passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Pretend You Love Me - Rozdział #2 - autor itsvlada

Pretend You Love Me

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Perspektywa Harley

Mrożona latte uderza mnie w pierś niczym wypowiedzenie wojny.

Zimno przenika przez cienką bawełnę mojej bluzki – tej samej, nad którą spędziłam dwie godziny poprzedniego wieczoru, starannie zaszywając ukrytą dziurę, żeby nikt nie zauważył, że pochodzi z używanej sterty w Goodwill.

Teraz jest zniszczona, brązowa ciecz rozlewa się po białej tkaninie jak plama, której nigdy nie zdołam usunąć.

„O mój Boże, tak strasznie przepraszam!” – głos Sloane ocieka fałszywą troską, jej wypielęgnowana dłoń przyciśnięta do obojczyka w teatralnym przerażeniu. „Nawet cię nie zauważyłam. Po prostu wtapiasz się w tło, prawda?”

Tłum materializuje się tak, jak zawsze dzieje się to w Wentworth Academy – telefony w górze, głodni treści, gotowi patrzeć, jak dziewczyna na stypendium zostaje sprowadzona na swoje miejsce.

„Śmieci z Southside”, ktoś mruczy. Słowa odbijają się echem od marmurowych ścian, a po nich następuje fala śmiechu.

Moje ręce drżą. Nie ze strachu – nigdy ze strachu. Z wysiłku, by utrzymać je przy bokach, zamiast zaciskać wokół opalonej sprayem szyi Sloane.

Mogłabym to zakończyć. Jeden telefon do Mateo, jedno wyszeptane ostrzeżenie o tym, co się dzieje z bogatymi dziewczynami, które biorą na cel jego młodszą siostrę, i Sloane Whitmore nigdy nawet nie spojrzałaby w moją stronę.

Southside Wolves mają reputację nie bez powodu.

Ale dokładnie tego oczekują, prawda? Siostra członka gangu, córka kryminalisty, potwierdzająca każdy stereotyp, który już dawno wypisali mi na czole.

Więc zamiast tego uśmiecham się – lodowato, ostro jak brzytwa.

Robię krok w stronę Sloane, obserwując, jak jej pewność siebie na chwilę przygasa. Przesuwam po niej wzrokiem – oczywiste doczepy, torba pokryta logotypami, opalenizna kończąca się pomarańczową linią na nadgarstku.

„Wiesz, co w tobie lubię, Sloane?” – utrzymuję lekki, niemal przyjazny ton, zbliżając się do niej. Jej uśmiech blednie. Przechylam głowę, pozwalam wzrokowi zatrzymać się na jej odrostach, zanim znów spotkam jej oczy. – „Tak bardzo się starasz, żeby być zapamiętaną.”

Kolejny krok. Nie cofa się, ale widzę, jak przełyka ślinę.

„Te doczepy.” – leniwie wskazuję na jej głowę, a kilka osób w tłumie chichocze. – „Te designerskie torebki.” Mój wzrok opada na monogramowaną skórę zwisającą z jej ramienia. – „Karta kredytowa tatusia płaci za wszystko.”

Jestem już tak blisko, że czuję jej perfumy – coś drogiego i duszącego. Pochylam się lekko, opuszczając głos na tyle, by telefony musiały się wysilić, żeby to nagrać.

„Tyle wysiłku, tyle pieniędzy, a co masz do pokazania?” – robię pauzę, pozwalając ciszy wybrzmieć. – „Jesteś tylko kolejną kopią każdej rozjaśnionej blondynki w tej szkole. Nie jesteś zapamiętywalna, Sloane. Jesteś podróbką.”

Śmiech zamiera, a idealnie wykonturowana twarz Sloane blednie pod bronzerem.

„Słyszałam, że firma twojego ojca jest właśnie pod lupą za oszustwa podatkowe” – dodaję, przechylając głowę tak, jakbym dzieliła się plotką z przyjaciółką. – „Musi być stresująco. Dlatego tak się zachowujesz? Potrzebujesz z kimś porozmawiać o swoich uczuciach?”

Jej usta się otwierają, zamykają, znów otwierają.

Nie czekam, aż wymyśli jakąś słabą odpowiedź. Obracam się na pięcie i odchodzę, wyprostowana, z podniesioną brodą, z kawą wsiąkającą w moją skórę z każdym krokiem. Tłum rozstępuje się przede mną, jakbym to ja nosiła markowe metki.

Łazienka jest pusta, kiedy do niej docieram. Na szczęście.

Zamykam się w kabinie i opieram czoło o chłodne metalowe drzwi, pozwalając sobie poczuć wszystko – zmęczenie, samotność, przygniatający ciężar codziennej walki o przetrwanie w tej samej bitwie.

Oczy pieką, ale nie płaczę. Dawno temu nauczyłam się, że łzy to luksus, na który mnie nie stać.

Przy umywalce szoruję plamę mokrymi papierowymi ręcznikami, patrząc, jak brązowa woda wiruje w odpływie. Bluzka jest zniszczona. Kolejna rzecz, którą będę musiała naprawić, wymienić albo wymyślić dla niej usprawiedliwienie.

Moje odbicie patrzy na mnie – ta sama ciepłobrązowa skóra, te same czarne włosy gładko zebrane w praktyczny kucyk, te same zmęczone, ciemnobrązowe oczy. Cienki złoty łańcuszek na szyi łapie światło jarzeniówki.

Prezent od ojca, wręczony mi dzień przed tym, jak zabrała go policja.

Spraw, żebym był z ciebie dumny, mija.

Jego głos rozbrzmiewa w mojej głowie, pewny i spokojny, jak zawsze podczas naszych comiesięcznych rozmów przez grubą plastikową szybę w więzieniu.

Nie wie o kawowych incydentach, o zwykłych wyzwiskach, ani o tym, że jem lunch sama w bibliotece, bo stołówka to dla mnie jak wejście na terytorium wroga. Myśli, że rozkwitam w prestiżowej prywatnej szkole – pozwalam mu w to wierzyć.

I sprawię, że będzie ze mnie dumny.

Wyciągam mój planer z torby i przewracam strony do sekcji poświęconej strategii kampanii. Przewodnicząca samorządu uczniowskiego. Wybory za sześć tygodni, a ja potrzebuję tego zwycięstwa bardziej niż powietrza.

Nie chodzi o tytuł—chodzi o udowodnienie, że należę tutaj, że zasłużyłam na to miejsce, że żadne rozlane latte ani obelgi nie zdołają mnie wypchnąć i odciąć od mojej przyszłości.

Zawsze myślę o dłoniach mojej matki, popękanych i szorstkich od wybielacza, od podwójnych zmian w spożywczaku i fabryce opakowań. Pracuje ponad siły, żebym mogła stać w tych marmurowych korytarzach i udawać, że jestem jedną z nich.

Nie pozwolę, by ta ofiara poszła na marne.

Pokój samorządu uczniowskiego jest na drugim piętrze, i już prawie tam jestem, kiedy nagle zamieram. Pan Patterson, nasz opiekun z ramienia kadry, stoi przy wejściu z kimś u boku.

Piaszczysto-blond włosy swobodnie opadające na czoło, znajoma, ostra linia szczęki i niebieskie oczy, które wyciągnęły go z każdego kłopotu, na jaki sobie zasłużył.

Tate, kurwa, Mercer.

Jego dłonie spoczywają niedbale w kieszeniach mundurka, postawa emanuje swobodną arogancją kogoś, komu nigdy nie odmówiono. Świat układa się wokół chłopaków takich jak on—zawsze tak było, zawsze tak będzie.

„Ach, panna Valdez,” mówi pan Patterson, zerkając na zegarek. „Idealnie, mam ważne ogłoszenie dla samorządu. Chodźmy do środka.”

Znika za drzwiami, zostawiając mnie samą na korytarzu z moim najgorszym koszmarem, który uśmiecha się z wyższością. Gdy tylko Patterson znika, czuję dłoń Tate'a, zanim w ogóle pojmuję, co się dzieje.

Palce zaczepiają się pod brzegiem mojej spódnicy, podnosząc ją od tyłu.

Obnażając mnie.

„Najnudniejsze majtki, jakie widziałem,” mówi, głosem niskim, rozbawionym. „Spodziewałem się czegoś innego, szczerze. Dziewczyna z przedmieść z tyłkiem jak twój? Myślałem, że będziesz miała panterkowe. Może jakiś tandetny string. Wielkie rozczarowanie, Valdez. Naprawdę.”

Odwracam się tak szybko, że aż kręci mi się w głowie, zdzielam jego rękę z taką siłą, że będzie go dłonią piekło jeszcze długo. „Dotknij mnie jeszcze raz, Mercer, a stracisz tę rękę. Znam ludzi, którzy uznaliby to za przysługę.”

Jego uśmieszek nie znika. Jeśli już, to tylko się pogłębia.

„Widzisz, to twój problem. Dziewczyna z Southside nie powinna robić scen. Twoje słowo przeciwko mojemu, a oboje wiemy, czyje ma tu znaczenie. Więc może dwa razy się zastanów, zanim grozisz synowi gubernatora, co? To kiepsko wygląda.”

„Tak samo jak molestowanie seksualne stypendystek, ale to cię chyba nie powstrzymuje.” Słowa wychodzą ostro, jadowicie. „Twój ojciec wie, jak spędzasz czas? Czy bycie drapieżcą to rodzinna cecha?”

Coś migocze w jego oczach, na chwilę, zanim znów przyjmuje wyraz zimnej rozbawionej obojętności. „Skoro już mowa, kochanie, nie przeleciałbym cię nawet za niezłą sumkę. Niektórzy z nas mają standardy.”

Słowa trafiają dokładnie tam, gdzie zamierzał, i czuję uderzenie w piersi, gorące i upokarzające.

Zanim zdążę się pozbierać, głos pana Pattersona dobiega z wnętrza sali samorządu. „Panno Valdez? Panie Mercer? Możemy zaczynać.”

Tate gestem zaprasza do drzwi z udawaną galanterią, wciąż z tym wkurzającym uśmieszkiem. „Po pani, Valdez. Nie chcemy trzymać wszystkich w niepewności.”

Zmusiłam się do ruchu, wchodząc przez próg ze sztywnym kręgosłupem i starannie wypracowanym, pustym wyrazem twarzy.

Pozostali członkowie już siedzą przy długim stole, ich ciekawe spojrzenia wędrują między mną a złotym chłopcem depczącym mi po piętach.

Szepty zaczynają się natychmiast—wyłapuję urywki, zdezorientowane pytania o to, dlaczego Tate Mercer nagle zaszczycił nas swoją obecnością.

Nie siada przy stole jak normalny człowiek. Zamiast tego omija wolne krzesła i opada na to na samym końcu, wygodne, zwykle zarezerwowane dla nauczyciela, rozsiadając się w nim jakby był właścicielem tego miejsca.

Długie nogi wyciągnięte, ręce swobodnie przewieszone przez oparcia. Ten uśmiech pewny siebie, gdy omiata wzrokiem radę, jakbyśmy byli tu po to, żeby go zabawić.

Pan Patterson odchrząkuje. „Jak niektórzy słyszeli, podczas niedawnego spotkania na terenie szkoły doszło do incydentu. W związku z tym pan Mercer został przydzielony do odbycia godzin prac naprawczych, które odbędzie pod nadzorem samorządu uczniowskiego.”

Robi pauzę, patrząc prosto na mnie, i wcale mi się to nie podoba.

„Panno Valdez, biorąc pod uwagę pani wzorową opinię, to pani będzie nadzorować jego zadania.”

W sali zapada cisza, gdy oczy Tate’a odnajdują moje po drugiej stronie stołu, niebieskie i skrzące się mroczną rozbawioną ekscytacją.

Jego uśmiech zaostrza się, przybierając niemal wyraz oczekiwania. „Wygląda na to, że utknęłaś ze mną, Valdez.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

"Panie Patterson, z całym szacunkiem, to nie ma sensu."

Słowa opuszczają moje usta, zanim zdążę je powstrzymać. Każda głowa członka rady odwraca się w moją stronę, a ja czuję ciężar ich spojrzeń.

Pan Patterson mruga na mnie zza okularów w drucianej oprawie. "Słucham?"

Trzymam głos równy, profesjonalny, choć puls wali mi w gardło. "Tate Mercer i ja mamy... skomplikowaną historię. Łączenie nas razem jest przeciwskuteczne. Są inni członkowie rady, którzy mogliby nadzorować jego godziny."

Cisza, która zapada potem, jest ogłuszająca. Wyraz twarzy pana Pattersona zmienia się w coś, co przypomina niemal litość.

"Panno Valdez, rozumiem pani obawy, ale ta decyzja zapadła na szczeblu administracji. Ma pani najwyższy wskaźnik odpowiedzialności w radzie i, szczerze mówiąc, właśnie takiej stanowczej ręki pan Mercer wyraźnie potrzebuje. Proszę traktować to jako dowód uznania dla pani kompetencji."

Dowód uznania, zaszczyt. Jasne.

"Ale..."

"Sprawa jest zamknięta." Jego ton twardnieje, sygnalizując koniec dyskusji. "Oczekuję cotygodniowych raportów z postępów. Panie Mercer, od jutra po ostatniej lekcji będzie się pan zgłaszał do panny Valdez. Są pytania?"

Tate przeciąga się w swoim krześle jak kot w słonecznym promieniu, kompletnie niewzruszony. "Krystalicznie jasno, proszę pana."

Pan Patterson kiwa głową i zbiera swoje papiery. "Świetnie. Zostawiam was zatem."

