byłem zbyt podekscytowany. Właściwie, sama myśl o tym zepsuła mi nastrój, ale nie zamierzałem dać się zrazić.
Z powodu pewnej zwłoki mojego nauczyciela matematyki, który musiał "szybko" powiedzieć mi o konkursie, w którym chciał, żebym wziął udział, przybyłem na lekcję muzyki nieco spóźniony. Do tego czasu wszyscy już siedzieli, a pani Griffin, nasza szkocka nauczycielka muzyki, właśnie miała wstać z biurka, dając sygnał, że lekcja się zaczęła i wszystkie urządzenia powinny być odłożone.
Wpadłem do klasy i zająłem miejsce tuż obok drzwi.
"Masz dużo szczęścia, Panno Forbes" - spojrzała na mnie pani Griffin, zanim ponownie zwróciła uwagę na całą klasę.
Na skraju pola widzenia zauważyłem, że Kimberly śmieje się, siedząc dwie ławki obok mnie. Podniosłem wzrok, aby to potwierdzić, i zdałem sobie sprawę, że naprawdę się śmieje. Do mnie, żeby być precyzyjnym.
Z pewnym niezadowoleniem zastanawiałem się, dlaczego. Myśląc, że pewnie to komentarz pani Griffin ją rozbawił, odwróciłem od niej wzrok. To przecież była po prostu Kimberly.
W trakcie lekcji robiłem to, co najlepiej potrafiłem - skupiałem się, zapisując ważne punkty, gdy było to konieczne. W końcu, o 11:40 lekcja dobiegła końca, a pani Griffin, która nie lubiła marnować czasu, jak to kochają niektórzy nauczyciele (np. pan Redmey, nasz nauczyciel angielskiego), zakończyła zadaniem domowym.
Zbierając swoje rzeczy do plecaka, wstałem i rzucając go przez ramię. Gdy to zrobiłem, usłyszałem okrzyk od chłopaka siedzącego bezpośrednio za mną, niesamowitego geeka o mózgu mądrzejszym od Einsteina, ale umiejętnościach społecznych gorszym niż Shreka. Kiedy spojrzałem na niego z zdezorientowanym spojrzeniem, szybko odwrócił wzrok ode mnie, a jego twarz stała się różowa.
Odwróciłem wzrok od niego, zmarszczyłem brwi. Co mu do licha jest?
Zignorowawszy jego wyraz twarzy, zacząłem zbliżać się do drzwi i wmieszałem się w tłum wychodzących uczniów.
Dopiero gdy byłam na skraju schodów prowadzących do stołówki, zobaczyłam Adriana przy swojej szafce, wyciągającego coś, i nagle przypomniałem sobie o jego kurtce.
Za zwrotem od schodów ruszyłam w jego stronę, szybko zauważając, że ma na sobie swoją kurtkę klubową na czarną koszulkę i wyblakłe niebieskie jeansy wraz z takimi samymi niebieskimi butami sportowymi.
Adrian miał całkiem przyzwoite pośladki, muszę przyznać. Bezwstydnie nie mogłem oderwać od nich wzroku, gdy do niego podchodziłam. Przynajmniej wiedziałem, że jest rozkojarzony i nie zauważy, że się na niego gapię.
-Cześć - powiedziałem, jak tylko doszedłem do niego. Wtedy odsunął się od szafki, w ręce trzymając niebieski zeszyt.
Czy jego ulubiony kolor był niebieski?
-Hej, Amelia - uśmiechnął się nagle. - Co słychać?
-Ee - wsunąłem pasma włosów za ucho - czy możesz, hm, możesz tylko mówić na mnie Mel?
-Ach - powiedział - to Mel? To nie Amelia. Mój błąd, przepraszam.
-Nie- - potrząsnąłem głową - znaczy się, moje imię to Amelia, ale praktycznie wszyscy mówią na mnie Mel, więc jestem, tak jakby, bardziej przyzwyczajony do tego teraz.
-Oh - uniosł brwi. - Okay, rozumiem, Mel..
Ciepłe uczucie zaczęło mi czerwienić policzki. - Chciałam tylko oddać ci twoją kurtkę - powiedziałam, opuszczając wzrok z jego przeszywających oczu, uśmiechając się.
-Och, tak, ta kurtka - powiedział. - Całkowicie o tym zapomniałem.
Zrzuciłem plecak, rozpiąłem go i wyjąłem kurtkę złożoną tam starannie. Następnie znowu go spiąłem i zawiesiłem mu na ramionach, trzymając kurtkę przed siebie.
"Dziękuję" - powiedziałem. - " Jeszcze raz."
"To nic wielkiego" - uśmiechnął się, biorąc ją z moich wyciągniętych rąk. "Jeszcze raz."
Po tym, jak ją wziął i rozpakował torbę, doszedłem do wniosku, że nie ma już nic do powiedzenia.
"Ide teraz" - powiedziałem.
Podniósł wzrok z torby i kiwnął głową. "W porządku".
Kiwając też głową, odwróciłem się do niego i zacząłem się oddalać. Prawie doszedłem do półpiętra schodów, kiedy nagle Adrian zawołał moje imię, zatrzymując mnie.
Obejrzałem się na niego i powiedziałem - Tak?
"Chyba, hm" - zaczął, podnosząc rękę na brwi. Przeszedł krótki dystans między nami. "Jest, hm, coś... na spódnicy..."
Miałam na sobie beżową spódnicę, która kończyła się nieco powyżej kolan. Od razu spuściłam na nią wzrok. Nie dostrzegając niczego nieodpowiedniego, podniosłem wzrok, zdezorientowany. "Co?"
"Tak naprawdę na odwrocie twojej spódnicy" - powiedział. "Hm, po prostu... spójrz na to. Zobaczysz, o co chodzi."
Szybko złapałem brzegi spódnicy i odwróciłem ją, ale zastałem najgorszy widok mojego życia. Na dolnej części spódnicy widniało ogromne, czerwone plamka, tak szeroka, że wyglądało to, jakbym sobie ubrudził.
"O Nie" - wyszeptałem, czując się bardzo zakłopotany. Popatrzyłem na Adriana. "To nie jest... to nie jest to, co myślisz. To jest... nieprawdziwe. Kimberly..."
Dopiero teraz zaczęłam sobie uświadamiać, dlaczego ona śmiała się w klasie, dlaczego zgasł z oddalonym ode mnie wyrazem i co znaczyło to, co powiedziała dziewczyna o brunatnej skórze.
"To był Kimberly" - powiedziałem, bardziej do siebie niż do Adriana. "Kimberly nałożyła... keczup na moje miejsce. A ja przez cały czas tego nie zauważyłam."
"Więc... to jest fałszywe?" - Adrian zapytał powoli.
Przytaknąłem, moje myśli krążyły wokół wstydu.
"Tutaj" - Adrian westchnął, wyciągając swoją kurtkę ponownie. "Możesz, hm, użyć tego na przykrycie. Później porozmawiam z Kim o tym, co zrobiła."
"Nie" - pokręciłam głową. "Proszę, nic jej nie mów."
Zmarszczył brwi. "Dlaczego nie?"
"Proszę, tylko nie rób tego."
"Okay" - kiwnął ramionami. "Ale weź tę kurtkę tak czy inaczej."
Zgodziłam się, widząc że to moja jedyna opcja.
"Dziękuję" - powiedziałem, biorąc ją od niego. "Dziękuję bardzo."
"Możesz ją zatrzymać tym razem" - powiedział.
"Co? Nie-" Zacząłem protestować, gdy przerwał mi.
"Proszę, Mel" - zatrzymał mnie. "Nalegam."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jason Davenport
Czas na trening. Jedyny okres, na który w szkole czekałem z niecierpliwością, prócz dręczenia Amelii, oczywiście.
Zajęcia już się skończyły, a drużyna była na boisku, robiąc podstawowe rozgrzewki przed rozpoczęciem głównego treningu.
Amelia, jak jej kazałem, siedziała na trybunach, patrząc obojętnie, moje rzeczy obok niej. Żeby się upewnić, że naprawdę patrzy i nie robi niczego innego, jak przyciskać do telka, rozglądałem się jednym okiem na boisko, a drugim na nią. To nie było tak trudne, jak się słyszy.
