Perspektywa Harley
Skrzydło artystyczne jest puste podczas przerwy na lunch — dlatego tu przychodzę. Cisza, zapach terpentyny i gliny, niedokończone rzeźby stojące jak zamarznięte duchy.
To jedyne miejsce w Wentworth, gdzie mogę oddychać bez poczucia bycia obserwowaną.
Upuszczam torbę obok stołka poplamionego farbą i opieram się o stół roboczy, pozwalając, by cisza otuliła mnie niczym koc.
Moje palce odnajdują zaschniętą smugę kobaltu na słojach drewna i bezwiednie ją śledzą, podczas gdy napięcie w moich ramionach zaczyna się rozplątywać.
Ale mój umysł nie współpracuje — wciąż wraca do niego, do tego korytarza.
Do tego, jak ciało Tate’a przycisnęło mnie do ściany, jakby posiadał każdy centymetr przestrzeni między nami, i do tego, jak mu na to pozwoliłam — o ułamek sekundy za długo, o oddech za dużo.
Do tego, jak jego wzrok zsunął się na moje usta i poczułam to wszędzie, jak gorący drut przeciągnięty przez środek klatki piersiowej.
Nienawidzę, że to zauważyłam. Jeszcze bardziej nienawidzę, że wciąż to zauważam — odtwarzam to klatka po klatce, jakby moja podświadomość tworzyła muzealną wystawę poświęconą linii szczęki Tate’a Mercera i temu, jak jego głos się obniża, kiedy próbuje nie stracić kontroli.
Przestań.
Mocniej wciskam palce w zaschniętą farbę i uświadamiam sobie, że wstrzymywałam oddech.
Zmuszam się, by wypuścić powietrze i skupić na ciszy. Przez kilka minut prawie mi się udaje. Słychać tylko odległy szum wentylacji i stłumiony gwar stołówki dwa korytarze dalej.
Świat toczy się beze mnie. Zamykam oczy, dlatego nie zauważam kroków, dopóki już nie ucichły.
Półka się porusza. Cichy skrzyp metalu, ledwie słyszalny — jakby ktoś, kto długo był nieruchomy, w końcu zdecydował się ruszyć.
"Wiem, że nas widziałaś."
Oczy mi się szeroko otwierają.
Ezra wychodzi zza regału z przyborami, jego twarz napięta niepokojem. Wygląda teraz młodziej niż na siedemnaście lat — bezbronny w sposób, który sprawia, że ściska mnie w piersi, choć nie chcę.
Zachowuję kamienną twarz, przechylając głowę, jakbym nie rozumiała. "Kogo? O czym ty mówisz?"
"Nie." Jego głos łamie się na tym słowie. "Proszę, nie udawaj. Widziałem twoją twarz przez drzwi. Doskonale wiesz, o czym mówię."
Pozory się sypią i nie ma sensu ich podtrzymywać — oboje wiemy, co zobaczyłam w tamtej klasie.
Obraz znów przebłyskuje mi przed oczami, niechciany: Ezra na kolanach, dłoń Monsieur Laurenta w jego włosach, miękkie francuskie słowa, od których skręcił mi się żołądek.
"Okej," mówię cicho. "Widziałam. I co teraz?"
"Nie możesz nikomu powiedzieć." Przesuwa się bliżej, desperacja wybrzmiewa w każdym słowie. "Proszę. Nie rozumiesz, co by się stało, gdyby to wyszło na jaw. Mój ojciec, on by..." Jego głos całkiem się załamuje. "Proszę. Błagam cię."
Coś mi się ściska w klatce piersiowej. Słyszałam już ten ton — surowy strach kogoś, czyj cały świat wisi na włosku. Sama go czułam, stojąc na korytarzach Wentworth, gdy koledzy wyśmiewali mnie z powodu mojego ojca, moich braci, mojego adresu.
Uważnie dobieram następne słowa.
"Ezra, mogę cię o coś zapytać? Ta relacja z Laurentem... Jak to się w ogóle zaczęło?"
Marszczy brwi, mieszając strach z dezorientacją. "Co to ma za znaczenie?"
"Po prostu odpowiedz."
"On... on mnie zauważył. Na lekcji. Powiedział, że mam potencjał, że jestem inny niż pozostali uczniowie."
Twarz Ezry nieco łagodnieje, panika ustępuje czemuś niemal marzycielskiemu. Te słowa uderzają mnie jak kamienie. Rozpoznaję je — nie szczegóły, ale ich kształt.
To desperacka potrzeba uwierzenia, że ktoś wreszcie cię dostrzegł.
"Ezra..." Staram się mówić łagodnie, tak jak kiedyś do Aro, kiedy był młodszy i jeszcze wierzył, że świat może być dobry. "Nauczyciel, który naprawdę by się o ciebie troszczył, nie postawiłby cię w takiej sytuacji. Nie ryzykowałby twojej przyszłości, twojego bezpieczeństwa, twojej reputacji... Nie, jeśli naprawdę by cię kochał."
Jego szczęka od razu się zaciska, obronnie. "Nie znasz go. Nie wiesz, co nas łączy."
"Masz rację, nie wiem." Widziałam ten wyraz w swoim lustrze — desperackie trzymanie się czegoś, co wydaje się miłością, nawet jeśli wszelkie znaki ostrzegają przed niebezpieczeństwem. Naciskanie nic nie da. Nigdy nie daje. "Chcę tylko powiedzieć... bądź ostrożny. Tyle."
"Powiesz komuś czy nie?" Słowa brzmią ostro, ale słyszę ukryty w nich strach.
Patrzę mu prosto w oczy, dając do zrozumienia, że mówię poważnie. "Nie powiem nikomu, Ezra. Obiecuję."
"Dlaczego?" Podejrzliwość mignęła na jego twarzy. „Nienawidzisz mojego brata, wiem o tym. To by go zniszczyło, zniszczyło całą moją rodzinę. Dlaczego byś tego nie wykorzystała?"
„Bo nie jesteś bronią.” Prawda tego osiada we mnie ciężko i pewnie. „Jakiekolwiek mam problemy z Tatem, to nie ty je spowodowałeś. Masz siedemnaście lat i wplątałeś się w coś, co nigdy nie powinno się wydarzyć. Nie zamierzam tego pogarszać.”
Ezra szuka mojego spojrzenia, wyraźnie wątpiąc w moją szczerość. Cisza przeciąga się między nami, gęsta od niewypowiedzianych pytań.
„Dziękuję,” w końcu mówi. Słowa brzmią pusto, niepewnie—jakby chciał mi uwierzyć, ale nie potrafił.
„Nie musisz mi dziękować. Po prostu… pomyśl o tym, co powiedziałam. O Monsieur Laurencie.”
Na tym rozmowa powinna się skończyć. Powinniśmy odejść, wrócić do naszych oddzielnych światów, udawać, że to nigdy się nie wydarzyło.
Jestem gotowa się odwrócić, kiedy pojawia się Tate. Wychodzi zza rogu w skrzydle plastycznym, a gdy tylko nas razem zauważa, jego oczy ciemnieją i stają się niebezpieczne—ma wyraz drapieżnika, który wykrył zagrożenie blisko czegoś, co przysiągł chronić.
„Co tu się, do cholery, dzieje?” Idzie w naszym kierunku, w każdym geście napięcie. „Ezra, odejdź od niej.”
„Tate, wszystko w porządku.” Ezra staje między nami, podnosi ręce. „Ona nic nie powie. Obiecała…”
„I po prostu jej uwierzyłeś?!” Głos Tate’a podnosi się, pełen niedowierzania. „Chryste, Ez, ona od dwóch lat tylko czeka na okazję, żeby mnie zniszczyć. Myślisz, że przepuści taką szansę z dobroci serca?”
„Stoję tuż obok,” mówię płasko. „Możesz spróbować zwrócić się do mnie bezpośrednio, zamiast mówić o mnie jak o meblu.”
Oczy Tate’a natychmiast skupiają się na moich, płonące furią. „Muszę z tobą porozmawiać. Prywatnie. Teraz.”
„Tate, nie ma potrzeby…” zaczyna Ezra.
„Idź na lekcję, Ezra.” Głos Tate’a nie pozostawia miejsca na sprzeciw. „Ja się tym zajmę.”
Ezra waha się, patrzy na nas z oczywistym niepokojem. Ale najwyraźniej całe życie podążał za starszym bratem i stare nawyki trudno wykorzenić. Wycofuje się, rzucając ostatnie niepewne spojrzenie przez ramię, zanim znika za rogiem.
Gdy tylko znika, Tate chwyta mnie za ramię. Jego uścisk jest stanowczy, ale nie do końca bolesny, gdy ciągnie mnie za róg do wąskiej wnęki między szafkami na materiały.
Z dala od świadków. Z dala od kogokolwiek, kto mógłby coś usłyszeć.
„Puść mnie,” syczę.
„Zamknij się.” Jego głos jest cichy, groźny, ledwie słyszalny. „Nie obchodzi mnie, co powiedziałaś Ezrze. Nie obchodzi mnie, jakie dałaś obietnice. Jeśli jedno słowo o tym wycieknie, jedno słowo, zamienię twoje życie w piekło. To, co dotąd przeżyłaś? To była moja łagodność.”
„Już powiedziałam twojemu bratu, że nic nie powiem. Mówiłam serio.”
„Jasne.” Warga Tate’a wykrzywia się w coś paskudnego. „Możesz wciskać te bzdury Ezrze, bo jest na tyle naiwny, by ci uwierzyć. Ja nie. Przez takich jak ty widzę na wylot, Valdez. Czekasz tylko na idealny moment, żeby zaatakować. Wtedy, kiedy najbardziej ci się to opłaci.”
„Nie wiem, co masz w oczach,” odpowiadam ostro, odpychając go mocno od klatki piersiowej, „ale twoje promienie rentgenowskie są ewidentnie wadliwe.”
Jest twardy pod moimi dłońmi, ciepły. Ten kontakt przesyła coś elektrycznego przez moje palce—coś, czego nie chcę zauważać. A potem, jednym płynnym ruchem, Tate przyciska mnie do ściany.
Jego ciało napiera na moje, klatka piersiowa przy klatce piersiowej, ramiona oparte po obu stronach mojej głowy. Czuję bijące od niego ciepło, zapach mydła i czegoś drzewnego pod nim. Jego twarz jest tuż przy mojej, tak blisko, że widzę pojedyncze ciemniejsze plamki w jego niebieskich oczach.
Tak blisko, że czuję ciepło jego oddechu na moich ustach.
„Ostrzegam cię,” mamrocze, głosem niskim i chropowatym. „Trzymaj się z dala od mojego brata. Siedź cicho. Albo przysięgam na Boga, że—”
„Że co?” Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. „Oblejesz mnie farbą? Rozpuścisz kolejne plotki? Już zrobiłeś najgorsze, Mercer. A ja wciąż tu stoję.”
Coś miga w jego oczach—coś, co nie jest do końca gniewem. Jego wzrok na ułamek sekundy opada na moje usta, po czym gwałtownie wraca na oczy. I już go nie ma. Odpuszcza ścianę, cofa się, odchodzi bez słowa.
Zostaję przyciśnięta do zimnego kamienia, z sercem tłukącym się tak mocno, że czuję je w gardle.
Zmuszam się, by skupić się na nienawiści, na dwóch latach okrucieństw, na farbie ściekającej do oczu, gdy jego znajomi się śmiali.
Nie dopuszczam do siebie myśli, że staliśmy tak blisko siebie o wiele dłużej, niż było to konieczne – i żadne z nas się nie odsunęło.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Biblioteka zamyka się w środy o 16:30, co oznacza, że mam dokładnie piętnaście minut, by dotrzeć do sali samorządu uczniowskiego, zanim pojawią się inni członkowie na nasze cotygodniowe spotkanie.
Wybieram wschodni korytarz—dłuższą trasę, ale zwykle pustą o tej porze dnia.
Większość uczniów już wyszła na treningi sportowe lub zajęcia w klubach, a ci bogatsi zwykle gromadzą się w zachodnim skrzydle, bliżej parkingu, gdzie czekają ich drogie samochody.
Wschodni korytarz oferuje mi coś, czego teraz desperacko potrzebuję: ciszę.
Mój umysł nie przestaje krążyć—przerażona twarz Ezry, Tate przyciskający mnie do ściany, ciężar sekretu, którego nigdy nie chciałam nieść, przygniatający moją klatkę piersiową jak coś fizycznego.
Od trzech dni prawie nie spałam, leżąc bezsennie w moim ciasnym pokoju, podczas gdy myśli ścigają się w nieskończonych pętlach.
Powinnam się skupić na swojej kampanii. Wybory zbliżają się szybko, a moje notowania... nie są najlepsze.
Ale za każdym razem, gdy próbuję się zastanowić nad strategią, widzę dłoń Laurenta w włosach Ezry, słyszę to miękkie francuskie pieszczotliwe słowo, czuję lodowaty horror bycia świadkiem czegoś tak złego.
Popołudniowe światło wpada przez wysokie okna, rzucając złote prostokąty na marmurową podłogę. Moje kroki odbijają się echem w pustce i przez chwilę pozwalam sobie oddychać.
Potem skręcam za róg i zamieram.
Tate i Sloane stoją przy oknach na końcu korytarza, ich ciała zwrócone ku sobie w sposób, który mówi o intymności—albo o jej następstwie. Ich głosy są ciche, ale ostre, tak ostre, jak to bywa, gdy znajomość zamienia się w gorycz.
Powinnam zawrócić, odejść. To nie moja sprawa. Ale zanim się ruszam, głos Sloane podnosi się na tyle, bym mogła usłyszeć.
„—nie możesz tak po prostu odejść ode mnie! Wiesz, jak to wygląda? Ludzie już zaczęli mówić!”
„Niech mówią.” Odpowiedź Tate'a jest krótka, lekceważąca. „Nie muszę ci się tłumaczyć, Sloane. Nigdy naprawdę nie byliśmy razem, wiedziałaś to od początku.”
„Byliśmy razem na tyle, żebyś mógł mnie pieprzyć, kiedy ci było wygodnie! A teraz nagle jestem do wyrzucenia?”
„Zawsze byłaś do wyrzucenia. Oboje byliśmy. Nie udawaj, że to było czymś więcej.”
Próbuję się wymknąć niezauważona, robiąc ostrożny krok do tyłu. Mój but szura po podłodze i oboje odwracają głowy w moją stronę.
Oczy Sloane zwężają się w szparki, jej perfekcyjnie błyszczące usta wyginają się w grymas pogardy. Odwraca się z powrotem do Tate'a, wbijając wypielęgnowany palec w jego pierś. „To nie koniec tej rozmowy.”
Potem rusza w stronę wyjścia, w moją stronę, i przygotowuję się, ale to nic nie pomaga. Jej ramię zderza się z moim tak mocno, że aż potykam się na bok, uderzając plecami o ścianę.
Nawet nie spojrzy za siebie—po prostu odchodzi, jej obcasy stukają w marmur gniewnym rytmem, aż znika za rogiem.
Zostaję tylko ja i Tate w ciężkiej ciszy.
Opiera się o ścianę przy oknach, patrząc na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać. Popołudniowe światło podkreśla ostrą linię jego szczęki, sposób, w jaki koszula mundurka napina się na jego ramionach.
Nienawidzę, że to zauważam. Nienawidzę, że nawet teraz, po wszystkim, jakaś zdradziecka część mojego mózgu rejestruje te szczegóły, jakby miały znaczenie.
Odbija się od ściany i podchodzi bliżej, a ja nie ustępuję.
„Podobało ci się przedstawienie, Valdez?” Jego głos jest jak jedwab na stali, gładki i cięty jednocześnie. „Nie wiedziałem, że podsłuchiwanie to specjalność z Południowej. No ale wasz gatunek musi brać, co się da.”
Te słowa uderzają jak policzek. Twój gatunek.
Jakbym była innym gatunkiem. Jakby dwa lata okrucieństwa to było za mało—wciąż musi mi przypominać, gdzie moje miejsce w jego świecie.
Nie mogę uwierzyć, że kiedyś się w nim podkochiwałam. Nie mogę uwierzyć, że pozwoliłam sobie myśleć, że jego uśmiech znaczy coś prawdziwego, że jego uwaga to coś więcej niż przygotowanie gruntu pod upokorzenie.
Patrzę mu w oczy, nie odwracając wzroku. „Przynajmniej nie muszę płacić ludziom, żeby udawali, że mnie znoszą. Ile Sloane bierze za rolę dziewczyny? Za to, że pozwala ci ją pieprzyć pod trybunami, kiedy się nudzisz? Czy to już działalność charytatywna, pro bono?”
Coś się zmienia na twarzy Tate'a. Błysk, którego nie umiem nazwać—nie do końca złość, nie do końca ból. Jego szczęka się napina, mięsień drga pod skórą i przez chwilę myślę, że mi odpyskuje.
Część mnie tego pragnie. Część mnie tęskni za tym naszym wojennym rytmem, tą wymianą ciosów, która przynajmniej ma sens. Ale Tate odwraca się i odchodzi bez słowa.
Stoję sama w korytarzu, serce wali mi w piersi, zwycięstwo puste w środku.
Żadnej satysfakcji.
Tylko duch jego bliskości ciągle płonący na mojej skórze.
***
Mija tydzień, a Tate jest niemal cywilizowany.
Nie uprzejmy—nigdy uprzejmy. Nie przyjacielski czy ciepły, ani nawet przyzwoity. Ale czynne okrucieństwo ustało.
Odrabia swoje godziny korekcyjne bez sabotażu, taszcząc sprzęt i wykonując polecenia z minimalnym oporem. Nie wyśmiewa moich plakatów, nie komentuje moich ubrań, nie szuka pretekstów, by się o mnie ocierać w sposób, od którego cierpnie mi skóra.
To niepokojące. Nie ufam temu. Ale też nie mam energii, żeby to analizować, bo wybory tuż-tuż, a moja kampania tonie.
Mam pomysły na politykę. Mam kompetencje. Mam na koncie realne osiągnięcia—dwa lata organizowania wydarzeń, zarządzania budżetami, rozwiązywania problemów, których nikt inny nie chciał tknąć.
Nic z tego się nie liczy.
Bogaci uczniowie widzą mnie jako intruza, kogoś, kto jakoś przemknął za bramy. Inni stypendyści boją się mnie poprzeć, zbyt świadomi, że wsparcie dziewczyny z Południowej może uczynić z nich kolejny cel.
Tymczasem Sloane mianowała się moją główną prześladowczynią. Odkąd Tate nie bierze już udziału w mojej codziennej upokarzaniu, ona weszła w tę lukę. I jest w tym kreatywna.
Plotki rozchodzą się po korytarzach Wentwortha jak pożar—szepty, że sypiam z nauczycielami za oceny, że dostałam stypendium za „przysługi”, że gangsterskie powiązania mojej rodziny sięgają nawet nauczycieli.
Moja szafka została zdewastowana dwa razy w ciągu trzech dni: najpierw ktoś napisał na drzwiach TRASH sprayem, potem coś gorszego, obelga, której nie powtórzę nawet w myślach.
Wczoraj ktoś „przypadkiem” podłożył mi nogę w stołówce.
Taca z obiadem wzbiła się w powietrze—jedzenie rozprysło się po podłodze, po moich ubraniach, po mojej godności. Bogaci się śmiali, a nawet niektórzy stypendyści odwrócili wzrok, zbyt przestraszeni, by okazać współczucie.
Umyłam się w łazience i poszłam na następną lekcję. Co innego mogłam zrobić?
Teraz siedzę sama w sali samorządu po godzinach, wpatrując się w sondaże, które pokazują, że przegrywam z kretesem. Grant, obecny przewodniczący, przesłał mi najnowsze wyniki ankiet z przepraszającą notką.
Liczby nie kłamią: tracę dwadzieścia trzy punkty na kilka miesięcy przed wyborami. Coś na kształt rozpaczy osiada mi na piersi.
Nie wiem już, co robić. Każda droga naprzód wydaje się zablokowana murami, których nie potrafię przeskoczyć, drzwiami, których nie mogę otworzyć, ludźmi, którzy uznali, że tu nie należę, zanim w ogóle miałam szansę się wykazać.
Przed oczami miga mi obraz popękanych dłoni mamy, głos taty.
Spraw, żebym była dumna, mija.
Jak mogę kogokolwiek uszczęśliwić, skoro nawet nie potrafię—
Drzwi się otwierają i Tate wchodzi, wyrywając mnie z pętli myśli, nadal w stroju do futbolu—koszulka treningowa opina mu klatkę piersiową, na spodenkach plamy z trawy, włosy wilgotne od potu.
Zamyka za sobą drzwi z wyraźną ostrożnością, ciche kliknięcie odbija się echem w pustym pomieszczeniu. Wygląda na spiętego, wręcz nieswojego. Zupełnie nieprzypominającego aroganckiego siebie.
Od razu się prostuję, stawiając wokół siebie mury. „Sala samorządu zamknięta. Twoje godziny korekcyjne na dziś skończone.”
Tate mnie ignoruje, przechodzi przez pokój z determinacją, sięga do torby i wyciąga kopertę—grubą i ciężką, rzucając ją przede mną na stół.
Co do kurwy nędzy?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Koperta leży między nami jak granat z wyciągniętą zawleczką.
Wpatruję się w nią przez dłuższą chwilę, mój umysł gorączkowo analizuje możliwe scenariusze. Tate stoi po drugiej stronie stołu, z zaciśniętą szczęką, całe jego ciało emanuje napięciem. Cokolwiek jest w tej kopercie, jest na tyle ważne, że złoty chłopiec wygląda niemal... nerwowo.
"Co to takiego?"
"Otwórz."
Sięgam po kopertę powoli, w połowie spodziewając się jakiejś pułapki. Ale kiedy unoszę klapkę i zaglądam do środka, oddech zamiera mi w gardle.
Gotówka. Grube pliki, starannie spięte gumkami. Więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek widziałam w jednym miejscu—więcej niż moja matka zarabia przez sześć miesięcy podwójnych zmian.
Moje palce poruszają się niemal bezwiednie, przekładam banknoty, licząc po cichu.
Pięć tysięcy dolarów. Może więcej.
"Za twoje milczenie," mówi Tate. Jego głos jest sztywny, wyuczony, jakby ćwiczył tę przemowę przed lustrem. "O Ezrze. O tym, co widziałaś. Bierzesz to, zapominasz o wszystkim i nigdy więcej o tym nie rozmawiamy."
Patrzę na pieniądze i myślę o dłoniach mojej matki, popękanych i spierzchniętych od wybielacza. O rachunkach piętrzących się na blacie w naszej kuchni—prąd, woda, plan spłaty opłat za prawnika mojego ojca, które będziemy spłacać przez następną dekadę.
To byłoby takie łatwe, po prostu je wziąć.
Spoglądam ostrożnie na Tate'a. Obserwuje mnie z ledwo skrywaną nerwowością, szczęka zaciśnięta, palce napinają się przy bokach, jakby nie wiedział, co z nimi zrobić.
Złoty chłopiec, syn gubernatora, stoi przede mną z desperacją sączącą się przez każdą szczelinę jego opanowania. I coś we mnie, coś drobnego, wściekłego i głęboko, okrutnie usatysfakcjonowanego zaczyna się śmiać.
I wybucham śmiechem prosto w jego twarz.
Wyraz twarzy Tate'a migocze zmieszaniem, potem czymś na kształt paniki. "To... to za mało?" Jego głos lekko się załamuje. "Mogę zdobyć więcej, jeśli trzeba. Dziesięć tysięcy. Piętnaście. Kurwa, pięćdziesiąt, jeśli chcesz. Cokolwiek trzeba."
To sprawia, że śmieję się jeszcze głośniej, dźwięk wyrywa się gdzieś głęboko z mojej piersi, dziki i niekontrolowany.
Jego twarz ciemnieje, zażenowanie i złość walczą na jego rysach. "Co jest, do cholery, takie śmieszne?"
"Ty," udaje mi się wydusić przez śmiech, przesuwając kopertę z powrotem w jego stronę po stole. "Boże, naprawdę myślałeś, że to zadziała, prawda? Myślałeś, że wystarczy rzucić pieniądze biednej dziewczynie, a ta przewróci się na plecy jak dobrze ułożony pies?"
Wstaję, nachylając się nad stołem, aż moje oczy są na równi z jego, lśniące pogardliwym rozbawieniem.
"Co jest, Mercer? Zazwyczaj karta kredytowa tatusia rozwiązuje wszystkie twoje problemy?"
Jego twarz ponownie ciemnieje. "Próbuję chronić mojego brata."
"Przez próbę przekupienia mnie? To twój genialny plan?" Kręcę głową, uśmiechając się tak szeroko, że aż bolą mnie policzki. "Wy bogaci chłopcy wszyscy jesteście tacy sami. Myślicie, że wszystko ma swoją cenę, a tacy jak ja tylko czekają, aż ktoś zamacha nam forsą przed nosem."
Podnoszę kopertę i mocno wciskam ją w jego pierś.
"Nie chcę twoich brudnych pieniędzy."
"To czego chcesz?" Pytanie pada szorstko, sfrustrowanie. Łapie kopertę, zanim upadnie, jego kostki bieleją od zacisku. "Powiedz. Cokolwiek trzeba, żebyś milczała—"
"Już ci mówiłam, że nie będę rozmawiać. Powiedziałam Ezrze. Powiedziałam tobie."
Krzyżuję ramiona, delektując się tym, jak wydaje się kurczyć pod ciężarem mojej pogardy.
"Moje słowo nie jest na sprzedaż, bo nie musi być—dałam je za darmo. Ale proszę, machaj pieniędzmi dalej. Naprawdę zabawnie patrzeć, jak się wijesz."
Jego szczęka znów się zaciska. Wygląda, jakby chciał coś uderzyć. "Sprawia ci to przyjemność."
"Trochę," przyznaję. "Patrzeć, jak nietykalny Tate Mercer błaga? Tak, to satysfakcjonujące. Potraktuj to jak zapłatę za dwa lata piekła, które mi zgotowałeś."
Obserwuję, jak desperacja znika z jego twarzy, zastąpiona czymś twardszym—zimną maską, którą zakłada jak zbroję.
"Myślisz, że jesteś ode mnie lepsza, prawda? Taka święta. Stypendystka, która nigdy nie zniżyłaby się do szantażu."
"Nie powiedziałam, że jestem świętą." Pochylam głowę, przyglądając mu się. "Powiedziałam, że nie chcę twoich pieniędzy."
Te słowa wiszą w powietrzu między nami, a Tate milknie, jego oczy zwężają się, gdy pojmuje implikację. "To oznacza, że chcesz czegoś więcej."
Otwieram usta, aby temu zaprzeczyć… I po prostu się zatrzymuję.
Bo nagle, patrząc na Tate Mercera stojącego przede mną, zdesperowanego, by ochronić swojego brata, gotowego zapłacić każdą kwotę, którą zadeklaruję… zaczyna kiełkować pewna idea.
Straszna, genialna, kompletnie szalona idea.
Liczby z moich sondaży przesuwają się w myślach. Plotki o Sloane. Incydent w stołówce. Każda zablokowana droga, każde zamknięte drzwi, każda ściana, której nie mogę pokonać sama.
"A właściwie," mówię powoli, a na mojej twarzy rozchodzi się nowy uśmiech — tym razem nie szydzący, lecz kalkulujący, "może jest coś, co mógłbyś dla mnie zrobić."
Oczy Tate'a zwężają się jeszcze bardziej. "Co?"
Pozwalam sobie na chwilę, pozwalam napięciu narastać, pozwalam mu spocić się. A potem po prostu mówię: "Chcę, żebyś został moim chłopakiem."
Milczenie rozciąga się jak wstrzymany oddech, gdy Tate patrzy na mnie, jakbym wyrósł mu drugi mózg. "Przepraszam?"
"Słyszałeś mnie."
Utrzymuję swój ton swobodny, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie.
"Fałszywy, oczywiście. Udajesz oddanego chłopaka — odprowadzasz mnie na zajęcia, jesz ze mną lunch, dajesz wszystkim do zrozumienia, że jestem pod twoją ochroną. Przemoc ustaje, moja reputacja się zmienia — i wygrywam wybory do samorządu szkolnego."
"Wariat jesteś."
"Prawdopodobnie." Wzruszam ramionami. "Ale jestem też jedyną osobą, która stoi między sekretem twojego brata a całym światem. Nazwijmy to... wzajemnie korzystnym szaleństwem. Ty otrzymasz moje milczenie na temat Ezry, a dopóki dotrzymasz słowa, ja też dotrzymam swojego."
Jego szczęka napina się tak mocno, że widzę, jak mięsień podskakuje pod skórą. "To brzmi jak szantaż, Valdez."
"Nazwij to jak chcesz. Ja nazywam to wzajemną korzyścią." Robię pauzę, a potem dodaję cicho: "Nie proszę cię o to, żebyś mnie polubił, ani o zmianę. Proszę, udawaj przez kilka miesięcy. Pomóż mi wygrać, pomóż swojemu bratu być bezpiecznym, a potem nigdy więcej nie będziemy musieli rozmawiać."
Tate oddycha teraz ciężej, jego klatka piersiowa unosi się i opada pod jego treningową koszulką.
Widzę, jak w jego oczach toczy się walka — duma kontra pragmatyzm, nienawiść kontra konieczność. Jego ręce zaciskają się i rozluźniają wokół bezużytecznej koperty z gotówką.
"Syn gubernatora," mówi cicho, niemal do siebie, "randkujący z dziewczyną z Southside. Mój ojciec miałby udar."
"Brzmi jak bonus dla mnie."
Coś mignęło na jego twarzy — nie do końca uśmiech, ale blisko. Potem znika, zastąpione zimnym przeliczaniem. Zbliża się, celowo naruszając moją przestrzeń. Tak blisko, że muszę cofnąć głowę, aby spojrzeć mu w oczy.
Stara się mnie zastraszyć.
Nie działa.
Zbliża się jeszcze bardziej, tak blisko, że widzę poszczególne ciemne plamki w jego niebieskich oczach, tak blisko, że czuję ciepło bijące z jego ciała po treningu. Jego głos opada do czegoś niskiego i niebezpiecznego.
"Masz jaja, trzeba ci to przyznać." Przygląda mi się, jakby szukał słabości. "Stypendystka z Southside, próbująca nałożyć smycz na syna gubernatora."
"To tak, czy nie, Mercer?"
Milczenie się przedłuża, gęste i ciężkie. Obserwuję, jak na jego twarzy rozgrywa się walka — duma walczy z koniecznością, nienawiść z pragmatyzmem. Jego szczęka pracuje, jakby faktycznie przeżuwał tę decyzję.
Potem jego ramiona opadają, niemal niezauważalnie. Walka ustępuje z jego postawy, pozostawiając coś, co wygląda prawie jak mroczne rozbawienie.
"Dobrze," mówi. "Będę twoim udawanym chłopakiem, Valdez. Zagram w twoją drobną grę."
Ulga przepełnia mnie, ale zanim zdołam odpowiedzieć, pochyla się. Jego usta unoszą się tuż przy moim uchu, a jego oddech, ciepły, muska moją skórę.
"Ale słuchaj mnie uważnie," szepcze. "Kiedy to się skończy, będziesz żałować dnia, w którym pomyślałaś, że możesz mnie kontrolować."
Następnie odsuwa się, a jego oczy lśnią czymś pomiędzy obietnicą a groźbą.
Potem odchodzi, pozostawiając mnie samą w pustej sali rady, moje serce bije mocno z powodów, których absolutnie odmawiam zbadania.
Przesuń w górę, aby kontynuować