Perspektywa Harley
Mrożona latte uderza mnie w pierś niczym wypowiedzenie wojny.
Zimno przenika przez cienką bawełnę mojej bluzki – tej samej, nad którą spędziłam dwie godziny poprzedniego wieczoru, starannie zaszywając ukrytą dziurę, żeby nikt nie zauważył, że pochodzi z używanej sterty w Goodwill.
Teraz jest zniszczona, brązowa ciecz rozlewa się po białej tkaninie jak plama, której nigdy nie zdołam usunąć.
„O mój Boże, tak strasznie przepraszam!” – głos Sloane ocieka fałszywą troską, jej wypielęgnowana dłoń przyciśnięta do obojczyka w teatralnym przerażeniu. „Nawet cię nie zauważyłam. Po prostu wtapiasz się w tło, prawda?”
Tłum materializuje się tak, jak zawsze dzieje się to w Wentworth Academy – telefony w górze, głodni treści, gotowi patrzeć, jak dziewczyna na stypendium zostaje sprowadzona na swoje miejsce.
„Śmieci z Southside”, ktoś mruczy. Słowa odbijają się echem od marmurowych ścian, a po nich następuje fala śmiechu.
Moje ręce drżą. Nie ze strachu – nigdy ze strachu. Z wysiłku, by utrzymać je przy bokach, zamiast zaciskać wokół opalonej sprayem szyi Sloane.
Mogłabym to zakończyć. Jeden telefon do Mateo, jedno wyszeptane ostrzeżenie o tym, co się dzieje z bogatymi dziewczynami, które biorą na cel jego młodszą siostrę, i Sloane Whitmore nigdy nawet nie spojrzałaby w moją stronę.
Southside Wolves mają reputację nie bez powodu.
Ale dokładnie tego oczekują, prawda? Siostra członka gangu, córka kryminalisty, potwierdzająca każdy stereotyp, który już dawno wypisali mi na czole.
Więc zamiast tego uśmiecham się – lodowato, ostro jak brzytwa.
Robię krok w stronę Sloane, obserwując, jak jej pewność siebie na chwilę przygasa. Przesuwam po niej wzrokiem – oczywiste doczepy, torba pokryta logotypami, opalenizna kończąca się pomarańczową linią na nadgarstku.
„Wiesz, co w tobie lubię, Sloane?” – utrzymuję lekki, niemal przyjazny ton, zbliżając się do niej. Jej uśmiech blednie. Przechylam głowę, pozwalam wzrokowi zatrzymać się na jej odrostach, zanim znów spotkam jej oczy. – „Tak bardzo się starasz, żeby być zapamiętaną.”
Kolejny krok. Nie cofa się, ale widzę, jak przełyka ślinę.
„Te doczepy.” – leniwie wskazuję na jej głowę, a kilka osób w tłumie chichocze. – „Te designerskie torebki.” Mój wzrok opada na monogramowaną skórę zwisającą z jej ramienia. – „Karta kredytowa tatusia płaci za wszystko.”
Jestem już tak blisko, że czuję jej perfumy – coś drogiego i duszącego. Pochylam się lekko, opuszczając głos na tyle, by telefony musiały się wysilić, żeby to nagrać.
„Tyle wysiłku, tyle pieniędzy, a co masz do pokazania?” – robię pauzę, pozwalając ciszy wybrzmieć. – „Jesteś tylko kolejną kopią każdej rozjaśnionej blondynki w tej szkole. Nie jesteś zapamiętywalna, Sloane. Jesteś podróbką.”
Śmiech zamiera, a idealnie wykonturowana twarz Sloane blednie pod bronzerem.
„Słyszałam, że firma twojego ojca jest właśnie pod lupą za oszustwa podatkowe” – dodaję, przechylając głowę tak, jakbym dzieliła się plotką z przyjaciółką. – „Musi być stresująco. Dlatego tak się zachowujesz? Potrzebujesz z kimś porozmawiać o swoich uczuciach?”
Jej usta się otwierają, zamykają, znów otwierają.
Nie czekam, aż wymyśli jakąś słabą odpowiedź. Obracam się na pięcie i odchodzę, wyprostowana, z podniesioną brodą, z kawą wsiąkającą w moją skórę z każdym krokiem. Tłum rozstępuje się przede mną, jakbym to ja nosiła markowe metki.
Łazienka jest pusta, kiedy do niej docieram. Na szczęście.
Zamykam się w kabinie i opieram czoło o chłodne metalowe drzwi, pozwalając sobie poczuć wszystko – zmęczenie, samotność, przygniatający ciężar codziennej walki o przetrwanie w tej samej bitwie.
Oczy pieką, ale nie płaczę. Dawno temu nauczyłam się, że łzy to luksus, na który mnie nie stać.
Przy umywalce szoruję plamę mokrymi papierowymi ręcznikami, patrząc, jak brązowa woda wiruje w odpływie. Bluzka jest zniszczona. Kolejna rzecz, którą będę musiała naprawić, wymienić albo wymyślić dla niej usprawiedliwienie.
Moje odbicie patrzy na mnie – ta sama ciepłobrązowa skóra, te same czarne włosy gładko zebrane w praktyczny kucyk, te same zmęczone, ciemnobrązowe oczy. Cienki złoty łańcuszek na szyi łapie światło jarzeniówki.
Prezent od ojca, wręczony mi dzień przed tym, jak zabrała go policja.
Spraw, żebym był z ciebie dumny, mija.
Jego głos rozbrzmiewa w mojej głowie, pewny i spokojny, jak zawsze podczas naszych comiesięcznych rozmów przez grubą plastikową szybę w więzieniu.
Nie wie o kawowych incydentach, o zwykłych wyzwiskach, ani o tym, że jem lunch sama w bibliotece, bo stołówka to dla mnie jak wejście na terytorium wroga. Myśli, że rozkwitam w prestiżowej prywatnej szkole – pozwalam mu w to wierzyć.
I sprawię, że będzie ze mnie dumny.
Wyciągam mój planer z torby i przewracam strony do sekcji poświęconej strategii kampanii. Przewodnicząca samorządu uczniowskiego. Wybory za sześć tygodni, a ja potrzebuję tego zwycięstwa bardziej niż powietrza.
Nie chodzi o tytuł—chodzi o udowodnienie, że należę tutaj, że zasłużyłam na to miejsce, że żadne rozlane latte ani obelgi nie zdołają mnie wypchnąć i odciąć od mojej przyszłości.
Zawsze myślę o dłoniach mojej matki, popękanych i szorstkich od wybielacza, od podwójnych zmian w spożywczaku i fabryce opakowań. Pracuje ponad siły, żebym mogła stać w tych marmurowych korytarzach i udawać, że jestem jedną z nich.
Nie pozwolę, by ta ofiara poszła na marne.
Pokój samorządu uczniowskiego jest na drugim piętrze, i już prawie tam jestem, kiedy nagle zamieram. Pan Patterson, nasz opiekun z ramienia kadry, stoi przy wejściu z kimś u boku.
Piaszczysto-blond włosy swobodnie opadające na czoło, znajoma, ostra linia szczęki i niebieskie oczy, które wyciągnęły go z każdego kłopotu, na jaki sobie zasłużył.
Tate, kurwa, Mercer.
Jego dłonie spoczywają niedbale w kieszeniach mundurka, postawa emanuje swobodną arogancją kogoś, komu nigdy nie odmówiono. Świat układa się wokół chłopaków takich jak on—zawsze tak było, zawsze tak będzie.
„Ach, panna Valdez,” mówi pan Patterson, zerkając na zegarek. „Idealnie, mam ważne ogłoszenie dla samorządu. Chodźmy do środka.”
Znika za drzwiami, zostawiając mnie samą na korytarzu z moim najgorszym koszmarem, który uśmiecha się z wyższością. Gdy tylko Patterson znika, czuję dłoń Tate'a, zanim w ogóle pojmuję, co się dzieje.
Palce zaczepiają się pod brzegiem mojej spódnicy, podnosząc ją od tyłu.
Obnażając mnie.
„Najnudniejsze majtki, jakie widziałem,” mówi, głosem niskim, rozbawionym. „Spodziewałem się czegoś innego, szczerze. Dziewczyna z przedmieść z tyłkiem jak twój? Myślałem, że będziesz miała panterkowe. Może jakiś tandetny string. Wielkie rozczarowanie, Valdez. Naprawdę.”
Odwracam się tak szybko, że aż kręci mi się w głowie, zdzielam jego rękę z taką siłą, że będzie go dłonią piekło jeszcze długo. „Dotknij mnie jeszcze raz, Mercer, a stracisz tę rękę. Znam ludzi, którzy uznaliby to za przysługę.”
Jego uśmieszek nie znika. Jeśli już, to tylko się pogłębia.
„Widzisz, to twój problem. Dziewczyna z Southside nie powinna robić scen. Twoje słowo przeciwko mojemu, a oboje wiemy, czyje ma tu znaczenie. Więc może dwa razy się zastanów, zanim grozisz synowi gubernatora, co? To kiepsko wygląda.”
„Tak samo jak molestowanie seksualne stypendystek, ale to cię chyba nie powstrzymuje.” Słowa wychodzą ostro, jadowicie. „Twój ojciec wie, jak spędzasz czas? Czy bycie drapieżcą to rodzinna cecha?”
Coś migocze w jego oczach, na chwilę, zanim znów przyjmuje wyraz zimnej rozbawionej obojętności. „Skoro już mowa, kochanie, nie przeleciałbym cię nawet za niezłą sumkę. Niektórzy z nas mają standardy.”
Słowa trafiają dokładnie tam, gdzie zamierzał, i czuję uderzenie w piersi, gorące i upokarzające.
Zanim zdążę się pozbierać, głos pana Pattersona dobiega z wnętrza sali samorządu. „Panno Valdez? Panie Mercer? Możemy zaczynać.”
Tate gestem zaprasza do drzwi z udawaną galanterią, wciąż z tym wkurzającym uśmieszkiem. „Po pani, Valdez. Nie chcemy trzymać wszystkich w niepewności.”
Zmusiłam się do ruchu, wchodząc przez próg ze sztywnym kręgosłupem i starannie wypracowanym, pustym wyrazem twarzy.
Pozostali członkowie już siedzą przy długim stole, ich ciekawe spojrzenia wędrują między mną a złotym chłopcem depczącym mi po piętach.
Szepty zaczynają się natychmiast—wyłapuję urywki, zdezorientowane pytania o to, dlaczego Tate Mercer nagle zaszczycił nas swoją obecnością.
Nie siada przy stole jak normalny człowiek. Zamiast tego omija wolne krzesła i opada na to na samym końcu, wygodne, zwykle zarezerwowane dla nauczyciela, rozsiadając się w nim jakby był właścicielem tego miejsca.
Długie nogi wyciągnięte, ręce swobodnie przewieszone przez oparcia. Ten uśmiech pewny siebie, gdy omiata wzrokiem radę, jakbyśmy byli tu po to, żeby go zabawić.
Pan Patterson odchrząkuje. „Jak niektórzy słyszeli, podczas niedawnego spotkania na terenie szkoły doszło do incydentu. W związku z tym pan Mercer został przydzielony do odbycia godzin prac naprawczych, które odbędzie pod nadzorem samorządu uczniowskiego.”
Robi pauzę, patrząc prosto na mnie, i wcale mi się to nie podoba.
„Panno Valdez, biorąc pod uwagę pani wzorową opinię, to pani będzie nadzorować jego zadania.”
W sali zapada cisza, gdy oczy Tate’a odnajdują moje po drugiej stronie stołu, niebieskie i skrzące się mroczną rozbawioną ekscytacją.
Jego uśmiech zaostrza się, przybierając niemal wyraz oczekiwania. „Wygląda na to, że utknęłaś ze mną, Valdez.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Panie Patterson, z całym szacunkiem, to nie ma sensu."
Słowa opuszczają moje usta, zanim zdążę je powstrzymać. Każda głowa członka rady odwraca się w moją stronę, a ja czuję ciężar ich spojrzeń.
Pan Patterson mruga na mnie zza okularów w drucianej oprawie. "Słucham?"
Trzymam głos równy, profesjonalny, choć puls wali mi w gardło. "Tate Mercer i ja mamy... skomplikowaną historię. Łączenie nas razem jest przeciwskuteczne. Są inni członkowie rady, którzy mogliby nadzorować jego godziny."
Cisza, która zapada potem, jest ogłuszająca. Wyraz twarzy pana Pattersona zmienia się w coś, co przypomina niemal litość.
"Panno Valdez, rozumiem pani obawy, ale ta decyzja zapadła na szczeblu administracji. Ma pani najwyższy wskaźnik odpowiedzialności w radzie i, szczerze mówiąc, właśnie takiej stanowczej ręki pan Mercer wyraźnie potrzebuje. Proszę traktować to jako dowód uznania dla pani kompetencji."
Dowód uznania, zaszczyt. Jasne.
"Ale..."
"Sprawa jest zamknięta." Jego ton twardnieje, sygnalizując koniec dyskusji. "Oczekuję cotygodniowych raportów z postępów. Panie Mercer, od jutra po ostatniej lekcji będzie się pan zgłaszał do panny Valdez. Są pytania?"
Tate przeciąga się w swoim krześle jak kot w słonecznym promieniu, kompletnie niewzruszony. "Krystalicznie jasno, proszę pana."
Pan Patterson kiwa głową i zbiera swoje papiery. "Świetnie. Zostawiam was zatem."
Drzwi cicho się zamykają, a sala natychmiast wybucha szeptanymi rozmowami. Udaję, że porządkuję dokumenty, podczas gdy wokół mnie wiruje plotka, ale ledwo cokolwiek z tego przyswajam.
Krzesło zgrzyta obok mnie.
Grant Daniels, obecny przewodniczący samorządu uczniowskiego, pochyla się blisko. To jeden z nielicznych ludzi w Wentworth, którzy okazali mi prawdziwą życzliwość.
"W porządku?" pyta cicho, jego brązowe oczy lustrują moją twarz. "To było... sporo."
"W porządku," kłamię. "Po prostu przetwarzam."
Grant zerka w stronę Tate'a, którego teraz otaczają ciekawscy członkowie rady zasypujący go pytaniami, które z wyraźną przyjemnością zbywa. "Wiesz, co się stało, prawda? Z tą imprezą przy basenie?"
"Tylko plotki."
"To było w szkolnej pływalni, po godzinach. Jakoś zdobył klucze—nikt nie wie jak."
Grant mówi cicho.
"Czterdzieści osób, może więcej. Beczki piwa, twardy alkohol, wszystko. Wybili trzy okna i kompletnie zniszczyli ten posąg na wschodnim dziedzińcu. Ten, który rodzina Montgomery podarowała w latach pięćdziesiątych."
Patrzę jak Tate śmieje się z czegoś, co powiedział jeden z innych członków, bije od niego ta naturalna charyzma. "I za to dostaje godziny naprawcze? Każdy inny byłby wyrzucony ze szkoły."
"Właśnie o to chodzi. Kiedy administracja zaczęła śledztwo, Brooks i Reid, jego najlepsi przyjaciele od gimnazjum, nie zawahali się ani chwili."
Wyraz twarzy Granta się napina.
"Wskazali winnego w sekundę—pomysł Tate'a, klucze Tate'a, impreza Tate'a. Twierdzili, że byli tylko gośćmi i wyszli wcześniej."
Powinnam czuć satysfakcję. Karma, w końcu, dopadła chłopaka, który uczynił moje życie piekłem. Ale patrząc teraz na Tate'a, ten wyuczony uśmiech, te zimne oczy, czuję tylko zmęczenie.
"Dzięki, że mi powiedziałeś," mówię.
Grant kiwa głową, po czym zawiesza głos. "Jeśli to coś znaczy, głosowałem przeciwko waszemu połączeniu. Patterson mnie przegłosował."
"Doceniam to."
Sala wreszcie zaczyna się opróżniać, członkowie rady zbierają swoje rzeczy i kierują się do drzwi.
Tate nie ruszył się ze swojej rozpartej pozycji, obserwuje mnie tymi nieodgadnionymi, niebieskimi oczami. Nie mogę się powstrzymać.
"Musi boleć," mówię chłodno, przewieszając torbę przez ramię, "kiedy twoi lojalni przyjaciele zostawiają cię, byś sam poniósł konsekwencje."
Jego szczęka się zaciska, pod skórą drga mięsień, ale nic nie mówi. Po prostu patrzy na mnie wyrazem, którego nie potrafię rozszyfrować—coś pomiędzy gniewem a czymś jeszcze, czymś, co niemal przypomina zmęczenie.
Nie czekam na odpowiedź i wychodzę z podniesioną głową, odmawiając mu satysfakcji z nawet jednego spojrzenia za siebie.
***
Autobus się spóźnia, bo oczywiście, że tak.
Czekam na przystanku piętnaście minut, patrząc jak luksusowe samochody suną obok, wioząc moich kolegów do ich rezydencji i apartamentów. Kiedy autobus w końcu z jękiem zatrzymuje się przede mną, popołudniowe światło zaczęło już blednąć.
Znajduję miejsce z tyłu i opieram czoło o brudną szybę, patrząc jak wypielęgnowane trawniki Wentworth ustępują miejsca pasażom handlowym, potem lombardom, a w końcu znajomej degradacji Southside.
Ten kontrast uderza mnie każdego dnia, ale dziś wydaje się ostrzejszy. Bardziej brutalny.
Winda w moim budynku jest "w naprawie" od trzech miesięcy. Kartka przyklejona do drzwi pożółkła na brzegach, numer do firmy serwisowej dawno już nieaktualny.
Wchodzę sześć pięter po schodach, nogi płoną bólem, a za mną ciągnie się słaby zapach wilgoci w klatce schodowej.
W końcu w domu. Słyszę krzyki, zanim jeszcze włożę klucz do zamka.
— Zupełnie przesadziłeś, Diego! Nie możesz po prostu pojawić się z chłopakami i zastraszać płacących klientów!
— Okazał nam brak szacunku! Słyszałaś, co powiedział o Tacie.
— Nie obchodzi mnie, co powiedział! Staramy się prowadzić legalny biznes!
Otwieram drzwi i widzę Mateo i Diego stojących naprzeciwko siebie na środku naszego ciasnego salonu, twarze mają tuż przy sobie.
Okulary do czytania Mateo zsunięte na czoło, papiery rozrzucone po kuchni. Pięści Diego są zaciśnięte przy bokach, szczęka napięta od ledwo powstrzymywanej wściekłości.
Rafael opiera się o kuchenny blat, obserwuje starcie z tym swoim nieodgadnionym wyrazem twarzy, który ma zawsze.
Aro siedzi nieruchomo na kanapie, zużyty szkicownik zapomniany na kolanach, wygląda jakby chciał zniknąć w poduszkach.
— Co się stało? — pytam, rzucając torbę przy drzwiach.
Obaj, Mateo i Diego, odwracają się w moją stronę. Diego odzywa się pierwszy.
— Jakiś bogaty dupek przyszedł dziś do warsztatu. Potrzebował naprawy skrzyni biegów, przyjechał aż z zachodniej części miasta. Ledwo zobaczył Aro i kilku jego kumpli stojących na zewnątrz, zrobił się blady jak ściana.
Głos Diego ocieka goryczą.
— Zapytał Mateo, czy to "operacja gangu". Mateo powiedział nie, bo próbujemy być legalni, a ten i tak wyszedł. Powiedział, że woli zapłacić podwójnie gdzie indziej niż pozwolić, by "tacy jak my" dotykali jego samochodu.
— Więc Diego uznał, że odpowiednią reakcją będzie kazać chłopakom śledzić go do auta i wystraszyć na śmierć — przerywa Mateo ostrym tonem. — I właśnie przez takie rzeczy ludzie myślą, że jesteśmy przestępcami!
— My jesteśmy przestępcami, Mateo! Czy zapomniałeś o tym, bawiąc się w biznesmena?
— Próbuję zbudować coś prawdziwego! Coś, co nie skończy się dla nas wszystkich więzieniem jak dla Taty!
To słowo zawisa w powietrzu jak strzał z pistoletu. Wszyscy nieruchomieją.
— Nie — mówi Diego cicho, niebezpiecznie. — Nie waż się używać Taty przeciwko mnie.
— Możecie obaj przestać? — Mój głos podnosi się, choć tego nie chcę.
Odwracają się w moją stronę.
— Właśnie spędziłam osiem godzin w szkole, gdzie ludzie mówią mi prosto w twarz, że jestem "śmieciem z Southside", a wracam do domu na takie coś? Wy się drzecie przez jakiegoś bogatego dupka, który i tak by nas oceniał, niezależnie od tego, co Diego zrobił albo nie zrobił?
Twarz Diego twardnieje. — Czyli co, mamy to wszystko znosić? Pozwalać im nas obrażać i się uśmiechać?
— Znosić to codziennie! — warczę. — Codziennie wchodzę do tamtej szkoły i pozwalam im na siebie patrzeć z góry, bo alternatywą jest udowodnienie każdego stereotypu, w który już wierzą. Więc tak, Diego, czasem trzeba to znieść. Czasem to jedyny sposób, żeby przetrwać.
— I to jest właśnie różnica między mną a tobą, mała siostro. — Głos Diego jest teraz lodowaty. — Ja nie wierzę w przetrwanie. Ja wierzę w walkę.
— I zobacz, dokąd nas to doprowadziło — mówię. — Tata siedzi w więzieniu, warsztat ledwo zipie, a ja próbuję być pierwszą Valdez, która naprawdę się stąd wyrwie.
Słowa trafiają mocniej, niż zamierzałam. Widzę błysk bólu w oczach Diego, zanim pochłania go złość.
— Wyrwać się? — powtarza. — Myślisz, że to robisz? Uciekasz? Myślisz, że jak zdobędziesz jakiś wypasiony dyplom, to przestaniesz być jedną z nas? Przestaniesz być Valdez?
— To nie tak, że ja…
— Daruj sobie. — Chwyta kurtkę z oparcia krzesła. — Mam dość słuchania kazania o przetrwaniu od księżniczki stypendiów.
Wychodzi, zanim ktokolwiek zdąży go powstrzymać, a trzaśnięcie drzwiami odbija się echem po cienkich ścianach.
Stoję tam, ciężko oddychając, ręce mi się trzęsą przy bokach. Mateo wygląda na wykończonego. Rafael nadal patrzy tym swoim kalkulującym wzrokiem. Aro skulił się w sobie, jakby chciał stać się niewidzialny.
— Harley — mówi cicho Mateo.
— Idę do swojego pokoju — odpowiadam, a mój głos brzmi pusto, nawet w moich własnych uszach.
Później, w ciemności, wpatruję się w sufit i próbuję opróżnić umysł — nie działa.
Twarz Tate'a Mercera ciągle pojawia się przed oczami.
Nienawidzę, że zajmuje miejsce w mojej głowie. Nienawidzę, że nawet teraz, po wszystkim, jakaś głupia część mnie pamięta, jak to było wcześniej — w pierwszej klasie, przez te pierwsze dwa tygodnie, gdy byłam na tyle naiwna, by wierzyć, że jego uśmiech coś znaczy.
Zanim okrucieństwo stwardniało. Zanim zrozumiałam, jakim wrogiem się stanie.
Wszystko poszło źle już od pierwszego dnia.
Przesuń w górę, aby kontynuować