Kilka chwil po rozgrzewce rozpoczął się główny trening na dźwięk gwizdka trenera Henksa.
Dobra, tak, zazwyczaj z niecierpliwością czekałem na trening praktycznie codziennie w szkole, ale czasami, na niektóre dni, jak dzisiaj, kiedy było diabelnie gorąco, mogłem odpuścić.
Gramy ponad trzydzieści minut, zanim trener Henks postanowił dać nam przerwę, za co byłem bardzo wdzięczny. Na dźwięk gwizdka pochyliłem się, opartymi dłońmi o kolana, sycąc się ciężkim oddechem i spoconą twarzą.
Wyprostowałem się, wytarłem pot z oczu i czoła, marszcząc oczy przeciwko oślepiającemu światłu słońca. Wtedy przypomniałem sobie, że mam coś, czym mogę obrócić w pot na twarzy - chusteczka w moim plecaku, którym Amelia się opiekowała. Pobiegłem na trybuny, żeby ją zabrać.
"Krótka przerwa?" zapytała, marszcząc oczy, kiedy tylko dotarłem na trybuny.
Chwyciłem swój plecak obok niej.
"To nie twoja sprawa" mruknąłem, rozsuwając suwak i wyciągając chusteczkę. Rzuciwszy jej plecak, użyłem ręcznika, aby przetrzeć resztki potu z czoła i twarzy oraz u nasady włosów.
"Pytam, bo muszę iść. Słońce jest zbyt mocne i powoduje mi ból głowy" skrzywiła się.
"Oh, więc teraz rozumiesz, jak się czuję" powiedziałem.
"Hej, to nie ja ci kazałem dołączyć do drużyny futbolowej. Gdybyś nie był gotów na pracę, mogłeś się wycofać" zaczęła krzyczeć, kiedy przeciągnąłem ją srogim wzrokiem.
"Nie mów do mnie, jakbyś cokolwiek o mnie wiedziała" wlepiałem w nią spojrzenie.
Widziałem, jak jej szczęka się napręża, a twarz robi się równie posępną, z zimnymi, szarymi oczami. Sekundy później odwróciła od mnie wzrok.
Chwytając swój plecak z jej rąk, wkręciłem chusteczkę do środka, zaciągnąłem suwak i rzuciłem jej go z powrotem, zanim wróciłem na boisko, żeby dołączyć do innych. Teraz wykonują podstawowe podania, Coach Hens rozmawia z bliźniakami drużyny, Jake i Gabe, na jednym z rogów.
Nieco później dołączyłem z powrotem do drużyny, kiedy ktoś kopnął piłkę w moim kierunku. Złapałem ją stopą, zatrzymując jej toczenie. Chciałem podać piłkę z powrotem, gdy zauważyłem, że stoję niedaleko Amelii i jestem dokładnie naprzeciwko niej.
Uśmiechając się, cofnąłem się dwa centymetry, ruszyłem do przodu i kopnąłem piłkę tak mocno, jak tylko moja prawą nogą mogła to zrobić. Piłka zaszumiała w powietrzu, zmierzając prosto w Amelii. Sekundę później uderzyła ją w policzek - patrzyła w innym kierunku.
Jej głowa nagle odchyliła się na boki od uderzenia. Ręką przy miejscu, w które piłka ją uderzyła, przewróciła się do przodu i zjechała z trybun.
"Co do cholery, Jason?!" usłyszałem następne zdanie.
Było to z ust Adriana, który już biegł w stronę Amelii - wstała po upadku, trzymając dłoń przy głowie. Dwóch gości podążyło za Adrianem.
"Nic nie zrobiłem!" zawołałem w obronie, ręce w górze.
"Tak, zrobiłeś!" krzyknął Adrian, przykucając się i chwytając dłoń Amelii. Ostrożnie podniósł ją.
W zasadzie się zataczała, jakby była zawrotna. Zerknąłem na to z politowaniem. Nie kupowałem jej bzdur.
Adrian usadził ją na ostatnim ławce przed obróceniem się w moją stronę, z gniewnym wyrazem twarzy.
"Widziałem cię" powiedział, podchodząc do mnie, "mógłbyś podać piłkę Fredowi, który był tuż obok ciebie, ale zamiast tego strzeliłeś w nią."
"Dobra, zgoda, zrobiłem" stawiałem mu czoła. "A co z tego? To i tak był błąd. Każdy mógł to zrobić."
"Więc co z tego?" Adrian wyglądał zaskoczony. "Jason, mogłeś jej zrobić krzywdę. Mogłeś kogoś skrzywdzić."
"Ale tak nie zrobiłem."
Nagle jego zaskoczenie zamieniło się w złość. "Ale mogłeś. Co do diabła się z tobą dzieje, człowieku?"
"W porządku, niech was rozdzielę, chłopaki" nagle odezwał się trener Henks, stając między nami. "Nie mogę pozwolić sobie na kłótnie między moimi dwoma najlepszymi graczami i przyjaciółmi kilka tygodni przed nadchodzącym meczem."
"Trener, kopnął piłkę w kogoś" powiedział Adrian.
"To był wypadek" powiedziałem.
"No wypadek, który nie ma miejsca po raz pierwszy". Trener Henks przesunął wzrok na mnie, skrzyżowawszy ręce. "Widziałem, jak robiłeś to wiele razy wcześniej".
"Ja nie..." zacząłem, gdy mnie przerwał.
"Żeby to szybko zakończyć, masz do niej podejść i przeprosić. Tymczasem, to ostatni raz, kiedy chcę ją widzieć na treningu. Jeśli to ty jej każeś zostać, powiedz jej żeby poszła. Teraz."
"Ale, trener..."
"Nie ma ale, Davenport". Już odchodził. "Po prostu zrób to, o co cię prosiłem."
Stałem na miejscu przez całą minutę, patrząc na Adriana, który patrzył na mnie z takim samym gniewem, jeśli mogę dodać, zanim, parskając, odwróciłem od niego wzrok.
Wolno i dość niechętnie podszedłem do Amelii, która nadal siedziała na trybunach.
Zauważyłem, że jej oczy miały różowe zabarwienie, jak tylko tam dotarłem, jakby była na skraju łez. W momencie, kiedy nasze spojrzenia się spotkały, odwróciła wzrok.
Trener Henks nie stał obok mnie, żeby wiedzieć, czy przeprosiłem jej czy nie, więc nie zrobiłem tego.
"Idź" powiedziałem. "Możesz iść".
Wtedy spojrzała na mnie znowu.
"I nie wracaj. Nie będziesz już odsiadywać treningów tutaj. Ale codziennie oczekiwaj na mnie po szkole. W bibliotece. Możesz skorzystać z tego czasu, żeby zrobić moją pracę domową. Teraz idź."
Wolno wstała z trybun, chwyciła plecak i usiłowała odejść, aż tu nagle, ku mojemu zaskoczeniu, zachwiała się i pochyliła się w moim kierunku.
Chwyciłem ją za ręce, odepchnąłem i utrzymałem, zanim ją uspokoiłem.
"Przestań już udawać" powiedziałem i puściłem ją.
"Nie udaję" powiedziała i przeszła obok mnie, odchodząc.
"Tak, pewnie" wzruszyłem ramionami.
Trening zakończył się kilka chwil później. Potem odświeżyłem się w szatni chłopców i wyszedłem na parking, gdzie Amelii stała przy bramie i patrzyła przed siebie. Jej autobus szkolny już odjechał. Ujrzawszy to, uśmiechnąłem się. Służy jej dobrze.
Kiedy właśnie miałem wsiąść do swojego samochodu, dostrzegłem Adriana zbliżającego się do niej. Na to, zmarszczyłem brew. Co on do niej mówił? Coś ją pytał, raczej, z tego co wyglądało.
Nagle zaczęli zmierzać w stronę jego samochodu? Co za... Adrian znowu ją odwoził.
Nie mogłem na to pozwolić. Adrian może nie mieć dla niej żadnych uczuć, a to może być po prostu przejawem jego uprzedzej-uprzejmości, ale ja nie kupuję tego. Im więcej razy odwoził ją Adrian, tym bardziej robił ją wygodną, napędzał jej ego czy coś, a tym większe szanse, że może się w niego zauroczyć, ponieważ, choć nie chciałem przyznać się do tego faktu, Amelia była piękna.
-
Zirytowany myślą o tym, że Adrian może zakochać się w Amelii, ruszyłem w ich kierunku.
"Hej, Amelia!" zawołałem, gdy już była blisko, żeby wsiąść na miejsce pasażera w Fordzie Adriana.
Jej ręka zatrzymała się na klamce drzwi, gdy odwróciła się, żeby na mnie spojrzeć. W momencie, gdy jej wzrok padł na mnie, zmarszczyła brwi.
Zignorowałem to. Zwykle wiedziała, że bym jej nie podążył, ale dlatego, że Adrian tam był, połknąłem jej bzdury. Podszedłem do niej, podając jej szeroki uśmiech, na który nie odpowiedziała; zamiast tego zirytowany wyraz twarzy zamienił się w zdziwienie.
"Myślałem, że powiem ci, że zabiorę cię do domu po treningu. W ramach rekompensaty za to, że przypadkowo uderzyłem w ciebie piłką" powiedziałem.
"Nie..."
"I teraz, jak nagle widzę cię z Adrianem. Nie czujesz się ze mną komfortowo, czy jak?"
"Nie..."
"Nie wiedziałem, że ona miała jechać z tobą" odezwał się Adrian, patrząc na mnie. "Albo bym nie zapytał."
"W porządku" powiedziałem.
Amelia miała coś do powiedzenia, gdy dałem jej szeroki uśmiech, który jasno mówił "Lepiej się dostosuj. Dla twojego dobra."
Zrozumiała. To mogłem wyczytać z jej twarzy.
"Właściwie zapomniałam, że Jason zaoferował mi podwózkę" mruknęła, odwracając się, żeby spojrzeć na Adriana.
"Nie ma problemu. Ważne, żebyś miała jak wrócić" Adrian wzruszył ramionami.
"Chodź, Mel" powiedziałem, wyciągając rękę i chwytając jej dłoń. "Chodźmy. Jest już dość późno."
Było widać, jak zlękniona była jej mina w momencie, gdy do niej doszłem, jakby była bliska łzom. W chwili, kiedy nasze spojrzenia się spotkały, odwróciła wzrok.
"Trener Henks nie był ze mną, żeby wiedzieć, czy przeprosiłem jej czy nie, więc tego nie zrobiłem.
"Idź" powiedziałem. "Możesz iść".
Wtedy spojrzała na mnie znowu.
"Ale ja nie wiedziałam, że miała jechać z tobą" odezwał się Adrian, patrząc na mnie. "Albo bym nie zapytał."
"W porządku, spokoju" powiedziałem.
Amelia miała coś do powiedzenia, gdy dałem jej szeroki uśmiech, który jasno mówił "Lepiej się dostosuj. Dla twojego dobra."
Zrozumiała. To mogłem wyczytać z jej twarzy.
"Właściwie zapomniałam, że Jason zaoferował mi podwózkę" mruknęła, odwracając się, żeby spojrzeć na Adriana.
"Nie ma problemu. Ważne, żebyś miała jak wrócić" Adrian wzruszył ramionami.
"Chodź, Mel" powiedziałem, wyciągając rękę i chwytając jej dłoń. "Chodźmy. Jest już dość późno."
Było widać, jak zlękniona była jej mina w momencie, gdy do niej doszłem, jakby była bliska łzom. W chwili, kiedy nasze spojrzenia się spotkały, odwróciła wzrok.
"Trener Henks nie miał mnie obok, więc nie wie, czy przeproszę jej czy nie, więc tego nie zrobiłem.
"Idź" powiedziałem. "Możesz iść".
Wtedy spojrzała na mnie znowu.
"Ale ja nie wiedziałam, że miała jechać z tobą" odezwał się Adrian, patrząc na mnie. "Albo bym nie zapytał."
"W porządku, spokoju" powiedziałem.
Amelia miała coś do powiedzenia, gdy dałem jej szeroki uśmiech, który jasno mówił "Lepiej się dostosuj. Dla twojego dobra."
Zrozumiała. To mogłem wyczytać z jej twarzy.
"Właściwie zapomniałam, że Jason zaoferował mi podwózkę" mruknęła, odwracając się, żeby spojrzeć na Adriana.
"Nie ma problemu. Ważne, żebyś miała jak wrócić" Adrian wzruszył ramionami.
"Chodź, Mel" powiedziałem, wyciągając rękę i chwytając jej dłoń. "Chodźmy. Jest już dość późno."
Było widać, jak zlękniona była jej mina w momencie, gdy do niej doszłem, jakby była bliska łzom. W chwili, kiedy nasze spojrzenia się spotkały, odwróciła wzrok.
"Trener Henks nie miał mnie obok, żeby wiedzieć, czy przeproszę jej czy nie, więc tego nie zrobiłem.
"Idź" powiedziałem. "Możesz iść".
Wtedy spojrzała na mnie znowu.
"Ale ja nie wiedziałam, że miała jechać z tobą" odezwał się Adrian, patrząc na mnie. "Albo bym nie zapytał."
"W porządku, spokoju" powiedziałem.
Amelia miała coś do powiedzenia, gdy dałem jej szeroki uśmiech, który jasno mówił "Lepiej się dostosuj. Dla twojego dobra."
Zrozumiała. To mogłem wyczytać z jej twarzy.
"Właściwie zapomniałam, że Jason zaoferował mi podwózkę" mruknęła, odwracając się, żeby spojrzeć na Adriana.
"Nie ma problemu. Ważne, żebyś miała jak wrócić" Adrian wzruszył ramionami.
"Chodź, Mel" powiedziałem, wyciągając rękę i chwytając jej dłoń. "Chodźmy. Jest już dość późno."
Było widać, jak zlękniona była jej mina w momencie, gdy do niej doszłem, jakby była bliska łzom. W chwili, kiedy nasze spojrzenia się spotkały, odwróciła wzrok.
"Trener Henks nie miał mnie obok, żeby wiedzieć, czy przeproszę jej czy nie, więc tego nie zrobiłem.
"Idź" powiedziałem. "Możesz iść".
Wtedy spojrzała na mnie znowu.
"Ale ja nie wiedziałam, że miała jechać z tobą" odezwał się Adrian, patrząc na mnie. "Albo bym nie zapytał."
"W porządku, spokoju" powiedziałem.
Amelia miała coś do powiedzenia, gdy dałem jej szeroki uśmiech, który jasno mówił "Lepiej się dostosuj. Dla twojego dobra."
Zrozumiała. To mogłem wyczytać z jej twarzy.
"Właściwie zapomniałam, że Jason zaoferował mi podwózkę" mruknęła, odwracając się, żeby spojrzeć na Adriana.
"Nie ma problemu. Ważne, żebyś miała jak wrócić" Adrian wzruszył ramionami.
"Chodź, Mel" powiedziałem, wyciągając rękę i chwytając jej dłoń. "Chodźmy. Jest już dość późno."
Było widać, jak zlękniona była jej mina w momencie, gdy do niej doszłem, jakby była bliska łzom. W chwili, kiedy nasze spojrzenia się spotkały, odwróciła wzrok.
"Trener Henks nie stanął tuż obok mnie, żeby wiedzieć, czy przeprosiłem jej czy nie, więc tego nie zrobiłem.
"Idź" powiedziałem. "Możesz iść".
Wtedy spojrzała na mnie znowu.
"Ale ja nie wiedziałam, że miała jechać z tobą" odezwał się Adrian, patrząc na mnie. "Albo bym nie zapytał."
"W porządku, spokoju" powiedziałem.
Amelia miała mówić coś, gdy dałem jej wysuwany uśmiech, który jasno mówił "Lepiej się dostosuj. Dla twojego dobra."
Zrozumiała. To mogłem wyczytać z jej twarzy.
"Właściwie zapomniałem, że Jason zaoferował mi podwiezienie" mruknęła, odwracając się, żeby spojrzeć na Adriana.
"Nie ma problemu. Ważne, żebyś miała sposób powrotu" Adrian wzruszył ramionami.
"Chodź, Mel" powiedziałem, wyciągając rękę i chwytając jej dłoń. "Chodźmy. Jest już dość późno."
Widziałem, jak zlękniona była tamta mina, kiedy byłem przy niej, jakby była na krawędzi łez. W momencie, w którym nasze spojrzenia się spotkały, odwróciła wzrok.
"Trener Henks nie był obok mnie, żeby wiedzieć, czy przeproszę jej czy nie, więc tego nie zrobiłem.
"Idź" powiedziałem. "Możesz iść".
Wtedy spojrzała na mnie znowu.
"Ale ja nie wiedziałam, że miała jechać z tobą" odezwał się Adrian, patrząc na mnie. "Albo bym nie zapytał."
"W porządku, spokoju" powiedziałem.
Amelia miała mówić coś, kiedy dałem jej szeroki uśmiech, który wyraźnie mówił "Lepiej się dostosuj. Dla twojego dobra."
Zrozumiała. To mogłem wyczytać z jej twarzy.
"Właściwie zapomniałam, że Jason zaoferował mi podwiezienie" mruknęła, odwracając się, żeby spojrzeć na Adriana.
"Nie ma problemu. Ważne, żebyś miała sposób powrotu" Adrian wzruszył ramionami.
"Chodź, Mel" powiedziałem, wyciągając rękę i chwytając jej dłoń. "Chodźmy. Jest już dość późno."
Widziałem, jak zlękniona była tamta mina, kiedy byłem przy niej, jakby była na krawędzi łez. W momencie, w którym nasze spojrzenia się spotkały, odwróciła wzrok.
"Trener Henks nie był obok mnie, żeby wiedzieć, czy przeproszę jej czy nie, więc tego nie zrobiłem.
"Idź" powiedziałem. "Możesz iść".
Wtedy spojrzała na mnie znowu.
"Ale ja nie wiedziałam, że miała jechać z tobą" odezwał się Adrian, patrząc na mnie. "Albo bym nie zapytał."
"W porządku, spokoju" powiedziałem.
Amelia miała mówić coś, kiedy dałem jej szeroki uśmiech, który wyraźnie mówił "Lepiej się dostosuj. Dla twojego dobra."
Zrozumiała. To mogłem wyczytać z jej twarzy.
"Właściwie zapomniałam, że Jason zaoferował mi podwiezienie" mruknęła, odwracając się, żeby spojrzeć na Adriana.
"Nie ma problemu. Ważne, żebyś miała sposób powrotu" Adrian wzruszył ramionami.
"Chodź, Mel" powiedziałem, wyciągając rękę i chwytając jej dłoń. "Chodźmy. Jest już dość późno."
Widziałem, jak zlękniona była tamta mina, kiedy byłem przy niej, jakby była na krawędzi łez. W momencie, w którym nasze spojrzenia się spotkały, odwróciła wzrok.
"Trener Henks nie był obok mnie, żeby wiedzieć, czy przeproszę jej czy nie, więc tego nie zrobiłem.
"Idź" powiedziałem. "Możesz iść".
Wtedy spojrzała na mnie znowu.
"Ale ja nie wiedziałam, że miała jechać z tobą" odezwał się Adrian, patrząc na mnie. "Albo bym nie zapytał."
"W porządku, spokoju" powiedziałem.
Amelia miała mówić coś, kiedy dałem jej szeroki uśmiech, który wyraźnie mówił "Lepiej się dostosuj. Dla twojego dobra."
Zrozumiała. To mogłem wyczytać z jej twarzy.
"Właściwie zapomniałam, że Jason zaoferował mi podwiezienie" mruknęła, odwracając się, żeby spojrzeć na Adriana.
"Nie ważne. Ważne, żebyś miała jak wrócić" Adrian wzruszył ramionami.
"Chodź, Mel" powiedziałem, wyciągając rękę i chwytając jej dłoń. "Chodźmy. Zrobiło się już późno."
Widziałem, jak zlękniona była tamta mina, kiedy byłem przy niej, jakby była na krawędzi łez. W momencie, w którym nasze spojrzenia się spotkały, odwróciła wzrok.
"Trener Henks nie był obok mnie, żeby wiedzieć, czy przeproszę jej czy nie, więc tego nie zrobiłem.
"Idź" powiedziałem. "Możesz iść".
Wtedy spojrzała na mnie znowu.
"Ale ja nie wiedziałam, że miała jechać z tobą" odezwał się Adrian, patrząc na mnie. "Albo bym nie zapytał."
"W porządku, spokoju" powiedziałem.
Amelia miała mówić coś, kiedy dałem jej szeroki uśmiech, który wyraźnie mówił "Lepiej się dostosuj. Dla twojego dobra."
Zrozumiała. To mogłem wyczytać z jej twarzy.
"Właściwie zapomniałam, że Jason zaoferował mi podwiezienie" mruknęła, odwracając się, żeby spojrzeć na Adriana.
"Nie ważne. Ważne, żebyś miała jak wrócić" Adrian wzruszył ramionami.
"Chodź, Mel" powiedziałem, wyciągając rękę i chwytając jej dłoń. "Chodźmy. Zrobiło się już późno."
Widziałem, jak zlękniona była tamta mina, kiedy byłem przy niej, jakby była na krawędzi łez. W momencie, w którym nasze spojrzenia się spotkały, odwróciła wzrok.
"Trener Henks nie był obok, aby wiedzieć, czy przeprosiłem cię czy nie, więc tego nie zrobiłem
"Idź" powiedziałem. "Możesz iść".
Wtedy spojrzała na mnie znowu.
"Ale ja nie wiedziałam, że miała jechać z tobą" odezwał się Adrian, patrząc na mnie. "Albo bym nie zapytał."
"W porządku, spokoju" powiedziałem.
Pocisnęła palcami drzwi, gdy ostro pochyliła się, by je otworzyć. W tym momencie dosięgnąłem i zacisnąłem dłoń na jej ramieniu.
"Puść mnie" odrzekła spokojnym głosem, jej oczy iskrzyły od gniewu.
"Albo co?" zrównałem ton.
"Puść mnie."
"Przestań zamilczeć i słuchaj, jeśli nie chcesz wracać do domu z krwawiącą wargą" szczerzyłem się.
Stanęła milcząc, jej drżący oddech był jedynym dźwiękiem, który napływał od niej.
"Właśnie oto chodzi" powiedziały w końcu, przesunięła na mnie wzrok. "Mógłam teraz umrzeć. Mogłeś mnie zabić."
"Na zdrowie, do widzenia." Wzruszyłem ramionami z uśmiechem.
Jej wargi opadły w pogardliwym grymasie, odwróciła się ode mnie, odblokowała drzwi i złapała za klamkę. W momencie, w którym była o krok od otwarcia drzwi, sięgnąłem i chwyciłem jej ramię.
"Puść mnie" wściekła szturchnęła ręką.
"Albo co?" zrównałem ton.
"Puść mnie."
"Zgaduję głupio co? Przyjrzyj się tu krwi. Dostałbyś ją po wargach, Mel" spojrzałem na nią. "Musisz uważać na siebie. Nie wszyscy tak dbają o ciebie, jak ja."
Pozostała cicha, jej drżenie oddechu było jedynym dźwiękiem dochodzącym od niej.
"Mogłam właśnie umrzeć" rzekła w końcu, spoglądając na mnie "Mogłeś mnie zabić."
"Na zdrowie i na dobry los" wzruszyłem ramionami z uśmiechem.
Jej usta wykrzywiły się w głębszym, nienawistnym grymasie, odwróciła się ode mnie, otworzyła drzwi do pełnego mocarstwa i z trzaskiem je zamknęła.
Tylko pokręciłem głową, ponownie odpalając samochód. W zasadzie już uzyskałem, czego chciałem. Porzucić ją gdzieś na odludziu, to co.
Przesuń w górę, aby kontynuować