passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Reject Me Twice - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

Reject Me Twice

/

Rozdział 4

Rozdział 3

"Corel..." Przypomniałam sobie nagle.

Jeden z wojowników średniej rangi. Widziałam go na treningach, słyszałam jak śmieje się z innymi. Teraz już się nie śmieje.

Uśmiecha się, i to jest o wiele gorsze.

"Biedna mała Kira," mówi, a jego głos jest niemal współczujący. "W rui i całkiem sama. Twój partner ogłasza swoją nową wybraną Lunę, a ty nawet tego nie poczułaś, prawda?"

Robi kolejny krok w moją stronę, a ja cofam się, aż ramionami napieram na ścianę.

"Ból zdrady — więzi, który powinien powalić cię na kolana... Ale nic. Nawet iskry."

Serce tłucze mi się o żebra. Ma rację. Powinnam była coś poczuć, kiedy Theron wybrał Celeste. Każdy wilk wie, że zdrada partnera pali jak kwas przez więź.

Ale czułam tylko własne łamiące się serce.

Tylko moją przeklętą ruję.

"Jak bardzo musisz być zepsuta," ciągnie Corel, przechylając głowę, jakby naprawdę był ciekaw, "żeby nawet nie zarejestrować, kiedy twój partner jest po uszy w innej samicy? Co jest z tobą nie tak?"

"Nic mi nie jest," szepczę, ale słowa brzmią pusto nawet dla mnie samej.

"Nie?" Jest już tak blisko, że czuję jego zapach. "Bo normalny wilk już by się przemienił. Byłby czymś innym niż ten żałosny, pijany rują wrak, którym jesteś."

Moja wilczyca warczy w mojej głowie, ale nie może mi pomóc. Może tylko bezradnie się wściekać, podczas gdy jestem uwięziona w tym ciele. Przyciśnięta do tej ściany, bez możliwości ucieczki.

"Trzymaj się ode mnie z daleka." Próbuję nadać tym słowom siłę, ale wychodzą drżące. Zdesperowane.

"Czemu miałbym to zrobić?" Uśmiech Corela się rozszerza. "Wyraźnie potrzebujesz... pomocy. A dziś czuję się wyjątkowo hojny. Szczególnie mój kutas."

Jego dłoń wystrzeliwuje, palce zaciskają się na moim łokciu tak mocno, że aż syczę z bólu, podczas gdy drugą ręką chwyta mnie za biodra i przyciąga do siebie.

"Nie..." Słowo więźnie mi w gardle, gdy jego palce wbijają się głębiej w moje ciało, szukając miękkiego ciała. "Puść mnie!"

"No dalej, Kira." Jego oddech jest gorący na mojej twarzy. "Palasz się w środku. Twój partner cię nie chce. Stado cię nie chce. Ale ja tu jestem, prawda? Oferuję ci..."

" Pomocy! " Krzyk wyrywa mi się z gardła, odbijając się echem w pustym korytarzu. "Ktoś— ktokolwiek— pomocy!"

"Nikt nie przyjdzie." Corel się śmieje. "Wszyscy są na uczcie, świętują twoją następczynię. Myślisz, że komuś zależy, jeśli ja—"

Nie kończy. Ktoś wpada na niego z boku z taką siłą, że jego uchwyt na mnie puszcza.

Potykam się, łapiąc równowagę o ścianę, gdy Corel pada na podłogę z innym ciałem na sobie. Rozlega się obrzydliwy trzask, pięść spotyka się z kością, a Corel ryczy z bólu.

"Złaź— Nie możesz!" Słowa Corela przechodzą w świst, gdy zostaje przewrócony na brzuch i jedna ręka zostaje mu wykręcona za plecy.

"Powiedziała nie." Głos jest niski, zimny, całkowicie pozbawiony emocji. "A może mam ci wytłumaczyć, co to znaczy?"

Kolejny obrzydliwy trzask i Corel zawył. Potem, gdy tylko nacisk ustaje, wyrywa się, chwytając za ramię, zataczając się na nogi. Krew cieknie mu z nosa.

Patrzy na swojego napastnika i przez jego twarz przebiega coś jak strach. "Malik... Ja tylko—"

"Odchodzisz." To słowo jest ostateczne. "Natychmiast."

Corel nie dyskutuje. Ucieka, znikając za rogiem, a jego kroki odbijają się echem jak zwierzę uciekające przed drapieżnikiem.

Wtedy mężczyzna odwraca się w moją stronę.

Znam go. Oczywiście, że go znam. Każdy w stadzie zna Malika.

To żywa legenda, opowieść, którą matki opowiadają szczeniętom, żeby je zainspirować. Urodzony jako Omega — najniższa ranga, przeznaczona do pracy i uległości. Ale wydrapał się na szczyt czystą wolą i brutalną skutecznością.

Omega na Wojownika. Wojownik na Egzekutora. Egzekutor na Gammę, dowódcę ochrony stada. Zawsze poważny. Zawsze skupiony. Taki wilk, który wzbudza szacunek czynami, nie słowami.

Widziałam go z daleka niezliczoną ilość razy. Obserwowałam, jak szkoli wojowników na podwórzu. Słyszałam jego imię wypowiadane z mieszaniną podziwu i ostrożności.

Ale nigdy nie stałam tak blisko niego.

Jest taki wysoki, nawet wyższy od Therona, z ciemnymi włosami związanymi z tyłu głowy i oczami jak kawałki obsydianu. Blizna biegnie od jego lewego łuku brwiowego do kości policzkowej, a druga przez szczękę.

Jego postawa jest perfekcyjnie kontrolowana, emanuje z niego jakaś zwinięta groźba, przez którą moja wilczyca nieruchomieje w środku.

"Jesteś ranna?" Jego głos jest płaski.

Kręcę głową, nie ufając swojemu głosowi. Ruj jeszcze we mnie płonie. Potęgowana przez adrenalinę, strach, przez upiorne wspomnienie dłoni Corela na moim ciele.

A teraz to. Ten mężczyzna stoi przede mną. Ktoś, kto właśnie mnie uratował, patrzy na mnie całkowicie bez wyrazu na pooranej bliznami twarzy.

Coś niebezpiecznego rozkwita mi w piersi. Wdzięczność, tak. Ale też coś innego. Coś, co każe mi podejść bliżej, by—

"Wschodnie skrzydło. Pokój służby," mówi Malik, przerywając whatever szalona myśl kształtowała się w moim ogłupiałym rują umyśle. "Już przygotowany. Spróbuj nie umrzeć, zanim tam dotrzesz."

Te słowa uderzają mnie jak zimna woda. Oczy pieką mi od łez, których nie pozwalam sobie uronić.

Nie czeka na odpowiedź. Po prostu odwraca się i odchodzi, zostawiając mnie samą na korytarzu z moim wstydem, rują i śladami po palcach Corela na skórze.

Nie pozwalam sobie płakać. Jeszcze nie.

Zamiast tego wracam chwiejnym krokiem do tego, co kiedyś było moimi komnatami — komnat Luny, choć nigdy naprawdę nie były moje. Wszystko jest tak, jak zostawiłam, ale czuję się, jakbym patrzyła na czyjeś cudze życie.

Na kogoś, kto już nie istnieje.

Zbieram, co jestem w stanie unieść. Zmiana ubrań. Grzebień do włosów, który mama dała mi przed śmiercią. Mały, skórzany dziennik, do którego nigdy nie miałam odwagi pisać.

Resztę — piękne suknie, biżuterię, którą Theron dawał mi podczas naszego "zalotów", suknię Luny, której nigdy nie miałam okazji założyć — zostawiam.

I tak nie będę mogła ich zatrzymać.

Droga do wschodniego skrzydła wydaje się nie mieć końca. Nogi mi się plączą, ciało krzyczy ze zmęczenia, gorączki i bólu. Kiedy w końcu znajduję pokój, o którym mówił Malik, prawie się śmieję.

Jest malutki. Ledwie większy niż garderoba Therona. Materac na podłodze z cienką poduszką i zmechaconą narzutą. Beczka z wodą do mycia w rogu. Nic więcej.

Żadnych okien. Żadnego ciepła. Tylko kamienne ściany i drzwi, które się nie zamykają.

"Chyba to moje nowe komnaty," ogłaszam pustemu pokojowi, a mój głos brzmi ponuro nawet dla mnie samej.

Wrzucam swoje nieliczne rzeczy w kąt i opadam na materac. Jest wyboisty, lekko przesiąknięty pleśnią, ale i tak się na nim zwijam, próbując być jak najmniejsza.

Kolana do klatki. Ramiona ciasno owinięte. Jakbym zmniejszyła się wystarczająco, może zniknę całkiem.

Wydarzenia wieczoru wirują mi w głowie w mdłym, duszącym tańcu. Theron z Celeste w gaju. Uczta. Okrutny śmiech. Znaki wypalane na moich nadgarstkach. Dług krwi, o którym nie miałam pojęcia. Moi rodzice… zdrajcy.

Dłonie Corela na mnie. Jego słowa. 'Jak bardzo musisz być zepsuta?'

Chłodne odrzucenie Malika. 'Spróbuj nie umrzeć, zanim tam dotrzesz.'

A pod tym wszystkim stałe, palące pragnienie mojej rui. Ciało domaga się czegoś, czego umysł nie potrafi mu dać. Nie chce mu dać.

Wciskam twarz w poduszkę i próbuję myśleć. Próbuję planować.

Bo to nie może być wszystko. To nie może być moje życie — uwięziona, zniewolona, wykorzystywana. Służąca stadu, które się ze mnie śmieje. Mieszkająca w pokoju ledwie nadającym się na składzik. Będąca łupem dla wilków takich jak Corel, podczas gdy Theron pieprzy swoją nową partnerkę w komnatach, które miały być moje.

Na skraju świadomości zaczyna tlić się pomysł. Jeszcze nie w pełni uformowany. Jeszcze niekompletny. Ale jest tam, krystalizuje się z każdym bolesnym oddechem.

Nie pozwolę Theronowi upokarzać mnie już nigdy więcej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Całe stado zebrało się na ceremonię Luny Celeste — rytuał, który zwiąże ją z Theronem, czyniąc oficjalnym to, co już wszyscy wiedzą.

Utrwalając na zawsze to, co powinno należeć do mnie.

Obserwuję z cienia na skraju polany, gdy Starsza Norah wznosi kielich, a jej starożytny głos niesie dawne słowa. Theron stoi wysoki i dumny w ceremonialnych szatach, Celeste u jego boku w bieli i złocie, promienna w blasku księżyca.

Ona lśni. Jest doskonała. Wszystkim, czym Luna powinna być.

Wszystkim, czym ja nie jestem.

Moje palce muskają czarny materiał sukni, którą mam na sobie. Trzy dni zajęło mi jej znalezienie, ukrytą w głębi archiwum stada. Czarna suknia Luny — zarezerwowana tylko na dwie okazje.

Pogrzeb partnera. Albo ceremonia odrzucenia.

Wychodzę z cienia.

Ruch przyciąga czyjś wzrok. Potem kolejnej osoby. Przez tłum rozchodzi się fala świadomości, niczym trucizna w wodzie. Członkowie stada odwracają się, a ich twarze zmieniają wyraz: od świętowania, przez dezorientację, po szok.

Idę w stronę świętego kręgu, moje bose stopy bezdźwięczne na trawie. Tłum rozstępuje się bezwiednie, tworząc ścieżkę prosto do centrum, gdzie stoją Theron i Celeste.

„Kira?” Głos Celeste drży, niepewny. Jej dłoń zaciska się na ramieniu Therona. „Co ty tu robisz? Miałaś być—”

„Służyć?” Podpowiadam. „Szorować podłogi? Chować się w służbowych komnatach?” Każde słowo jest wyważone, spokojne. „Nie tej nocy.”

Theron patrzy na to, co mam na sobie — naprawdę patrzy — i jego szczęka zaciska się tak mocno, że słyszę zgrzyt zębów. Całe jego ciało sztywnieje, mięśnie napinają się jakby szykował się do walki.

„Nie masz prawa tu być. To święta ziemia. Nie jesteś—”

„Nie jestem czym?”

Zatrzymuję się na krawędzi świętego kręgu, palce stóp dotykają linii soli i ziół, które wyznaczają jego granicę.

„Nie twoją partnerką? Niegodna?” Mój głos jest spokojny. Mocniejszy niż kiedykolwiek. „Stare prawo mówi, że mam pełne prawo tu być. Czy zapomniałeś, co nas łączy, Alfo?”

„To jest moja ceremonia…” zaczyna Theron, robiąc krok w moją stronę.

Jego rozkaz Alfy przebija się przez głos, próbując zmusić mnie do poddania. Do posłuszeństwa.

Starsza Norah unosi dłoń i Theron zatrzymuje się w pół kroku. Jej oczy spoczywają na mnie, pradawne i przenikliwe. Patrzy na to, co mam na sobie, i coś na kształt szacunku miga na jej pooranej zmarszczkami twarzy.

Szepty eksplodują w tłumie. Zszokowane. Zgorszone. Podekscytowane.

Wilk Therona nagle się niepokoi — widzę to po tym, jak jego oczy błyskają bursztynowo, jak jego dłonie zaciskają się w pięści.

„Wiesz już, że jesteś nikim. Po co się jeszcze bardziej upokarzasz?”

„To nie ja powinnam się wstydzić, Alfo .” Wchodzę do kręgu, a Starsza mnie nie zatrzymuje. Nie może mnie zatrzymać. Stare prawa są absolutne. „Przyszłam dokończyć to, co zacząłeś.”

Wyciągam srebrne ostrze z ukrycia w mojej sukni. Ceremonialny nóż używany do krwawych przysiąg, do świętych ślubowań.

Do odrzucenia.

Twarz Therona blednie. Naprawdę blednie. „Kira, nie rób tego. Nie musisz—”

„Naprawdę nie muszę?” Unoszę ostrze, a światło księżyca ślizga się po nim jak płynne srebro. „Wybrałeś, Theron. Teraz ja wybieram.”

„Jeśli to zrobisz…” Jego głos się łamie. „Zerwanie więzi zaboli nas oboje. Możesz umrzeć. Wilki umierały przez—”

„To niech umrę.” Ostrze jest stabilne w mojej dłoni. „Lepiej umrzeć niż być w kajdanach.”

Starsza Norah podchodzi bliżej, jej obecność jest ciężarem pradawnej mocy. „Wypowiedz słowa, dziecko. Jeśli je czujesz.”

Spotykam wzrok Therona. Trzymam go.

„Ja, Kira Moonscar z Shadowpine, odrzucam cię, Alfo Theronie z Shadowpine, jako mojego partnera. Odrzucam więź między nami. Nie jesteś już mój, ja nie jestem już twoja.”

Słowa przychodzą łatwo, jakby ćwiczyłam je wiele razy.

Bo ćwiczyłam. Przez trzy dni szeptałam je do siebie w tym maleńkim pokoju, przygotowując się na ten moment.

Theron chwiejnie łapie się za pierś.

Powietrze wokół nas zaczyna migotać i czuję to. Więź między nami, ta pajęcza nić, którą ledwo wyczuwałam wcześniej, nagle napina się do granic.

Przecinam dłoń, a krew wypływa, ciemna i jasna w świetle księżyca. Pozwalam jej kapać na świętą ziemię, gdzie syczy w zetknięciu z pradawną magią.

„Płacę krwawą przysięgę. Przecinam więź duszy, która łączy mnie z tą ziemią, z tobą.” Kolejna kropla krwi. Kolejne słowo mocy. „Odzyskuję to, co mi zabrano.”

Oddech Therona robi się urywany. Jego twarz wykrzywia się z bólu, a Celeste cofa się, jej oczy szerokie z czymś między przerażeniem a fascynacją.

I wtedy więź pęka .

Theron krzyczy i pada na jedno kolano, obie dłonie trzymając na piersi. Jego wilk wyje w środku — słyszę to, czuję, nawet gdy nasze połączenie się zrywa.

Odrzucenie powinno boleć obie strony. Pradawna magia nie rozróżnia, kto łamie, a kto jest łamany.

Ale ja stoję niewzruszona.

Ból, który powinnam czuć, agonia, która powinna powalić mnie na kolana obok niego — nie nadchodzi. Mój wilk podnosi się w moim umyśle, silniejszy niż kiedykolwiek, i rozumiem.

Nie było czego łamać. Żadnej prawdziwej więzi.

Tylko kajdany przebrane za przeznaczenie.

„Dług został spłacony, Alfo,” mówię, a mój głos brzmi jakby miał w sobie moc. „Teraz jest zapłacone.”

Wtedy to się dzieje.

Mój wilk nie prosi o pozwolenie. Nie czeka, aż będę gotowa. Po prostu wyrywa się naprzód, a moje ciało eksploduje przemianą.

Wyobrażałam sobie tę chwilę całe życie. Śniłam o niej. Pragnęłam jej. Ale nic — nic — nie przygotowało mnie na rzeczywistość. Moje kości łamią się i formują na nowo w kaskadzie bólu i ekstazy. Skóra faluje i pęka.

Przez trzy uderzenia serca jestem między formami, ani człowiek, ani wilk. Tylko ból i moc i coś pierwotnego, budzącego się po dwudziestu trzech latach wymuszonego snu.

Potem jestem na czterech łapach i świat się zmienia.

Wszystko jest ostrzejsze. Wyraźniejsze. Zapachy lasu. Dźwięk zbyt szybkich uderzeń serc, wstrzymanych oddechów. Czucie trawy pod łapami, solidnej i prawdziwej.

I jestem ogromna . Nie ta mała, słaba wilczyca, której wszyscy się spodziewali.

Moje futro srebrno-białe jak księżyc na śniegu. Moc pulsuje w każdym mięśniu, a mój wilk śpiewa z radości, że wreszcie, wreszcie jest wolny.

Stado patrzy w osłupieniu. Nawet Theron, wciąż na kolanach, z twarzą wykrzywioną niedowierzaniem.

Nie czekam, by zobaczyć więcej. Więc biegnę.

Moje potężne nogi napinają się i rozluźniają, niosąc mnie szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. Las rozmywa się wokół, a radość mojego wilka splata się z moją desperacją.

Granica. Muszę tylko dotrzeć do granicy.

Więź zerwana. Dług musi być spłacony. Znamiona na moich nadgarstkach — teraz muszą mnie przepuścić. Muszą.

Niewidzialna bariera zbliża się, czuję jej wibracje w powietrzu, pradawną magię, która więziła mnie przez całe życie.

Nie zwalniam.

Uderzam w nią z całą mocą, rzucając wszystko, co mam — siłę mojego wilka, desperacką nadzieję, potrzebę wolności — przeciwko ścianie, której nie widać.

Bariera nie drgnęła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Przemiana powrotna następuje bez mojego świadomego wysiłku, napędzana moją desperacją.

Znów uderzam się o barierę. I znów. I jeszcze raz.

Moje knykcie pękają, krew rozmazuje się po niewidzialnej ścianie, która nie— nie —pozwala mi przejść. Czuję, jak magia wibruje pod moimi dłońmi, kpiąc ze mnie przy każdym beznadziejnym ciosie.

„Proszę...” szlocham, uderzając mocniej. „Proszę, proszę !”

To powinno było zadziałać. Więź została zerwana. Poczułam, jak pęka, poczułam agonię Therona, gdy powiązanie dusz zostało przecięte.

Dług powinien być spłacony. Znaki na moich nadgarstkach płonęły podczas odrzucenia, rozbłyskując srebrnym światłem, jakby uznawały rytuał.

Zrobiłam wszystko dobrze. Przestrzegałam starych praw. Uwolniłam się.

Więc dlaczego wciąż jestem uwięziona?

„To powinno było zadziałać” — wyszeptałam do nikogo. Do księżyca. Do pustego lasu, który nie daje odpowiedzi. „Powinno było...”

Ale nie zadziałało.

Zwijam się w sobie, obejmując kolana ramionami, i coś we mnie po prostu... przestaje. Walka ulatuje ze mnie jak woda przez złożone dłonie. Jaki to ma sens?

Odrzuciłam więź. Przemieniłam się po raz pierwszy. Zrobiłam coś niemożliwego. A wciąż tu jestem.

Wciąż związana. Wciąż uwięziona w tej wataże, która mnie nienawidzi, służąc wilkom, które widzą we mnie mniej niż nic.

Co zostało? Co mam teraz zrobić?

Dźwięk kroków nie sprawia, że się ruszam. Nawet nie podnoszę wzroku.

„Wstań.” Głos Malika. Płaski. Profesjonalny.

Jakby omawiał harmonogramy treningów, a nie znalazł mnie nagą i krwawiącą na granicy.

„Nie.”

Zapada cisza. Potem materiał opada na moje ramiona — jego płaszcz, ciężki i ciepły, pachnący skórą i żywicą. „Jesteś ranna. Wataha pogrążona w chaosie. Musisz—”

„Muszę zniknąć.” Nawet dla moich własnych uszu mój głos brzmi pustko. „Ale tego też nie potrafię, prawda? Nie mogę odejść. Nie mogę umrzeć... moja wilczyca mi nie pozwoli. Nie potrafię się nawet dobrze ukryć, bo ktoś zawsze mnie znajduje.”

W końcu spojrzałam na niego, w jego chłodne, nieporuszone oczy.

„Więc powiedz mi, Maliku. Dlaczego mam wstać? Dlaczego mam wrócić, wyleczyć się i dalej oddychać, skoro wszystko w moim życiu jest po to, by mnie ranić?”

Coś mignęło mu na twarzy. Zaskoczenie, może. Albo coś łagodniejszego, czego nie umiem nazwać.

Milczy dłuższą chwilę, po prostu patrzy na mnie tymi obsydianowymi oczami. Potem, powoli, klęka przede mną. Ruch jest ostrożny, przemyślany. Jakby podchodził do czegoś dzikiego, co może uciec.

„Bo poddanie się teraz byłoby najgłupszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiłaś,” mówi bez ogródek.

Prawie się zaśmiałam. „To twoja motywacyjna przemowa?”

„Nie przyszedłem cię pocieszać.” Jego głos jest twardy, ale jego oczy—jego oczy są inne. „Chcesz wiedzieć, dlaczego masz wstać? Dobrze. Popatrz na siebie. Naprawdę popatrz.”

„Nie—”

„Byłaś nikim,” przerywa mi. „Krew Omegi. Córka zdrajcy. Nie potrafiłaś się przemienić. Nie umiałaś się bronić. Twój partner cię odrzucił na oczach całej watahy.”

Każde słowo to cios młotem, prosto w mój kręgosłup. Prosto w moją godność.

„A jeśli zostaniesz tu, złamana i krwawiąca na granicy? Jeśli się teraz poddasz? To jedyne, czym kiedykolwiek będziesz. Nikim. Niczym. Przestrogą, którą matki opowiadają swoim szczeniętom.”

„Już nią jestem...” szepczę.

„Nie.” Słowo trzaska jak bat. „ Byłaś nią. Czas przeszły. Wiesz, co dziś zrobiłaś?”

Pochyla się bliżej, w jego wyrazie jest coś niemal dzikiego.

„Weszłaś na ceremonię Luny w czarnej sukni. Oficjalnie odrzuciłaś Alfę na oczach całej watahy. Przemieniłaś się pierwszy raz w coś, co przestraszyło każdego wilka, który patrzył. Udowodniłaś im wszystkim, że się mylili.”

„A wciąż nie mogę odejść.” Mój głos się łamie. „Więc jaki to ma sens?”

„Chodzi o to,” Malik mówi, a jego głos łagodnieje odrobinę, „że nie możesz się teraz zatrzymać. Nie możesz odejść, dobrze. To zostań. Ale zostań jako ktoś, kto się liczy. Kto udowodnił, że jest silniejsza, niż myśleli.”

Jego szczęka się napina, jakby szykował się do zadania ostatecznego ciosu.

„Jeśli mieszkałaś tu jako nikt, zostałaś odrzucona jako nikt i umrzesz jako nikt—jaki był sens tego wszystkiego? Przetrwania? Walki?”

Patrzę na niego, i coś we mnie pęka.

„Już udowodniłaś, że nie jesteś bezsilna,” kontynuuje. „Nie jesteś tą najsłabszą dziewczyną, która nie potrafiła się przemienić, która dawała się podeptać. Więc nie waż się teraz przestać tylko dlatego, że jest ciężko. Tylko dlatego, że się boisz.”

„Nie boję się,” skłamałam.

„Jesteś przerażona.” Jego oczy wwiercają się w moje. „Dobrze. Wykorzystaj to. Pozwól, żeby cię to wzmocniło. Niech cię napędza.” Wstaje, wyciągając rękę. „Wróć. Wylecz się. Walcz. Udowodnij każdemu wilkowi, który cię wyszydzał, że jesteś lepsza, niż kiedykolwiek sobie wyobrażali.”

Patrzę na jego wyciągniętą dłoń. Potem na barierę za mną, która wciąż nie pozwala mi przejść. Potem znowu na niego.

Zanim zdążę podjąć decyzję, inny głos rozbrzmiewa w mojej głowie. Nie Malika. Nie mój.

‘Wytrzymaj to.’

Moja wilczyca. Moja wilczyca , która przemawia jasno po raz pierwszy w moim życiu. Nie tylko uczucia w głowie czy sercu. Nie tylko migocząca obecność w tyle świadomości. Wyraźne słowa ułożone w zdania.

‘Wiem, że potrafisz. Wiem, do czego jesteś zdolna. Nie poddawaj się bez walki!’

„Mira?” Wypowiadam jej imię bezwiednie.

‘Jeszcze nie skończyłyśmy,’ mówi, a w jej głosie jest stal. ‘Wstań. Teraz.’

Chwytam dłoń Malika. Jego uścisk jest mocny, podnosi mnie z łatwością. Płaszcz pozostaje ciasno owinięty wokół mnie, zakrywając moją nagość, i razem wracamy w stronę posiadłości.

Moje nogi drżą przy każdym kroku, ciało wrzeszczy z wyczerpania i bólu, ale się nie zatrzymuję. Wataha wciąż zbiera się na polanie, choć ceremonia ewidentnie zamieniła się w chaos.

Wilki odwracają się, by na nas patrzeć—ja, owinięta w płaszcz Gammy, zakrwawiona i bosa. Idąca z podniesioną głową, nie spuszczoną.

Ich twarze mieszają się z wrogością, podejrzliwością i zaskoczeniem. Niektórzy wyglądają na przestraszonych. Większość jest wściekła. Wszyscy oceniają mnie na nowo. Nie wiedzieli, że mogę się taka stać.

Ja też nie wiedziałam.

Malik prowadzi mnie przez posiadłość, omijając główne korytarze, wybierając służebne przejścia, aż docieramy do mojej maleńkiej komnaty. Zamyka za nami drzwi i dopiero wtedy podchodzi do beczki z wodą, odrywając pasek od swojej koszuli, by go zmoczyć.

„Siadaj.” To nie jest prośba.

Opadam na materac, a on klęka przy mnie, oczyszczając krew z moich rąk szybkim, wprawnym ruchem. Gdy sięga po bandaże, których nie wiedziałam, że ma, w końcu odzywam się.

„To niewiele zmienia, prawda? Ta moja przemiana.”

Zatrzymuje się na moment, po czym owija bandaż wokół mojej dłoni. „Udowodniłaś coś. To się liczy.”

„Ale teraz oni się mnie boją.” Patrzę, jak pracują jego ręce. „Podczas gdy jestem pobita i podatna. Co jest...”

„Złą kombinacją,” kończy, jego głos ponury. „Zanim będzie lepiej, będzie gorzej. Strach czyni wilki okrutnymi.”

„Cudownie.”

Kończy bandażowanie i siada na piętach, przyglądając mi się. „Trzymaj głowę nisko. Unikaj konfrontacji. Naucz się walczyć jak należy—mogę cię nauczyć, jeśli chcesz. I nie przemieniaj się, chyba że naprawdę musisz. Dopóki nie będziesz silniejsza.”

„Dlaczego mi pomagasz?” Pytanie wymyka mi się, zanim zdążę je powstrzymać.

Coś nieczytelnego przebiega mu po twarzy. „Bo ktoś powinien.”

Zanim zdążę się powstrzymać, zanim strach lub duma mnie zatrzyma, pochylam się i przyciskam usta do jego policzka. To tylko krótki dotyk. Szept wdzięczności.

„Dziękuję…” szepczę przy jego skórze.

Malik całkowicie nieruchomieje. Jego twarz jest nieczytelna—wyrzeźbiona ze skały, nie zdradza niczego. Przez trzy uderzenia serca żadne z nas się nie rusza.

Potem nagle wstaje i rusza do drzwi bez oglądania się. Jego dłoń spoczywa na klamce, gdy mówi, głosem szorstkim.

„Zamknij dziś drzwi na noc. I każdej następnej.”

I już go nie ma, a ja zostaję sama z moimi ranami, moją wilczycą i resztką ciepła jego płaszcza, wciąż otulającą moje ramiona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Reject Me Twice

Reject Me Twice

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa