passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Private Coaching - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

Private Coaching

/

Rozdział 4

Rozdział 3

POV Sienny

Ford Callen porusza się po sali gimnastycznej, jakby zbierał dowody z miejsca zbrodni.

Większość trenerów zapowiada się głośno—George dosłownie ryczy swoją obecność na trzy kody pocztowe. A Ford? On jest w trybie całkowitego kamuflażu.

Cichy, obserwujący, patrzy na mnie, jakbym była problemem technicznym, który już rozwiązał, ale chce potrójnie sprawdzić swoje obliczenia.

Negocjacje wewnętrzne zaczynają się natychmiast: Ignoruj go, trzymaj się swojej rutyny, nie pozwól, żeby jakiś wypalony eks-gimnastyk namieszał ci w głowie.

Łatwiej powiedzieć niż zrobić, kiedy ktoś jest tak skupiony, by katalogować każdy najdrobniejszy błąd, jaki popełniasz.

Robię układy na równoważni, próbując perfekcyjnie wykonać sekwencje, które wczoraj ćwiczyłam z Georgem, ale obecność Forda jest jak krytyk siedzący w twojej głowie. Nie wrogi—gorzej.

Całkowicie zdystansowany.

Jakby nie obchodziło go, żeby kogokolwiek zaimponować, tylko chce wiedzieć, co jest popsute i jak to naprawić.

Maya podchodzi podczas przerwy na wodę z tym spiskowym szeptem, który gimnastyczki opanowały do perfekcji przy przekazywaniu plotek między rotacjami.

— Jest totalnie zazdrosny — mówi, wciskając mi butelkę do ręki. — Trener Foster powiedział nam, że Ford nigdy nie wrócił do formy po kontuzji. Nie był w stanie trenować prawdziwych sportowców, więc teraz jest tutaj i gra zgorzkniałego obserwatora.

— Najbardziej wkurza mnie to, jak po prostu tam stoi — mówię, popijając wodę. — Jakby zbierał dane do jakiegoś eksperymentu psychologicznego. Przynajmniej George mówi ci, co robisz źle. Ford tylko... patrzy. To jest cholernie creepy.

— No nie? — Maya energicznie kiwa głową. — Niech coś powie albo niech się odpierdoli, serio.

— Dokładnie. To ciche ocenianie jest o wiele gorsze niż zwykła opieprz. Przynajmniej jak ktoś krzyczy, to jest szczery.

Rzecz w tym, że George uratował mi tyłek, kiedy nikt inny nie chciał.

Przed nim byłam tą kruchą 'malutką dziewczynką 5'2"', na którą trenerzy patrzyli i od razu zaczynali planować dla niej alternatywną karierę. Za mała, zbyt delikatna, może spróbuj tańca albo gimnastyki artystycznej zamiast prawdziwej gimnastyki.

W wieku dwunastu lat trener dosłownie zasugerował, że nie jestem „stworzona do elity”. Jakby moje ciało było wadą konstrukcyjną, a nie instrumentem, którego dopiero się uczyłam używać.

Ale George zobaczył coś innego. Powiedział, że jestem wyjątkowa. Nie tylko utalentowana—wyjątkowa.

Kiedy dwa lata temu zerwałam kostkę, to nie rodzice ani dawni trenerzy walczyli o mnie, tylko George. To on wykonywał telefony. On utrzymywał moje nazwisko w obiegu.

Zadbał, żebym nie wypadła z gry.

Jego metody są ostre? Tak. Czasem bolą w sposób, który nie ma nic wspólnego z treningiem fizycznym. Ale działają.

A w gimnastyce liczą się tylko wyniki.

„Zacieśnij to przejście,” głos George'a przecina salę jak ostrze. „Lądowanie było leniwe. Zawahasz się, i nie myśl, że nie zauważyłem, jak przytyłaś. Dlatego twoje wyczucie czasu jest do bani.”

W żołądku zawiązuje się znajomy supeł, ale nie odpowiadam. To nie są rozmowy, to stwierdzenia faktów od kogoś, kto szczerze wierzy, że ratuje mnie przed większymi problemami.

Nauczyłam się słyszeć ostrzeżenia zamiast obelg. George nie chce mnie zranić, chce mnie utrzymać w gotowości. Skupioną. Świadomą, jak szybko wszystko może się posypać, jeśli się rozluźnię.

„Stąpasz po cienkiej linii”, ciągnie. „Ta rutyna musi być gotowa na zawody do przyszłego tygodnia. Dziś wieczorem wróć na wagę. Wszystko notuj. Bez wyjątków.”

Kiwnęłam szybko głową, przełykając ścisk w gardle. Tak powstają mistrzowie. To jest cena doskonałości.

Po treningu zostaję dłużej, bo wiem, że nie byłam wystarczająco czysta. Nie udowodniłam jeszcze tego, co powinnam.

Zostań, aż będzie perfekcyjnie, zostań, aż George będzie dumny, zostań, aż zasłużysz na jutrzejszy trening.

Wtedy Ford pojawia się przy równoważni, jakby czekał dokładnie na ten moment.

— Reyes — mówi, ton zupełnie neutralny. — Twój przewrót przodem jest za bardzo pionowy. Zabijasz prędkość przy lądowaniu. Zrób to niżej, bardziej płynnie, mniej wymuszenie.

Zatrzymuję się w pół-ruchu, odwracając się do niego z nadzieją na uprzejme zbycie. — Moja technika jest czysta. Coach Foster sam mnie tego uczył.

Jego wyraz twarzy nie zmienia się ani trochę. Zero defensywy, zero ego, żadnej oznaki, że moja lojalność wobec George'a go obchodzi. Po prostu kiwa głową, jakby dokładnie takiej odpowiedzi się spodziewał.

— To tylko obserwacja — wzrusza ramionami. — Rób, jak uważasz.

I odchodzi, jakby rozmowa nigdy się nie wydarzyła. Jakby nie miało znaczenia, czy go posłucham, czy całkowicie zignoruję.

Ta zwykła obojętność jest w jakiś sposób bardziej niepokojąca niż gdyby się ze mną spierał.

Stoję tam, z zaciśniętymi pięściami, próbując przetrawić, co się właśnie stało. Chcę to całkiem zbyć—zwalić na zawodową zazdrość albo jakieś psychiczne urazy, o których mówi Maya.

Ale coś w sposobie, w jaki udzielił mi tej uwagi, siedzi mi w głowie jak drzazga.

Bez presji, bez emocjonalnej manipulacji, bez robienia z tego sprawy osobistej. Po prostu techniczna wskazówka rzucona z entuzjazmem kogoś czytającego listę zakupów.

I wkurza mnie, że to siedzi mi w głowie.

Po latach wytrenowałam się, by zagłuszać wątpliwości, nie kwestionować siebie, ignorować alternatywne opinie, które mogłyby rozbić moją koncentrację. W tym sporcie musisz tak robić.

Każdy trener ma swoją wersję perfekcji i żaden nie zgadza się, jak ona wygląda.

Ford nie wie, skąd przyszłam ani co poświęciłam, by być tu, gdzie jestem. Nie rozumie ekosystemu, jaki z Georgem zbudowaliśmy, tej więzi, która przeprowadziła mnie przez kontuzje, porażki i chwile, kiedy łatwiej było się poddać.

Więc wyrzucam jego słowa z głowy, resetuję pozycję i ruszam w sekwencję jeszcze raz.

Ale coś się zmienia. Coś subtelnego w sposobie, w jaki podchodzę do przewrotu, lekka korekta, którą sobie tłumaczę przypadkiem. Lądowanie jest inne—płynniejsze, mniej szokujące uderzenie, które zwykle sprawia, że moje kostki wrzeszczą.

Kurwa.

Ta zmiana nie przyszła od głosu George'a w mojej głowie. Przyszła z tej mimochodem rzuconej uwagi Forda, jakby komentował pogodę.

Resetuję i próbuję jeszcze raz, tym razem celowo używając oryginalnej techniki George'a. Lądowanie wypada źle—za dużo siły w pionie, dokładnie tak, jak mówił Ford.

Wróciłam do poprawki i wszystko płynie lepiej.

Podwójna kurwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Forda

Oglądanie, jak Sienna Reyes trenuje, jest jak patrzenie na Ferrari zaprogramowane, by jechać dokładnie czterdzieści kilometrów na godzinę – technicznie bezbłędne i absolutnie, kurwa, tragiczne.

Przechodzi przez brutalną sesję George’a z tą mechaniczną precyzją, która zdobywa medale i niszczy dusze. Forma napięta, przejścia ostre, lądowania tak precyzyjne, że zadowoliłyby szwajcarskiego zegarmistrza.

Ale nie oglądam tylko układu – kataloguję dysfunkcję.

Każdy uśmiech po każdej sekwencji to wyprodukowane gówno, które nie sięga jej oczu. Każda sekwencja kończy się tym, że jej wzrok ucieka do George’a jak u szczeniaka czekającego na ochłapy aprobaty.

Gdy ich nie dostaje, jej ramiona zbliżają się do uszu, jakby szykowała się na uderzenie.

I jest jeszcze sposób, w jaki ląduje – czysto, ale ostrożnie, jakby maskowała poważny ból. Lekko odciąża lewą nogę, drobne zawahania, które większość ludzi by przegapiła.

Spędziłem wystarczająco dużo czasu wśród przetrenowanych sportowców, by rozpoznać oznaki cichego buntu ciała.

Granice zawodowe każą mi trzymać się swojego toru. Podstawowa ludzka przyzwoitość mówi, że ta dziewczyna zaraz się załamie, a wszyscy są zbyt przywiązani do status quo, żeby się tym przejąć.

Gdy George odchodzi, żeby odebrać telefon – pewnie koordynuje systematyczne niszczenie kolejnego zawodnika – podejmuję decyzję.

Sienna wyciera się ręcznikiem w rogu maty, szczęka tak zaciśnięta, jakby chciała zmielić zęby na proszek.

– Sienna – mówię, starając się zachować neutralny ton. – W tej ostatniej serii na podłodze – jeśli lekko skorygujesz ustawienie łokcia przy layoucie, odciążysz kostkę. Może to z czasem zmniejszyć przeciążenia.

Odwraca się do mnie z takim powolnym gniewem, który mógłby stopić stal.

– Doskonale wiem, kim jesteś – syczy spokojnym, ale naładowanym jadem głosem. – Jesteś tym przegranym, który nie mógł znieść przegranej z trenerem Fosterem. Teraz próbujesz wrócić, sabotując jego zawodników.

No kurwa. To nie jej głos – to kolekcja największych przebojów George’a wydobywająca się z jej ust. Lojalność tak ślepa, że można by ją uznać za broń.

– Nie potrzebuję twojej pomocy – dodaje, jakbym zaproponował operację jej babci. – Zatrzymaj swoje analizy dla siebie.

Odchodzi z idealną postawą i wystarczającą ilością tłumionej wściekłości, by zasilić małe miasto.

Wypuszczam powietrze, przecieram kark dłonią i po prostu patrzę, jak odchodzi. Nie jestem zaskoczony, ale muszę przyznać, że jej słowna kastracja zrobiła wrażenie.

George dobrze ją wyszkolił – nie tylko w gimnastyce, ale też w obronie jego metod przed każdym, kto mógłby zasugerować alternatywę.

Później tego dnia odpalam nagrania z zawodów obejmujące całą jej karierę. Chcę zobaczyć całą krzywą – gdzie zaczynała, co się zmieniło, kiedy zgasło światło.

Jej pierwsze układy są cholernie piękne.

Porusza się, jakby była właścicielką każdego centymetra maty, z nieoszlifowanym blaskiem, którego nie da się zignorować. Surowy talent owinięty autentyczną radością z uprawiania sportu.

Ale z czasem coś się zmienia. Iskra zostaje systematycznie z niej wytrenowana, zastąpiona mechaniczną precyzją, która jest technicznie doskonała, ale martwa emocjonalnie.

Jej siła tępieje, timing staje się zbyt dokładny, jakby zaprogramowano w niej wyparcie każdego instynktu, który czynił ją wyjątkową.

Zwalniam nagranie klatka po klatce, szukając szczegółów, które ludzie przegapiają.

Drżenie dłoni między układami, opóźnione mrugnięcia sygnalizujące wyczerpanie, mikroregulacje sugerujące przewlekły ból. Wszystko to oznaki zawodniczki metodycznie doprowadzanej do upadku przez kogoś, kto myli destrukcję z dyscypliną.

Gdybym miał wgląd w jej dzienniki treningowe, miałbym pełny obraz tego, jak daleko George ją popchnął na skraj wytrzymałości. Ale to wymagałoby współpracy, na którą ona wyraźnie nie ma ochoty.

Następnego ranka pojawiam się w sali wcześniej, bo o śnie można zapomnieć, gdy obsesyjnie myślisz o czyimś zbliżającym się sportowym samobójstwie.

Sienna już tam jest, oczywiście; sama na równoważni, przechodzi przez układ z tą wymuszoną determinacją, która aż krzyczy: „moje ciało mnie zdradza, ale udaję, że wszystko gra”.

Przy zeskoku jej kostka wyraźnie odmawia posłuszeństwa. Ledwie się ratuje przed upadkiem.

Chwiejność, nerwowa korekta, szybkie spojrzenie wokół, czy ktoś to zauważył – klasyczne oznaki trenowania z poważną kontuzją.

Podchodzę, gotów ściągnąć ją z przyrządu, zanim zrobi sobie trwałą krzywdę, ale wtedy Maria wchodzi z miną „zaraz wszystko się posypie”.

– Callen – mówi, przywołując mnie na bok. – George Foster miał wczoraj poważny wypadek samochodowy. Jest w stanie stabilnym, ale lekarze mówią, że prędko nie wróci do trenowania.

No kurwa. Wszechświat ma naprawdę pokręcone poczucie humoru.

– Przejmujesz jego zawodników – ciągnie Maria. – Ze skutkiem natychmiastowym. W tym Siennę Reyes.

Nie drgam, ale nie mam czego świętować.

Ostatnia rzecz, jakiej chcę, to przejmować czyichś zawodników w takich okolicznościach, zwłaszcza kogoś, kto widzi we mnie wcielenie diabła.

Sienna podchodzi, zanim zdążam przetworzyć całość.

– Wolę trenować sama niż pracować z kimś, kto od lat próbuje zniszczyć karierę mojego trenera – mówi głosem zimnym jak styczniowy asfalt.

Zaczyna odchodzić, ale jej kostka chwieje się przy lądowaniu. To nie tylko ból – ten staw jest naprawdę rozwalony.

George pozwalał jej trenować z poważną kontuzją, pewnie od tygodni.

Rozsądnie byłoby ją puścić. Pozwolić dumie poprowadzić ją, gdzie chce, uniknąć nieuchronnego bajzlu przy próbie trenowania kogoś, kto mnie nienawidzi.

Ale coś mi na to nie pozwala. Ten instynkt, którego nauczyłem się nienawidzić – ten, który mówi, że ta dziewczyna się topi, nawet nie wiedząc, że jest pod wodą.

To nie tylko marnowany talent. To dziecko przekształcone w produkt, ukształtowane według czyjejś wizji sukcesu, aż zapomniała, jak wyglądały jej własne marzenia.

Patrzę, jak kuleje, wciąż udając, że wszystko jest okej, i decyzja przychodzi sama.

Jeśli mam jakąkolwiek szansę, by ściągnąć ją z krawędzi, zanim się całkowicie złamie – fizycznie, psychicznie albo i jedno, i drugie – to musi się zacząć teraz.

Nawet jeśli będzie nienawidziła każdej sekundy. Nawet jeśli będzie walczyć ze mną na każdym kroku.

Bo czasem najbardziej pomocy potrzebują ci, którzy są najbardziej zdeterminowani, by ją odrzucić.

A Sienna Reyes właśnie staje się moim najtrudniejszym projektem, czy jej się to podoba, czy nie.

To powinno być ciekawe.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Sienny

Ford Callen nie tylko kwestionuje moją technikę, on podważa wszystko, na czym zbudowałam całą swoją tożsamość.

I szczerze? Pierdolę to.

Za każdym razem, gdy otwiera tę pieprzoną gębę, czuję, jak mój starannie skonstruowany świat grozi zawaleniem.

Jego uwagi nie dotyczą tylko gimnastyki, to precyzyjne uderzenia w fundament, który George budował przez trzy lata. Moje układy, moja dyscyplina, poczucie własnej wartości – wszystko jest związane z metodami George’a.

Gdy Ford podważa te metody, mam wrażenie, jakby podważał, czy w ogóle jestem coś warta.

Podczas ćwiczeń na skoku biegnę w stronę stołu, czując znajomy przypływ adrenaliny, który sprawia, że wszystko inne znika.

W połowie biegu Ford unosi dłoń, jakby kierował ruchem.

„Sienna, zaczekaj” – mówi, głos ma spokojny, ale autorytatywny w ten sposób, który od razu mnie wkurza. „Spróbuj rozsunąć dłonie na sprężynującej desce o cal szerzej. Uzyskasz więcej siły i lepszą kontrolę.”

Zamieram na pół sekundy – i to właśnie najbardziej mnie dobija. Fakt, że jakaś część mojego mózgu faktycznie rozważa jego sugestię, zanim ją odrzucam.

„Trener Foster zawsze mówił, że ustawienie moich rąk jest perfekcyjne” – warknęłam, słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam.

Bo George naprawdę to mówił. Wielokrotnie! Zwykle tuż przed tym, jak wytykał mi wszystko inne, co robię źle.

Nie czekając na odpowiedź Forda, resetuję się i ruszam na skok dokładnie jak zawsze. Gdy ląduję bez błędu, rzucam mu spojrzenie, które mogłoby stopić stal.

Spróbuj podważyć ten wynik, dupku.

„Nie naprawiaj tego, co nie jest zepsute” – mamroczę, wycierając pot z czoła.

Ford nie odpowiada od razu, tylko patrzy na mnie tym nieczytelnym wyrazem twarzy, który sprawia, że mam ochotę wrzasnąć.

Wiem, że myśli, iż pomaga, ale dla mnie to wygląda, jakby systematycznie rozbierał na części wszystko, co przez lata trzymało mnie przy zdrowych zmysłach.

Później, podczas rozgrzewki, znów uderza.

„Spróbuj ze mną” – mówi, demonstrując serię rozciągnięć, które w ogóle nie przypominają protokołu George’a. „To ma zmniejszyć ryzyko kontuzji i poprawić czas regeneracji.”

„Trener Foster tak nas przygotowywał” – odpowiadam przez zaciśnięte zęby, pewnie już ścieram sobie trzonowce na pył. „Nie potrzebuję niczego nowego.”

Odmowa nie wynika tylko z dumy, choć to na pewno część sprawy.

Zaakceptowanie podejścia Forda oznacza przyznanie, że George mógł się mylić. Że może przez cały ten czas robiłam sobie krzywdę, nazywając to poświęceniem.

Nie. Nie pójdę tam.

Patrzę mu prosto w oczy, zimna i nieustępliwa. „Nie wiesz, czego potrzeba, żeby mnie przygotować.”

Ford nie naciska, tylko patrzy, jak forsuję swoją własną rozgrzewkę.

Czuję pieczenie w mięśniach, znajomy ból w stawach, o którym George zawsze powtarzał, że to cena doskonałości. Ten ból stał się już tak normalny, że ledwo go zauważam.

Ale Ford patrzy tak, jakby dostrzegał rzeczy, które staram się ukryć.

Gdy zaczynam skomplikowany układ akrobatyczny bez jego pozwolenia, zauważam błysk frustracji na jego twarzy.

Chce mnie zatrzymać, poprawić, zmienić mój sposób działania. Inne dziewczyny wymieniają szybkie spojrzenia – one też czują napięcie.

Mój umysł pędzi milionem mil na godzinę. Nie chcę, żeby tu był. Nie chcę tej zmiany, tego przypomnienia, że George odszedł i wszystko, na czym myślałam, że mogę polegać, przesuwa mi się pod nogami.

Ale nie potrafię odpuścić. Nie chcę odpuścić. Bo co jeśli Ford się myli i metody George’a są jedynym, co stoi między mną a całkowitą porażką?

Ruszam dalej, cisnę mocniej niż zwykle, chociaż przy każdym lądowaniu kostka pulsuje bólem. Ten ból mnie wkurza, bo to dowód, że może George nie dbał o mnie tak, jak twierdził.

Ale przyznać to na głos wydaje się niemożliwe.

„Sienna, zwolnij na chwilę” – woła Ford z drugiego końca sali. „Porozmawiajmy o tym układzie.”

Odwracam się, dysząc ciężko, pot szczypie mnie w oczy. „Jestem w porządku. Wiem, co robię.”

„Tu nie chodzi o to, co myślisz, że możesz zrobić.” Podchodzi bliżej, ostrożnie, żeby mnie nie osaczyć. „Chodzi o to, na co pozwala twoje ciało, zwłaszcza z tą kostką.”

Ta uwaga trafia zbyt blisko domu.

Skąd on wie o mojej kostce? Ukrywam ten ból od tygodni.

„Nie było cię, kiedy trener Foster o mnie walczył” – mówię, a frustracja wzbiera we mnie. „Nie wiesz, co trzeba było zrobić, żeby tu być.”

Jego wyraz twarzy łagodnieje, ale głos pozostaje stabilny.

„Nie jestem tu, żeby go zastąpić. Jestem tu, żeby dać ci szansę dokończyć to, co zaczęłaś. Bez rozwalania siebie po drodze.”

Te słowa uderzają jak cios w brzuch, bo brzmią zbyt podobnie do tego, co sama myślałam, ale nie miałam odwagi przyznać.

A co jeśli naprawdę się niszczę? A jeśli ten ból nie jest normalny? A jeśli wersja przygotowań George’a była w rzeczywistości destrukcją pod przykrywką dyscypliny?

Ale myślenie o tym wydaje się zdradą najwyższego rzędu.

„George uratował moją karierę” – mówię, głosem twardszym, niż się czuję. „Gdy wszyscy inni mnie spisali na straty, on we mnie wierzył.”

„A teraz ja tu jestem” – odpowiada Ford po prostu. „Też w ciebie wierzę. Po prostu inaczej.”

Część mnie chce posłuchać. Chce zaufać, że może istnieje wersja gimnastyki wyczynowej, która nie wymaga poświęcenia kawałków duszy za medale.

Ale ta część jest mała i łatwa do zagłuszenia przez głośniejszy głos, który brzmi podejrzanie jak George.

Nie ufaj nikomu. Pracuj ciężej. Ból to słabość opuszczająca ciało. Mistrzów się tworzy, a nie rodzi.

Krzyżuję ramiona i unoszę podbródek, zbroja na miejscu. „Nie zmienię podejścia dla kogoś, kto odpuścił, gdy zrobiło się ciężko.”

To cios poniżej pasa i oboje o tym wiemy.

Kontuzja Forda zakończyła jego karierę, zupełnie nie z jego winy. Ale chcę, żeby zrozumiał, że nie jestem projektem, który może naprawić lepszą metodyką.

„W porządku” – mówi, nie daje się sprowokować. „Ale nie zamierzam odchodzić. I kiedy będziesz gotowa spróbować czegoś innego, będę tu.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Private Coaching

Private Coaching

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa