Całe stado zebrało się na ceremonię Luny Celeste — rytuał, który zwiąże ją z Theronem, czyniąc oficjalnym to, co już wszyscy wiedzą.
Utrwalając na zawsze to, co powinno należeć do mnie.
Obserwuję z cienia na skraju polany, gdy Starsza Norah wznosi kielich, a jej starożytny głos niesie dawne słowa. Theron stoi wysoki i dumny w ceremonialnych szatach, Celeste u jego boku w bieli i złocie, promienna w blasku księżyca.
Ona lśni. Jest doskonała. Wszystkim, czym Luna powinna być.
Wszystkim, czym ja nie jestem.
Moje palce muskają czarny materiał sukni, którą mam na sobie. Trzy dni zajęło mi jej znalezienie, ukrytą w głębi archiwum stada. Czarna suknia Luny — zarezerwowana tylko na dwie okazje.
Pogrzeb partnera. Albo ceremonia odrzucenia.
Wychodzę z cienia.
Ruch przyciąga czyjś wzrok. Potem kolejnej osoby. Przez tłum rozchodzi się fala świadomości, niczym trucizna w wodzie. Członkowie stada odwracają się, a ich twarze zmieniają wyraz: od świętowania, przez dezorientację, po szok.
Idę w stronę świętego kręgu, moje bose stopy bezdźwięczne na trawie. Tłum rozstępuje się bezwiednie, tworząc ścieżkę prosto do centrum, gdzie stoją Theron i Celeste.
„Kira?” Głos Celeste drży, niepewny. Jej dłoń zaciska się na ramieniu Therona. „Co ty tu robisz? Miałaś być—”
„Służyć?” Podpowiadam. „Szorować podłogi? Chować się w służbowych komnatach?” Każde słowo jest wyważone, spokojne. „Nie tej nocy.”
Theron patrzy na to, co mam na sobie — naprawdę patrzy — i jego szczęka zaciska się tak mocno, że słyszę zgrzyt zębów. Całe jego ciało sztywnieje, mięśnie napinają się jakby szykował się do walki.
„Nie masz prawa tu być. To święta ziemia. Nie jesteś—”
„Nie jestem czym?”
Zatrzymuję się na krawędzi świętego kręgu, palce stóp dotykają linii soli i ziół, które wyznaczają jego granicę.
„Nie twoją partnerką? Niegodna?” Mój głos jest spokojny. Mocniejszy niż kiedykolwiek. „Stare prawo mówi, że mam pełne prawo tu być. Czy zapomniałeś, co nas łączy, Alfo?”
„To jest moja ceremonia…” zaczyna Theron, robiąc krok w moją stronę.
Jego rozkaz Alfy przebija się przez głos, próbując zmusić mnie do poddania. Do posłuszeństwa.
Starsza Norah unosi dłoń i Theron zatrzymuje się w pół kroku. Jej oczy spoczywają na mnie, pradawne i przenikliwe. Patrzy na to, co mam na sobie, i coś na kształt szacunku miga na jej pooranej zmarszczkami twarzy.
Szepty eksplodują w tłumie. Zszokowane. Zgorszone. Podekscytowane.
Wilk Therona nagle się niepokoi — widzę to po tym, jak jego oczy błyskają bursztynowo, jak jego dłonie zaciskają się w pięści.
„Wiesz już, że jesteś nikim. Po co się jeszcze bardziej upokarzasz?”
„To nie ja powinnam się wstydzić, Alfo .” Wchodzę do kręgu, a Starsza mnie nie zatrzymuje. Nie może mnie zatrzymać. Stare prawa są absolutne. „Przyszłam dokończyć to, co zacząłeś.”
Wyciągam srebrne ostrze z ukrycia w mojej sukni. Ceremonialny nóż używany do krwawych przysiąg, do świętych ślubowań.
Do odrzucenia.
Twarz Therona blednie. Naprawdę blednie. „Kira, nie rób tego. Nie musisz—”
„Naprawdę nie muszę?” Unoszę ostrze, a światło księżyca ślizga się po nim jak płynne srebro. „Wybrałeś, Theron. Teraz ja wybieram.”
„Jeśli to zrobisz…” Jego głos się łamie. „Zerwanie więzi zaboli nas oboje. Możesz umrzeć. Wilki umierały przez—”
„To niech umrę.” Ostrze jest stabilne w mojej dłoni. „Lepiej umrzeć niż być w kajdanach.”
Starsza Norah podchodzi bliżej, jej obecność jest ciężarem pradawnej mocy. „Wypowiedz słowa, dziecko. Jeśli je czujesz.”
Spotykam wzrok Therona. Trzymam go.
„Ja, Kira Moonscar z Shadowpine, odrzucam cię, Alfo Theronie z Shadowpine, jako mojego partnera. Odrzucam więź między nami. Nie jesteś już mój, ja nie jestem już twoja.”
Słowa przychodzą łatwo, jakby ćwiczyłam je wiele razy.
Bo ćwiczyłam. Przez trzy dni szeptałam je do siebie w tym maleńkim pokoju, przygotowując się na ten moment.
Theron chwiejnie łapie się za pierś.
Powietrze wokół nas zaczyna migotać i czuję to. Więź między nami, ta pajęcza nić, którą ledwo wyczuwałam wcześniej, nagle napina się do granic.
Przecinam dłoń, a krew wypływa, ciemna i jasna w świetle księżyca. Pozwalam jej kapać na świętą ziemię, gdzie syczy w zetknięciu z pradawną magią.
„Płacę krwawą przysięgę. Przecinam więź duszy, która łączy mnie z tą ziemią, z tobą.” Kolejna kropla krwi. Kolejne słowo mocy. „Odzyskuję to, co mi zabrano.”
Oddech Therona robi się urywany. Jego twarz wykrzywia się z bólu, a Celeste cofa się, jej oczy szerokie z czymś między przerażeniem a fascynacją.
I wtedy więź pęka .
Theron krzyczy i pada na jedno kolano, obie dłonie trzymając na piersi. Jego wilk wyje w środku — słyszę to, czuję, nawet gdy nasze połączenie się zrywa.
Odrzucenie powinno boleć obie strony. Pradawna magia nie rozróżnia, kto łamie, a kto jest łamany.
Ale ja stoję niewzruszona.
Ból, który powinnam czuć, agonia, która powinna powalić mnie na kolana obok niego — nie nadchodzi. Mój wilk podnosi się w moim umyśle, silniejszy niż kiedykolwiek, i rozumiem.
Nie było czego łamać. Żadnej prawdziwej więzi.
Tylko kajdany przebrane za przeznaczenie.
„Dług został spłacony, Alfo,” mówię, a mój głos brzmi jakby miał w sobie moc. „Teraz jest zapłacone.”
Wtedy to się dzieje.
Mój wilk nie prosi o pozwolenie. Nie czeka, aż będę gotowa. Po prostu wyrywa się naprzód, a moje ciało eksploduje przemianą.
Wyobrażałam sobie tę chwilę całe życie. Śniłam o niej. Pragnęłam jej. Ale nic — nic — nie przygotowało mnie na rzeczywistość. Moje kości łamią się i formują na nowo w kaskadzie bólu i ekstazy. Skóra faluje i pęka.
Przez trzy uderzenia serca jestem między formami, ani człowiek, ani wilk. Tylko ból i moc i coś pierwotnego, budzącego się po dwudziestu trzech latach wymuszonego snu.
Potem jestem na czterech łapach i świat się zmienia.
Wszystko jest ostrzejsze. Wyraźniejsze. Zapachy lasu. Dźwięk zbyt szybkich uderzeń serc, wstrzymanych oddechów. Czucie trawy pod łapami, solidnej i prawdziwej.
I jestem ogromna . Nie ta mała, słaba wilczyca, której wszyscy się spodziewali.
Moje futro srebrno-białe jak księżyc na śniegu. Moc pulsuje w każdym mięśniu, a mój wilk śpiewa z radości, że wreszcie, wreszcie jest wolny.
Stado patrzy w osłupieniu. Nawet Theron, wciąż na kolanach, z twarzą wykrzywioną niedowierzaniem.
Nie czekam, by zobaczyć więcej. Więc biegnę.
Moje potężne nogi napinają się i rozluźniają, niosąc mnie szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. Las rozmywa się wokół, a radość mojego wilka splata się z moją desperacją.
Granica. Muszę tylko dotrzeć do granicy.
Więź zerwana. Dług musi być spłacony. Znamiona na moich nadgarstkach — teraz muszą mnie przepuścić. Muszą.
Niewidzialna bariera zbliża się, czuję jej wibracje w powietrzu, pradawną magię, która więziła mnie przez całe życie.
Nie zwalniam.
Uderzam w nią z całą mocą, rzucając wszystko, co mam — siłę mojego wilka, desperacką nadzieję, potrzebę wolności — przeciwko ścianie, której nie widać.
Bariera nie drgnęła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przemiana powrotna następuje bez mojego świadomego wysiłku, napędzana moją desperacją.
Znów uderzam się o barierę. I znów. I jeszcze raz.
Moje knykcie pękają, krew rozmazuje się po niewidzialnej ścianie, która nie— nie —pozwala mi przejść. Czuję, jak magia wibruje pod moimi dłońmi, kpiąc ze mnie przy każdym beznadziejnym ciosie.
„Proszę...” szlocham, uderzając mocniej. „Proszę, proszę !”
To powinno było zadziałać. Więź została zerwana. Poczułam, jak pęka, poczułam agonię Therona, gdy powiązanie dusz zostało przecięte.
Dług powinien być spłacony. Znaki na moich nadgarstkach płonęły podczas odrzucenia, rozbłyskując srebrnym światłem, jakby uznawały rytuał.
Zrobiłam wszystko dobrze. Przestrzegałam starych praw. Uwolniłam się.
Więc dlaczego wciąż jestem uwięziona?
„To powinno było zadziałać” — wyszeptałam do nikogo. Do księżyca. Do pustego lasu, który nie daje odpowiedzi. „Powinno było...”
Ale nie zadziałało.
Zwijam się w sobie, obejmując kolana ramionami, i coś we mnie po prostu... przestaje. Walka ulatuje ze mnie jak woda przez złożone dłonie. Jaki to ma sens?
Odrzuciłam więź. Przemieniłam się po raz pierwszy. Zrobiłam coś niemożliwego. A wciąż tu jestem.
Wciąż związana. Wciąż uwięziona w tej wataże, która mnie nienawidzi, służąc wilkom, które widzą we mnie mniej niż nic.
Co zostało? Co mam teraz zrobić?
Dźwięk kroków nie sprawia, że się ruszam. Nawet nie podnoszę wzroku.
„Wstań.” Głos Malika. Płaski. Profesjonalny.
Jakby omawiał harmonogramy treningów, a nie znalazł mnie nagą i krwawiącą na granicy.
„Nie.”
Zapada cisza. Potem materiał opada na moje ramiona — jego płaszcz, ciężki i ciepły, pachnący skórą i żywicą. „Jesteś ranna. Wataha pogrążona w chaosie. Musisz—”
„Muszę zniknąć.” Nawet dla moich własnych uszu mój głos brzmi pustko. „Ale tego też nie potrafię, prawda? Nie mogę odejść. Nie mogę umrzeć... moja wilczyca mi nie pozwoli. Nie potrafię się nawet dobrze ukryć, bo ktoś zawsze mnie znajduje.”
W końcu spojrzałam na niego, w jego chłodne, nieporuszone oczy.
„Więc powiedz mi, Maliku. Dlaczego mam wstać? Dlaczego mam wrócić, wyleczyć się i dalej oddychać, skoro wszystko w moim życiu jest po to, by mnie ranić?”
Coś mignęło mu na twarzy. Zaskoczenie, może. Albo coś łagodniejszego, czego nie umiem nazwać.
Milczy dłuższą chwilę, po prostu patrzy na mnie tymi obsydianowymi oczami. Potem, powoli, klęka przede mną. Ruch jest ostrożny, przemyślany. Jakby podchodził do czegoś dzikiego, co może uciec.
„Bo poddanie się teraz byłoby najgłupszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiłaś,” mówi bez ogródek.
Prawie się zaśmiałam. „To twoja motywacyjna przemowa?”
„Nie przyszedłem cię pocieszać.” Jego głos jest twardy, ale jego oczy—jego oczy są inne. „Chcesz wiedzieć, dlaczego masz wstać? Dobrze. Popatrz na siebie. Naprawdę popatrz.”
„Nie—”
„Byłaś nikim,” przerywa mi. „Krew Omegi. Córka zdrajcy. Nie potrafiłaś się przemienić. Nie umiałaś się bronić. Twój partner cię odrzucił na oczach całej watahy.”
Każde słowo to cios młotem, prosto w mój kręgosłup. Prosto w moją godność.
„A jeśli zostaniesz tu, złamana i krwawiąca na granicy? Jeśli się teraz poddasz? To jedyne, czym kiedykolwiek będziesz. Nikim. Niczym. Przestrogą, którą matki opowiadają swoim szczeniętom.”
„Już nią jestem...” szepczę.
„Nie.” Słowo trzaska jak bat. „ Byłaś nią. Czas przeszły. Wiesz, co dziś zrobiłaś?”
Pochyla się bliżej, w jego wyrazie jest coś niemal dzikiego.
„Weszłaś na ceremonię Luny w czarnej sukni. Oficjalnie odrzuciłaś Alfę na oczach całej watahy. Przemieniłaś się pierwszy raz w coś, co przestraszyło każdego wilka, który patrzył. Udowodniłaś im wszystkim, że się mylili.”
„A wciąż nie mogę odejść.” Mój głos się łamie. „Więc jaki to ma sens?”
„Chodzi o to,” Malik mówi, a jego głos łagodnieje odrobinę, „że nie możesz się teraz zatrzymać. Nie możesz odejść, dobrze. To zostań. Ale zostań jako ktoś, kto się liczy. Kto udowodnił, że jest silniejsza, niż myśleli.”
Jego szczęka się napina, jakby szykował się do zadania ostatecznego ciosu.
„Jeśli mieszkałaś tu jako nikt, zostałaś odrzucona jako nikt i umrzesz jako nikt—jaki był sens tego wszystkiego? Przetrwania? Walki?”
Patrzę na niego, i coś we mnie pęka.
„Już udowodniłaś, że nie jesteś bezsilna,” kontynuuje. „Nie jesteś tą najsłabszą dziewczyną, która nie potrafiła się przemienić, która dawała się podeptać. Więc nie waż się teraz przestać tylko dlatego, że jest ciężko. Tylko dlatego, że się boisz.”
„Nie boję się,” skłamałam.
„Jesteś przerażona.” Jego oczy wwiercają się w moje. „Dobrze. Wykorzystaj to. Pozwól, żeby cię to wzmocniło. Niech cię napędza.” Wstaje, wyciągając rękę. „Wróć. Wylecz się. Walcz. Udowodnij każdemu wilkowi, który cię wyszydzał, że jesteś lepsza, niż kiedykolwiek sobie wyobrażali.”
Patrzę na jego wyciągniętą dłoń. Potem na barierę za mną, która wciąż nie pozwala mi przejść. Potem znowu na niego.
Zanim zdążę podjąć decyzję, inny głos rozbrzmiewa w mojej głowie. Nie Malika. Nie mój.
‘Wytrzymaj to.’
Moja wilczyca. Moja wilczyca , która przemawia jasno po raz pierwszy w moim życiu. Nie tylko uczucia w głowie czy sercu. Nie tylko migocząca obecność w tyle świadomości. Wyraźne słowa ułożone w zdania.
‘Wiem, że potrafisz. Wiem, do czego jesteś zdolna. Nie poddawaj się bez walki!’
„Mira?” Wypowiadam jej imię bezwiednie.
‘Jeszcze nie skończyłyśmy,’ mówi, a w jej głosie jest stal. ‘Wstań. Teraz.’
Chwytam dłoń Malika. Jego uścisk jest mocny, podnosi mnie z łatwością. Płaszcz pozostaje ciasno owinięty wokół mnie, zakrywając moją nagość, i razem wracamy w stronę posiadłości.
Moje nogi drżą przy każdym kroku, ciało wrzeszczy z wyczerpania i bólu, ale się nie zatrzymuję. Wataha wciąż zbiera się na polanie, choć ceremonia ewidentnie zamieniła się w chaos.
Wilki odwracają się, by na nas patrzeć—ja, owinięta w płaszcz Gammy, zakrwawiona i bosa. Idąca z podniesioną głową, nie spuszczoną.
Ich twarze mieszają się z wrogością, podejrzliwością i zaskoczeniem. Niektórzy wyglądają na przestraszonych. Większość jest wściekła. Wszyscy oceniają mnie na nowo. Nie wiedzieli, że mogę się taka stać.
Ja też nie wiedziałam.
Malik prowadzi mnie przez posiadłość, omijając główne korytarze, wybierając służebne przejścia, aż docieramy do mojej maleńkiej komnaty. Zamyka za nami drzwi i dopiero wtedy podchodzi do beczki z wodą, odrywając pasek od swojej koszuli, by go zmoczyć.
„Siadaj.” To nie jest prośba.
Opadam na materac, a on klęka przy mnie, oczyszczając krew z moich rąk szybkim, wprawnym ruchem. Gdy sięga po bandaże, których nie wiedziałam, że ma, w końcu odzywam się.
„To niewiele zmienia, prawda? Ta moja przemiana.”
Zatrzymuje się na moment, po czym owija bandaż wokół mojej dłoni. „Udowodniłaś coś. To się liczy.”
„Ale teraz oni się mnie boją.” Patrzę, jak pracują jego ręce. „Podczas gdy jestem pobita i podatna. Co jest...”
„Złą kombinacją,” kończy, jego głos ponury. „Zanim będzie lepiej, będzie gorzej. Strach czyni wilki okrutnymi.”
„Cudownie.”
Kończy bandażowanie i siada na piętach, przyglądając mi się. „Trzymaj głowę nisko. Unikaj konfrontacji. Naucz się walczyć jak należy—mogę cię nauczyć, jeśli chcesz. I nie przemieniaj się, chyba że naprawdę musisz. Dopóki nie będziesz silniejsza.”
„Dlaczego mi pomagasz?” Pytanie wymyka mi się, zanim zdążę je powstrzymać.
Coś nieczytelnego przebiega mu po twarzy. „Bo ktoś powinien.”
Zanim zdążę się powstrzymać, zanim strach lub duma mnie zatrzyma, pochylam się i przyciskam usta do jego policzka. To tylko krótki dotyk. Szept wdzięczności.
„Dziękuję…” szepczę przy jego skórze.
Malik całkowicie nieruchomieje. Jego twarz jest nieczytelna—wyrzeźbiona ze skały, nie zdradza niczego. Przez trzy uderzenia serca żadne z nas się nie rusza.
Potem nagle wstaje i rusza do drzwi bez oglądania się. Jego dłoń spoczywa na klamce, gdy mówi, głosem szorstkim.
„Zamknij dziś drzwi na noc. I każdej następnej.”
I już go nie ma, a ja zostaję sama z moimi ranami, moją wilczycą i resztką ciepła jego płaszcza, wciąż otulającą moje ramiona.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ktoś potrząsa moim ramieniem, wyrywając mnie ze snu, który bardziej przypomina nieprzytomność niż odpoczynek.
"Wstawaj. Pierwszy dzwonek rozbrzmiał pięć minut temu."
Otwieram z trudem oczy i widzę nad sobą jedną z pracownic kuchni. Maria, tak się chyba nazywa. Kiedyś przynosiła mi śniadanie do łóżka, kiedy miałam być Luną.
Teraz budzi mnie jak każdą inną służącą. Kim zresztą jestem.
"Pierwszy dzwonek?" Mój głos jest ochrypły od snu.
"Poranne obowiązki." Jej ton jest neutralny. Uprzejmy, nawet. Ale zdystansowany. Jakby teraz dzielił nas niewidzialny mur. "Szorowanie podłogi zaczyna się za dziesięć minut. Lepiej coś zjeść przed tym."
Wychodzi, zanim zdążę odpowiedzieć, a drzwi cicho się zamykają.
'Obudziłaś się,' głos Miry jest ciepły w mojej głowie. 'Jak się czujesz?'
"Jakby przebiegło po mnie całe stado," mamroczę, podnosząc się z materaca. "Co zresztą nie jest tak dalekie od prawdy."
'Przetrwałyśmy. To się liczy.'
Zakładam prostą suknię służącej, którą zostawiono złożoną przy drzwiach — szorstka brązowa wełna drapie moją skórę. Niczym nie przypomina miękkich jedwabi, które kiedyś nosiłam. Które brałam za oczywistość.
"Mira," mówię cicho, obmywając twarz zimną wodą z beczki. "Dlaczego to nie zadziałało? Odrzucenie. Spłaciłam dług. Więź pękła. Dlaczego nie mogłam odejść?"
'Nie wiem.' Brzmi zaniepokojona. 'Ale myślę... że może jest tu inna magia. Coś więcej niż tylko przysięga krwi.'
"Inna magia?" Zatrzymuję się, woda ścieka mi z rąk. "Ale to nie ma sensu. Jestem nikim. Po co ktoś miałby marnować magię na uwiązanie mnie tutaj?"
'Może nie jesteś aż taką nikim, jak myślisz.'
Zanim zdążę to przetrawić, znów rozlega się pukanie. "Dwie minuty!" Głos Marii, oddalający się już.
Nie mam czasu o tym myśleć. Nie mam czasu na nic oprócz ruchu, przetrwania, dotrwania do końca dnia.
Praca jest brutalna.
Robiłam już ciężką robotę — nie wychowałam się w luksusie, nawet jako rzekoma przyszła Luna nie próżnowałam. Ale to jest inne. To ma na celu cię złamać, przypomnieć ci twoje miejsce na samym dole hierarchii.
Najpierw szorowanie podłóg. Na kolanach w głównym holu, szoruję kamień, który nigdy nie wydaje się naprawdę czysty. Zimna woda sprawia, że palce drętwieją, potem bolą, potem drżą z wyczerpania.
Jestem w połowie korytarza, gdy słyszę stukot obcasów na kamieniu.
Nie podnoszę wzroku. Nie muszę. Znam ten chód, ten rytm drogich butów na podłodze. Celeste zatrzymuje się dokładnie przede mną, jej cień pada na mokre kamienie, które właśnie wyszorowałam.
"Jaka pracowitość," mówi, jej głos ocieka fałszywą słodyczą.
Szoruję dalej. Trzymam głowę nisko.
Nie reaguj. Nie dawaj jej satysfakcji.
"Spójrz na mnie, kiedy twoja Luna do ciebie mówi, suko."
Powoli opieram się na piętach i spoglądam w górę. Jest naprawdę olśniewająca w porannym świetle wpadającym przez okna. Złote włosy ułożone perfekcyjnie, suknia w głębokim odcieniu szmaragdu, która pewnie kosztuje więcej, niż zarobię przez rok służby.
Wisior Luny lśni na jej gardle.
Nie wita się ze mną. Nie uznaje mnie za nikogo poza przeszkodą na swojej drodze. Zamiast tego przechyla kieliszek wina — bo oczywiście pije wino przed południem — i pozwala mu się rozlać.
Ciemnoczerwony płyn rozlewa się na kamieniach, które właśnie czyściłam, rozprzestrzeniając się jak krew.
"Pominęłaś miejsce." Wskazuje na wino jednym delikatnym palcem. "Wytrzyj to."
Zaciskam szczękę, ale sięgam po szczotkę.
Pochylam się do przodu, ustawiając się nad plamą, gdy jej stopa opada na moją zabandażowaną dłoń.
Ból jest natychmiastowy i oślepiający. Wydaję zduszony jęk, próbując się wyrwać, ale ona dociska mocniej, obcas buta wgniata się w ranę pod bandażami.
Czuję, jak coś się rozdziera. Coś mokrego i ciepłego przesiąka przez materiał.
"Nigdy więcej nie próbuj mi się sprzeciwić, nędznico."
Jej głos jest niski, jadowity, przeznaczony tylko dla mnie.
"Upokorzyłaś Therona. Upokorzyłaś mnie. Myślisz, że twój mały pokaz buntu coś znaczy? Jesteś nikim. Mniej niż nikim. I jeśli kiedykolwiek — kiedykolwiek — spróbujesz czegoś podobnego, sprawię, że tego pożałujesz."
Mira wyje w mojej głowie, wyrywając się z taką siłą, że aż robi mi się ciemno przed oczami. Patrzę w górę na Celeste i wiem, że moje oczy płoną. Wiem, że widzi moją wilczycę, patrzącą na nią przez moją ludzką twarz.
Przez chwilę na jej doskonałej twarzy mignął cień strachu. Potem parska, zabiera nogę i odchodzi, jej obcasy wybijają ostry rytm pogardy.
Zostaję tam, klęcząc w winie i wodzie, a moja dłoń pulsuje nowym bólem. Krew przesiąka przez bandaże, mieszając się z winem na podłodze.
'Mogłabym ją zabić,' warczy Mira. 'Mogłabym się przemienić i rozszarpać jej gardło.'
"Nie." Zmuszam się, by znów szorować, ignorując krew, ignorując ból. "My przeżywamy. To robimy. Przeżywamy..."
Dni mijają w zamglonym ciągu wyczerpania i upokorzeń. Więcej szorowania. Noszenie wody. Obieranie warzyw w kuchni, podczas gdy kucharka szczeka rozkazy.
Uczę się brutalnego, nieustępliwego rytmu dnia służby — pobudka przed świtem, praca do późnego wieczora, z ledwo wystarczającą ilością czasu, by coś zjeść czy odetchnąć.
A potem, bo Bogini najwyraźniej ma chore poczucie humoru, zostaję wysłana do podawania kolacji.
Stoję w cieniu przy drzwiach, a dzban wina drży w moich rękach.
Theron jest... uważny wobec Celeste. Jego dłoń na jej ramieniu. Pochyla się, by szeptać jej coś do ucha. Śmieje się z tego, co mówi.
Każdy gest czułości, o którym kiedyś marzyłam, kierowany do niej, nie do mnie.
Kiedyś to ja dostawałam to wszystko. Tak krótko. Tak dawno temu, że zastanawiam się, czy nie zmyśliłam tego sobie. Te pierwsze tygodnie po tym, jak mnie naznaczył, gdy więź pary się uformowała, kiedy wydawał się... prawie czuły.
Zanim przyszła rzeczywistość. Zanim zrozumiał, kim jestem. Czego nie potrafię.
Jak mógł? Jak można tak włączać i wyłączać uczucia? Jak ten sam mężczyzna, który kiedyś odgarniał mi włosy z twarzy, teraz patrzy na mnie jak na powietrze?
'Trzymaj się,' szepcze Mira łagodnie. 'Znajdziemy wyjście.'
Skupiam się na dzbanie z winem i w końcu kolacja się kończy. Wszyscy wychodzą, śmiejąc się i syci, nie rzucając mi nawet spojrzenia, gdy mijają mnie w drzwiach.
Jestem meblem. Tapetą. Niczym.
Kiedy w końcu posiadłość zapada w sen, kiedy jestem pewna, że wszyscy są w swoich komnatach, wymykam się z mojej maleńkiej izby.
Archiwum stada jest w skrzydle wschodnim, ukryte za drzwiami, o których większość wilków już zapomniała. Tam są zapisy naszej historii, pokryte kurzem.
Zapisy rzekomej zdrady moich rodziców.
Zapalam jedną świecę i zaczynam szukać. Księgi sprzed dwudziestu lat, dokumenty z tamtego roku. Większość w ogóle nie wspomina o moich rodzicach — w końcu byli omegami. Nie byli wystarczająco ważni, by ich zapisać.
Ale te, które pozornie ich dotyczyły…
Strony są wyrwane. Czysto, jakby ktoś ostrzem wyciął dowody. Jedna księga, druga, trzecia. Każda wzmianka o rodzinie Moonscarów — mojej rodzinie — została systematycznie zniszczona.
'Coś tu nie gra,' szepcze Mira, pchając mnie, bym szukała dalej. 'To nie przypadek. Ktoś chciał to ukryć.'
"Ale dlaczego?" Przerzucam kolejną książkę, znajdując więcej wyrwanych stron. "Co oni ukrywają?"
Palce zahaczają o coś wsuniętego w grzbiet jednego z tomów — kawałek papieru, złożony i pożółkły od lat. Ostrożnie go rozkładam, zbliżając świecę.
Pismo jest kobiece, eleganckie, aż boleśnie znajome, choć ledwo pamiętam, by je widzieć.
"Kira, księżniczko moja, tak mi przykro."
To wszystko. Tylko te sześć słów ręką mojej matki.
Dźwięk oddechu rozdziera moje myśli. Nie mój. Czyjś inny. Drzwi otwierają się ze skrzypieniem, powoli, z rozmysłem.
Odwracam się gwałtownie, świeca niemal wypada z mojej drżącej dłoni, a krew w żyłach zamarza.
Theron stoi w progu, jego wzrok wbity w moje oczy.
Przesuń w górę, aby kontynuować