passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Private Coaching - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Private Coaching

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Forda

Oglądanie, jak Sienna Reyes trenuje, jest jak patrzenie na Ferrari zaprogramowane, by jechać dokładnie czterdzieści kilometrów na godzinę – technicznie bezbłędne i absolutnie, kurwa, tragiczne.

Przechodzi przez brutalną sesję George’a z tą mechaniczną precyzją, która zdobywa medale i niszczy dusze. Forma napięta, przejścia ostre, lądowania tak precyzyjne, że zadowoliłyby szwajcarskiego zegarmistrza.

Ale nie oglądam tylko układu – kataloguję dysfunkcję.

Każdy uśmiech po każdej sekwencji to wyprodukowane gówno, które nie sięga jej oczu. Każda sekwencja kończy się tym, że jej wzrok ucieka do George’a jak u szczeniaka czekającego na ochłapy aprobaty.

Gdy ich nie dostaje, jej ramiona zbliżają się do uszu, jakby szykowała się na uderzenie.

I jest jeszcze sposób, w jaki ląduje – czysto, ale ostrożnie, jakby maskowała poważny ból. Lekko odciąża lewą nogę, drobne zawahania, które większość ludzi by przegapiła.

Spędziłem wystarczająco dużo czasu wśród przetrenowanych sportowców, by rozpoznać oznaki cichego buntu ciała.

Granice zawodowe każą mi trzymać się swojego toru. Podstawowa ludzka przyzwoitość mówi, że ta dziewczyna zaraz się załamie, a wszyscy są zbyt przywiązani do status quo, żeby się tym przejąć.

Gdy George odchodzi, żeby odebrać telefon – pewnie koordynuje systematyczne niszczenie kolejnego zawodnika – podejmuję decyzję.

Sienna wyciera się ręcznikiem w rogu maty, szczęka tak zaciśnięta, jakby chciała zmielić zęby na proszek.

– Sienna – mówię, starając się zachować neutralny ton. – W tej ostatniej serii na podłodze – jeśli lekko skorygujesz ustawienie łokcia przy layoucie, odciążysz kostkę. Może to z czasem zmniejszyć przeciążenia.

Odwraca się do mnie z takim powolnym gniewem, który mógłby stopić stal.

– Doskonale wiem, kim jesteś – syczy spokojnym, ale naładowanym jadem głosem. – Jesteś tym przegranym, który nie mógł znieść przegranej z trenerem Fosterem. Teraz próbujesz wrócić, sabotując jego zawodników.

No kurwa. To nie jej głos – to kolekcja największych przebojów George’a wydobywająca się z jej ust. Lojalność tak ślepa, że można by ją uznać za broń.

– Nie potrzebuję twojej pomocy – dodaje, jakbym zaproponował operację jej babci. – Zatrzymaj swoje analizy dla siebie.

Odchodzi z idealną postawą i wystarczającą ilością tłumionej wściekłości, by zasilić małe miasto.

Wypuszczam powietrze, przecieram kark dłonią i po prostu patrzę, jak odchodzi. Nie jestem zaskoczony, ale muszę przyznać, że jej słowna kastracja zrobiła wrażenie.

George dobrze ją wyszkolił – nie tylko w gimnastyce, ale też w obronie jego metod przed każdym, kto mógłby zasugerować alternatywę.

Później tego dnia odpalam nagrania z zawodów obejmujące całą jej karierę. Chcę zobaczyć całą krzywą – gdzie zaczynała, co się zmieniło, kiedy zgasło światło.

Jej pierwsze układy są cholernie piękne.

Porusza się, jakby była właścicielką każdego centymetra maty, z nieoszlifowanym blaskiem, którego nie da się zignorować. Surowy talent owinięty autentyczną radością z uprawiania sportu.

Ale z czasem coś się zmienia. Iskra zostaje systematycznie z niej wytrenowana, zastąpiona mechaniczną precyzją, która jest technicznie doskonała, ale martwa emocjonalnie.

Jej siła tępieje, timing staje się zbyt dokładny, jakby zaprogramowano w niej wyparcie każdego instynktu, który czynił ją wyjątkową.

Zwalniam nagranie klatka po klatce, szukając szczegółów, które ludzie przegapiają.

Drżenie dłoni między układami, opóźnione mrugnięcia sygnalizujące wyczerpanie, mikroregulacje sugerujące przewlekły ból. Wszystko to oznaki zawodniczki metodycznie doprowadzanej do upadku przez kogoś, kto myli destrukcję z dyscypliną.

Gdybym miał wgląd w jej dzienniki treningowe, miałbym pełny obraz tego, jak daleko George ją popchnął na skraj wytrzymałości. Ale to wymagałoby współpracy, na którą ona wyraźnie nie ma ochoty.

Następnego ranka pojawiam się w sali wcześniej, bo o śnie można zapomnieć, gdy obsesyjnie myślisz o czyimś zbliżającym się sportowym samobójstwie.

Sienna już tam jest, oczywiście; sama na równoważni, przechodzi przez układ z tą wymuszoną determinacją, która aż krzyczy: „moje ciało mnie zdradza, ale udaję, że wszystko gra”.

Przy zeskoku jej kostka wyraźnie odmawia posłuszeństwa. Ledwie się ratuje przed upadkiem.

Chwiejność, nerwowa korekta, szybkie spojrzenie wokół, czy ktoś to zauważył – klasyczne oznaki trenowania z poważną kontuzją.

Podchodzę, gotów ściągnąć ją z przyrządu, zanim zrobi sobie trwałą krzywdę, ale wtedy Maria wchodzi z miną „zaraz wszystko się posypie”.

– Callen – mówi, przywołując mnie na bok. – George Foster miał wczoraj poważny wypadek samochodowy. Jest w stanie stabilnym, ale lekarze mówią, że prędko nie wróci do trenowania.

No kurwa. Wszechświat ma naprawdę pokręcone poczucie humoru.

– Przejmujesz jego zawodników – ciągnie Maria. – Ze skutkiem natychmiastowym. W tym Siennę Reyes.

Nie drgam, ale nie mam czego świętować.

Ostatnia rzecz, jakiej chcę, to przejmować czyichś zawodników w takich okolicznościach, zwłaszcza kogoś, kto widzi we mnie wcielenie diabła.

Sienna podchodzi, zanim zdążam przetworzyć całość.

– Wolę trenować sama niż pracować z kimś, kto od lat próbuje zniszczyć karierę mojego trenera – mówi głosem zimnym jak styczniowy asfalt.

Zaczyna odchodzić, ale jej kostka chwieje się przy lądowaniu. To nie tylko ból – ten staw jest naprawdę rozwalony.

George pozwalał jej trenować z poważną kontuzją, pewnie od tygodni.

Rozsądnie byłoby ją puścić. Pozwolić dumie poprowadzić ją, gdzie chce, uniknąć nieuchronnego bajzlu przy próbie trenowania kogoś, kto mnie nienawidzi.

Ale coś mi na to nie pozwala. Ten instynkt, którego nauczyłem się nienawidzić – ten, który mówi, że ta dziewczyna się topi, nawet nie wiedząc, że jest pod wodą.

To nie tylko marnowany talent. To dziecko przekształcone w produkt, ukształtowane według czyjejś wizji sukcesu, aż zapomniała, jak wyglądały jej własne marzenia.

Patrzę, jak kuleje, wciąż udając, że wszystko jest okej, i decyzja przychodzi sama.

Jeśli mam jakąkolwiek szansę, by ściągnąć ją z krawędzi, zanim się całkowicie złamie – fizycznie, psychicznie albo i jedno, i drugie – to musi się zacząć teraz.

Nawet jeśli będzie nienawidziła każdej sekundy. Nawet jeśli będzie walczyć ze mną na każdym kroku.

Bo czasem najbardziej pomocy potrzebują ci, którzy są najbardziej zdeterminowani, by ją odrzucić.

A Sienna Reyes właśnie staje się moim najtrudniejszym projektem, czy jej się to podoba, czy nie.

To powinno być ciekawe.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Sienny

Ford Callen nie tylko kwestionuje moją technikę, on podważa wszystko, na czym zbudowałam całą swoją tożsamość.

I szczerze? Pierdolę to.

Za każdym razem, gdy otwiera tę pieprzoną gębę, czuję, jak mój starannie skonstruowany świat grozi zawaleniem.

Jego uwagi nie dotyczą tylko gimnastyki, to precyzyjne uderzenia w fundament, który George budował przez trzy lata. Moje układy, moja dyscyplina, poczucie własnej wartości – wszystko jest związane z metodami George’a.

Gdy Ford podważa te metody, mam wrażenie, jakby podważał, czy w ogóle jestem coś warta.

Podczas ćwiczeń na skoku biegnę w stronę stołu, czując znajomy przypływ adrenaliny, który sprawia, że wszystko inne znika.

W połowie biegu Ford unosi dłoń, jakby kierował ruchem.

„Sienna, zaczekaj” – mówi, głos ma spokojny, ale autorytatywny w ten sposób, który od razu mnie wkurza. „Spróbuj rozsunąć dłonie na sprężynującej desce o cal szerzej. Uzyskasz więcej siły i lepszą kontrolę.”

Zamieram na pół sekundy – i to właśnie najbardziej mnie dobija. Fakt, że jakaś część mojego mózgu faktycznie rozważa jego sugestię, zanim ją odrzucam.

„Trener Foster zawsze mówił, że ustawienie moich rąk jest perfekcyjne” – warknęłam, słowa wychodzą ostrzej, niż zamierzałam.

Bo George naprawdę to mówił. Wielokrotnie! Zwykle tuż przed tym, jak wytykał mi wszystko inne, co robię źle.

Nie czekając na odpowiedź Forda, resetuję się i ruszam na skok dokładnie jak zawsze. Gdy ląduję bez błędu, rzucam mu spojrzenie, które mogłoby stopić stal.

Spróbuj podważyć ten wynik, dupku.

„Nie naprawiaj tego, co nie jest zepsute” – mamroczę, wycierając pot z czoła.

Ford nie odpowiada od razu, tylko patrzy na mnie tym nieczytelnym wyrazem twarzy, który sprawia, że mam ochotę wrzasnąć.

Wiem, że myśli, iż pomaga, ale dla mnie to wygląda, jakby systematycznie rozbierał na części wszystko, co przez lata trzymało mnie przy zdrowych zmysłach.

Później, podczas rozgrzewki, znów uderza.

„Spróbuj ze mną” – mówi, demonstrując serię rozciągnięć, które w ogóle nie przypominają protokołu George’a. „To ma zmniejszyć ryzyko kontuzji i poprawić czas regeneracji.”

„Trener Foster tak nas przygotowywał” – odpowiadam przez zaciśnięte zęby, pewnie już ścieram sobie trzonowce na pył. „Nie potrzebuję niczego nowego.”

Odmowa nie wynika tylko z dumy, choć to na pewno część sprawy.

Zaakceptowanie podejścia Forda oznacza przyznanie, że George mógł się mylić. Że może przez cały ten czas robiłam sobie krzywdę, nazywając to poświęceniem.

Nie. Nie pójdę tam.

Patrzę mu prosto w oczy, zimna i nieustępliwa. „Nie wiesz, czego potrzeba, żeby mnie przygotować.”

Ford nie naciska, tylko patrzy, jak forsuję swoją własną rozgrzewkę.

Czuję pieczenie w mięśniach, znajomy ból w stawach, o którym George zawsze powtarzał, że to cena doskonałości. Ten ból stał się już tak normalny, że ledwo go zauważam.

Ale Ford patrzy tak, jakby dostrzegał rzeczy, które staram się ukryć.

Gdy zaczynam skomplikowany układ akrobatyczny bez jego pozwolenia, zauważam błysk frustracji na jego twarzy.

Chce mnie zatrzymać, poprawić, zmienić mój sposób działania. Inne dziewczyny wymieniają szybkie spojrzenia – one też czują napięcie.

Mój umysł pędzi milionem mil na godzinę. Nie chcę, żeby tu był. Nie chcę tej zmiany, tego przypomnienia, że George odszedł i wszystko, na czym myślałam, że mogę polegać, przesuwa mi się pod nogami.

Ale nie potrafię odpuścić. Nie chcę odpuścić. Bo co jeśli Ford się myli i metody George’a są jedynym, co stoi między mną a całkowitą porażką?

Ruszam dalej, cisnę mocniej niż zwykle, chociaż przy każdym lądowaniu kostka pulsuje bólem. Ten ból mnie wkurza, bo to dowód, że może George nie dbał o mnie tak, jak twierdził.

Ale przyznać to na głos wydaje się niemożliwe.

„Sienna, zwolnij na chwilę” – woła Ford z drugiego końca sali. „Porozmawiajmy o tym układzie.”

Odwracam się, dysząc ciężko, pot szczypie mnie w oczy. „Jestem w porządku. Wiem, co robię.”

„Tu nie chodzi o to, co myślisz, że możesz zrobić.” Podchodzi bliżej, ostrożnie, żeby mnie nie osaczyć. „Chodzi o to, na co pozwala twoje ciało, zwłaszcza z tą kostką.”

Ta uwaga trafia zbyt blisko domu.

Skąd on wie o mojej kostce? Ukrywam ten ból od tygodni.

„Nie było cię, kiedy trener Foster o mnie walczył” – mówię, a frustracja wzbiera we mnie. „Nie wiesz, co trzeba było zrobić, żeby tu być.”

Jego wyraz twarzy łagodnieje, ale głos pozostaje stabilny.

„Nie jestem tu, żeby go zastąpić. Jestem tu, żeby dać ci szansę dokończyć to, co zaczęłaś. Bez rozwalania siebie po drodze.”

Te słowa uderzają jak cios w brzuch, bo brzmią zbyt podobnie do tego, co sama myślałam, ale nie miałam odwagi przyznać.

A co jeśli naprawdę się niszczę? A jeśli ten ból nie jest normalny? A jeśli wersja przygotowań George’a była w rzeczywistości destrukcją pod przykrywką dyscypliny?

Ale myślenie o tym wydaje się zdradą najwyższego rzędu.

„George uratował moją karierę” – mówię, głosem twardszym, niż się czuję. „Gdy wszyscy inni mnie spisali na straty, on we mnie wierzył.”

„A teraz ja tu jestem” – odpowiada Ford po prostu. „Też w ciebie wierzę. Po prostu inaczej.”

Część mnie chce posłuchać. Chce zaufać, że może istnieje wersja gimnastyki wyczynowej, która nie wymaga poświęcenia kawałków duszy za medale.

Ale ta część jest mała i łatwa do zagłuszenia przez głośniejszy głos, który brzmi podejrzanie jak George.

Nie ufaj nikomu. Pracuj ciężej. Ból to słabość opuszczająca ciało. Mistrzów się tworzy, a nie rodzi.

Krzyżuję ramiona i unoszę podbródek, zbroja na miejscu. „Nie zmienię podejścia dla kogoś, kto odpuścił, gdy zrobiło się ciężko.”

To cios poniżej pasa i oboje o tym wiemy.

Kontuzja Forda zakończyła jego karierę, zupełnie nie z jego winy. Ale chcę, żeby zrozumiał, że nie jestem projektem, który może naprawić lepszą metodyką.

„W porządku” – mówi, nie daje się sprowokować. „Ale nie zamierzam odchodzić. I kiedy będziesz gotowa spróbować czegoś innego, będę tu.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Forda

Praca z Sienną Reyes to jak próba przeprowadzenia operacji na kimś, kto aktywnie walczy z narkozą.

Jej opór nie jest subtelny, jest architektoniczny. Każda sugestia napotyka mur, każda korekta zostaje zręcznie odbita z chirurgiczną precyzją.

Rozumiem to. Po latach pod psychiczną wojną George’a, jestem wrogiem, który próbuje rozmontować cały jej światopogląd.

To nie sprawia, że jest to mniej cholernie wyczerpujące.

Pewnego popołudnia znajduję ją w pokoju wypoczynkowym sportowców, gdzie przesuwa sałatę po talerzu, jakby ją osobiście obraziła. „Posiłek” składa się z około dwunastu liści, kilku smutnych pomidorków koktajlowych i takiej kontroli porcji, że od razu czuję znajome ściskanie w klatce piersiowej.

Siadam naprzeciwko niej. Czas na kolejną rundę „Ford próbuje zapobiec samobójstwu sportowemu”.

– Sienna, musimy porozmawiać o twoim odżywianiu.

Patrzy na mnie, ciemne oczy spokojne i całkowicie nieugięte. – Wszystko ze mną w porządku, Callen. Jem to, czego potrzebuję.

Jasne. A ja jestem Królową Anglii.

Kłamstwo siedzi między nami jak trzecia osoba. Widzę prawdę w tym, jak skubie jedzenie, w delikatnych cieniach pod oczami, w ostrożnej choreografii kogoś, kto zamienił głodzenie się w sztukę.

Głos George’a prawdopodobnie wciąż odbija się echem w jej głowie, nieustanne żądanie by była mniejsza, lżejsza, bardziej „doskonała”.

Obserwuję na żywo efekty jego psychologicznego programowania i aż mam ochotę coś rozwalić.

– Tu nie chodzi o kontrolę – mówię łagodniej. – Chodzi o to, żebyś była wystarczająco silna, by przetrwać treningi, nie mówiąc o zawodach.

Nie odpowiada, tylko odwraca wzrok z tym zaciśniętym wyrazem szczęki, który krzyczy: „odpierdol się i zostaw mnie w spokoju”.

Później na sali gimnastycznej sytuacja przechodzi od złej do katastrofalnej.

Ćwiczymy akrobatykę, gdy zaczyna przekraczać każdą rozsądną granicę. Dwie nieudane próby potrójnego salta i dosłownie widzę, jak jej ciało błaga o litość.

Zamiast odpuścić, rzuca się na to ponownie z determinacją o krok od samozniszczenia.

– Sienna, przestań – mówię, wchodząc jej w drogę.

Zatrzymuje się gwałtownie, patrząc na mnie, jakbym właśnie odwołał Boże Narodzenie. – Wszystko ze mną w porządku! Muszę to wylądować.

– Nie. Jesteś kontuzjowana i wyczerpana. Próbując to wytrzymać, tylko pogorszysz sprawę!

W jej oczach pojawia się ten szczególny rodzaj furii, zarezerwowany dla ludzi, którym całe życie mówiono „nie”. Jest przyzwyczajona do walki, do udowadniania swojej wartości, do ignorowania każdego sygnału ostrzegawczego od własnego ciała.

Ale tym razem ja nie ustąpię.

Odprowadzam ją od maty akrobatycznej i choć nie stawia oporu fizycznie, napięcie między nami mogłoby zasilić pół stanu. Pozostali sportowcy przestają ćwiczyć i patrzą – czują, że przekraczamy jakąś niewidzialną granicę.

Nowy trener próbuje chronić wschodzącą gwiazdę, której nigdy nikt przed niczym nie chronił, nawet przed nią samą.

Wiedziałem, lojalność Sienny wobec George’a to nie tylko człowiek, to jedyny fundament, jaki zna. Gdy to pęknie, wszystko runie.

Nie jestem pewien, czy zdaje sobie sprawę, jak blisko krawędzi już stoi.

W kolejnych dniach staję się zawodowym prześladowcą, wypatrując sygnałów, które nauczyłem się rozpoznawać.

Nie próbuję tylko poprawić jej techniki – staram się ocalić ją przed wypaleniem, zanim osiągnie swój szczyt.

Każda rozmowa o odżywianiu zostaje ucięta. Każda sugestia odpoczynku spotyka się z lodowatą ciszą. Stawia mury szybciej, niż jestem w stanie je kruszyć, i zaczynam się czuć, jakbym toczył przegraną walkę.

Pewnego popołudnia po treningu przyłapuję ją w kącie szatni, jak masuje kostkę. Skóra jest czerwona i opuchnięta, zdecydowanie nie „w porządku”, jak wciąż twierdzi.

– Musisz to oszczędzać – mówię, podchodząc bliżej. – Ta kostka się nie zagoiła.

– Wszystko w porządku – odpowiada, nie podnosząc wzroku.

Jezus Maria, jeśli jeszcze raz usłyszę „wszystko w porządku”...

– Sienna, nie zamierzam się kłócić. Chcę, żebyś odniosła sukces. Ale nigdzie nie dojdziesz, jeśli będziesz ignorować szkody, które sobie wyrządzasz.

W końcu spotyka mój wzrok i przez ułamek sekundy widzę, jak walka w niej słabnie. Zmęczenie, ból, ta część, która krzyczy, żeby ktoś ją powstrzymał.

Ale to szybko wraca, ostrzejsze i bardziej zajadłe.

– Nie potrzebuję ratunku – mówi cicho. – Muszę tylko dokończyć to, co zaczęłam.

Cholera. Rozumiem to lepiej niż ktokolwiek.

To desperacka potrzeba udowodnienia czegoś, usprawiedliwienia wszystkich poświęceń i bólu. Ale wiem też, jak wyglądają linie mety, gdy sportowcy nie słuchają własnego ciała.

Widziałem, jak kariery rozpadały się przez dumę, która stanęła na drodze przetrwaniu.

Następne dni przypominają test wytrzymałości. Każda moja próba pomocy spotyka się z coraz bardziej pomysłowym i wyrafinowanym oporem.

To nieustanna walka o władzę, przebrana za profesjonalne szkolenie.

Pozostali sportowcy oglądają to jak najlepszy serial. Niektórzy wyglądają na niepewnych, nie wiedzą, komu kibicować ani co to znaczy dla ich własnych treningów.

Ale nie mam już przestrzeni, by martwić się o dynamikę zespołu.

Moja uwaga skupiona jest jak laser na tym, by nie dopuścić, by Sienna dokończyła swoją trajektorię prowadzącą do całkowitego załamania.

Ma talent, który mógłby ją zaprowadzić na cholerne igrzyska olimpijskie, ale talent nie znaczy nic, jeśli zniszczy się, zanim tam dotrze.

Musi nauczyć się przyjmować pomoc, nie postrzegając jej jako słabości.

Przede wszystkim musi zaufać komuś nowemu po latach psychicznej tresury, która przebrała przemoc za doskonałość.

Wiem, że to nie stanie się z dnia na dzień. Ba, może nie wydarzyć się wcale. Może walczyć ze mną, dopóki jedno z nas się nie podda, albo jej ciało podejmie decyzję za nas obu.

Ale ja się nie cofnę. I nie zamierzam patrzeć, jak kolejny talent się wypala, bo dorośli wokół byli zbyt tchórzliwi, by zakwestionować zepsuty system.

Witaj w najtrudniejszym zadaniu trenerskim świata.

Jeśli Sienna Reyes ma dotrzeć do Paryża w jednym kawałku, będzie musiała zrozumieć, że czasem najsilniejsze, co można zrobić, to przyznać się, że potrzebuje się pomocy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Private Coaching

Private Coaching

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa