Z perspektywy Victorii
"Partnerka" - usłyszałam, jak głośno zajęczał.
Kiedy usłyszałam od niego te słowa, poczułam, jak miękną mi nogi i nie mogłam oderwać od niego wzroku. Spojrzałam mu w oczy i zauważyłam, że ich kolor stawał się coraz ciemniejszy, co mnie przeraziło. Próbowałam odwrócić wzrok, ale czułam się jak otumaniona i nie mogłam się ruszyć.
Zauważyłam, że zacisnął pięść i wydał z siebie zwierzęcy dźwięk, którego nie potrafiłam zrozumieć ani wytłumaczyć. Staliśmy tak przez chwilę, wpatrując się w siebie, aż zobaczyłam, jak mrugnął i odsunął się ode mnie.
Szybko odsunęłam się od niego i weszłam do pokoju, gdzie spotkałam uśmiechniętego mężczyznę, jakby coś było naprawdę zabawne.
"Dzień dobry" - przywitałam się.
"Proszę, usiądź".
Uśmiechnęłam się do niego, zajmując miejsce obok. "Dziękuję za wcześniej".
"To nic takiego" - odpowiedziałam.
Czułam, że ktoś wwierca się we mnie wzrokiem. Nerwowo odwróciłam się i napotkałam jego spojrzenie. Szybko odwróciłam się z powrotem i wzięłam głęboki oddech.
"Poznaj mojego syna, Erica. Eric, poznaj Victorię, młodą damę, która uratowała mi życie".
Młody mężczyzna odszedł od drzwi i podszedł do nas, ale nie powiedział ani słowa. Po prostu wpatrywał się we mnie, nie kryjąc tego.
"Miło mi poznać" - uśmiechnęłam się i wyciągnęłam do niego rękę, ale zignorował ją. Niezręcznie cofnęłam dłoń i uśmiechnęłam się do jego ojca.
"Wpadłam tylko sprawdzić, jak się pan czuje. Będę już szła" - powiedziałam i szybko wstałam, życząc sobie, żebym mogła po prostu zniknąć.
"Boisz się mojego syna?" - zapytał starszy mężczyzna, zauważając mój pośpiech.
"Oczywiście, że nie" - zaśmiałam się nerwowo.
"A powinnaś" - odezwał się szorstki, dominujący głos za mną.
Słysząc ton jego głosu, poczułam chłód, dreszcz przebiegł mi po ciele, a nogi zadrżały ze strachu.
"Przestań ją straszyć, Eric" - ostrzegł jego ojciec.
"Muszę iść" - nie zdążyłam dokończyć, zanim wybiegłam z pokoju.
Kiedy tylko wyszłam, wypuściłam powietrze, o którym nie wiedziałam, że wstrzymuję.
Co to, do cholery, było? Dlaczego tak się zachowywałam od momentu, gdy go spotkałam? Ten tajemniczy mężczyzna zachowywał się, jakby miał jakąś duchową moc albo coś niezwykłego.
Potrząsnęłam głową, zdezorientowana, i wyszłam ze szpitala.
Kiedy dotarłam do domu, moja współlokatorka już tam była.
"Jak on się czuje?" - zapytała.
"Dobrze" - odpowiedziałam.
"Czy ktoś z nim jest?" - zapytała z troską. To właśnie kochałam w Sonii. Zawsze martwiła się o wszystkich.
"Nie stresuj się, jego syn tam jest" - gdy wspomniałam o jego synu, poczułam dreszcz i przypomniałam sobie wszystko, co wydarzyło się w szpitalu.
"Wszystko w porządku?" - zapytała Sonia.
"Coś dziwnego stało się w szpitalu" - wymamrotałam.
"Opowiedz mi" - zażądała.
Wyjaśniłam wszystko, co się wydarzyło w szpitalu, a Sonia milczała przez cały czas.
"Powiedziałaś, że nazwał cię partnerką?" - zapytała.
"Tak" - odpowiedziałam.
"Kurwa!" - wykrzyknęła głośno Sonia i wyciągnęła laptop.
"Co jest nie tak?" - zapytałam, przysuwając się bliżej, żeby zobaczyć, co pisze.
"Vicky, właśnie spotkałaś wilkołaka".
"Co masz na myśli mówiąc, że spotkałam wilkołaka?" - zapytałam zdezorientowana.
"Spójrz na to" - podała mi laptop, a to, co przeczytałam, wprawiło mnie w osłupienie.
"To niemożliwe. Myślałam, że wilkołaki występują tylko w filmach i opowieściach" - wymamrotałam zszokowana.
"One są prawdziwe, Vicky, są kurewsko prawdziwe. I jesteś partnerką jednego z nich" - brzmiała na zszokowaną i jednocześnie zadowoloną.
"Zatrzymaj się" - przerwałam. "Co masz na myśli?"
"Jesteś jego partnerką, jak bratnia dusza. Dlatego gdy cię zobaczył, nazwał cię partnerką".
"Nigdy" - krzyknęłam.
"Nigdy co?" - Sonia uniosła brwi.
"Nie mogę być jego partnerką, nie znam go, a po wszystkim widać, że mnie nie lubi".
"Skąd to wiesz?" - zapytała z niedowierzaniem.
"Jego zachowanie wszystko pokazało".
Sonia przewróciła oczami i wstała.
"Większość wilkołaków oddałaby życie za swoich partnerów. Tak silna jest więź między wami" - Sonia stanęła przede mną z poważną miną.
Westchnęłam sfrustrowana. "Może się przesłyszałam".
"Nie, nie przesłyszałaś się. Po prostu nie chcesz tego zaakceptować. Jesteś związana z wilkołakiem. O mój Boże, może nawet jest alfą!" - Sonia wykrzyknęła radośnie.
Przewróciłam oczami na jej słowa i zastanawiałam się, dlaczego jest taka szczęśliwa z mojego powodu.
"Czy wiesz, co to znaczy być partnerką alfy?" ''Wolałbym nie wiedzieć.'' Szybko wstałam z łóżka i poszłam do łazienki, włączyłam prysznic i stanęłam pod nim, podczas gdy moje myśli odpłynęły do niego. Wciąż pamiętałam jego piękne zielone oczy i jak ciemniały, gdy nasze spojrzenia się spotykały.
''Przestań o nim myśleć, przestań.'' - nakazałam sobie przed wyjściem spod prysznica. Gdy wróciłam do pokoju, Sonia wciąż zajęta była pisaniem na komputerze.
''Musisz to zobaczyć.'' - Sonia machnęła na mnie ręką, żebym do niej podeszła.
''Nie chcę.'' - wymamrotałam.
Zeskoczyła z łóżka i stanęła przede mną. ''Musisz zostać naznaczona przez swojego partnera.'' - powiedziała z szerokim uśmiechem.
''Co to znaczy?'' - zapytałam zdezorientowana.
''Będzie musiał naznaczyć cię na szyi podczas seksu, by uznać cię za swoją.'' - Sonia mówiła z diabelskim uśmiechem na twarzy.
''Co do cholery!'' - krzyknęłam.
''Dlaczego krzyczysz?''
''Nie mogę tego wszystkiego znieść.'' - powiedziałam jej i usiadłam na łóżku.
''Musisz, a czy wiesz, że są bardzo zaborczy wobec swoich partnerów.'' - kontynuowała.
''Możesz przestać.''
''Najważniejsze, czy wiesz, że przejdziesz okres zwany okresem rui.'' - dodała podekscytowana.
''Możesz przestać.'' - krzyknęłam ze złością i zakryłam uszy dłońmi.
Zauważyła, że jestem zła i na chwilę porzuciła temat, choć wiedziałam, że na pewno wróci do niego innym razem. Westchnęła cicho i wróciła do łóżka.
''Przepraszam.'' - przeprosiła.
''W porządku, nie jestem na ciebie zła.'' - powiedziałam z uśmiechem, który odwzajemniła i wróciła do komputera.
W ciszy oglądałyśmy filmy przez resztę dnia, aż zasnęłyśmy.
Następnego dnia!
''Sonia, odpuść już sobie, nie jestem gotowa słuchać.''
''Posłuchaj, twój partner jest jednym z najbogatszych kawalerów w tym kraju, ma pod sobą różne firmy.'' - mówiła Sonia z wielkim podekscytowaniem.
''Skąd to wiesz?'' - zapytałam z niedowierzaniem.
''Cóż, powiedziałaś, że ma na imię Eric, więc sprawdziłam bogatych facetów o imieniu Eric i łatwo go znalazłam.'' - mówiła podekscytowana.
''To śmieszne.'' - powiedziałam ze zirytowaniem. Miałam dość jej paplania.
''Żartujesz? Jesteś cholernie bogata!'' - zachichotała radośnie.
''Przestań gadać głupoty, skąd wzięłaś te informacje?'' - zapytałam, patrząc na nią.
''Zrobiłam research na jego temat wczoraj w nocy.'' - powiedziała z szerokim uśmiechem.
''Chcesz powiedzieć, że nie spałaś całą noc?'' - zapytałam zszokowana.
''Było warto.'' - odpowiedziała z szerokim uśmiechem.
''Jezu, jesteś niemożliwa.'' - zostawiłam ją i poszłam wziąć prysznic.
Miałyśmy iść tego ranka na rozmowę o pracę w popularnym klubie BDSM. Znajoma powiedziała nam, że szukają barmanów i płaca jest dobra.
Ubrałyśmy się i wyszłyśmy z mieszkania, ale Sonia wciąż mówiła o Ericu. Wydawało się, że zna go lepiej niż ja, mimo że nigdy go nie spotkała.
Dotarłyśmy do klubu i poproszono nas, żebyśmy usiadły i poczekały na menedżera. Kilka minut później zostałam wezwana na rozmowę.
Po rozmowie powiedziano nam, żebyśmy zaczekały, że skontaktują się z nami i poinformują o wyniku rozmowy.
''Myślę, że poszło mi dobrze.'' - powiedziałam Sonii.
''Mogę powiedzieć to samo o sobie.'' - odpowiedziała Sonia i obie zachichotałyśmy, po czym wróciłyśmy do domu.
Byłyśmy w domu, oglądając film, gdy telefon Sonii zabrzęczał. Rozmawiała przez chwilę z kimś, zanim się rozłączyła. Miałam ją zapytać, kto dzwonił, ale zadzwonił mój telefon.
''Chyba dzwonią do ciebie.''
''Kto?'' - zapytałam.
''Najpierw odbierz.''
Odebrałam i okazało się, że to z klubu BDSM. Przyjęli mnie i poprosili o rozpoczęcie pracy już jutro, ponieważ będzie duża impreza. Podekscytowana podziękowałam i zakończyłam rozmowę.
''Wygląda na to, że obie zostałyśmy zatrudnione.'' - zachichotałam radośnie.
''Wiedziałam, że nam się uda.'' - powiedziała Sonia z dumnym uśmiechem.
''Powinnyśmy to uczcić.'' - powiedziałam i poszłam po drinki, ale gdy sprawdziłam lodówkę, wszystkie napoje się skończyły.
Spojrzałam na Sonię i zauważyłam, że udaje zajętą telefonem.
Ze złością stanęłam przed nią ze skrzyżowanymi ramionami.
''Sonia!''
''Tak?'' - odpowiedziała, nie patrząc mi w oczy.
''Gdzie są drinki?'' - zapytałam z uniesionymi brwiami.
''Och, to...'' - wymamrotała.
''Tak.'' - odpowiedziałam.
''Wypiłam wszystko wczoraj w nocy.'' - wyszeptała.
''Serio?'' - zapytałam, siadając na łóżku.
Zignorowała mnie i dalej pisała na komputerze. Rzuciłam jej twarde, gniewne spojrzenie, zanim odwróciłam wzrok.
Reszta dnia była spokojna i nie mogłam się doczekać jutra.
Następnego dnia wieczorem poszłyśmy z Sonią do klubu. Pokazano nam klub i przedstawiono całemu personelowi. Dostałyśmy uniform składający się z czarnej krótkiej spódnico-spodni i białej koszulki.
Przebrałyśmy się w uniformy i przygotowałyśmy do pracy.
Spojrzałam na Sonię i zauważyłam, jak jest zrelaksowana, zastanawiając się, jak może być tak spokojna w takiej sytuacji.
Miałyśmy spotkać dziś wieczorem grupę bogatych mężczyzn i kobiet, i z jakiegoś dziwnego powodu czułam się niespokojna i przestraszona.
Sonia została przydzielona do baru 3, podczas gdy ja do baru 2.
Zdenerwowana, wzięłam głęboki oddech i zabrałam się do pracy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z perspektywy 3. osoby
"Partnerka" - szepnął jego wilk. Jęknął cicho i wziął głęboki oddech, by uspokoić podekscytowanego wilka.
"Dzień dobry, czy mogę coś panu podać?" zapytała Vicky napiętym głosem. Była zdenerwowana, cholernie zdenerwowana.
Wpatrywał się w nią, tak odurzony jej oczami, że nie zdawał sobie sprawy ze swojego natarczywego spojrzenia.
"Dzień dobry, proszę pana" zawołała ponownie Vicky.
"Poproszę wódkę" wypalił.
Uśmiechnęła się do mężczyzny ukrytego za maską i poszła po jego drink.
"Co ona tutaj, do cholery, robi?" pomyślał. Kiedy i jak zaczęła tu pracować bez jego wiedzy, zrzędził do siebie. Ze złością przeczesał palcami włosy.
Po kilku minutach wróciła z butelką wódki i szklanką.
Dał jej pieniądze, a ich dłonie lekko się musnęły. Eric nie mógł powstrzymać jęku, gdy poczuł jej dotyk.
Z drugiej strony Vicky nie mogła zrozumieć, dlaczego czuje coś takiego wobec kompletnie obcego, tajemniczego człowieka ukrytego za maską. Zgodnie z zasadami klubu, wszyscy członkowie musieli nosić maski ze względów bezpieczeństwa. Ale pracownikom nie wolno było ich zakładać.
Przyglądała się stojącemu przed nią mężczyźnie i zauważyła, że ma piękne, hipnotyzujące zielone oczy, które uznała za fascynujące. Początkowo próbowała odwrócić wzrok, ale czuła się zagubiona w jego spojrzeniu.
Pośpiesznie wziął drink i odszedł, a ona nie mogła przestać się w niego wpatrywać, dopóki kolejny klient nie podszedł do jej stanowiska i nie zamówił drinka.
Eric jęknął sfrustrowany i udał się do pokoju VIP.
"Dlaczego niesie pan drink, proszę pozwolić mi pomóc" - jeden z kelnerów zabrał mu napój i postawił na stoliku.
Usiadł na kanapie w strefie VIP, by się uspokoić, ponieważ jego wilk go dręczył, a on robił wszystko, co mógł, by go stłumić.
Niespokojnie upił łyk drinka i zastanawiał się, jak pozbyć się tej dziewczyny.
Po pierwsze, będzie musiał przestać tu przychodzić, skoro ona tu teraz pracuje, albo po prostu doprowadzi do jej zwolnienia.
Był pogrążony w myślach, gdy zauważył, że ktoś usiadł obok niego.
"Dobry wieczór, Eric."
Eric rozejrzał się i zorientował się, że to alfa Kelvin siedzi obok.
"Skąd wiedziałeś, że to ja?" zapytał Eric.
Alfa Kelvin zaśmiał się cicho, zanim odpowiedział. "Rozpoznałem twój zapach."
Eric prychnął i zignorował go.
"Więc znalazłeś już swoją partnerkę?" zapytał alfa Kelvin.
"Nie twoja sprawa" odpowiedział szybko.
"Musisz znaleźć jego lub ją."
"Przestań!" krzyknął Eric ze złością, zwracając na nich uwagę kilku osób.
Alfa Kelvin podniósł ręce w geście poddania i zakończył dyskusję.
Eric wziął kolejny łyk drinka, by uspokoić rozedrgane nerwy.
"Wygląda na to, że kłócisz się ze swoim Wilkiem" odezwał się alfa Kelvin.
"Nie twoja sprawa" warknął alfa Eric.
Alfa Kelvin zorientował się, że alfa Eric nie jest w dobrym nastroju i postanowił odpuścić temat.
Obaj popijali drinki w milczeniu, dopóki submisywna nie weszła i nie usiadła na kolanach alfy Kelvina.
Eric zirytował się i postanowił opuścić pokój VIP. Wyszedł i przeszedł do baru. Usiadł na kanapie i obserwował różnych zamaskowanych DOMÓW i subów pokazywanych w klubie. Westchnął ciężko i rozejrzał się, tylko po to, by dostrzec ją podającą drink DOMOWI.
Patrzył, jak DOM wpatruje się w nią lubieżnym wzrokiem, a jego wilk stał się niespokojny i zazdrosny.
Próbował zmusić się do odwrócenia wzroku i myśli od niej, ale to nie działało.
Jęknął ze złości i wziął kolejny łyk drinka.
Przyglądał się jej i zauważył, że jest zdenerwowana i wyjątkowo ostrożna, co uświadomiło mu, że dziś jest jej pierwszy dzień. Ponadto, upił łyk drinka i zauważył DOM Mike'a zmierzającego w stronę baru. Jego twarz była zamaskowana, ale rozpoznał, że to on.
Wszyscy wiedzieli, że DOM Mike jest notorycznym kobieciarzem i oszustem. Nawet jako DOM nie traktował swoich submisywnych z troską.
Eric chciał go zignorować i wrócić do strefy VIP, ale jego wilk był temu przeciwny i zmusił go do pozostania na miejscu.
Co jakiś czas nie mógł się powstrzymać od patrzenia na nią i DOM Mike'a rozmawiających wesoło.
Obserwował ich radosną pogawędkę i czuł, jak jego wilk szepcze z bólem i zazdrością. Jęknął i wziął kolejny łyk drinka.
Rozejrzał się, próbując znaleźć submisywną, żeby się czymś rozproszyć.
Skanując bar, zauważył submisywną wpatrującą się w niego i dał jej znak, by podeszła. Szybko do niego podeszła i usiadła na jego kolanach.
"Jak masz na imię?" zażądał, głaszcząc jej włosy.
"Lizzy, Panie" odpowiedziała.
"Ładne imię, Lizzy" szepnął jej do ucha, głaszcząc jej policzek, co sprawiło, że nieśmiało się uśmiechnęła i odwróciła wzrok.
"Czy chcesz, żebym ci sprawiła przyjemność?" zapytała podekscytowana.
"Potrafisz?" zapytał lubieżnym głosem.
"Tak, Panie" odpowiedziała submisywnie.
"Wstań" rozkazał.
Szybko stanęła przed nim, czekając na jego rozkaz.
Patrzył na nią pożądliwym i dominującym wzrokiem, podczas gdy ona drżała pod jego spojrzeniem i nieśmiało odwracała wzrok.
"Pokój 202, czekaj tam na mnie." Spuściła głowę i poszła do pokoju.
Miał zamiar pójść za nią, gdy nagle jego wilk stał się niespokojny. Próbował go stłumić, ale tym razem wilk był dla niego zbyt silny.
Co mogło tak zdenerwować jego wilka, zastanawiał się, rozglądając się, czy nie dzieje się coś nietypowego, ale wszystko było w porządku. Miał już zignorować niespokojnego wilka, gdy jego wzrok padł na bar. DOM Mike'a tam nie było, a Victorii też nie było przy stanowisku.
"Partnerka" szepnął jego wilk z niepokojem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Victorii Rozejrzałam się po klubie i zobaczyłam różne sceny, zastanawiając się, jak ludzie mogą to praktykować i nie czuć żadnego wstydu. Nie zrozumcie mnie źle, nie byłam przeciwko BDSM, ale robienie tego w publicznym pomieszczeniu było dla mnie dużym „Nie”. Nie żebym miała jakiekolwiek doświadczenie z seksem.
Klepanie w stół wyrwało mnie z moich myśli: „Wygląda na to, że jesteś tu nowa”, zapytał chrapliwym, szorstkim głosem, i nie musiałam, żeby ktoś mi mówił, że ten człowiek w masce był DOM-em. „Tak jest, proszę pana, co mogę dla pana przynieść?” zapytałam, spoglądając mu w oczy, żeby zobaczyć, czy uda mi się go chociaż trochę zobaczyć, ale nie mogłam ze względu na czarną maskę, którą miał na sobie. „Powiedziałbym, że to co zwykle, ale jesteś tu nowa, więc po prostu przynieś mi jakiś koktajl.” jego głos był zimny i pełen rozkazu.
Szybko poszłam po jego drinka i wróciłam z nim: „Tutaj jest, proszę pana,” powiedziałam, stawiając drinka na stole. Zauważyłam jego wzrok na sobie i nerwowo odwróciłam wzrok. Usłyszałam, jak się zaśmiał i wziął łyk swojego drinka. „Jak masz na imię?” zapytał, nie patrząc na mnie. Udawałam, że go nie słyszę i kontynuowałam czyszczenie szklanki. „Vicky.” moje imię brzmiało jak melodia na jego ustach. „Jak poznałeś moje imię?” zapytałam, zdezorientowana. Zaśmiał się cicho i wskazał na moją pierś. Spojrzałam w dół i zauważyłam, że miałam na sobie herb, o którym całkowicie zapomniałam. „Ale Victoria jest tym, co jest tam napisane.” odezwałam się, zirytowana. „Wolę nazywać cię Vicky.” powiedział te słowa i uśmiechnął się do mnie. „Tylko moi przyjaciele mogą mnie tak nazywać.” powiedziałam, odchodząc, żeby obsłużyć zamówienie. Wróciłam po kilku minutach i zobaczyłam, że nadal tam siedzi.
Uśmiechnął się do mnie diabelnie, zanim wziął łyk swojego drinka. „Nie masz uległej?” zapytałam. Zaczynała mnie denerwować jego obecność i chciałam się go pozbyć w uprzejmy sposób. „Nie, dlaczego pytasz? Czy chcesz być jedną?” zapytał z uśmiechem na twarzy. „O nie.” prychnęłam. Podniósł brwi na mnie, ale nie powiedział ani słowa. Przyszło inne zamówienie, i zostawiłam go. Kiedy wróciłam, nadal tam był, co sprawiło, że mruknęłam i zignorowałam go.
„Więc nie lubisz BDSM?” zapytał. Usłyszałam go, ale zignorowałam. „Odpowiedz mi, kiedy mówię.” powiedział szorstkim, dominującym głosem, który mnie przestraszył. Wpatrywałam się w niego przez chwilę, zanim odpowiedziałam. „Nie mam na to odpowiedzi.” odpowiedziałam, nie spotykając się z jego spojrzeniem, „Więc tego nie próbowałaś.” zapytał, „Nie.” „Chcesz spróbować?” wyszeptał uwodzicielsko. Spojrzałam na niego i zdałam sobie sprawę, co miał na myśli. Poczułam złość, ale postanowiłam się uspokoić. To był mój pierwszy dzień w pracy i chciałam uniknąć złej opinii. Wzięłam głęboki oddech, zanim się odezwałam. „Jestem pracownikiem tutaj, nie uległą.” powiedziałam to spokojnie, ale wiedziałam, że zauważy złość w moim głosie. „Jesteś tu nowa. Dlatego tak mówisz, z czasem to ty będziesz błagać DOM-ów, żeby cię mieli.” Powiedział to, jakby był tego pewien. „A co sprawia, że tak myślisz?” zapytałam z gniewem. Zaczynałam się irytować. „Bo wszyscy jesteście tacy sami.” powiedział te słowa, patrząc na przechodzącego kelnera. Wiedziałam, co miał na myśli. Niektórzy pracownicy tutaj rzeczywiście bawią się z DOM-ami, co nie jest sprzeczne z zasadami. „Cóż, ja jestem inna.” powiedziałam mu i kontynuowałam czyszczenie szklanki.
Zaśmiał się cicho i wciągnął nos, jakby próbował coś wyczuć w powietrzu. Zobaczyłam, jak na chwilę zamknął oczy, i nie mogłam się powstrzymać, zastanawiając się, co robi. „Pachniesz pięknie.” powiedział te słowa z zamkniętymi oczami. Spojrzałam na niego i zastanawiałam się, co miał na myśli. Otworzył oczy i przysięgam Bogu, że kolor jego oczu się zmienił. Spojrzałam mu w oczy i zamarłam natychmiast. Nadal byłam oszołomiona jego spojrzeniem, kiedy jeden z pracowników baru wszedł. „Vicky, czas na twoją przerwę. Ja to przejmę.” Mrugnęłam oczami i odsunęłam się od jego spojrzenia. „Ile mam minut?” zapytałam, „Dwadzieścia.” powiedziała to słowo i mrugnęła do mnie. „Co to ma znaczyć?” zapytałam zdezorientowana, „Wygląda na to, że Dom Mike jest tobą zainteresowany, ale upewnij się, że jesteś szybka.” Powiedziała te słowa z szerokim uśmiechem na twarzy. „On by chciał.” prychnęłam i opuściłam bar.
Ponieważ miałam dwudziestominutową przerwę, postanowiłam wyjść po gorącą kawę i jakieś przekąski. Opuściłam klub i skierowałam się do najbliższej kawiarni. W drodze do kawiarni poczułam, że ktoś mnie śledzi, ale zignorowałam to i szłam dalej. Byłam prawie przy kawiarni, kiedy poczułam, jak ktoś mocno mnie trzyma. Odwróciłam się i napotkałam znajomego zamaskowanego mężczyznę. „Hej, mała.” jego głos był pełen rozkazu i dominacji, „Czego chcesz?” zapytałam z przerażeniem. Było coś w nim, co wydawało się nie w porządku. „Ciebie.” wyszeptał uwodzicielsko. „Zostaw mnie w spokoju.” krzyknęłam i zaczęłam go uderzać w klatkę piersiową, ale on jęknął i zamknął oczy, i nie powiedział ani słowa. Zaczęłam się bać i przypomniałam sobie wszystko, co Sonia mówiła o wilkołakach i jak są prawdziwe i żyją wśród nas. Mógł być jednym z nich i może chciał mnie zabić i zjeść moje ciało. Na myśl o tym poczułam przerażenie i zaczęłam drżeć ze strachu, „Proszę, puść mnie.” błagałam, prawie płacząc. Zaśmiał się głośno i przytulił mnie mocno do siebie. „Nie zrobię tego, dopóki nie będziesz moja.” powiedział te słowa i zbliżył się do mojej szyi i miał coś zrobić, gdy usłyszałam głośny jęk z tyłu. Zatrzymał to, co miał zrobić i odwrócił się. „Jeśli jej nie puścisz, przysięgam na boginię księżyc, że nakarmię twoją głowę sępami.” te słowa były pełne rozkazu, gniewu, nienawiści i posiadania.
Przesuń w górę, aby kontynuować