Perspektywa Sienny
Ford Callen nie tylko kwestionuje moją technikę, on podważa wszystko, na czym zbudowałam całą swoją tożsamość.
I szczerze? Pierdolę to.
Za każdym razem, gdy otwiera tę pieprzoną gębę, czuję, jak mój starannie skonstruowany świat grozi zawaleniem.
Jego uwagi nie dotyczą tylko gimnastyki, to precyzyjne uderzenia w fundament, który George budował przez trzy lata. Moje układy, moja dyscyplina, poczucie własnej wartości – wszystko jest związane z metodami George’a.
Gdy Ford podważa te metody, mam wrażenie, jakby podważał, czy w ogóle jestem coś warta.
Podczas ćwiczeń na skoku biegnę w stronę stołu, czując znajomy przypływ adrenaliny, który sprawia, że wszystko inne znika.
W połowie biegu Ford unosi dłoń, jakby kierował ruchem.
„Sienna, zaczekaj” – mówi, głos ma spokojny, ale autorytatywny w ten sposób, który od razu mnie wkurza. „Spróbuj rozsunąć dłonie na sprężynującej desce o cal szerzej. Uzyskasz więcej siły i lepszą kontrolę.”
Zamieram na pół sekundy – i to właśnie najbardziej mnie dobija. Fakt, że jakaś część mojego mózgu faktycznie rozważa jego sugestię, zanim ją odrzucam.
„Trener Foster zawsze mówił, że ustawienie moich rąk jest perfekcyjne” – warknęłam, słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam.
Bo George naprawdę to mówił. Wielokrotnie! Zwykle tuż przed tym, jak wytykał mi wszystko inne, co robię źle.
Nie czekając na odpowiedź Forda, resetuję się i ruszam na skok dokładnie jak zawsze. Gdy ląduję bez błędu, rzucam mu spojrzenie, które mogłoby stopić stal.
Spróbuj podważyć ten wynik, dupku.
„Nie naprawiaj tego, co nie jest zepsute” – mamroczę, wycierając pot z czoła.
Ford nie odpowiada od razu, tylko patrzy na mnie tym nieczytelnym wyrazem twarzy, który sprawia, że mam ochotę wrzasnąć.
Wiem, że myśli, iż pomaga, ale dla mnie to wygląda, jakby systematycznie rozbierał na części wszystko, co przez lata trzymało mnie przy zdrowych zmysłach.
Później, podczas rozgrzewki, znów uderza.
„Spróbuj ze mną” – mówi, demonstrując serię rozciągnięć, które w ogóle nie przypominają protokołu George’a. „To ma zmniejszyć ryzyko kontuzji i poprawić czas regeneracji.”
„Trener Foster tak nas przygotowywał” – odpowiadam przez zaciśnięte zęby, pewnie już ścieram sobie trzonowce na pył. „Nie potrzebuję niczego nowego.”
Odmowa nie wynika tylko z dumy, choć to na pewno część sprawy.
Zaakceptowanie podejścia Forda oznacza przyznanie, że George mógł się mylić. Że może przez cały ten czas robiłam sobie krzywdę, nazywając to poświęceniem.
Nie. Nie pójdę tam.
Patrzę mu prosto w oczy, zimna i nieustępliwa. „Nie wiesz, czego potrzeba, żeby mnie przygotować.”
Ford nie naciska, tylko patrzy, jak forsuję swoją własną rozgrzewkę.
Czuję pieczenie w mięśniach, znajomy ból w stawach, o którym George zawsze powtarzał, że to cena doskonałości. Ten ból stał się już tak normalny, że ledwo go zauważam.
Ale Ford patrzy tak, jakby dostrzegał rzeczy, które staram się ukryć.
Gdy zaczynam skomplikowany układ akrobatyczny bez jego pozwolenia, zauważam błysk frustracji na jego twarzy.
Chce mnie zatrzymać, poprawić, zmienić mój sposób działania. Inne dziewczyny wymieniają szybkie spojrzenia – one też czują napięcie.
Mój umysł pędzi milionem mil na godzinę. Nie chcę, żeby tu był. Nie chcę tej zmiany, tego przypomnienia, że George odszedł i wszystko, na czym myślałam, że mogę polegać, przesuwa mi się pod nogami.
Ale nie potrafię odpuścić. Nie chcę odpuścić. Bo co jeśli Ford się myli i metody George’a są jedynym, co stoi między mną a całkowitą porażką?
Ruszam dalej, cisnę mocniej niż zwykle, chociaż przy każdym lądowaniu kostka pulsuje bólem. Ten ból mnie wkurza, bo to dowód, że może George nie dbał o mnie tak, jak twierdził.
Ale przyznać to na głos wydaje się niemożliwe.
„Sienna, zwolnij na chwilę” – woła Ford z drugiego końca sali. „Porozmawiajmy o tym układzie.”
Odwracam się, dysząc ciężko, pot szczypie mnie w oczy. „Jestem w porządku. Wiem, co robię.”
„Tu nie chodzi o to, co myślisz, że możesz zrobić.” Podchodzi bliżej, ostrożnie, żeby mnie nie osaczyć. „Chodzi o to, na co pozwala twoje ciało, zwłaszcza z tą kostką.”
Ta uwaga trafia zbyt blisko domu.
Skąd on wie o mojej kostce? Ukrywam ten ból od tygodni.
„Nie było cię, kiedy trener Foster o mnie walczył” – mówię, a frustracja wzbiera we mnie. „Nie wiesz, co trzeba było zrobić, żeby tu być.”
Jego wyraz twarzy łagodnieje, ale głos pozostaje stabilny.
„Nie jestem tu, żeby go zastąpić. Jestem tu, żeby dać ci szansę dokończyć to, co zaczęłaś. Bez rozwalania siebie po drodze.”
Te słowa uderzają jak cios w brzuch, bo brzmią zbyt podobnie do tego, co sama myślałam, ale nie miałam odwagi przyznać.
A co jeśli naprawdę się niszczę? A jeśli ten ból nie jest normalny? A jeśli wersja przygotowań George’a była w rzeczywistości destrukcją pod przykrywką dyscypliny?
Ale myślenie o tym wydaje się zdradą najwyższego rzędu.
„George uratował moją karierę” – mówię, głosem twardszym, niż się czuję. „Gdy wszyscy inni mnie spisali na straty, on we mnie wierzył.”
„A teraz ja tu jestem” – odpowiada Ford po prostu. „Też w ciebie wierzę. Po prostu inaczej.”
Część mnie chce posłuchać. Chce zaufać, że może istnieje wersja gimnastyki wyczynowej, która nie wymaga poświęcenia kawałków duszy za medale.
Ale ta część jest mała i łatwa do zagłuszenia przez głośniejszy głos, który brzmi podejrzanie jak George.
Nie ufaj nikomu. Pracuj ciężej. Ból to słabość opuszczająca ciało. Mistrzów się tworzy, a nie rodzi.
Krzyżuję ramiona i unoszę podbródek, zbroja na miejscu. „Nie zmienię podejścia dla kogoś, kto odpuścił, gdy zrobiło się ciężko.”
To cios poniżej pasa i oboje o tym wiemy.
Kontuzja Forda zakończyła jego karierę, zupełnie nie z jego winy. Ale chcę, żeby zrozumiał, że nie jestem projektem, który może naprawić lepszą metodyką.
„W porządku” – mówi, nie daje się sprowokować. „Ale nie zamierzam odchodzić. I kiedy będziesz gotowa spróbować czegoś innego, będę tu.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Forda
Praca z Sienną Reyes to jak próba przeprowadzenia operacji na kimś, kto aktywnie walczy z narkozą.
Jej opór nie jest subtelny, jest architektoniczny. Każda sugestia napotyka mur, każda korekta zostaje zręcznie odbita z chirurgiczną precyzją.
Rozumiem to. Po latach pod psychiczną wojną George’a, jestem wrogiem, który próbuje rozmontować cały jej światopogląd.
To nie sprawia, że jest to mniej cholernie wyczerpujące.
Pewnego popołudnia znajduję ją w pokoju wypoczynkowym sportowców, gdzie przesuwa sałatę po talerzu, jakby ją osobiście obraziła. „Posiłek” składa się z około dwunastu liści, kilku smutnych pomidorków koktajlowych i takiej kontroli porcji, że od razu czuję znajome ściskanie w klatce piersiowej.
Siadam naprzeciwko niej. Czas na kolejną rundę „Ford próbuje zapobiec samobójstwu sportowemu”.
– Sienna, musimy porozmawiać o twoim odżywianiu.
Patrzy na mnie, ciemne oczy spokojne i całkowicie nieugięte. – Wszystko ze mną w porządku, Callen. Jem to, czego potrzebuję.
Jasne. A ja jestem Królową Anglii.
Kłamstwo siedzi między nami jak trzecia osoba. Widzę prawdę w tym, jak skubie jedzenie, w delikatnych cieniach pod oczami, w ostrożnej choreografii kogoś, kto zamienił głodzenie się w sztukę.
Głos George’a prawdopodobnie wciąż odbija się echem w jej głowie, nieustanne żądanie by była mniejsza, lżejsza, bardziej „doskonała”.
Obserwuję na żywo efekty jego psychologicznego programowania i aż mam ochotę coś rozwalić.
– Tu nie chodzi o kontrolę – mówię łagodniej. – Chodzi o to, żebyś była wystarczająco silna, by przetrwać treningi, nie mówiąc o zawodach.
Nie odpowiada, tylko odwraca wzrok z tym zaciśniętym wyrazem szczęki, który krzyczy: „odpierdol się i zostaw mnie w spokoju”.
Później na sali gimnastycznej sytuacja przechodzi od złej do katastrofalnej.
Ćwiczymy akrobatykę, gdy zaczyna przekraczać każdą rozsądną granicę. Dwie nieudane próby potrójnego salta i dosłownie widzę, jak jej ciało błaga o litość.
Zamiast odpuścić, rzuca się na to ponownie z determinacją o krok od samozniszczenia.
– Sienna, przestań – mówię, wchodząc jej w drogę.
Zatrzymuje się gwałtownie, patrząc na mnie, jakbym właśnie odwołał Boże Narodzenie. – Wszystko ze mną w porządku! Muszę to wylądować.
– Nie. Jesteś kontuzjowana i wyczerpana. Próbując to wytrzymać, tylko pogorszysz sprawę!
W jej oczach pojawia się ten szczególny rodzaj furii, zarezerwowany dla ludzi, którym całe życie mówiono „nie”. Jest przyzwyczajona do walki, do udowadniania swojej wartości, do ignorowania każdego sygnału ostrzegawczego od własnego ciała.
Ale tym razem ja nie ustąpię.
Odprowadzam ją od maty akrobatycznej i choć nie stawia oporu fizycznie, napięcie między nami mogłoby zasilić pół stanu. Pozostali sportowcy przestają ćwiczyć i patrzą – czują, że przekraczamy jakąś niewidzialną granicę.
Nowy trener próbuje chronić wschodzącą gwiazdę, której nigdy nikt przed niczym nie chronił, nawet przed nią samą.
Wiedziałem, lojalność Sienny wobec George’a to nie tylko człowiek, to jedyny fundament, jaki zna. Gdy to pęknie, wszystko runie.
Nie jestem pewien, czy zdaje sobie sprawę, jak blisko krawędzi już stoi.
W kolejnych dniach staję się zawodowym prześladowcą, wypatrując sygnałów, które nauczyłem się rozpoznawać.
Nie próbuję tylko poprawić jej techniki – staram się ocalić ją przed wypaleniem, zanim osiągnie swój szczyt.
Każda rozmowa o odżywianiu zostaje ucięta. Każda sugestia odpoczynku spotyka się z lodowatą ciszą. Stawia mury szybciej, niż jestem w stanie je kruszyć, i zaczynam się czuć, jakbym toczył przegraną walkę.
Pewnego popołudnia po treningu przyłapuję ją w kącie szatni, jak masuje kostkę. Skóra jest czerwona i opuchnięta, zdecydowanie nie „w porządku”, jak wciąż twierdzi.
– Musisz to oszczędzać – mówię, podchodząc bliżej. – Ta kostka się nie zagoiła.
– Wszystko w porządku – odpowiada, nie podnosząc wzroku.
Jezus Maria, jeśli jeszcze raz usłyszę „wszystko w porządku”...
– Sienna, nie zamierzam się kłócić. Chcę, żebyś odniosła sukces. Ale nigdzie nie dojdziesz, jeśli będziesz ignorować szkody, które sobie wyrządzasz.
W końcu spotyka mój wzrok i przez ułamek sekundy widzę, jak walka w niej słabnie. Zmęczenie, ból, ta część, która krzyczy, żeby ktoś ją powstrzymał.
Ale to szybko wraca, ostrzejsze i bardziej zajadłe.
– Nie potrzebuję ratunku – mówi cicho. – Muszę tylko dokończyć to, co zaczęłam.
Cholera. Rozumiem to lepiej niż ktokolwiek.
To desperacka potrzeba udowodnienia czegoś, usprawiedliwienia wszystkich poświęceń i bólu. Ale wiem też, jak wyglądają linie mety, gdy sportowcy nie słuchają własnego ciała.
Widziałem, jak kariery rozpadały się przez dumę, która stanęła na drodze przetrwaniu.
Następne dni przypominają test wytrzymałości. Każda moja próba pomocy spotyka się z coraz bardziej pomysłowym i wyrafinowanym oporem.
To nieustanna walka o władzę, przebrana za profesjonalne szkolenie.
Pozostali sportowcy oglądają to jak najlepszy serial. Niektórzy wyglądają na niepewnych, nie wiedzą, komu kibicować ani co to znaczy dla ich własnych treningów.
Ale nie mam już przestrzeni, by martwić się o dynamikę zespołu.
Moja uwaga skupiona jest jak laser na tym, by nie dopuścić, by Sienna dokończyła swoją trajektorię prowadzącą do całkowitego załamania.
Ma talent, który mógłby ją zaprowadzić na cholerne igrzyska olimpijskie, ale talent nie znaczy nic, jeśli zniszczy się, zanim tam dotrze.
Musi nauczyć się przyjmować pomoc, nie postrzegając jej jako słabości.
Przede wszystkim musi zaufać komuś nowemu po latach psychicznej tresury, która przebrała przemoc za doskonałość.
Wiem, że to nie stanie się z dnia na dzień. Ba, może nie wydarzyć się wcale. Może walczyć ze mną, dopóki jedno z nas się nie podda, albo jej ciało podejmie decyzję za nas obu.
Ale ja się nie cofnę. I nie zamierzam patrzeć, jak kolejny talent się wypala, bo dorośli wokół byli zbyt tchórzliwi, by zakwestionować zepsuty system.
Witaj w najtrudniejszym zadaniu trenerskim świata.
Jeśli Sienna Reyes ma dotrzeć do Paryża w jednym kawałku, będzie musiała zrozumieć, że czasem najsilniejsze, co można zrobić, to przyznać się, że potrzebuje się pomocy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Sienny
Nie chciałam wychodzić tamtej nocy. Szczerze mówiąc, ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowało moje wyczerpane, przetrenowane ciało, była wycieczka do jakiegoś obskurnego baru, gdzie drinki są za drogie, a muzyka zbyt głośna.
Ale gdy mój telefon zaczął wibrować od wiadomości od Mai i dziewczyn — „No chodź! Zrobiłaś się pustelniczką!” — poddałam się jak domek z kart w huraganie.
Może kilka godzin udawania, że jestem zwykłą dwudziestojednolatką, a nie chodzącym zaburzeniem lękowym w trykocie, pozwoli mi zapomnieć o tym nieustannym ucisku w klatce piersiowej.
Spoiler: nie pozwoliło.
Bar był typowym chaosem studenckim — lepkie podłogi, przedrożone koktajle i tyle żenady z drugiej ręki, że można by nią zasilić małe miasteczko.
Moje przyjaciółki były w trybie pełnych towarzyskich motyli, przeskakując między rozmowami o facetach, dramach i innym gównie, na które nie mogłam się zmusić, by się zainteresować.
Przez jakąś godzinę czułam się lżejsza. Jakbym mogła być kimś, kto nie liczy bez przerwy kalorii ani nie obsesjonuje się techniką.
Ale bez względu na to, jak bardzo starałam się wyrzucić go z głowy, mój mózg ciągle wracał do Forda, tego pieprzonego Callena.
Nienawidziłam, jak zawsze wydawał się spokojny, jakby miał jakąś tajną instrukcję obsługi życia, której nikt poza nim nie czytał. Jak potrafił wejść do każdego pomieszczenia i od razu je zdominować, nawet nie próbując.
Jak jego obecność sprawiała, że moja skóra była jak naładowana prądem.
Boże, jestem żałosna.
„Znowu o nim myślisz,” ogłosiła Maja, przysiadając się do loży z nową rundą szotów. „Ten ponury trener z problemem z nastawieniem.”
„Wcale nie—”
„Daj spokój. Masz wtedy minę, jakbyś rozwiązywała zadania z analizy matematycznej. To albo Ford, albo masz udar.”
Pozostałe dziewczyny zaczęły chichotać, co oczywiście skończyło się tym, że namawiały mnie, żebym zrobiła pełną teatralną parodię stylu trenerskiego Forda.
„Wyprostuj ramiona, Sienna,” powiedziałam, przyjmując jego szorstki ton i przesadnie prostując sylwetkę. „Nie zapadaj klatki, Sienna. Oddychaj przez rozciąganie, Sienna.”
Dramatycznie uniosłam ręce. „Słodki Jezu, ten facet jest większym bólem w tyłku niż George kiedykolwiek był!”
Przy stole wybuchł śmiech i przez chwilę było dobrze tak się wyluzować. Wyszydzać kogoś, kto od tygodni wynajmuje pokój w mojej głowie za darmo.
Wtedy wyraz twarzy Mai się zmienił, jej oczy zrobiły się szerokie, gdy spojrzała przez moje ramię. „Eee, Sienna...”
I tak właśnie cały poprzedni śmiech umarł natychmiast. Nie musiałam się odwracać, żeby wiedzieć dlaczego — nagłe gorąco wspinające się po mojej szyi było wystarczającym wyjaśnieniem.
„Miło wiedzieć, że mam taką renomę poza siłownią,” odezwał się ten znajomy suchy głos.
Niech szlag trafi całe moje życie.
Odwróciłam się powoli, starając się wyglądać na opanowaną, choć serce próbowało się wyrwać z klatki piersiowej. Ford stał tam z założonymi rękami, w ciemnych dżinsach i czarnym t-shircie, który powinien być nielegalny w siedemnastu stanach.
„Ford,” wydusiłam, mój głos zabrzmiał ciszej, niż zamierzałam.
„Wieczór barowy, co?” Uniósł brew. „Ten harmonogram regeneracji, którym jesteś tak zafiksowana, chyba ci wyleciał z głowy.”
Sarkazm uderzył jak policzek. „Nie wiedziałam, że potrzebuję twojego pozwolenia, żeby mieć życie.”
„Nie obchodzi mnie, czy masz życie,” odpowiedział bez mrugnięcia okiem, „ale alkohol nie pomaga przy regeneracji. Zwłaszcza jak masz trening rano.”
Moje policzki zapłonęły rumieńcem w równym stopniu z zażenowania i buntu. „Może nie chcę się regenerować. Może przez pięć pieprzonych minut chcę być normalną osobą.”
Utrzymał mój wzrok o ułamek sekundy za długo, coś nieuchwytnego przemknęło mu po twarzy. Potem skinął głową, jakby coś zostało postanowione, i ruszył w stronę baru.
Tchórz.
Ale jest coś takiego jak płynna odwaga — sprawia, że robisz głupoty, jak gapienie się na swojego trenera, jakby był osobiście odpowiedzialny za globalne ocieplenie i twoje własne seksualne przebudzenie.
Za każdym razem, gdy się poruszał, moje oczy podążały za nim. Sposób, w jaki jego muskularne ramiona wypełniały ten t-shirt. Jak dłonie oplatały butelkę piwa. Ostry zarys szczęki, gdy śmiał się z czegoś, co powiedział barman.
Raz nasze oczy spotkały się przez tłum w barze. Tylko na sekundę, ale poczułam to jak przewód pod napięciem pod skórą.
Odwróciłam wzrok zbyt szybko, udając, że nie rozbierałam myślami kogoś, kto technicznie rzecz biorąc był moim szefem.
W porządku. Wszystko jest w porządku. Na pewno nie tracę zmysłów.
Gdzieś pomiędzy czwartą kolejką a wątpliwą karaoke'ową wersją "You Oughta Know", która śniłaby mi się po nocach, Maya znalazła sobie faceta. Jednego z tych wysokich, milczących typów z kaskiem motocyklowym i złymi decyzjami wypisanymi na twarzy.
Fantastycznie. Jestem pijana, utknęłam tutaj, a moja godność leży gdzieś na podłodze obok resztek szacunku do samej siebie.
Pod koniec wieczoru opierałam się o ścianę przy wyjściu, próbując wyglądać, jakbym miała wszystko pod kontrolą, zamiast jak ktoś, kto podjął serię coraz gorszych decyzji życiowych.
Ford pojawił się obok mnie, powoli i niedbale jak zawsze. Zatrzymał się na tyle blisko, że poczułam jego perfumy — coś czystego i drogiego, co sprawiło, że mój mózg na moment się wyłączył.
"Straciłam transport," przyznałam, bo najwyraźniej alkohol sprawia, że wygłaszam oczywiste rzeczy.
"Jak?"
Oparłam głowę o ścianę. "Maya wyszła z jakimś gościem, który miał motocykl i 'niebezpieczne oczy'. Powiedziałam jej, że to szyfr na 'seryjnego mordercę', ale była już w połowie drogi na tył jego śmiercionośnej maszyny."
Szczęka Forda drgnęła, ale nie zaśmiał się. "Nie zadzwoniłaś po taksówkę?"
"Telefon padł. Tak jak moja godność i pewnie wątroba. To była rekordowa noc."
Na kąciku jego ust coś zadrgało — niezupełnie uśmiech, ale blisko. "Chodź."
Poszłam bez protestu, co powinno być pierwszym ostrzeżeniem, że alkohol całkowicie zrujnował moje zdolności podejmowania decyzji.
Taksówka pachniała sztuczną sosną i żalem, ale tylne siedzenie było ciemne i ciche. Zbyt ciche. Ford wsunął się obok mnie, jego ciało na tyle blisko, że każdy mój nerw nagle się obudził i nastawił na najwyższy alert.
Podróż do mojego mieszkania wydawała się nie mieć końca. Każdy wstrząs na drodze przybliżał go do mojej strony siedzenia i byłam świadoma wszystkiego — jego oddechu, ciepła bijącego od ciała, subtelnego napięcia skrywającego się pod pozornym spokojem.
W połowie drogi, grawitacja lub głupota sprawiły, że moja głowa opadła na jego ramię. Nie odsunął się, ale poczułam, jak się napina, jak cięciwa łuku tuż przed strzałem.
Kiedy zatrzymaliśmy się pod moim blokiem, taksówkarz mruknął coś o dojeździe, ale ja zostałam w bezruchu. Serce waliło mi tak mocno, że zdziwiłabym się, gdyby nie było słychać.
"W porządku?" — głos Forda był niski i szorstki, jakby przeciągnięty po żwirze.
Nie. Nawet nie blisko.
Odwróciłam się do niego, policzkiem muskając jego ramię, kiedy przesuwałam się na małej przestrzeni. Patrzył na mnie tymi burzowymi oczami, szczęka zaciśnięta, ale usta jakby kryły tajemnice, które musiałam poznać.
Rozsądne byłoby podziękować, wysiąść z taksówki i udawać, że tej nocy nigdy nie było.
Zamiast tego pocałowałam go.
Powoli, celowo, jakbym planowała to od tygodni, a nie działała pod wpływem płynnej odwagi i fatalnych decyzji. Pocałowałam go tak, jakby mi na tym zależało, jakbym umierała z ciekawości, jak smakuje.
Jego oddech się zaciął, poczułam to, i przez chwilę zamarł, pewnie zszokowany, że jego pijana, katastrofalna podopieczna właśnie popełniła najgorszy zawodowy błąd w historii gimnastyki.
A potem pocałował mnie z powrotem.
Jasna cholera.
Jego dłoń przesunęła się na moją talię, palce zacisnęły się w materiale mojej koszulki, jakby chciał ją rozerwać. Jego usta poruszały się na moich z głodem, który całkowicie wyłączył mi mózg.
Żar, potrzeba i całe napięcie, wokół którego tańczyliśmy przez tygodnie, eksplodowały na tylnym siedzeniu taksówki pachnącej rozczarowaniem.
Nie chciałam przestawać. Nigdy.
Ale on nagle się odsunął, oddychając jak po przebiegnięciu maratonu, oczy szerokie i zszokowane.
"Jesteś pijana, Sienna," powiedział, głosem szorstkim i złamanym. "I nie powinnaś całować swojego trenera."
To słowo — trener — spadło między nami jak wiadro lodowatej wody.
Otrzeźwiałam natychmiast, kręgosłup się wyprostował, a rzeczywistość uderzyła w mój mózg nasączony tequilą. Granica zawodowa, którą właśnie zniszczyłam. Relacja siły, której kompletnie nie wzięłam pod uwagę. Fakt, że właśnie pocałowałam kogoś, kto trzyma w rękach moją sportową przyszłość.
"Nie jesteś moim pieprzonym trenerem," powiedziałam, głosem ostrym i zimnym jak zimowy poranek.
Otworzyłam drzwi i wysiadłam bez oglądania się za siebie, trzaskając nimi tak mocno, że aż taksówka się zatrzęsła. Niech sobie z tym siedzi. Niech zastanowi się, co do diabła właśnie zrobiliśmy.
Bo ja cholernie nie miałam pojęcia.
Przesuń w górę, aby kontynuować