Drzwi cicho się zamykają, a sala natychmiast wybucha szeptanymi rozmowami. Udaję, że porządkuję dokumenty, podczas gdy wokół mnie wiruje plotka, ale ledwo cokolwiek z tego przyswajam.

Krzesło zgrzyta obok mnie.

Grant Daniels, obecny przewodniczący samorządu uczniowskiego, pochyla się blisko. To jeden z nielicznych ludzi w Wentworth, którzy okazali mi prawdziwą życzliwość.

"W porządku?" pyta cicho, jego brązowe oczy lustrują moją twarz. "To było... sporo."

"W porządku," kłamię. "Po prostu przetwarzam."

Grant zerka w stronę Tate'a, którego teraz otaczają ciekawscy członkowie rady zasypujący go pytaniami, które z wyraźną przyjemnością zbywa. "Wiesz, co się stało, prawda? Z tą imprezą przy basenie?"

"Tylko plotki."

"To było w szkolnej pływalni, po godzinach. Jakoś zdobył klucze—nikt nie wie jak."

Grant mówi cicho.

"Czterdzieści osób, może więcej. Beczki piwa, twardy alkohol, wszystko. Wybili trzy okna i kompletnie zniszczyli ten posąg na wschodnim dziedzińcu. Ten, który rodzina Montgomery podarowała w latach pięćdziesiątych."

Patrzę jak Tate śmieje się z czegoś, co powiedział jeden z innych członków, bije od niego ta naturalna charyzma. "I za to dostaje godziny naprawcze? Każdy inny byłby wyrzucony ze szkoły."

"Właśnie o to chodzi. Kiedy administracja zaczęła śledztwo, Brooks i Reid, jego najlepsi przyjaciele od gimnazjum, nie zawahali się ani chwili."

Wyraz twarzy Granta się napina.

"Wskazali winnego w sekundę—pomysł Tate'a, klucze Tate'a, impreza Tate'a. Twierdzili, że byli tylko gośćmi i wyszli wcześniej."

Powinnam czuć satysfakcję. Karma, w końcu, dopadła chłopaka, który uczynił moje życie piekłem. Ale patrząc teraz na Tate'a, ten wyuczony uśmiech, te zimne oczy, czuję tylko zmęczenie.

"Dzięki, że mi powiedziałeś," mówię.

Grant kiwa głową, po czym zawiesza głos. "Jeśli to coś znaczy, głosowałem przeciwko waszemu połączeniu. Patterson mnie przegłosował."

"Doceniam to."

Sala wreszcie zaczyna się opróżniać, członkowie rady zbierają swoje rzeczy i kierują się do drzwi.

Tate nie ruszył się ze swojej rozpartej pozycji, obserwuje mnie tymi nieodgadnionymi, niebieskimi oczami. Nie mogę się powstrzymać.

"Musi boleć," mówię chłodno, przewieszając torbę przez ramię, "kiedy twoi lojalni przyjaciele zostawiają cię, byś sam poniósł konsekwencje."

Jego szczęka się zaciska, pod skórą drga mięsień, ale nic nie mówi. Po prostu patrzy na mnie wyrazem, którego nie potrafię rozszyfrować—coś pomiędzy gniewem a czymś jeszcze, czymś, co niemal przypomina zmęczenie.

Nie czekam na odpowiedź i wychodzę z podniesioną głową, odmawiając mu satysfakcji z nawet jednego spojrzenia za siebie.

***

Autobus się spóźnia, bo oczywiście, że tak.

Czekam na przystanku piętnaście minut, patrząc jak luksusowe samochody suną obok, wioząc moich kolegów do ich rezydencji i apartamentów. Kiedy autobus w końcu z jękiem zatrzymuje się przede mną, popołudniowe światło zaczęło już blednąć.

Znajduję miejsce z tyłu i opieram czoło o brudną szybę, patrząc jak wypielęgnowane trawniki Wentworth ustępują miejsca pasażom handlowym, potem lombardom, a w końcu znajomej degradacji Southside.

Ten kontrast uderza mnie każdego dnia, ale dziś wydaje się ostrzejszy. Bardziej brutalny.

Winda w moim budynku jest "w naprawie" od trzech miesięcy. Kartka przyklejona do drzwi pożółkła na brzegach, numer do firmy serwisowej dawno już nieaktualny.

Wchodzę sześć pięter po schodach, nogi płoną bólem, a za mną ciągnie się słaby zapach wilgoci w klatce schodowej.

W końcu w domu. Słyszę krzyki, zanim jeszcze włożę klucz do zamka.

— Zupełnie przesadziłeś, Diego! Nie możesz po prostu pojawić się z chłopakami i zastraszać płacących klientów!

— Okazał nam brak szacunku! Słyszałaś, co powiedział o Tacie.

— Nie obchodzi mnie, co powiedział! Staramy się prowadzić legalny biznes!

Otwieram drzwi i widzę Mateo i Diego stojących naprzeciwko siebie na środku naszego ciasnego salonu, twarze mają tuż przy sobie.

Okulary do czytania Mateo zsunięte na czoło, papiery rozrzucone po kuchni. Pięści Diego są zaciśnięte przy bokach, szczęka napięta od ledwo powstrzymywanej wściekłości.

Rafael opiera się o kuchenny blat, obserwuje starcie z tym swoim nieodgadnionym wyrazem twarzy, który ma zawsze.

Aro siedzi nieruchomo na kanapie, zużyty szkicownik zapomniany na kolanach, wygląda jakby chciał zniknąć w poduszkach.

— Co się stało? — pytam, rzucając torbę przy drzwiach.

Obaj, Mateo i Diego, odwracają się w moją stronę. Diego odzywa się pierwszy.

— Jakiś bogaty dupek przyszedł dziś do warsztatu. Potrzebował naprawy skrzyni biegów, przyjechał aż z zachodniej części miasta. Ledwo zobaczył Aro i kilku jego kumpli stojących na zewnątrz, zrobił się blady jak ściana.

Głos Diego ocieka goryczą.

— Zapytał Mateo, czy to "operacja gangu". Mateo powiedział nie, bo próbujemy być legalni, a ten i tak wyszedł. Powiedział, że woli zapłacić podwójnie gdzie indziej niż pozwolić, by "tacy jak my" dotykali jego samochodu.

— Więc Diego uznał, że odpowiednią reakcją będzie kazać chłopakom śledzić go do auta i wystraszyć na śmierć — przerywa Mateo ostrym tonem. — I właśnie przez takie rzeczy ludzie myślą, że jesteśmy przestępcami!

— My jesteśmy przestępcami, Mateo! Czy zapomniałeś o tym, bawiąc się w biznesmena?

— Próbuję zbudować coś prawdziwego! Coś, co nie skończy się dla nas wszystkich więzieniem jak dla Taty!

To słowo zawisa w powietrzu jak strzał z pistoletu. Wszyscy nieruchomieją.

— Nie — mówi Diego cicho, niebezpiecznie. — Nie waż się używać Taty przeciwko mnie.

— Możecie obaj przestać? — Mój głos podnosi się, choć tego nie chcę.

Odwracają się w moją stronę.

— Właśnie spędziłam osiem godzin w szkole, gdzie ludzie mówią mi prosto w twarz, że jestem "śmieciem z Southside", a wracam do domu na takie coś? Wy się drzecie przez jakiegoś bogatego dupka, który i tak by nas oceniał, niezależnie od tego, co Diego zrobił albo nie zrobił?

Twarz Diego twardnieje. — Czyli co, mamy to wszystko znosić? Pozwalać im nas obrażać i się uśmiechać?

— Znosić to codziennie! — warczę. — Codziennie wchodzę do tamtej szkoły i pozwalam im na siebie patrzeć z góry, bo alternatywą jest udowodnienie każdego stereotypu, w który już wierzą. Więc tak, Diego, czasem trzeba to znieść. Czasem to jedyny sposób, żeby przetrwać.

— I to jest właśnie różnica między mną a tobą, mała siostro. — Głos Diego jest teraz lodowaty. — Ja nie wierzę w przetrwanie. Ja wierzę w walkę.

— I zobacz, dokąd nas to doprowadziło — mówię. — Tata siedzi w więzieniu, warsztat ledwo zipie, a ja próbuję być pierwszą Valdez, która naprawdę się stąd wyrwie.

Słowa trafiają mocniej, niż zamierzałam. Widzę błysk bólu w oczach Diego, zanim pochłania go złość.

— Wyrwać się? — powtarza. — Myślisz, że to robisz? Uciekasz? Myślisz, że jak zdobędziesz jakiś wypasiony dyplom, to przestaniesz być jedną z nas? Przestaniesz być Valdez?

— To nie tak, że ja…

— Daruj sobie. — Chwyta kurtkę z oparcia krzesła. — Mam dość słuchania kazania o przetrwaniu od księżniczki stypendiów.

Wychodzi, zanim ktokolwiek zdąży go powstrzymać, a trzaśnięcie drzwiami odbija się echem po cienkich ścianach.

Stoję tam, ciężko oddychając, ręce mi się trzęsą przy bokach. Mateo wygląda na wykończonego. Rafael nadal patrzy tym swoim kalkulującym wzrokiem. Aro skulił się w sobie, jakby chciał stać się niewidzialny.

— Harley — mówi cicho Mateo.

— Idę do swojego pokoju — odpowiadam, a mój głos brzmi pusto, nawet w moich własnych uszach.

Później, w ciemności, wpatruję się w sufit i próbuję opróżnić umysł — nie działa.

Twarz Tate'a Mercera ciągle pojawia się przed oczami.

Nienawidzę, że zajmuje miejsce w mojej głowie. Nienawidzę, że nawet teraz, po wszystkim, jakaś głupia część mnie pamięta, jak to było wcześniej — w pierwszej klasie, przez te pierwsze dwa tygodnie, gdy byłam na tyle naiwna, by wierzyć, że jego uśmiech coś znaczy.

Zanim okrucieństwo stwardniało. Zanim zrozumiałam, jakim wrogiem się stanie.

Wszystko poszło źle już od pierwszego dnia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

*Dwa lata temu. Pierwszy rok*

Pierwszy tydzień września. Mam piętnaście lat i nigdy w życiu nie pragnęłam czegoś tak bardzo jak tego.

Wentworth Academy. Sama nazwa brzmi jak obietnica—drzwi do świata, w którym dziewczyny takie jak ja nie powinny istnieć.

Trzy lata przygotowywałam się do egzaminu wstępnego, zarywając noce nad pożyczonymi podręcznikami, podczas gdy głosy moich braci przebijały się przez cienkie ściany, wkuwając na pamięć słówka i wzory matematyczne jak modlitwy.

Kiedy przyszło pismo z przyjęciem, mama płakała. Tata dzwonił z więzienia, jego głos był ciężki od dumy: To twoja szansa, mija. Nie pozwól nikomu wmówić sobie inaczej.

Teraz stoję w tych marmurowych korytarzach w moim nienagannie wyprasowanym, używanym mundurku i czuję się jak oszustka, która nosi cudzą skórę.

Ale jestem tutaj. Na przekór wszelkim przeciwnościom, mimo każdej przeszkody, jestem tutaj. I zamierzam to wykorzystać.

Biblioteka staje się moją przystanią. Jest ciszej niż na korytarzach, bezpieczniej niż w stołówce, gdzie zamożni uczniowie gromadzą się w nieprzenikalnych grupkach. Znajduję stolik przy wysokich oknach i zatracam się w książkach, nauce, w kojącym rytmie słów na stronach.

Tam właśnie mnie znajduje.

Najpierw dostrzegam cień—kogoś, kto zasłania popołudniowe światło. Podnoszę wzrok, zirytowana, i oddech zamiera mi w piersi.

Złote włosy łapiące wrześniowe słońce. Niebieskie oczy, które marszczą się w kącikach, gdy się uśmiecha. Miał twarz, która powinna zdobić okładki magazynów i poruszał się po świecie z naturalną pewnością siebie.

Piękny — to była moja pierwsza myśl. Piękny w sposób, w jaki chłopcy z Southside nigdy nie byli—wypolerowany, nieosiągalny, nieskazitelnie czysty.

Tate Mercer—even stypendystka z Southside zna to nazwisko. Syn gubernatora, wentworthowska arystokracja.

Nie ma żadnego powodu, by na mnie patrzył, nie powinien siadać naprzeciwko bez pytania, nie powinien istnieć tak blisko mojej starannie zbudowanej bańki anonimowości.

"Co czytasz?"

Jego głos jest ciepły. Ciekawski. Jakby naprawdę chciał wiedzieć.

Podnoszę okładkę, nienawidząc tego, jak serce mi się zatrzymuje. "Hrabia Monte Christo. To na angielski, ale już czytałam wcześniej."

"Tak?" Pochyla się do przodu, opiera podbródek na dłoni, poświęca mi całą swoją uwagę, jakbym była najciekawszą osobą w pokoju. "Ile razy?"

"Trzy."

"Trzy razy?" Jego brwi idą w górę. "Większość ludzi ledwo przez to przebrnie raz. Co cię w tym pociąga?"

"Zemsta," mówię, a w jego oczach zapala się coś—zaskoczenie, może zainteresowanie. "Traci wszystko, a potem spędza dwadzieścia lat, by stać się na tyle potężnym, żeby zniszczyć tych, którzy go zdradzili. Jest w tym coś satysfakcjonującego."

Tate śmieje się—prawdziwym śmiechem, ciepłym, zaskoczonym i rozradowanym. Ten dźwięk robi coś dziwnego z moją piersią.

"Jesteś kłopotliwa, wiesz?" Uśmiecha się teraz tym swoim szerokim, olśniewającym uśmiechem, który widziałam na zdjęciach towarzyskich, tylko tu wydaje się inny. Osobisty. "Wiem to."

Kłopotliwa. Sposób, w jaki to mówi, sprawia, że policzki mi płoną. Jakby to było coś, czym warto być.

"Jestem Harley," udaje mi się powiedzieć.

"Wiem." Jego uśmiech się pogłębia, a moje głupie serce fika koziołka jak ryba wyrzucona na brzeg. "Jestem Tate. I myślę, że będziemy przyjaciółmi, Harley."

Przez dwa tygodnie pozwalam sobie w to wierzyć.

Szukam mnie między lekcjami, dostosowując krok tak, jakbyśmy znali się od lat.

Zostawia mi miejsce w klasach, które mamy razem—zaraz obok siebie, na tyle blisko, że jego ramię muska moje, kiedy pochyla się, by szepnąć komentarz o naszych nauczycielach.

Jego spostrzeżenia są bystre, zabawne, zuchwałe w sposób, który sprawia, że zasłaniam usta, by ukryć śmiech.

Przekazuje mi karteczki złożone w skomplikowane kształty—łabędzie, gwiazdy, a raz, niemożliwe wręcz, maleńkiego papierowego żurawia. Jego palce muskają moje przy każdej wymianie i każde dotknięcie przesyła przez moją skórę prąd.

"Jesteś zabawniejsza niż wszyscy tutaj," mówi któregoś popołudnia, odprowadzając mnie do szafki.

Korytarz jest zatłoczony, ale idzie tak blisko, że jego ramię styka się z moim przy każdym kroku. "Wszyscy są tacy nudni. Tak pochłonięci tym, kto nosi jakiego projektanta, czyj ojciec podpisał jaką umowę. Ty naprawdę masz coś ciekawego do powiedzenia."

"Może po prostu lepiej ukrywam, jak bardzo jestem nudna," odbijam, ale serce bije mi jak szalone.

"Nie." Zatrzymuje się, więc i ja się zatrzymuję, złapana w grawitację jego uwagi. Jego niebieskie oczy wpatrują się w moje, skupione i ciepłe. "Zauważyłem cię pierwszego dnia. Najpierw nie wiedziałem dlaczego, ale teraz już wiem—jesteś prawdziwa. Wszyscy inni tutaj udają."

Kręci mi się w głowie, czuję lekkość. Jakbym stała na krawędzi czegoś ogromnego, przerażającego i wspaniałego.

"Ledwo mnie znasz," szepczę.

„Wiem wystarczająco.” Podchodzi bliżej, a ja zapominam, jak oddychać. „Wiem, że chcę wiedzieć więcej.”

Tej nocy leżę w łóżku, wpatrując się w sufit, odtwarzając każde słowo, każdy przypadkowy dotyk, każdy raz, gdy nazywał mnie kłopotami tym ciepłem w swoim głosie.

Może Wentworth nie będzie aż tak zły. Może znajdę tu swoje miejsce. Może złoty syn gubernatora naprawdę dostrzega we mnie coś, co warto poznać. Może — a ta myśl sprawia, że przyciskam dłonie do płonących policzków — to właśnie jest uczucie bycia zauważonym.

Zakochuję się w nim. Mocno, szybko i całkowicie wbrew mojemu rozsądkowi.

I nawet nie próbuję się powstrzymać.

***

Ktoś odkrywa mój adres.

Nigdy nie dowiaduję się, kto prowadził śledztwo — prawdopodobnie jedna z dziewczyn, która zauważyła, jak uwaga Tate'a skierowała się na mnie, która zobaczyła, jak się do mnie uśmiechnął, i postanowiła zbadać tę sprawę.

Wieść rozprzestrzenia się w zawrotnym tempie po pozłacanych korytarzach — stypendystka. Southside, bracia w Wolves, ojciec w więzieniu.

Ciepło w oczach Tate'a znika z dnia na dzień.

Przestaje rezerwować mi miejsca. Przestaje odprowadzać mnie na lekcje. Przestaje łapać mój wzrok w zatłoczonych pomieszczeniach. Kiedy próbuję z nim porozmawiać, patrzy przez mnie, jakbym stała się niewidzialna — a może, co gorsza, jakby mój widok sprawiał mu fizyczny ból.

Mówię sobie, że musi być jakieś wytłumaczenie. Jakieś nieporozumienie. Jakaś zewnętrzna siła trzyma go na dystans. Chłopak, który nazywał mnie kłopotami, który mówił, że jestem prawdziwa, który sprawił, że po raz pierwszy w życiu poczułam się zauważona — nie może po prostu zniknąć.

Trzy dni ciszy. Trzy dni czekania, nadziei, wymówek.

Potem mój telefon zaczyna wibrować.

Nieznany numer. Jedna wiadomość: "Za salą gimnastyczną. Po ostatnim dzwonku. Muszę to wyjaśnić."

Moje serce prawie przestaje bić. Potem bije tak szybko, że aż robi mi się niedobrze.

Resztę dnia spędzam w oszołomieniu, ledwo słysząc nauczycieli i odliczając minuty do ostatniego dzwonka. Gdy ten w końcu zabrzmi, niemal biegnę do sali gimnastycznej, a moje serce wali z rozpaczliwą nadzieją.

On chce wyjaśnić. Ma zamiar to naprawić.

Sala gimnastyczna rzuca długie cienie w popołudniowym świetle. Zaokręcam róg, już ćwicząc, co powiem —

Lodowata woda uderza najpierw w moją głowę.

Potem farba — jaskrawoczerwona, gęsta i o zapachu chemikaliów, pokrywająca moje włosy, moją twarz, przenikająca przez używany mundurek aż do skóry. Łapię dech, dławiąc się, tymczasowo oślepiona.

Ze wszystkich stron wybucha śmiech.

Gdy udaje mi się otrzepać oczy, widzę ich. Tate, Brooks, Reid oraz co najmniej tuzin innych wyłania się z kryjówek, z telefonami już uniesionymi i nagrywającymi. Sloane stoi u boku Tate'a, a jej złośliwy uśmiech jest wystarczająco ostry, by przeciąć.

„Oh, mój Boże,” wykrzykuje ktoś, „ona naprawdę przyszła! Naprawdę myślała, że on jej chce!”

„Zapłać,” krzyczy inny głos. „Mówiłam ci, że pobiegnie z miejsca, gdy tylko zagiśnie palec. Dziewczyny z Southside są takie zdesperowane.”

Za mną, na ścianie sali gimnastycznej, ktoś napisał farbą FREE ze strzałką skierowaną w dół, wskazującą miejsce, gdzie stoję.

Przez jeden okropny moment czuję, jak się kurczę. Ogarnia mnie pragnienie ucieczki, by wyrwać się stąd na zawsze, by dać im zwycięstwo, bo walka boli zbyt mocno.

Farba kapała mi do oczu, do ust, smakując miedzią i upokorzeniem. Ich śmiech odbijał się od ścian, otaczając mnie, dusząc mnie.

Ale potem słyszę głos mojego ojca, pewny i stanowczy, taki, jak podczas naszej ostatniej rozmowy, zanim go zabrano.

Nigdy nie pozwól im zobaczyć, jak upadasz, mija. Upadasz na osobności. Publicznie stoisz prosto. Rozumiesz?

Coś twardszego wzbiera we mnie. Coś ukształtowanego na ulicach Southside, podczas gdy obserwowałam, jak moja matka pracowała na dwóch zmianach, ucząc się walczyć, zanim nauczyłam się czytać.

Nie uciekam.

Idę prosto w kierunku Tate'a, farba spływa po mojej twarzy, kapa na chodnik z każdym krokiem. Śmiech cichnie. On patrzy, jak do niego podchodzę, z czymś migoczącym w oczach — może dezorientacją, a może pierwszym oznaką niepewności.

Zatrzymuję się dokładnie przed nim. Uśmiecham się słodko, tak jak Sloane, gdy zaraz miała kogoś zniszczyć.

Następnie uderzam kolanem w jego krocze z całą siłą, którą posiadam.

On zapada się jak papier, z drżącym dźwiękiem wydobywającym się z gardła, a ręce chwytają go, gdy upada na kolana.

Telefony wciąż nagrywają, ale śmiech całkowicie ucichł. Na jego miejsce zapadła szokująca cisza — ta dobra, która oznacza, że zrobiłam coś, czego się nie spodziewali.

Pochylam się, aż moja twarz jest zaledwie kilka centymetrów od jego ucha.

„Założę się, że też się tego nie spodziewałeś,” szepczę.

Następnie prostuję się, obracam i odchodzę. Głowa wysoko. Kręgosłup wyprostowany. Czerwona farba sunie za mną niczym sztandar wojenny.

Ich cisza brzmi głośniej, niż kiedykolwiek mogłby zabrzmieć ich śmiech.

To jest dzień, w którym Harley Valdez przestaje wierzyć w bajki — i zaczyna nienawidzić Tate Mercera całym swoim istnieniem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Pretend You Love Me

Pretend You Love Me

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa