passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Pretend You Love Me - Rozdział #6 - autor itsvlada

Pretend You Love Me

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Tate’a

Moje drzwi do sypialni otwierają się bez ostrzeżenia, a Ezra wślizguje się do środka jak duch.

Jest blady i drży, oczy ma zaczerwienione, co mówi mi, że płakał. A mój młodszy brat nigdy nie płacze. Nie wtedy, gdy tata na niego krzyczał za to, że rzucił lacrosse, nie wtedy, gdy mama zapomniała o jego urodzinach w zeszłym roku.

Ani razu przez te dwa lata, odkąd się przede mną wyoutował, właśnie w tym pokoju.

„Ez?” Siadam na łóżku, natychmiast czujny. „Co się stało?”

Nie odpowiada od razu. Po prostu stoi z plecami przyciśniętymi do drzwi, trzęsąc się, z ramionami owiniętymi wokół siebie, jakby próbował utrzymać swoje ciało w całości.

Jego usta otwierają się, zamykają, otwierają ponownie—nie wydobywa się z nich żaden dźwięk.

„Przerażasz mnie.” Zsuwam nogi z łóżka, poruszając się powoli, żeby go nie spłoszyć. „Cokolwiek to jest, po prostu mi powiedz. Stało się coś w szkole? Tata ci coś powiedział?”

„Nie mogę.” Ezra kręci głową, gwałtowny ruch, który wygląda niemal jak odruch. „Nie mogę ci powiedzieć. Znienawidzisz mnie, będziesz…”

„Nigdy bym cię nie znienawidził.” Podchodzę do niego, chwytam delikatnie jego ramiona. „Spójrz na mnie. Cokolwiek to jest, poradzimy sobie z tym razem. Tak zawsze robimy, prawda? Ty i ja przeciwko światu.”

Jego śmiech jest złamany, bardziej szloch niż dźwięk. „Nie rozumiesz. To coś innego. To jest o wiele gorsze niż wszystko…”

„Ezra.”

Mój głos jest stanowczy, pewny. Taki ton mam, gdy on wpada w spiralę, gdy jego lęk przejmuje kontrolę i potrzebuje czegoś stałego, czego może się uchwycić.

„Przez dwa lata trzymałem twój sekret. Kłamałem tacie prosto w twarz dla ciebie. Nie ma niczego, co mógłbyś mi powiedzieć, co zmieniłoby to, jak cię postrzegam. Nic. Rozumiesz?”

Przeszukuje moją twarz, rozpaczliwy i przerażony. Widzę w jego oczach wojnę—potrzebę wyznania walczącą z lękiem przed tym, co to wyznanie może go kosztować.

„Obiecujesz?” Jego głos jest ledwie szeptem. „Obiecujesz, że nie będziesz na mnie patrzył inaczej?”

„Obiecuję.” Ściskam jego ramiona. „Powiedz mi, Ez. Proszę.”

Tama pęka, kiedy zaczyna mówić, słowa wylewają się z niego we fragmentach.

„Jest ktoś w szkole. Było… zaczęło się od mentorskiej relacji. On naprawdę słucha, kiedy mówię, Tate. Po raz pierwszy w życiu czuję się widziany. Nie syn gubernatora, nie rodzinne rozczarowanie… po prostu ja.”

Żołądek mi się zaciska. „O kim mówimy?”

Twarz Ezry się załamuje. „Monsieur Laurent.”

To imię uderza mnie fizycznie. Laurent. Młody nauczyciel francuskiego, za którym wszystkie dziewczyny szaleją. Ten, który organizuje popołudniowe wydarzenia kulturalne i zabiera uczniów na „edukacyjne” wycieczki do Montrealu.

„Julian… On mnie rozumie,” Ezra mówi dalej, wyznanie wypływa z niego teraz niepowstrzymanie. „Wiem, że to złe, wiem, że to bardzo złe… Ale nie mogę przestać, a on mówi, że musimy po prostu poczekać, aż skończę szkołę, i wtedy będziemy mogli być razem naprawdę, i—”

„Ezra.” Mój głos jest zdławiony. „Jak długo to trwa?”

„Od zeszłej wiosny. Ale to nie… To nie dlatego tu jestem.” Chwyta mnie za ramiona, jego uścisk jest niemal bolesny. „Ktoś nas dziś widział. W jego klasie. Ona widziała wszystko.”

Krew mi zamarza. „Kto? Kto was widział?”

„Ta dziewczyna z samorządu uczniowskiego. Harley Valdez.”

O kurwa.

Ze wszystkich osób, które mogły poznać sekret mojego brata, to musiała być ona. Dziewczyna, którą dręczyłem przez dwa lata. Dziewczyna, która ma wszelkie powody, by zniszczyć mnie i wszystkich, których kocham.

Nie wierzę…

„Zajmę się tym.” Przyciągam Ezrę do szczelnego uścisku, czując, jak jego ciało drży przy moim. „Nic nie rób, z nikim nie rozmawiaj, nie kontaktuj się z Laurentem. Daj mi tylko chwilę na wymyślenie planu, dobrze?”

„A jeśli już komuś powiedziała? A jeśli tata się dowie? On—”

„Nie dowie się.” Ściskam ramiona Ezry, zmuszając go, by spojrzał mi w oczy. „Nie pozwolę na to. Obiecuję ci, Ez. Naprawię to.”

Ezra przeszukuje moją twarz, rozpaczliwie chcąc mi uwierzyć. W końcu kiwa głową—mały, kruchy ruch, który coś we mnie łamie.

„Okej,” szepcze. „Ufamn ci.”

Te słowa osiadają na mnie jak ciężar, którego nie jestem pewien, czy dam radę unieść.

Odprowadzam go do drzwi, patrzę, jak znika z powrotem w przyciemnionym korytarzu w stronę swojego pokoju. Wygląda na mniejszego, niż powinien, ramiona ma zgarbione do środka, jakby próbował zniknąć. Kiedy drzwi się zamykają z cichym kliknięciem, cisza, która następuje, wydaje się dusząca.

Nie zapalam światła. Zamiast tego opadam na skraj łóżka, pozwalając, aby ciemność mnie otuliła, podczas gdy mój umysł pędzi.

Harley Valdez.

Jej twarz pojawia się w moich myślach bez zaproszenia. Ciepła, brązowa skóra, ostre, ciemne oczy, które nigdy nie mrugają, usta zawsze wygięte w coś niebezpiecznego, gdy zamierza kogoś rozszarpać samymi słowami.

Sposób, w jaki się porusza, wyprostowany kręgosłup i uniesiony podbródek. Jakby była na stałe przygotowana na walkę, o której wie, że nadejdzie.

Jest tak piękna, że czasem mnie to prześladuje. Zawsze to wiedziałem, nawet kiedy próbowałem siebie przekonać, że jest inaczej. Zwłaszcza wtedy, kiedy próbowałem.

Pamiętam, jak pierwszy raz ją zobaczyłem na pierwszym roku, we wrześniu. Siedziała sama w bibliotece, jedwabiste, ciemne włosy opadały jej na twarz, gdy czytała, całkowicie pochłonięta lekturą.

Popołudniowe światło podkreśliło łuk jej kości policzkowej, pełnię ust, i coś w mojej piersi się ścisnęło w sposób, którego wtedy nie rozumiałem.

Nie była jak inne dziewczyny w Wentworth — nie była wypolerowana, perfekcyjna i do bólu nudna. Było w niej coś dzikiego, coś nieoszlifowanego i surowego, co wydawało się bardziej prawdziwe niż cokolwiek w moim pozłacanym świecie.

Kiedy usiadłem obok niej i spojrzała na mnie tymi ostrymi oczami, nieporuszona moim nazwiskiem, twarzą ani niczym innym, poczułem się, jakby uderzył we mnie piorun.

Przez dwa tygodnie pozwalałem sobie być do niej przyciąganym. Rozśmieszałem ją tym suchym humorem, który próbowała ukryć. Szukałem wymówek, by jej dotknąć — muskać palcami, ocierać się ramionami, cokolwiek, by znów poczuć ten iskrzący dotyk.

Kiedy się do mnie uśmiechnęła, naprawdę uśmiechnęła, serce robiło mi rzeczy, których nigdy wcześniej nie doświadczyłem. Nawet teraz, dwa lata później, dokładnie pamiętam, jak wyglądała w tej bibliotece.

Sposób, w jaki odgarniała włosy za ucho, gdy myślała. Przebłysk wrażliwości pod jej zbroją, gdy sądziła, że nikt nie patrzy.

Wpycham to wspomnienie głęboko, gwałtownie, jak zawsze.

Bo potem wkroczyła rzeczywistość.

Jak moi znajomi to zauważyli i Brooks rzucał komentarze o moim "zauroczeniu przypadkiem charytatywnym". I głos ojca rozległ się w mojej głowie: Liczy się wygląd, Tate. Liczą się powiązania. Jeden zły krok i wszystko się rozsypuje.

Więc zrobiłem z Harley cel, nie pokusę. Patrzyłem na jej twarz, gdy spadła na nią farba, i powtarzałem sobie, że to nie ma znaczenia.

A teraz to ona trzyma przyszłość Ezry w swoich rękach.

Jeśli nasz ojciec odkryje prawdę, że jego młodszy gej-syn jest uwikłany w romans z nauczycielem, to nie będzie skandal. To będzie zagłada. Gubernator Mercer zbudował swoją karierę na "tradycyjnych wartościach rodzinnych".

Prędzej zniszczy Ezrę, niż pozwoli mu stać się zagrożeniem.

***

Następnego dnia znajduję Harley przy jej szafce przed pierwszą lekcją.

"Hej." Mówię cicho, ostrożnie. "Możemy chwilę porozmawiać?"

Odwraca się powoli, jej oczy mrużą się z podejrzliwością. "Dlaczego? Skończyły ci się obelgi, czy to nowa strategia?"

"Nie atakuję cię. Chciałem tylko..."

"Co?" Krzyżuje ramiona. "Sprawdzić, co u mnie? Od kiedy obchodzisz się czymkolwiek poza uprzykrzaniem mi życia?"

"Słuchaj, wiem, że mamy wspólną historię. Ale może moglibyśmy po prostu porozmawiać. Jak normalni ludzie."

Jej śmiech jest ostry. "Próbujesz być słodki. Jaki masz w tym interes, Mercer?"

Drwina boli bardziej, niż powinna. Dawne odruchy włączają się, zanim zdążę je powstrzymać.

"Zapomnij," syczę. "Tak bardzo chcesz widzieć w każdym najgorsze. Ale chyba właśnie tak się dzieje, gdy dorasta się na Southside — wszyscy są wrogami, prawda?"

Patrzę, jak jej wyraz twarzy twardnieje, ciemne oczy stają się martwe i zimne.

Cholera. Co jest ze mną nie tak?

"Miłej rozmowy," mówi Harley beznamiętnie, odwracając się z powrotem do swojej szafki. "Zawsze przyjemność, Mercer."

Odchodzę z trzęsącymi się rękami, wiedząc, że to ona ma wszystkie karty, a ja właśnie udowodniłem, że nie potrafię przeprowadzić cywilizowanej rozmowy bez uruchomienia najgorszych instynktów.

Muszę być mądrzejszy. Potrzebuję prawdziwego planu — czegoś, co zneutralizuje niebezpieczeństwo, jakie ona stanowi, czegoś, co ochroni Ezrę.

Harley Valdez nie da się oczarować, nie da się zastraszyć, nie da się przekonać.

Muszę znaleźć coś, czego pragnie wystarczająco mocno, by zawrzeć układ.

Ocalę mojego brata. Za wszelką cenę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Harley

Skrzydło artystyczne jest puste podczas przerwy na lunch — dlatego tu przychodzę. Cisza, zapach terpentyny i gliny, niedokończone rzeźby stojące jak zamarznięte duchy.

To jedyne miejsce w Wentworth, gdzie mogę oddychać bez poczucia bycia obserwowaną.

Upuszczam torbę obok stołka poplamionego farbą i opieram się o stół roboczy, pozwalając, by cisza otuliła mnie niczym koc.

Moje palce odnajdują zaschniętą smugę kobaltu na słojach drewna i bezwiednie ją śledzą, podczas gdy napięcie w moich ramionach zaczyna się rozplątywać.

Ale mój umysł nie współpracuje — wciąż wraca do niego, do tego korytarza.

Do tego, jak ciało Tate’a przycisnęło mnie do ściany, jakby posiadał każdy centymetr przestrzeni między nami, i do tego, jak mu na to pozwoliłam — o ułamek sekundy za długo, o oddech za dużo.

Do tego, jak jego wzrok zsunął się na moje usta i poczułam to wszędzie, jak gorący drut przeciągnięty przez środek klatki piersiowej.

Nienawidzę, że to zauważyłam. Jeszcze bardziej nienawidzę, że wciąż to zauważam — odtwarzam to klatka po klatce, jakby moja podświadomość tworzyła muzealną wystawę poświęconą linii szczęki Tate’a Mercera i temu, jak jego głos się obniża, kiedy próbuje nie stracić kontroli.

Przestań.

Mocniej wciskam palce w zaschniętą farbę i uświadamiam sobie, że wstrzymywałam oddech.

Zmuszam się, by wypuścić powietrze i skupić na ciszy. Przez kilka minut prawie mi się udaje. Słychać tylko odległy szum wentylacji i stłumiony gwar stołówki dwa korytarze dalej.

Świat toczy się beze mnie. Zamykam oczy, dlatego nie zauważam kroków, dopóki już nie ucichły.

Półka się porusza. Cichy skrzyp metalu, ledwie słyszalny — jakby ktoś, kto długo był nieruchomy, w końcu zdecydował się ruszyć.

"Wiem, że nas widziałaś."

Oczy mi się szeroko otwierają.

Ezra wychodzi zza regału z przyborami, jego twarz napięta niepokojem. Wygląda teraz młodziej niż na siedemnaście lat — bezbronny w sposób, który sprawia, że ściska mnie w piersi, choć nie chcę.

Zachowuję kamienną twarz, przechylając głowę, jakbym nie rozumiała. "Kogo? O czym ty mówisz?"

"Nie." Jego głos łamie się na tym słowie. "Proszę, nie udawaj. Widziałem twoją twarz przez drzwi. Doskonale wiesz, o czym mówię."

Pozory się sypią i nie ma sensu ich podtrzymywać — oboje wiemy, co zobaczyłam w tamtej klasie.

Obraz znów przebłyskuje mi przed oczami, niechciany: Ezra na kolanach, dłoń Monsieur Laurenta w jego włosach, miękkie francuskie słowa, od których skręcił mi się żołądek.

"Okej," mówię cicho. "Widziałam. I co teraz?"

"Nie możesz nikomu powiedzieć." Przesuwa się bliżej, desperacja wybrzmiewa w każdym słowie. "Proszę. Nie rozumiesz, co by się stało, gdyby to wyszło na jaw. Mój ojciec, on by..." Jego głos całkiem się załamuje. "Proszę. Błagam cię."

Coś mi się ściska w klatce piersiowej. Słyszałam już ten ton — surowy strach kogoś, czyj cały świat wisi na włosku. Sama go czułam, stojąc na korytarzach Wentworth, gdy koledzy wyśmiewali mnie z powodu mojego ojca, moich braci, mojego adresu.

Uważnie dobieram następne słowa.

"Ezra, mogę cię o coś zapytać? Ta relacja z Laurentem... Jak to się w ogóle zaczęło?"

Marszczy brwi, mieszając strach z dezorientacją. "Co to ma za znaczenie?"

"Po prostu odpowiedz."

"On... on mnie zauważył. Na lekcji. Powiedział, że mam potencjał, że jestem inny niż pozostali uczniowie."

Twarz Ezry nieco łagodnieje, panika ustępuje czemuś niemal marzycielskiemu. Te słowa uderzają mnie jak kamienie. Rozpoznaję je — nie szczegóły, ale ich kształt.

To desperacka potrzeba uwierzenia, że ktoś wreszcie cię dostrzegł.

"Ezra..." Staram się mówić łagodnie, tak jak kiedyś do Aro, kiedy był młodszy i jeszcze wierzył, że świat może być dobry. "Nauczyciel, który naprawdę by się o ciebie troszczył, nie postawiłby cię w takiej sytuacji. Nie ryzykowałby twojej przyszłości, twojego bezpieczeństwa, twojej reputacji... Nie, jeśli naprawdę by cię kochał."

Jego szczęka od razu się zaciska, obronnie. "Nie znasz go. Nie wiesz, co nas łączy."

"Masz rację, nie wiem." Widziałam ten wyraz w swoim lustrze — desperackie trzymanie się czegoś, co wydaje się miłością, nawet jeśli wszelkie znaki ostrzegają przed niebezpieczeństwem. Naciskanie nic nie da. Nigdy nie daje. "Chcę tylko powiedzieć... bądź ostrożny. Tyle."

"Powiesz komuś czy nie?" Słowa brzmią ostro, ale słyszę ukryty w nich strach.

Patrzę mu prosto w oczy, dając do zrozumienia, że mówię poważnie. "Nie powiem nikomu, Ezra. Obiecuję."

"Dlaczego?" Podejrzliwość mignęła na jego twarzy. „Nienawidzisz mojego brata, wiem o tym. To by go zniszczyło, zniszczyło całą moją rodzinę. Dlaczego byś tego nie wykorzystała?"

„Bo nie jesteś bronią.” Prawda tego osiada we mnie ciężko i pewnie. „Jakiekolwiek mam problemy z Tatem, to nie ty je spowodowałeś. Masz siedemnaście lat i wplątałeś się w coś, co nigdy nie powinno się wydarzyć. Nie zamierzam tego pogarszać.”

Ezra szuka mojego spojrzenia, wyraźnie wątpiąc w moją szczerość. Cisza przeciąga się między nami, gęsta od niewypowiedzianych pytań.

„Dziękuję,” w końcu mówi. Słowa brzmią pusto, niepewnie—jakby chciał mi uwierzyć, ale nie potrafił.

„Nie musisz mi dziękować. Po prostu… pomyśl o tym, co powiedziałam. O Monsieur Laurencie.”

Na tym rozmowa powinna się skończyć. Powinniśmy odejść, wrócić do naszych oddzielnych światów, udawać, że to nigdy się nie wydarzyło.

Jestem gotowa się odwrócić, kiedy pojawia się Tate. Wychodzi zza rogu w skrzydle plastycznym, a gdy tylko nas razem zauważa, jego oczy ciemnieją i stają się niebezpieczne—ma wyraz drapieżnika, który wykrył zagrożenie blisko czegoś, co przysiągł chronić.

„Co tu się, do cholery, dzieje?” Idzie w naszym kierunku, w każdym geście napięcie. „Ezra, odejdź od niej.”

„Tate, wszystko w porządku.” Ezra staje między nami, podnosi ręce. „Ona nic nie powie. Obiecała…”

„I po prostu jej uwierzyłeś?!” Głos Tate’a podnosi się, pełen niedowierzania. „Chryste, Ez, ona od dwóch lat tylko czeka na okazję, żeby mnie zniszczyć. Myślisz, że przepuści taką szansę z dobroci serca?”

„Stoję tuż obok,” mówię płasko. „Możesz spróbować zwrócić się do mnie bezpośrednio, zamiast mówić o mnie jak o meblu.”

Oczy Tate’a natychmiast skupiają się na moich, płonące furią. „Muszę z tobą porozmawiać. Prywatnie. Teraz.”

„Tate, nie ma potrzeby…” zaczyna Ezra.

„Idź na lekcję, Ezra.” Głos Tate’a nie pozostawia miejsca na sprzeciw. „Ja się tym zajmę.”

Ezra waha się, patrzy na nas z oczywistym niepokojem. Ale najwyraźniej całe życie podążał za starszym bratem i stare nawyki trudno wykorzenić. Wycofuje się, rzucając ostatnie niepewne spojrzenie przez ramię, zanim znika za rogiem.

Gdy tylko znika, Tate chwyta mnie za ramię. Jego uścisk jest stanowczy, ale nie do końca bolesny, gdy ciągnie mnie za róg do wąskiej wnęki między szafkami na materiały.

Z dala od świadków. Z dala od kogokolwiek, kto mógłby coś usłyszeć.

„Puść mnie,” syczę.

„Zamknij się.” Jego głos jest cichy, groźny, ledwie słyszalny. „Nie obchodzi mnie, co powiedziałaś Ezrze. Nie obchodzi mnie, jakie dałaś obietnice. Jeśli jedno słowo o tym wycieknie, jedno słowo, zamienię twoje życie w piekło. To, co dotąd przeżyłaś? To była moja łagodność.”

„Już powiedziałam twojemu bratu, że nic nie powiem. Mówiłam serio.”

„Jasne.” Warga Tate’a wykrzywia się w coś paskudnego. „Możesz wciskać te bzdury Ezrze, bo jest na tyle naiwny, by ci uwierzyć. Ja nie. Przez takich jak ty widzę na wylot, Valdez. Czekasz tylko na idealny moment, żeby zaatakować. Wtedy, kiedy najbardziej ci się to opłaci.”

„Nie wiem, co masz w oczach,” odpowiadam ostro, odpychając go mocno od klatki piersiowej, „ale twoje promienie rentgenowskie są ewidentnie wadliwe.”

Jest twardy pod moimi dłońmi, ciepły. Ten kontakt przesyła coś elektrycznego przez moje palce—coś, czego nie chcę zauważać. A potem, jednym płynnym ruchem, Tate przyciska mnie do ściany.

Jego ciało napiera na moje, klatka piersiowa przy klatce piersiowej, ramiona oparte po obu stronach mojej głowy. Czuję bijące od niego ciepło, zapach mydła i czegoś drzewnego pod nim. Jego twarz jest tuż przy mojej, tak blisko, że widzę pojedyncze ciemniejsze plamki w jego niebieskich oczach.

Tak blisko, że czuję ciepło jego oddechu na moich ustach.

„Ostrzegam cię,” mamrocze, głosem niskim i chropowatym. „Trzymaj się z dala od mojego brata. Siedź cicho. Albo przysięgam na Boga, że—”

„Że co?” Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. „Oblejesz mnie farbą? Rozpuścisz kolejne plotki? Już zrobiłeś najgorsze, Mercer. A ja wciąż tu stoję.”

Coś miga w jego oczach—coś, co nie jest do końca gniewem. Jego wzrok na ułamek sekundy opada na moje usta, po czym gwałtownie wraca na oczy. I już go nie ma. Odpuszcza ścianę, cofa się, odchodzi bez słowa.

Zostaję przyciśnięta do zimnego kamienia, z sercem tłukącym się tak mocno, że czuję je w gardle.

Zmuszam się, by skupić się na nienawiści, na dwóch latach okrucieństw, na farbie ściekającej do oczu, gdy jego znajomi się śmiali.

Nie dopuszczam do siebie myśli, że staliśmy tak blisko siebie o wiele dłużej, niż było to konieczne – i żadne z nas się nie odsunęło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Biblioteka zamyka się w środy o 16:30, co oznacza, że mam dokładnie piętnaście minut, by dotrzeć do sali samorządu uczniowskiego, zanim pojawią się inni członkowie na nasze cotygodniowe spotkanie.

Wybieram wschodni korytarz—dłuższą trasę, ale zwykle pustą o tej porze dnia.

Większość uczniów już wyszła na treningi sportowe lub zajęcia w klubach, a ci bogatsi zwykle gromadzą się w zachodnim skrzydle, bliżej parkingu, gdzie czekają ich drogie samochody.

Wschodni korytarz oferuje mi coś, czego teraz desperacko potrzebuję: ciszę.

Mój umysł nie przestaje krążyć—przerażona twarz Ezry, Tate przyciskający mnie do ściany, ciężar sekretu, którego nigdy nie chciałam nieść, przygniatający moją klatkę piersiową jak coś fizycznego.

Od trzech dni prawie nie spałam, leżąc bezsennie w moim ciasnym pokoju, podczas gdy myśli ścigają się w nieskończonych pętlach.

Powinnam się skupić na swojej kampanii. Wybory zbliżają się szybko, a moje notowania... nie są najlepsze.

Ale za każdym razem, gdy próbuję się zastanowić nad strategią, widzę dłoń Laurenta w włosach Ezry, słyszę to miękkie francuskie pieszczotliwe słowo, czuję lodowaty horror bycia świadkiem czegoś tak złego.

Popołudniowe światło wpada przez wysokie okna, rzucając złote prostokąty na marmurową podłogę. Moje kroki odbijają się echem w pustce i przez chwilę pozwalam sobie oddychać.

Potem skręcam za róg i zamieram.

Tate i Sloane stoją przy oknach na końcu korytarza, ich ciała zwrócone ku sobie w sposób, który mówi o intymności—albo o jej następstwie. Ich głosy są ciche, ale ostre, tak ostre, jak to bywa, gdy znajomość zamienia się w gorycz.

Powinnam zawrócić, odejść. To nie moja sprawa. Ale zanim się ruszam, głos Sloane podnosi się na tyle, bym mogła usłyszeć.

„—nie możesz tak po prostu odejść ode mnie! Wiesz, jak to wygląda? Ludzie już zaczęli mówić!”

„Niech mówią.” Odpowiedź Tate'a jest krótka, lekceważąca. „Nie muszę ci się tłumaczyć, Sloane. Nigdy naprawdę nie byliśmy razem, wiedziałaś to od początku.”

„Byliśmy razem na tyle, żebyś mógł mnie pieprzyć, kiedy ci było wygodnie! A teraz nagle jestem do wyrzucenia?”

„Zawsze byłaś do wyrzucenia. Oboje byliśmy. Nie udawaj, że to było czymś więcej.”

Próbuję się wymknąć niezauważona, robiąc ostrożny krok do tyłu. Mój but szura po podłodze i oboje odwracają głowy w moją stronę.

Oczy Sloane zwężają się w szparki, jej perfekcyjnie błyszczące usta wyginają się w grymas pogardy. Odwraca się z powrotem do Tate'a, wbijając wypielęgnowany palec w jego pierś. „To nie koniec tej rozmowy.”

Potem rusza w stronę wyjścia, w moją stronę, i przygotowuję się, ale to nic nie pomaga. Jej ramię zderza się z moim tak mocno, że aż potykam się na bok, uderzając plecami o ścianę.

Nawet nie spojrzy za siebie—po prostu odchodzi, jej obcasy stukają w marmur gniewnym rytmem, aż znika za rogiem.

Zostaję tylko ja i Tate w ciężkiej ciszy.

Opiera się o ścianę przy oknach, patrząc na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać. Popołudniowe światło podkreśla ostrą linię jego szczęki, sposób, w jaki koszula mundurka napina się na jego ramionach.

Nienawidzę, że to zauważam. Nienawidzę, że nawet teraz, po wszystkim, jakaś zdradziecka część mojego mózgu rejestruje te szczegóły, jakby miały znaczenie.

Odbija się od ściany i podchodzi bliżej, a ja nie ustępuję.

„Podobało ci się przedstawienie, Valdez?” Jego głos jest jak jedwab na stali, gładki i cięty jednocześnie. „Nie wiedziałem, że podsłuchiwanie to specjalność z Południowej. No ale wasz gatunek musi brać, co się da.”

Te słowa uderzają jak policzek. Twój gatunek.

Jakbym była innym gatunkiem. Jakby dwa lata okrucieństwa to było za mało—wciąż musi mi przypominać, gdzie moje miejsce w jego świecie.

Nie mogę uwierzyć, że kiedyś się w nim podkochiwałam. Nie mogę uwierzyć, że pozwoliłam sobie myśleć, że jego uśmiech znaczy coś prawdziwego, że jego uwaga to coś więcej niż przygotowanie gruntu pod upokorzenie.

Patrzę mu w oczy, nie odwracając wzroku. „Przynajmniej nie muszę płacić ludziom, żeby udawali, że mnie znoszą. Ile Sloane bierze za rolę dziewczyny? Za to, że pozwala ci ją pieprzyć pod trybunami, kiedy się nudzisz? Czy to już działalność charytatywna, pro bono?”

Coś się zmienia na twarzy Tate'a. Błysk, którego nie umiem nazwać—nie do końca złość, nie do końca ból. Jego szczęka się napina, mięsień drga pod skórą i przez chwilę myślę, że mi odpyskuje.

Część mnie tego pragnie. Część mnie tęskni za tym naszym wojennym rytmem, tą wymianą ciosów, która przynajmniej ma sens. Ale Tate odwraca się i odchodzi bez słowa.

Stoję sama w korytarzu, serce wali mi w piersi, zwycięstwo puste w środku.

Żadnej satysfakcji.

Tylko duch jego bliskości ciągle płonący na mojej skórze.

***

Mija tydzień, a Tate jest niemal cywilizowany.

Nie uprzejmy—nigdy uprzejmy. Nie przyjacielski czy ciepły, ani nawet przyzwoity. Ale czynne okrucieństwo ustało.

Odrabia swoje godziny korekcyjne bez sabotażu, taszcząc sprzęt i wykonując polecenia z minimalnym oporem. Nie wyśmiewa moich plakatów, nie komentuje moich ubrań, nie szuka pretekstów, by się o mnie ocierać w sposób, od którego cierpnie mi skóra.

To niepokojące. Nie ufam temu. Ale też nie mam energii, żeby to analizować, bo wybory tuż-tuż, a moja kampania tonie.

Mam pomysły na politykę. Mam kompetencje. Mam na koncie realne osiągnięcia—dwa lata organizowania wydarzeń, zarządzania budżetami, rozwiązywania problemów, których nikt inny nie chciał tknąć.

Nic z tego się nie liczy.

Bogaci uczniowie widzą mnie jako intruza, kogoś, kto jakoś przemknął za bramy. Inni stypendyści boją się mnie poprzeć, zbyt świadomi, że wsparcie dziewczyny z Południowej może uczynić z nich kolejny cel.

Tymczasem Sloane mianowała się moją główną prześladowczynią. Odkąd Tate nie bierze już udziału w mojej codziennej upokarzaniu, ona weszła w tę lukę. I jest w tym kreatywna.

Plotki rozchodzą się po korytarzach Wentwortha jak pożar—szepty, że sypiam z nauczycielami za oceny, że dostałam stypendium za „przysługi”, że gangsterskie powiązania mojej rodziny sięgają nawet nauczycieli.

Moja szafka została zdewastowana dwa razy w ciągu trzech dni: najpierw ktoś napisał na drzwiach TRASH sprayem, potem coś gorszego, obelga, której nie powtórzę nawet w myślach.

Wczoraj ktoś „przypadkiem” podłożył mi nogę w stołówce.

Taca z obiadem wzbiła się w powietrze—jedzenie rozprysło się po podłodze, po moich ubraniach, po mojej godności. Bogaci się śmiali, a nawet niektórzy stypendyści odwrócili wzrok, zbyt przestraszeni, by okazać współczucie.

Umyłam się w łazience i poszłam na następną lekcję. Co innego mogłam zrobić?

Teraz siedzę sama w sali samorządu po godzinach, wpatrując się w sondaże, które pokazują, że przegrywam z kretesem. Grant, obecny przewodniczący, przesłał mi najnowsze wyniki ankiet z przepraszającą notką.

Liczby nie kłamią: tracę dwadzieścia trzy punkty na kilka miesięcy przed wyborami. Coś na kształt rozpaczy osiada mi na piersi.

Nie wiem już, co robić. Każda droga naprzód wydaje się zablokowana murami, których nie potrafię przeskoczyć, drzwiami, których nie mogę otworzyć, ludźmi, którzy uznali, że tu nie należę, zanim w ogóle miałam szansę się wykazać.

Przed oczami miga mi obraz popękanych dłoni mamy, głos taty.

Spraw, żebym była dumna, mija.

Jak mogę kogokolwiek uszczęśliwić, skoro nawet nie potrafię—

Drzwi się otwierają i Tate wchodzi, wyrywając mnie z pętli myśli, nadal w stroju do futbolu—koszulka treningowa opina mu klatkę piersiową, na spodenkach plamy z trawy, włosy wilgotne od potu.

Zamyka za sobą drzwi z wyraźną ostrożnością, ciche kliknięcie odbija się echem w pustym pomieszczeniu. Wygląda na spiętego, wręcz nieswojego. Zupełnie nieprzypominającego aroganckiego siebie.

Od razu się prostuję, stawiając wokół siebie mury. „Sala samorządu zamknięta. Twoje godziny korekcyjne na dziś skończone.”

Tate mnie ignoruje, przechodzi przez pokój z determinacją, sięga do torby i wyciąga kopertę—grubą i ciężką, rzucając ją przede mną na stół.

Co do kurwy nędzy?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Pretend You Love Me

Pretend You Love Me

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa