Z perspektywy 3. osoby
"Partnerka" - szepnął jego wilk. Jęknął cicho i wziął głęboki oddech, by uspokoić podekscytowanego wilka.
"Dzień dobry, czy mogę coś panu podać?" zapytała Vicky napiętym głosem. Była zdenerwowana, cholernie zdenerwowana.
Wpatrywał się w nią, tak odurzony jej oczami, że nie zdawał sobie sprawy ze swojego natarczywego spojrzenia.
"Dzień dobry, proszę pana" zawołała ponownie Vicky.
"Poproszę wódkę" wypalił.
Uśmiechnęła się do mężczyzny ukrytego za maską i poszła po jego drink.
"Co ona tutaj, do cholery, robi?" pomyślał. Kiedy i jak zaczęła tu pracować bez jego wiedzy, zrzędził do siebie. Ze złością przeczesał palcami włosy.
Po kilku minutach wróciła z butelką wódki i szklanką.
Dał jej pieniądze, a ich dłonie lekko się musnęły. Eric nie mógł powstrzymać jęku, gdy poczuł jej dotyk.
Z drugiej strony Vicky nie mogła zrozumieć, dlaczego czuje coś takiego wobec kompletnie obcego, tajemniczego człowieka ukrytego za maską. Zgodnie z zasadami klubu, wszyscy członkowie musieli nosić maski ze względów bezpieczeństwa. Ale pracownikom nie wolno było ich zakładać.
Przyglądała się stojącemu przed nią mężczyźnie i zauważyła, że ma piękne, hipnotyzujące zielone oczy, które uznała za fascynujące. Początkowo próbowała odwrócić wzrok, ale czuła się zagubiona w jego spojrzeniu.
Pośpiesznie wziął drink i odszedł, a ona nie mogła przestać się w niego wpatrywać, dopóki kolejny klient nie podszedł do jej stanowiska i nie zamówił drinka.
Eric jęknął sfrustrowany i udał się do pokoju VIP.
"Dlaczego niesie pan drink, proszę pozwolić mi pomóc" - jeden z kelnerów zabrał mu napój i postawił na stoliku.
Usiadł na kanapie w strefie VIP, by się uspokoić, ponieważ jego wilk go dręczył, a on robił wszystko, co mógł, by go stłumić.
Niespokojnie upił łyk drinka i zastanawiał się, jak pozbyć się tej dziewczyny.
Po pierwsze, będzie musiał przestać tu przychodzić, skoro ona tu teraz pracuje, albo po prostu doprowadzi do jej zwolnienia.
Był pogrążony w myślach, gdy zauważył, że ktoś usiadł obok niego.
"Dobry wieczór, Eric."
Eric rozejrzał się i zorientował się, że to alfa Kelvin siedzi obok.
"Skąd wiedziałeś, że to ja?" zapytał Eric.
Alfa Kelvin zaśmiał się cicho, zanim odpowiedział. "Rozpoznałem twój zapach."
Eric prychnął i zignorował go.
"Więc znalazłeś już swoją partnerkę?" zapytał alfa Kelvin.
"Nie twoja sprawa" odpowiedział szybko.
"Musisz znaleźć jego lub ją."
"Przestań!" krzyknął Eric ze złością, zwracając na nich uwagę kilku osób.
Alfa Kelvin podniósł ręce w geście poddania i zakończył dyskusję.
Eric wziął kolejny łyk drinka, by uspokoić rozedrgane nerwy.
"Wygląda na to, że kłócisz się ze swoim Wilkiem" odezwał się alfa Kelvin.
"Nie twoja sprawa" warknął alfa Eric.
Alfa Kelvin zorientował się, że alfa Eric nie jest w dobrym nastroju i postanowił odpuścić temat.
Obaj popijali drinki w milczeniu, dopóki submisywna nie weszła i nie usiadła na kolanach alfy Kelvina.
Eric zirytował się i postanowił opuścić pokój VIP. Wyszedł i przeszedł do baru. Usiadł na kanapie i obserwował różnych zamaskowanych DOMÓW i subów pokazywanych w klubie. Westchnął ciężko i rozejrzał się, tylko po to, by dostrzec ją podającą drink DOMOWI.
Patrzył, jak DOM wpatruje się w nią lubieżnym wzrokiem, a jego wilk stał się niespokojny i zazdrosny.
Próbował zmusić się do odwrócenia wzroku i myśli od niej, ale to nie działało.
Jęknął ze złości i wziął kolejny łyk drinka.
Przyglądał się jej i zauważył, że jest zdenerwowana i wyjątkowo ostrożna, co uświadomiło mu, że dziś jest jej pierwszy dzień. Ponadto, upił łyk drinka i zauważył DOM Mike'a zmierzającego w stronę baru. Jego twarz była zamaskowana, ale rozpoznał, że to on.
Wszyscy wiedzieli, że DOM Mike jest notorycznym kobieciarzem i oszustem. Nawet jako DOM nie traktował swoich submisywnych z troską.
Eric chciał go zignorować i wrócić do strefy VIP, ale jego wilk był temu przeciwny i zmusił go do pozostania na miejscu.
Co jakiś czas nie mógł się powstrzymać od patrzenia na nią i DOM Mike'a rozmawiających wesoło.
Obserwował ich radosną pogawędkę i czuł, jak jego wilk szepcze z bólem i zazdrością. Jęknął i wziął kolejny łyk drinka.
Rozejrzał się, próbując znaleźć submisywną, żeby się czymś rozproszyć.
Skanując bar, zauważył submisywną wpatrującą się w niego i dał jej znak, by podeszła. Szybko do niego podeszła i usiadła na jego kolanach.
"Jak masz na imię?" zażądał, głaszcząc jej włosy.
"Lizzy, Panie" odpowiedziała.
"Ładne imię, Lizzy" szepnął jej do ucha, głaszcząc jej policzek, co sprawiło, że nieśmiało się uśmiechnęła i odwróciła wzrok.
"Czy chcesz, żebym ci sprawiła przyjemność?" zapytała podekscytowana.
"Potrafisz?" zapytał lubieżnym głosem.
"Tak, Panie" odpowiedziała submisywnie.
"Wstań" rozkazał.
Szybko stanęła przed nim, czekając na jego rozkaz.
Patrzył na nią pożądliwym i dominującym wzrokiem, podczas gdy ona drżała pod jego spojrzeniem i nieśmiało odwracała wzrok.
"Pokój 202, czekaj tam na mnie." Spuściła głowę i poszła do pokoju.
Miał zamiar pójść za nią, gdy nagle jego wilk stał się niespokojny. Próbował go stłumić, ale tym razem wilk był dla niego zbyt silny.
Co mogło tak zdenerwować jego wilka, zastanawiał się, rozglądając się, czy nie dzieje się coś nietypowego, ale wszystko było w porządku. Miał już zignorować niespokojnego wilka, gdy jego wzrok padł na bar. DOM Mike'a tam nie było, a Victorii też nie było przy stanowisku.
"Partnerka" szepnął jego wilk z niepokojem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Victorii Rozejrzałam się po klubie i zobaczyłam różne sceny, zastanawiając się, jak ludzie mogą to praktykować i nie czuć żadnego wstydu. Nie zrozumcie mnie źle, nie byłam przeciwko BDSM, ale robienie tego w publicznym pomieszczeniu było dla mnie dużym „Nie”. Nie żebym miała jakiekolwiek doświadczenie z seksem.
Klepanie w stół wyrwało mnie z moich myśli: „Wygląda na to, że jesteś tu nowa”, zapytał chrapliwym, szorstkim głosem, i nie musiałam, żeby ktoś mi mówił, że ten człowiek w masce był DOM-em. „Tak jest, proszę pana, co mogę dla pana przynieść?” zapytałam, spoglądając mu w oczy, żeby zobaczyć, czy uda mi się go chociaż trochę zobaczyć, ale nie mogłam ze względu na czarną maskę, którą miał na sobie. „Powiedziałbym, że to co zwykle, ale jesteś tu nowa, więc po prostu przynieś mi jakiś koktajl.” jego głos był zimny i pełen rozkazu.
Szybko poszłam po jego drinka i wróciłam z nim: „Tutaj jest, proszę pana,” powiedziałam, stawiając drinka na stole. Zauważyłam jego wzrok na sobie i nerwowo odwróciłam wzrok. Usłyszałam, jak się zaśmiał i wziął łyk swojego drinka. „Jak masz na imię?” zapytał, nie patrząc na mnie. Udawałam, że go nie słyszę i kontynuowałam czyszczenie szklanki. „Vicky.” moje imię brzmiało jak melodia na jego ustach. „Jak poznałeś moje imię?” zapytałam, zdezorientowana. Zaśmiał się cicho i wskazał na moją pierś. Spojrzałam w dół i zauważyłam, że miałam na sobie herb, o którym całkowicie zapomniałam. „Ale Victoria jest tym, co jest tam napisane.” odezwałam się, zirytowana. „Wolę nazywać cię Vicky.” powiedział te słowa i uśmiechnął się do mnie. „Tylko moi przyjaciele mogą mnie tak nazywać.” powiedziałam, odchodząc, żeby obsłużyć zamówienie. Wróciłam po kilku minutach i zobaczyłam, że nadal tam siedzi.
Uśmiechnął się do mnie diabelnie, zanim wziął łyk swojego drinka. „Nie masz uległej?” zapytałam. Zaczynała mnie denerwować jego obecność i chciałam się go pozbyć w uprzejmy sposób. „Nie, dlaczego pytasz? Czy chcesz być jedną?” zapytał z uśmiechem na twarzy. „O nie.” prychnęłam. Podniósł brwi na mnie, ale nie powiedział ani słowa. Przyszło inne zamówienie, i zostawiłam go. Kiedy wróciłam, nadal tam był, co sprawiło, że mruknęłam i zignorowałam go.
„Więc nie lubisz BDSM?” zapytał. Usłyszałam go, ale zignorowałam. „Odpowiedz mi, kiedy mówię.” powiedział szorstkim, dominującym głosem, który mnie przestraszył. Wpatrywałam się w niego przez chwilę, zanim odpowiedziałam. „Nie mam na to odpowiedzi.” odpowiedziałam, nie spotykając się z jego spojrzeniem, „Więc tego nie próbowałaś.” zapytał, „Nie.” „Chcesz spróbować?” wyszeptał uwodzicielsko. Spojrzałam na niego i zdałam sobie sprawę, co miał na myśli. Poczułam złość, ale postanowiłam się uspokoić. To był mój pierwszy dzień w pracy i chciałam uniknąć złej opinii. Wzięłam głęboki oddech, zanim się odezwałam. „Jestem pracownikiem tutaj, nie uległą.” powiedziałam to spokojnie, ale wiedziałam, że zauważy złość w moim głosie. „Jesteś tu nowa. Dlatego tak mówisz, z czasem to ty będziesz błagać DOM-ów, żeby cię mieli.” Powiedział to, jakby był tego pewien. „A co sprawia, że tak myślisz?” zapytałam z gniewem. Zaczynałam się irytować. „Bo wszyscy jesteście tacy sami.” powiedział te słowa, patrząc na przechodzącego kelnera. Wiedziałam, co miał na myśli. Niektórzy pracownicy tutaj rzeczywiście bawią się z DOM-ami, co nie jest sprzeczne z zasadami. „Cóż, ja jestem inna.” powiedziałam mu i kontynuowałam czyszczenie szklanki.
Zaśmiał się cicho i wciągnął nos, jakby próbował coś wyczuć w powietrzu. Zobaczyłam, jak na chwilę zamknął oczy, i nie mogłam się powstrzymać, zastanawiając się, co robi. „Pachniesz pięknie.” powiedział te słowa z zamkniętymi oczami. Spojrzałam na niego i zastanawiałam się, co miał na myśli. Otworzył oczy i przysięgam Bogu, że kolor jego oczu się zmienił. Spojrzałam mu w oczy i zamarłam natychmiast. Nadal byłam oszołomiona jego spojrzeniem, kiedy jeden z pracowników baru wszedł. „Vicky, czas na twoją przerwę. Ja to przejmę.” Mrugnęłam oczami i odsunęłam się od jego spojrzenia. „Ile mam minut?” zapytałam, „Dwadzieścia.” powiedziała to słowo i mrugnęła do mnie. „Co to ma znaczyć?” zapytałam zdezorientowana, „Wygląda na to, że Dom Mike jest tobą zainteresowany, ale upewnij się, że jesteś szybka.” Powiedziała te słowa z szerokim uśmiechem na twarzy. „On by chciał.” prychnęłam i opuściłam bar.
Ponieważ miałam dwudziestominutową przerwę, postanowiłam wyjść po gorącą kawę i jakieś przekąski. Opuściłam klub i skierowałam się do najbliższej kawiarni. W drodze do kawiarni poczułam, że ktoś mnie śledzi, ale zignorowałam to i szłam dalej. Byłam prawie przy kawiarni, kiedy poczułam, jak ktoś mocno mnie trzyma. Odwróciłam się i napotkałam znajomego zamaskowanego mężczyznę. „Hej, mała.” jego głos był pełen rozkazu i dominacji, „Czego chcesz?” zapytałam z przerażeniem. Było coś w nim, co wydawało się nie w porządku. „Ciebie.” wyszeptał uwodzicielsko. „Zostaw mnie w spokoju.” krzyknęłam i zaczęłam go uderzać w klatkę piersiową, ale on jęknął i zamknął oczy, i nie powiedział ani słowa. Zaczęłam się bać i przypomniałam sobie wszystko, co Sonia mówiła o wilkołakach i jak są prawdziwe i żyją wśród nas. Mógł być jednym z nich i może chciał mnie zabić i zjeść moje ciało. Na myśl o tym poczułam przerażenie i zaczęłam drżeć ze strachu, „Proszę, puść mnie.” błagałam, prawie płacząc. Zaśmiał się głośno i przytulił mnie mocno do siebie. „Nie zrobię tego, dopóki nie będziesz moja.” powiedział te słowa i zbliżył się do mojej szyi i miał coś zrobić, gdy usłyszałam głośny jęk z tyłu. Zatrzymał to, co miał zrobić i odwrócił się. „Jeśli jej nie puścisz, przysięgam na boginię księżyc, że nakarmię twoją głowę sępami.” te słowa były pełne rozkazu, gniewu, nienawiści i posiadania.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Alpha Eric POV
"Mate!" - szepnął mój wilk z bólem i niepokojem. Próbowałem go zignorować i podążyć za Lizzy do pokoju, ale tym razem wył z bólu, a ja czułem się niekomfortowo i niespokojnie.
"Lizzy!" zawołałem. Odwróciła się i posłała mi uwodzicielski uśmiech. "Tak, sir?"
"Poczekaj tam na mnie, będę za minutę."
"Dobrze." Odwróciła się i ruszyła w kierunku mojego pokoju. Jęknąłem ze zirytowaniem i poszedłem do baru.
To był jeden z powodów, dla których nigdy nie chciałem partnera, a szczególnie ludzkiego - są zbyt słabi i kłopotliwi. Posiadanie partnera, który byłby wilkołakiem, byłoby dla mnie mniejszym stresem, nie musiałbym się martwić ani przejmować, bo wiedziałbym, że potrafi o siebie zadbać.
Dotarłem do baru i zobaczyłem Sandrę pracującą na stanowisku Victorii. Sandra zauważyła mnie i uśmiechnęła się.
"Dzień dobry, Mistrzu Tim, w czym mogę pomóc?" uśmiechnęła się do mnie uwodzicielsko.
"Nie potrzebuję w tej chwili drinka, ale szukam Victorii" powiedziałem, rozglądając się dookoła.
Sandra zmarszczyła brwi i założyła włosy za uszy. "Dlaczego wszyscy wielcy DOMOWIE się nią interesują?" wymamrotała ze złością.
Kiedy usłyszałem te słowa, mój wilk stał się niespokojny i zły.
"Po prostu powiedz mi, gdzie ona jest" zapytałem rozkazującym tonem. Sandra zauważyła, że nie jestem w nastroju na pogawędki i przestała ze mną flirtować.
"Poszła po kawę na sąsiednią ulicę." Otrzymawszy tę informację, jęknąłem i odszedłem.
Wyszedłem z klubu i ruszyłem w kierunku następnej ulicy. Z każdym krokiem mój wilk wył z bólu i dyskomfortu. Ból stał się nie do zniesienia i musiałem przyspieszyć kroku.
Kilka kroków dalej wyczułem jej zapach i wiedziałem, że jest blisko. Warknąłem ze złością i przyspieszyłem.
Skręciłem w następną ulicę i zobaczyłem ją szamoczącą się z DOMEM Mike'em.
"Słaba partnerka" wymamrotałem do siebie. Gdyby była silna lub była wilkołakiem, Mike nie miałby odwagi tego jej zrobić.
Podszedłem bliżej i zauważyłem, co Mike zamierzał zrobić. Chciał ją naznaczyć jako swoją, mimo że już miał partnerkę.
Kiedy mój wilk to zobaczył, wpadł w złość i niepokój, i nie byłem już w stanie go kontrolować. Tym razem mój wilk mnie przezwyciężył.
"Jeśli jej nie puścisz, przysięgam na boginię księżyca, że nakarmię twoją głową sępy" moje słowa były pełne rozkazu, gniewu i zaborczości.
Mike odwrócił się i warknął na mnie ze złością. Gdy tylko zorientowała się, że jest wolna od uścisku Mike'a, rzuciła się w moją stronę i schowała za mną.
"Słaba" wymamrotałem ze złością.
Stałem twarzą w twarz z Mike'em i próbowałem za wszelką cenę uspokoić mojego wilka, zanim zrobi coś głupiego, zmuszając mnie do przemiany w jego formę.
Na szczęście udało mi się go uspokoić.
"Zawsze psujesz mi zabawę. Co ty tu robisz?" zapytał Mike z irytacją.
Patrzyłem na niego, ale nie powiedziałem ani słowa.
Warknął ze złością, podszedł bliżej i spojrzał mi w oczy.
"Więc ona jest twoją partnerką" powiedział do mnie telepatycznie.
"Nie twój interes" odpowiedziałem mu telepatycznie.
"Och, rozumiem, więc ona nic o tobie nie wie" powiedział kpiącym tonem.
"Nie mam czasu na wymianę zdań z tobą, po prostu trzymaj się od niej z daleka" mój wilk mówił zaborczym tonem.
"A jeśli nie?" odpowiedział wyzywającym tonem.
Poczułem, jak mój wilk staje się zły i niespokojny, i musiałem użyć całej swojej siły, by go powstrzymać.
"Spróbuj" rzuciłem mu wyzwanie, wiedząc, że nawet o tym nie pomyśli, i odwróciłem się do niej.
Słabo się do mnie uśmiechnęła, a ja poczułem, jak moje serce przyspiesza.
"Dziękuję" posłała mi uroczy uśmiech, ale szybko odwróciłem wzrok.
"Słaba" warknąłem.
Spojrzała na mnie zdezorientowana, ale nie powiedziała ani słowa.
Odeszła ode mnie i weszła do kawiarni.
Odwróciłem się i próbowałem wrócić do klubu, ale mój wilk mnie powstrzymał. Wzdychając ze złością, stałem w miejscu i czekałem na nią.
Po kilku minutach wróciła z dwoma kubkami kawy w rękach.
Kiedy mnie zauważyła, szeroko się uśmiechnęła i podeszła do mnie.
"Przeczucie mówiło mi, że tu będziesz" uśmiechnęła się uroczo, ale zignorowałem ją i odszedłem.
"Proszę" próbowała dać mi kubek kawy, ale zignorowałem ją i szedłem dalej.
"Weź to jako podziękowanie" powiedziała.
Spojrzałem na nią, ale nie przestałem iść, ani nie powiedziałem słowa.
Ciągle błagała, żebym wziął od niej kawę, ale ją ignorowałem.
"Hej, PANIE" zawołała.
Poczułem irytację i przekląłem boginię księżyca za danie mi tak gadatliwej i irytującej partnerki. Nienawidziłem hałasu i zakłóceń, a bogini księżyca powinna była o tym pomyśleć, zanim nas sparowała.
Byłem pogrążony w myślach, gdy poczułem dłoń na ramieniu.
Instynktownie odwróciłem się szybko i złapałem ją za szyję.
"Nigdy więcej nie waż się mnie dotykać" krzyknąłem ze złością.
Spojrzałem w jej oczy i zobaczyłem w nich strach i słabość, co mnie zirytowało.
Powoli wziąłem głęboki oddech, żeby się uspokoić i puściłem ją.
"Cholera" jęknąłem i przeczesałem palcami włosy.
Patrzyłem, jak chwyta się za szyję i zaczyna mocno kaszleć z bólu, próbując złapać oddech.
Widok jej w takim stanie sprawił, że mój wilk zawył z bólu, ale zignorowałem go.
Ze strachem w oczach spojrzała na mnie, i mogłem zobaczyć w nich strach i ból, zanim pospiesznie odeszła.
Patrząc jak odchodzi, z jakiegoś dziwnego powodu poczułem rozczarowanie swoim zachowaniem.
Przesuń w górę, aby kontynuować