passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Private Coaching - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Private Coaching

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Forda

Sprowadzili mnie, żeby posprzątać ten program, ale nikt nie ostrzegł, że zgnilizna zaczyna się od korzeni.

Pięć minut w Elite Performance Center i już kataloguję katastrofy.

Sprzęt z najwyższej półki upchnięty w przestrzeni zaprojektowanej przez kogoś, kto najwyraźniej nigdy nie prowadził treningu nawet przez jeden dzień. Ustawienie urządzeń zmusza sportowców do lawirowania między sobą, jakby grali w ludzkiego Froggera.

A metody treningowe? Chryste. To jak wejście do wehikułu czasu ustawionego na „toksyczną męskość, rok 1985”.

— To miejsce mogłoby być na poziomie olimpijskim — powiedziałem Marii podczas naszego pierwszego spotkania, wskazując na chaos widoczny przez okna jej biura — ale działa jak przereklamowana sala gimnastyczna w liceum.

Skrzywiła się i przytaknęła, zaciśniętymi wargami.

Wiedziałem, czego ode mnie chce: zachowuj się grzecznie, wtop się cicho, nie rób zamieszania. Klasyczne myślenie instytucjonalne — naprawmy problem, nie zmieniając niczego istotnego.

Ale nie wyciągnąłem się z półemerytury po to, żeby być dyplomatycznym tłem. Jestem tu, bo ten system systematycznie niszczy dzieciaki, a wszyscy są zbyt związani z obecnym stanem rzeczy, by się do tego przyznać.

Moje pierwsze prawdziwe spojrzenie na szkody zawdzięczam popołudniowej mistrzowskiej lekcji wojny psychologicznej George’a Fostera.

Krążył wokół tej dziewczyny jak rekin, który wyczuł krew, a ona wykonywała swój układ na podłodze z emocjonalnym zakresem dobrze zaprogramowanego robota.

Pamiętałem jej imię z nagrań zawodów.

Sienna Reyes. Dwadzieścia dwa lata. Potencjał olimpijski, studentka ostatniego roku z czystą techniką i sztywnym wyrazem twarzy, jakby nauczono ją działać na autopilocie.

Była w trakcie układu na podłodze, kiedy zatrzymałem się przy krawędzi maty.

Perfekcyjna technika. Martwe oczy. Każde lądowanie trafione z matematyczną precyzją, ale bez cienia duszy. Gimnastyka, jakby rozwiązywała w czasie rzeczywistym zadania z analizy matematycznej.

Widziałem to już wcześniej — sportowcy szkoleni, by gonić za aprobatą, zamiast za doskonałością. Różnica między występowaniem a jedynie wykonywaniem poleceń.

Sienna porusza się jak ktoś, kto zapomniał, że gimnastyka kiedyś sprawiała radość, jeśli kiedykolwiek ją odczuwała.

— Mocniej podwiń kolana przy trzecim przelocie, Reyes! — wrzeszczy George tak głośno, że słyszy go cała sala. — Zaczynasz robić się ciężka!

Patrzę na sylwetkę Sienny — same ostre kąty i widoczne żebra. Jeśli ona jest „ciężka”, to ja jestem, kurwa, słoniem.

Ta codzienna okrutność trafia mnie jak cios, ale to, co naprawdę skręca mi wnętrzności, to sposób, w jaki ona to przyjmuje bez mrugnięcia okiem. Jakby została wytrenowana, by traktować to gówno jak normalną informację zwrotną.

Maria stoi obok mnie, starannie unikając kontaktu wzrokowego. Instytucjonalna ślepota powala — wszyscy widzą tę przemoc, ale przyznanie się do niej wymagałoby faktycznie coś z tym zrobić.

Spotkanie personelu później tego tygodnia to szczyt korporacyjnego teatru. Krzesła składane ustawione w kręgu, jakbyśmy mieli podzielić się uczuciami na obozie letnim, zamiast omawiać, jak zrewolucjonizować całą filozofię treningową.

George wchodzi piętnaście minut spóźniony, bo punktualność najwyraźniej go nie dotyczy, emanując arogancją, która sprawia, że aż zgrzytam zębami.

— Miło, że do nas dołączyłeś, Callen — mówi, siadając naprzeciwko mnie z uśmiechem, od którego mleko by skwaśniało. — Mam nadzieję, że powrót z emerytury nie jest zbyt ciężki.

Pogarda jest tak gęsta, że można by ją smarować na toście. Ale nauczyłem się, że odpowiadanie na każdą prowokację to robota dla amatorów.

Zachowuję neutralny wyraz twarzy, gdy on wygłasza swoje zwyczajowe kazanie o dyscyplinie i liczbie medali.

Nie fatygowałem się z odpowiedzią.

Dziesięć minut samozachwytu George’a, a ja już układam w głowie plany ewakuacyjne.

Rozwodzi się o swoich „dziewczynach”, jakby były cennym bydłem, które osobiście wytrenował, zupełnie nieświadomy, że połowa sali najchętniej upozorowałaby swoją śmierć, by stąd uciec.

Wtedy padł cios, którego się spodziewałem.

— Niektórzy sportowcy po prostu nie są stworzeni do długiego dystansu — mówi, a jego wzrok trafia we mnie z chirurgiczną precyzją. — Ograniczenia fizyczne, słabość psychiczna — wszystko wychodzi w końcu na jaw. Zgadzasz się, Callen?

Mógłbym to zignorować. Pewnie nawet powinienem.

Ale George Foster to ucieleśnienie wszystkiego, o czym przez pięć lat próbowałem zapomnieć w sporcie wyczynowym — codzienna okrutność, manipulacje, gotowość poświęcenia sportowca dla własnej chwały.

— Skupiam się na budowaniu sportowców, którzy nie tylko przeżyją wystarczająco długo, by dostać medal — mówię, nadając swojemu głosowi ton, który przebija się przez jego samozadowolenie. — Interesuje mnie tworzenie karier, które trwają, a nie programów treningowych, które łamią ludzi dla sportu.

Celny strzał. Bum. W sali zapada grobowa cisza, kilku trenerów nagle fascynuje się swoimi butelkami z wodą, a Maria chrząka i przechodzi do ustalania grafiku, ale szkody już zostały wyrządzone.

George nie był przyzwyczajony do sprzeciwu. Zwłaszcza z mojej strony.

Po spotkaniu nie zostałem i od razu wróciłem na salę, żeby obejrzeć nagrania. Ale gdy przechodziłem obok maty, Sienna wciąż tam była, robiła przeloty sama.

Na początku mnie nie zauważyła. Miała już rozpuszczone włosy, przyklejone do spoconej szyi. Bez muzyki, tylko delikatne echo lądowań i cichy dźwięk jej oddechu.

Ruchy były czystsze niż wcześniej, ale to samo napięcie trzymało jej ramiona sztywno. Każdy krok wyglądał na przećwiczony, nie przeżyty.

Kiedy zauważa, że patrzę, jej postawa zmienia się niemal niezauważalnie. Nie obronnie, ale na pewno z dystansem.

Nie podchodzę — nie jest moją zawodniczką, a i tak narobiłem już dziś wystarczająco dużo zamieszania.

Ale widzę wystarczająco dużo, by potwierdzić swoje najgorsze obawy.

Ktoś systematycznie wytrenował z tej dziewczyny całą radość. Jest czysta kontrola, zero instynktu. Sama prezentacja, bez obecności.

Tacy sportowcy wypalają się spektakularnie, niezależnie od tego, czy dostaną się do kadry olimpijskiej, czy nie.

Tej nocy przejrzałem jej dzienniki treningowe — sześć miesięcy szczegółowej dokumentacji, która wygląda jak plan destrukcji sportowca. Przetrenowanie, obsesyjne śledzenie wagi, zero elastyczności w planach przygotowania.

To mistrzowski pokaz, jak można zniszczyć dziewczynie relację z własnym ciałem.

Następnego ranka przyniosłem te akta na biurko Marii.

— Ona się rozpadnie — mówię bez wstępu. — Ten reżim nie jest do utrzymania, zwłaszcza gdy presja olimpijska rośnie. Zmieniamy jej filozofię treningową teraz, albo tracimy ją kompletnie.

Maria wzdycha, nagle wyglądając na swoje czterdzieści kilka lat. — George prowadzi ją ścieżką, która przynosiła rezultaty.

— Krótkoterminowe, które zniszczą jej długofalowy potencjał. Chcesz, żeby zdobyła medal, czy żeby przetrwała ten sport w jednym kawałku?

Nie odpowiada, co samo w sobie jest odpowiedzią.

Wiem, że przekraczam wszelkie granice zawodowe, wtrącając się w sprawy cudzej zawodniczki. Zostań w swoim zakresie, pilnuj swojego nosa, nie rób zamieszania — niepisane zasady są jasne.

Ale to, co widzę w Siennie, pod tą całą sztuczną fasadą i dyscypliną opartą na strachu, to czysty talent, którego nie trzeba łamać, by osiągnął poziom elity.

Potrzeba mu wsparcia. Budowania, a nie systematycznej destrukcji.

Ona potrzebuje ochrony.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Sienny

Ford Callen porusza się po sali gimnastycznej, jakby zbierał dowody z miejsca zbrodni.

Większość trenerów zapowiada się głośno—George dosłownie ryczy swoją obecność na trzy kody pocztowe. A Ford? On jest w trybie całkowitego kamuflażu.

Cichy, obserwujący, patrzy na mnie, jakbym była problemem technicznym, który już rozwiązał, ale chce potrójnie sprawdzić swoje obliczenia.

Negocjacje wewnętrzne zaczynają się natychmiast: Ignoruj go, trzymaj się swojej rutyny, nie pozwól, żeby jakiś wypalony eks-gimnastyk namieszał ci w głowie.

Łatwiej powiedzieć niż zrobić, kiedy ktoś jest tak skupiony, by katalogować każdy najdrobniejszy błąd, jaki popełniasz.

Robię układy na równoważni, próbując perfekcyjnie wykonać sekwencje, które wczoraj ćwiczyłam z Georgem, ale obecność Forda jest jak krytyk siedzący w twojej głowie. Nie wrogi—gorzej.

Całkowicie zdystansowany.

Jakby nie obchodziło go, żeby kogokolwiek zaimponować, tylko chce wiedzieć, co jest popsute i jak to naprawić.

Maya podchodzi podczas przerwy na wodę z tym spiskowym szeptem, który gimnastyczki opanowały do perfekcji przy przekazywaniu plotek między rotacjami.

— Jest totalnie zazdrosny — mówi, wciskając mi butelkę do ręki. — Trener Foster powiedział nam, że Ford nigdy nie wrócił do formy po kontuzji. Nie był w stanie trenować prawdziwych sportowców, więc teraz jest tutaj i gra zgorzkniałego obserwatora.

— Najbardziej wkurza mnie to, jak po prostu tam stoi — mówię, popijając wodę. — Jakby zbierał dane do jakiegoś eksperymentu psychologicznego. Przynajmniej George mówi ci, co robisz źle. Ford tylko... patrzy. To jest cholernie creepy.

— No nie? — Maya energicznie kiwa głową. — Niech coś powie albo niech się odpierdoli, serio.

— Dokładnie. To ciche ocenianie jest o wiele gorsze niż zwykła opieprz. Przynajmniej jak ktoś krzyczy, to jest szczery.

Rzecz w tym, że George uratował mi tyłek, kiedy nikt inny nie chciał.

Przed nim byłam tą kruchą 'malutką dziewczynką 5'2"', na którą trenerzy patrzyli i od razu zaczynali planować dla niej alternatywną karierę. Za mała, zbyt delikatna, może spróbuj tańca albo gimnastyki artystycznej zamiast prawdziwej gimnastyki.

W wieku dwunastu lat trener dosłownie zasugerował, że nie jestem „stworzona do elity”. Jakby moje ciało było wadą konstrukcyjną, a nie instrumentem, którego dopiero się uczyłam używać.

Ale George zobaczył coś innego. Powiedział, że jestem wyjątkowa. Nie tylko utalentowana—wyjątkowa.

Kiedy dwa lata temu zerwałam kostkę, to nie rodzice ani dawni trenerzy walczyli o mnie, tylko George. To on wykonywał telefony. On utrzymywał moje nazwisko w obiegu.

Zadbał, żebym nie wypadła z gry.

Jego metody są ostre? Tak. Czasem bolą w sposób, który nie ma nic wspólnego z treningiem fizycznym. Ale działają.

A w gimnastyce liczą się tylko wyniki.

„Zacieśnij to przejście,” głos George'a przecina salę jak ostrze. „Lądowanie było leniwe. Zawahasz się, i nie myśl, że nie zauważyłem, jak przytyłaś. Dlatego twoje wyczucie czasu jest do bani.”

W żołądku zawiązuje się znajomy supeł, ale nie odpowiadam. To nie są rozmowy, to stwierdzenia faktów od kogoś, kto szczerze wierzy, że ratuje mnie przed większymi problemami.

Nauczyłam się słyszeć ostrzeżenia zamiast obelg. George nie chce mnie zranić, chce mnie utrzymać w gotowości. Skupioną. Świadomą, jak szybko wszystko może się posypać, jeśli się rozluźnię.

„Stąpasz po cienkiej linii”, ciągnie. „Ta rutyna musi być gotowa na zawody do przyszłego tygodnia. Dziś wieczorem wróć na wagę. Wszystko notuj. Bez wyjątków.”

Kiwnęłam szybko głową, przełykając ścisk w gardle. Tak powstają mistrzowie. To jest cena doskonałości.

Po treningu zostaję dłużej, bo wiem, że nie byłam wystarczająco czysta. Nie udowodniłam jeszcze tego, co powinnam.

Zostań, aż będzie perfekcyjnie, zostań, aż George będzie dumny, zostań, aż zasłużysz na jutrzejszy trening.

Wtedy Ford pojawia się przy równoważni, jakby czekał dokładnie na ten moment.

— Reyes — mówi, ton zupełnie neutralny. — Twój przewrót przodem jest za bardzo pionowy. Zabijasz prędkość przy lądowaniu. Zrób to niżej, bardziej płynnie, mniej wymuszenie.

Zatrzymuję się w pół-ruchu, odwracając się do niego z nadzieją na uprzejme zbycie. — Moja technika jest czysta. Coach Foster sam mnie tego uczył.

Jego wyraz twarzy nie zmienia się ani trochę. Zero defensywy, zero ego, żadnej oznaki, że moja lojalność wobec George'a go obchodzi. Po prostu kiwa głową, jakby dokładnie takiej odpowiedzi się spodziewał.

— To tylko obserwacja — wzrusza ramionami. — Rób, jak uważasz.

I odchodzi, jakby rozmowa nigdy się nie wydarzyła. Jakby nie miało znaczenia, czy go posłucham, czy całkowicie zignoruję.

Ta zwykła obojętność jest w jakiś sposób bardziej niepokojąca niż gdyby się ze mną spierał.

Stoję tam, z zaciśniętymi pięściami, próbując przetrawić, co się właśnie stało. Chcę to całkiem zbyć—zwalić na zawodową zazdrość albo jakieś psychiczne urazy, o których mówi Maya.

Ale coś w sposobie, w jaki udzielił mi tej uwagi, siedzi mi w głowie jak drzazga.

Bez presji, bez emocjonalnej manipulacji, bez robienia z tego sprawy osobistej. Po prostu techniczna wskazówka rzucona z entuzjazmem kogoś czytającego listę zakupów.

I wkurza mnie, że to siedzi mi w głowie.

Po latach wytrenowałam się, by zagłuszać wątpliwości, nie kwestionować siebie, ignorować alternatywne opinie, które mogłyby rozbić moją koncentrację. W tym sporcie musisz tak robić.

Każdy trener ma swoją wersję perfekcji i żaden nie zgadza się, jak ona wygląda.

Ford nie wie, skąd przyszłam ani co poświęciłam, by być tu, gdzie jestem. Nie rozumie ekosystemu, jaki z Georgem zbudowaliśmy, tej więzi, która przeprowadziła mnie przez kontuzje, porażki i chwile, kiedy łatwiej było się poddać.

Więc wyrzucam jego słowa z głowy, resetuję pozycję i ruszam w sekwencję jeszcze raz.

Ale coś się zmienia. Coś subtelnego w sposobie, w jaki podchodzę do przewrotu, lekka korekta, którą sobie tłumaczę przypadkiem. Lądowanie jest inne—płynniejsze, mniej szokujące uderzenie, które zwykle sprawia, że moje kostki wrzeszczą.

Kurwa.

Ta zmiana nie przyszła od głosu George'a w mojej głowie. Przyszła z tej mimochodem rzuconej uwagi Forda, jakby komentował pogodę.

Resetuję i próbuję jeszcze raz, tym razem celowo używając oryginalnej techniki George'a. Lądowanie wypada źle—za dużo siły w pionie, dokładnie tak, jak mówił Ford.

Wróciłam do poprawki i wszystko płynie lepiej.

Podwójna kurwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Forda

Oglądanie, jak Sienna Reyes trenuje, jest jak patrzenie na Ferrari zaprogramowane, by jechać dokładnie czterdzieści kilometrów na godzinę – technicznie bezbłędne i absolutnie, kurwa, tragiczne.

Przechodzi przez brutalną sesję George’a z tą mechaniczną precyzją, która zdobywa medale i niszczy dusze. Forma napięta, przejścia ostre, lądowania tak precyzyjne, że zadowoliłyby szwajcarskiego zegarmistrza.

Ale nie oglądam tylko układu – kataloguję dysfunkcję.

Każdy uśmiech po każdej sekwencji to wyprodukowane gówno, które nie sięga jej oczu. Każda sekwencja kończy się tym, że jej wzrok ucieka do George’a jak u szczeniaka czekającego na ochłapy aprobaty.

Gdy ich nie dostaje, jej ramiona zbliżają się do uszu, jakby szykowała się na uderzenie.

I jest jeszcze sposób, w jaki ląduje – czysto, ale ostrożnie, jakby maskowała poważny ból. Lekko odciąża lewą nogę, drobne zawahania, które większość ludzi by przegapiła.

Spędziłem wystarczająco dużo czasu wśród przetrenowanych sportowców, by rozpoznać oznaki cichego buntu ciała.

Granice zawodowe każą mi trzymać się swojego toru. Podstawowa ludzka przyzwoitość mówi, że ta dziewczyna zaraz się załamie, a wszyscy są zbyt przywiązani do status quo, żeby się tym przejąć.

Gdy George odchodzi, żeby odebrać telefon – pewnie koordynuje systematyczne niszczenie kolejnego zawodnika – podejmuję decyzję.

Sienna wyciera się ręcznikiem w rogu maty, szczęka tak zaciśnięta, jakby chciała zmielić zęby na proszek.

– Sienna – mówię, starając się zachować neutralny ton. – W tej ostatniej serii na podłodze – jeśli lekko skorygujesz ustawienie łokcia przy layoucie, odciążysz kostkę. Może to z czasem zmniejszyć przeciążenia.

Odwraca się do mnie z takim powolnym gniewem, który mógłby stopić stal.

– Doskonale wiem, kim jesteś – syczy spokojnym, ale naładowanym jadem głosem. – Jesteś tym przegranym, który nie mógł znieść przegranej z trenerem Fosterem. Teraz próbujesz wrócić, sabotując jego zawodników.

No kurwa. To nie jej głos – to kolekcja największych przebojów George’a wydobywająca się z jej ust. Lojalność tak ślepa, że można by ją uznać za broń.

– Nie potrzebuję twojej pomocy – dodaje, jakbym zaproponował operację jej babci. – Zatrzymaj swoje analizy dla siebie.

Odchodzi z idealną postawą i wystarczającą ilością tłumionej wściekłości, by zasilić małe miasto.

Wypuszczam powietrze, przecieram kark dłonią i po prostu patrzę, jak odchodzi. Nie jestem zaskoczony, ale muszę przyznać, że jej słowna kastracja zrobiła wrażenie.

George dobrze ją wyszkolił – nie tylko w gimnastyce, ale też w obronie jego metod przed każdym, kto mógłby zasugerować alternatywę.

Później tego dnia odpalam nagrania z zawodów obejmujące całą jej karierę. Chcę zobaczyć całą krzywą – gdzie zaczynała, co się zmieniło, kiedy zgasło światło.

Jej pierwsze układy są cholernie piękne.

Porusza się, jakby była właścicielką każdego centymetra maty, z nieoszlifowanym blaskiem, którego nie da się zignorować. Surowy talent owinięty autentyczną radością z uprawiania sportu.

Ale z czasem coś się zmienia. Iskra zostaje systematycznie z niej wytrenowana, zastąpiona mechaniczną precyzją, która jest technicznie doskonała, ale martwa emocjonalnie.

Jej siła tępieje, timing staje się zbyt dokładny, jakby zaprogramowano w niej wyparcie każdego instynktu, który czynił ją wyjątkową.

Zwalniam nagranie klatka po klatce, szukając szczegółów, które ludzie przegapiają.

Drżenie dłoni między układami, opóźnione mrugnięcia sygnalizujące wyczerpanie, mikroregulacje sugerujące przewlekły ból. Wszystko to oznaki zawodniczki metodycznie doprowadzanej do upadku przez kogoś, kto myli destrukcję z dyscypliną.

Gdybym miał wgląd w jej dzienniki treningowe, miałbym pełny obraz tego, jak daleko George ją popchnął na skraj wytrzymałości. Ale to wymagałoby współpracy, na którą ona wyraźnie nie ma ochoty.

Następnego ranka pojawiam się w sali wcześniej, bo o śnie można zapomnieć, gdy obsesyjnie myślisz o czyimś zbliżającym się sportowym samobójstwie.

Sienna już tam jest, oczywiście; sama na równoważni, przechodzi przez układ z tą wymuszoną determinacją, która aż krzyczy: „moje ciało mnie zdradza, ale udaję, że wszystko gra”.

Przy zeskoku jej kostka wyraźnie odmawia posłuszeństwa. Ledwie się ratuje przed upadkiem.

Chwiejność, nerwowa korekta, szybkie spojrzenie wokół, czy ktoś to zauważył – klasyczne oznaki trenowania z poważną kontuzją.

Podchodzę, gotów ściągnąć ją z przyrządu, zanim zrobi sobie trwałą krzywdę, ale wtedy Maria wchodzi z miną „zaraz wszystko się posypie”.

– Callen – mówi, przywołując mnie na bok. – George Foster miał wczoraj poważny wypadek samochodowy. Jest w stanie stabilnym, ale lekarze mówią, że prędko nie wróci do trenowania.

No kurwa. Wszechświat ma naprawdę pokręcone poczucie humoru.

– Przejmujesz jego zawodników – ciągnie Maria. – Ze skutkiem natychmiastowym. W tym Siennę Reyes.

Nie drgam, ale nie mam czego świętować.

Ostatnia rzecz, jakiej chcę, to przejmować czyichś zawodników w takich okolicznościach, zwłaszcza kogoś, kto widzi we mnie wcielenie diabła.

Sienna podchodzi, zanim zdążam przetworzyć całość.

– Wolę trenować sama niż pracować z kimś, kto od lat próbuje zniszczyć karierę mojego trenera – mówi głosem zimnym jak styczniowy asfalt.

Zaczyna odchodzić, ale jej kostka chwieje się przy lądowaniu. To nie tylko ból – ten staw jest naprawdę rozwalony.

George pozwalał jej trenować z poważną kontuzją, pewnie od tygodni.

Rozsądnie byłoby ją puścić. Pozwolić dumie poprowadzić ją, gdzie chce, uniknąć nieuchronnego bajzlu przy próbie trenowania kogoś, kto mnie nienawidzi.

Ale coś mi na to nie pozwala. Ten instynkt, którego nauczyłem się nienawidzić – ten, który mówi, że ta dziewczyna się topi, nawet nie wiedząc, że jest pod wodą.

To nie tylko marnowany talent. To dziecko przekształcone w produkt, ukształtowane według czyjejś wizji sukcesu, aż zapomniała, jak wyglądały jej własne marzenia.

Patrzę, jak kuleje, wciąż udając, że wszystko jest okej, i decyzja przychodzi sama.

Jeśli mam jakąkolwiek szansę, by ściągnąć ją z krawędzi, zanim się całkowicie złamie – fizycznie, psychicznie albo i jedno, i drugie – to musi się zacząć teraz.

Nawet jeśli będzie nienawidziła każdej sekundy. Nawet jeśli będzie walczyć ze mną na każdym kroku.

Bo czasem najbardziej pomocy potrzebują ci, którzy są najbardziej zdeterminowani, by ją odrzucić.

A Sienna Reyes właśnie staje się moim najtrudniejszym projektem, czy jej się to podoba, czy nie.

To powinno być ciekawe.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Private Coaching

Private Coaching

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa