Punkt widzenia Victorii Rozejrzałam się po klubie i zobaczyłam różne sceny, zastanawiając się, jak ludzie mogą to praktykować i nie czuć żadnego wstydu. Nie zrozumcie mnie źle, nie byłam przeciwko BDSM, ale robienie tego w publicznym pomieszczeniu było dla mnie dużym „Nie”. Nie żebym miała jakiekolwiek doświadczenie z seksem.
Klepanie w stół wyrwało mnie z moich myśli: „Wygląda na to, że jesteś tu nowa”, zapytał chrapliwym, szorstkim głosem, i nie musiałam, żeby ktoś mi mówił, że ten człowiek w masce był DOM-em. „Tak jest, proszę pana, co mogę dla pana przynieść?” zapytałam, spoglądając mu w oczy, żeby zobaczyć, czy uda mi się go chociaż trochę zobaczyć, ale nie mogłam ze względu na czarną maskę, którą miał na sobie. „Powiedziałbym, że to co zwykle, ale jesteś tu nowa, więc po prostu przynieś mi jakiś koktajl.” jego głos był zimny i pełen rozkazu.
Szybko poszłam po jego drinka i wróciłam z nim: „Tutaj jest, proszę pana,” powiedziałam, stawiając drinka na stole. Zauważyłam jego wzrok na sobie i nerwowo odwróciłam wzrok. Usłyszałam, jak się zaśmiał i wziął łyk swojego drinka. „Jak masz na imię?” zapytał, nie patrząc na mnie. Udawałam, że go nie słyszę i kontynuowałam czyszczenie szklanki. „Vicky.” moje imię brzmiało jak melodia na jego ustach. „Jak poznałeś moje imię?” zapytałam, zdezorientowana. Zaśmiał się cicho i wskazał na moją pierś. Spojrzałam w dół i zauważyłam, że miałam na sobie herb, o którym całkowicie zapomniałam. „Ale Victoria jest tym, co jest tam napisane.” odezwałam się, zirytowana. „Wolę nazywać cię Vicky.” powiedział te słowa i uśmiechnął się do mnie. „Tylko moi przyjaciele mogą mnie tak nazywać.” powiedziałam, odchodząc, żeby obsłużyć zamówienie. Wróciłam po kilku minutach i zobaczyłam, że nadal tam siedzi.
Uśmiechnął się do mnie diabelnie, zanim wziął łyk swojego drinka. „Nie masz uległej?” zapytałam. Zaczynała mnie denerwować jego obecność i chciałam się go pozbyć w uprzejmy sposób. „Nie, dlaczego pytasz? Czy chcesz być jedną?” zapytał z uśmiechem na twarzy. „O nie.” prychnęłam. Podniósł brwi na mnie, ale nie powiedział ani słowa. Przyszło inne zamówienie, i zostawiłam go. Kiedy wróciłam, nadal tam był, co sprawiło, że mruknęłam i zignorowałam go.
„Więc nie lubisz BDSM?” zapytał. Usłyszałam go, ale zignorowałam. „Odpowiedz mi, kiedy mówię.” powiedział szorstkim, dominującym głosem, który mnie przestraszył. Wpatrywałam się w niego przez chwilę, zanim odpowiedziałam. „Nie mam na to odpowiedzi.” odpowiedziałam, nie spotykając się z jego spojrzeniem, „Więc tego nie próbowałaś.” zapytał, „Nie.” „Chcesz spróbować?” wyszeptał uwodzicielsko. Spojrzałam na niego i zdałam sobie sprawę, co miał na myśli. Poczułam złość, ale postanowiłam się uspokoić. To był mój pierwszy dzień w pracy i chciałam uniknąć złej opinii. Wzięłam głęboki oddech, zanim się odezwałam. „Jestem pracownikiem tutaj, nie uległą.” powiedziałam to spokojnie, ale wiedziałam, że zauważy złość w moim głosie. „Jesteś tu nowa. Dlatego tak mówisz, z czasem to ty będziesz błagać DOM-ów, żeby cię mieli.” Powiedział to, jakby był tego pewien. „A co sprawia, że tak myślisz?” zapytałam z gniewem. Zaczynałam się irytować. „Bo wszyscy jesteście tacy sami.” powiedział te słowa, patrząc na przechodzącego kelnera. Wiedziałam, co miał na myśli. Niektórzy pracownicy tutaj rzeczywiście bawią się z DOM-ami, co nie jest sprzeczne z zasadami. „Cóż, ja jestem inna.” powiedziałam mu i kontynuowałam czyszczenie szklanki.
Zaśmiał się cicho i wciągnął nos, jakby próbował coś wyczuć w powietrzu. Zobaczyłam, jak na chwilę zamknął oczy, i nie mogłam się powstrzymać, zastanawiając się, co robi. „Pachniesz pięknie.” powiedział te słowa z zamkniętymi oczami. Spojrzałam na niego i zastanawiałam się, co miał na myśli. Otworzył oczy i przysięgam Bogu, że kolor jego oczu się zmienił. Spojrzałam mu w oczy i zamarłam natychmiast. Nadal byłam oszołomiona jego spojrzeniem, kiedy jeden z pracowników baru wszedł. „Vicky, czas na twoją przerwę. Ja to przejmę.” Mrugnęłam oczami i odsunęłam się od jego spojrzenia. „Ile mam minut?” zapytałam, „Dwadzieścia.” powiedziała to słowo i mrugnęła do mnie. „Co to ma znaczyć?” zapytałam zdezorientowana, „Wygląda na to, że Dom Mike jest tobą zainteresowany, ale upewnij się, że jesteś szybka.” Powiedziała te słowa z szerokim uśmiechem na twarzy. „On by chciał.” prychnęłam i opuściłam bar.
Ponieważ miałam dwudziestominutową przerwę, postanowiłam wyjść po gorącą kawę i jakieś przekąski. Opuściłam klub i skierowałam się do najbliższej kawiarni. W drodze do kawiarni poczułam, że ktoś mnie śledzi, ale zignorowałam to i szłam dalej. Byłam prawie przy kawiarni, kiedy poczułam, jak ktoś mocno mnie trzyma. Odwróciłam się i napotkałam znajomego zamaskowanego mężczyznę. „Hej, mała.” jego głos był pełen rozkazu i dominacji, „Czego chcesz?” zapytałam z przerażeniem. Było coś w nim, co wydawało się nie w porządku. „Ciebie.” wyszeptał uwodzicielsko. „Zostaw mnie w spokoju.” krzyknęłam i zaczęłam go uderzać w klatkę piersiową, ale on jęknął i zamknął oczy, i nie powiedział ani słowa. Zaczęłam się bać i przypomniałam sobie wszystko, co Sonia mówiła o wilkołakach i jak są prawdziwe i żyją wśród nas. Mógł być jednym z nich i może chciał mnie zabić i zjeść moje ciało. Na myśl o tym poczułam przerażenie i zaczęłam drżeć ze strachu, „Proszę, puść mnie.” błagałam, prawie płacząc. Zaśmiał się głośno i przytulił mnie mocno do siebie. „Nie zrobię tego, dopóki nie będziesz moja.” powiedział te słowa i zbliżył się do mojej szyi i miał coś zrobić, gdy usłyszałam głośny jęk z tyłu. Zatrzymał to, co miał zrobić i odwrócił się. „Jeśli jej nie puścisz, przysięgam na boginię księżyc, że nakarmię twoją głowę sępami.” te słowa były pełne rozkazu, gniewu, nienawiści i posiadania.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Alpha Eric POV
"Mate!" - szepnął mój wilk z bólem i niepokojem. Próbowałem go zignorować i podążyć za Lizzy do pokoju, ale tym razem wył z bólu, a ja czułem się niekomfortowo i niespokojnie.
"Lizzy!" zawołałem. Odwróciła się i posłała mi uwodzicielski uśmiech. "Tak, sir?"
"Poczekaj tam na mnie, będę za minutę."
"Dobrze." Odwróciła się i ruszyła w kierunku mojego pokoju. Jęknąłem ze zirytowaniem i poszedłem do baru.
To był jeden z powodów, dla których nigdy nie chciałem partnera, a szczególnie ludzkiego - są zbyt słabi i kłopotliwi. Posiadanie partnera, który byłby wilkołakiem, byłoby dla mnie mniejszym stresem, nie musiałbym się martwić ani przejmować, bo wiedziałbym, że potrafi o siebie zadbać.
Dotarłem do baru i zobaczyłem Sandrę pracującą na stanowisku Victorii. Sandra zauważyła mnie i uśmiechnęła się.
"Dzień dobry, Mistrzu Tim, w czym mogę pomóc?" uśmiechnęła się do mnie uwodzicielsko.
"Nie potrzebuję w tej chwili drinka, ale szukam Victorii" powiedziałem, rozglądając się dookoła.
Sandra zmarszczyła brwi i założyła włosy za uszy. "Dlaczego wszyscy wielcy DOMOWIE się nią interesują?" wymamrotała ze złością.
Kiedy usłyszałem te słowa, mój wilk stał się niespokojny i zły.
"Po prostu powiedz mi, gdzie ona jest" zapytałem rozkazującym tonem. Sandra zauważyła, że nie jestem w nastroju na pogawędki i przestała ze mną flirtować.
"Poszła po kawę na sąsiednią ulicę." Otrzymawszy tę informację, jęknąłem i odszedłem.
Wyszedłem z klubu i ruszyłem w kierunku następnej ulicy. Z każdym krokiem mój wilk wył z bólu i dyskomfortu. Ból stał się nie do zniesienia i musiałem przyspieszyć kroku.
Kilka kroków dalej wyczułem jej zapach i wiedziałem, że jest blisko. Warknąłem ze złością i przyspieszyłem.
Skręciłem w następną ulicę i zobaczyłem ją szamoczącą się z DOMEM Mike'em.
"Słaba partnerka" wymamrotałem do siebie. Gdyby była silna lub była wilkołakiem, Mike nie miałby odwagi tego jej zrobić.
Podszedłem bliżej i zauważyłem, co Mike zamierzał zrobić. Chciał ją naznaczyć jako swoją, mimo że już miał partnerkę.
Kiedy mój wilk to zobaczył, wpadł w złość i niepokój, i nie byłem już w stanie go kontrolować. Tym razem mój wilk mnie przezwyciężył.
"Jeśli jej nie puścisz, przysięgam na boginię księżyca, że nakarmię twoją głową sępy" moje słowa były pełne rozkazu, gniewu i zaborczości.
Mike odwrócił się i warknął na mnie ze złością. Gdy tylko zorientowała się, że jest wolna od uścisku Mike'a, rzuciła się w moją stronę i schowała za mną.
"Słaba" wymamrotałem ze złością.
Stałem twarzą w twarz z Mike'em i próbowałem za wszelką cenę uspokoić mojego wilka, zanim zrobi coś głupiego, zmuszając mnie do przemiany w jego formę.
Na szczęście udało mi się go uspokoić.
"Zawsze psujesz mi zabawę. Co ty tu robisz?" zapytał Mike z irytacją.
Patrzyłem na niego, ale nie powiedziałem ani słowa.
Warknął ze złością, podszedł bliżej i spojrzał mi w oczy.
"Więc ona jest twoją partnerką" powiedział do mnie telepatycznie.
"Nie twój interes" odpowiedziałem mu telepatycznie.
"Och, rozumiem, więc ona nic o tobie nie wie" powiedział kpiącym tonem.
"Nie mam czasu na wymianę zdań z tobą, po prostu trzymaj się od niej z daleka" mój wilk mówił zaborczym tonem.
"A jeśli nie?" odpowiedział wyzywającym tonem.
Poczułem, jak mój wilk staje się zły i niespokojny, i musiałem użyć całej swojej siły, by go powstrzymać.
"Spróbuj" rzuciłem mu wyzwanie, wiedząc, że nawet o tym nie pomyśli, i odwróciłem się do niej.
Słabo się do mnie uśmiechnęła, a ja poczułem, jak moje serce przyspiesza.
"Dziękuję" posłała mi uroczy uśmiech, ale szybko odwróciłem wzrok.
"Słaba" warknąłem.
Spojrzała na mnie zdezorientowana, ale nie powiedziała ani słowa.
Odeszła ode mnie i weszła do kawiarni.
Odwróciłem się i próbowałem wrócić do klubu, ale mój wilk mnie powstrzymał. Wzdychając ze złością, stałem w miejscu i czekałem na nią.
Po kilku minutach wróciła z dwoma kubkami kawy w rękach.
Kiedy mnie zauważyła, szeroko się uśmiechnęła i podeszła do mnie.
"Przeczucie mówiło mi, że tu będziesz" uśmiechnęła się uroczo, ale zignorowałem ją i odszedłem.
"Proszę" próbowała dać mi kubek kawy, ale zignorowałem ją i szedłem dalej.
"Weź to jako podziękowanie" powiedziała.
Spojrzałem na nią, ale nie przestałem iść, ani nie powiedziałem słowa.
Ciągle błagała, żebym wziął od niej kawę, ale ją ignorowałem.
"Hej, PANIE" zawołała.
Poczułem irytację i przekląłem boginię księżyca za danie mi tak gadatliwej i irytującej partnerki. Nienawidziłem hałasu i zakłóceń, a bogini księżyca powinna była o tym pomyśleć, zanim nas sparowała.
Byłem pogrążony w myślach, gdy poczułem dłoń na ramieniu.
Instynktownie odwróciłem się szybko i złapałem ją za szyję.
"Nigdy więcej nie waż się mnie dotykać" krzyknąłem ze złością.
Spojrzałem w jej oczy i zobaczyłem w nich strach i słabość, co mnie zirytowało.
Powoli wziąłem głęboki oddech, żeby się uspokoić i puściłem ją.
"Cholera" jęknąłem i przeczesałem palcami włosy.
Patrzyłem, jak chwyta się za szyję i zaczyna mocno kaszleć z bólu, próbując złapać oddech.
Widok jej w takim stanie sprawił, że mój wilk zawył z bólu, ale zignorowałem go.
Ze strachem w oczach spojrzała na mnie, i mogłem zobaczyć w nich strach i ból, zanim pospiesznie odeszła.
Patrząc jak odchodzi, z jakiegoś dziwnego powodu poczułem rozczarowanie swoim zachowaniem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z punktu widzenia Victorii
Pośpiesznie wróciłam do klubu. Podeszłam do baru i zobaczyłam Sandrę obsługującą klienta. Sprawdziłam czas i zauważyłam, że zostało mi jeszcze kilka minut przerwy.
Sandra spojrzała na mnie dziwnie, co zignorowałam i usiadłam na stołku. "DOM Tim cię szukał, widziałaś go?" - odezwała się, nie patrząc w moją stronę.
"Kim jest DOM Tim?" - zapytałam zdezorientowana. Przestała robić to, co robiła i spojrzała prosto na mnie. "Nie udawaj, że go nie znasz" - stanęła przede mną marszcząc brwi.
"Nie wiem, o czym mówisz" - zaśmiała się i skrzyżowała ramiona. "To twój pierwszy dzień, a już przyciągasz wielkich DOMÓW" - powiedziała z szerokim uśmiechem na twarzy.
"Nie interesują mnie takie rzeczy, jestem tu tylko do pracy" - powiedziałam stanowczo. Przewróciła żartobliwie oczami i zaśmiała się złowieszczo, po czym odezwała: "Wszystkie tak mówiłyśmy".
"Cóż, jestem Victoria i jestem inna" - powiedziałam te słowa i założyłam z powrotem plakietkę, gotowa do pracy. Podeszła do mnie ze złością i stanęła przede mną. "Potępiasz nas?" - zapytała gniewnie.
Spojrzałam na Sandrę i wyczułam, że sama może być kłopotliwa, więc uznałam, że lepiej będzie jej unikać. "Nie o to chodzi, po prostu nie interesuje mnie BDSM" - wyjaśniłam przyjaznym tonem.
Słysząc te słowa, uśmiechnęła się do mnie i położyła ręce na moich ramionach. "Boisz się lin i łańcuchów?" - zapytała drwiącym głosem.
Wiedziałam, że ze mnie kpi, ale postanowiłam to zignorować. "Coś w tym stylu" - odpowiedziałam obojętnie. Zaśmiała się cicho i powiedziała: "Nie martw się, kochanie, nie wszyscy Domowie używają łańcuchów i lin" - posłała mi figlarny uśmiech i odeszła.
Świetnie, co za sposób na rozpoczęcie pierwszego dnia. Zastanawiałam się, czy Sonia też przez to przechodzi. Usiadłam i wszystko, co wydarzyło się kilka minut temu, przewijało mi się w głowie.
Dotknęłam szyi i poczułam, że ból wciąż tam jest. Zastanawiałam się, co to za człowiek, który tak reaguje tylko z powodu zwykłego dotyku. A co do DOMA Mike'a, chyba powinnam zgłosić go kierownikowi. Zastanawiałam się, co by mi zrobił, gdyby nie ten tajemniczy DOM, który mnie uratował.
Byłam jeszcze pogrążona w myślach, gdy zobaczyłam go wchodzącego przez drzwi. Spojrzał mi prosto w oczy ze złością, co sprawiło, że zadrżałam, odwzajemniając jego spojrzenie.
"Butelkę Don Simona" - głos sprawił, że oderwałam od niego wzrok. "Momencik" - powiedziałam i poszłam po drink. Odebrała ode mnie drink i zapłaciła kartą.
"Czy ten drink jest zbyt mocny?" - zapytała nerwowo. Uniosłam brwi i przyjrzałam się jej dokładniej, wiedząc, że jest submisywna. "Nie, dlaczego pytasz?"
Uśmiechnęła się nieśmiało i powiedziała: "Chcę zapytać mastera, czy mogę do niego dołączyć na drinka, ale boję się, że mi nie pozwoli" - mówiła jak dziecko, choć sądząc po wyglądzie była po dwudziestce.
"Po prostu zapytaj, a jeśli odmówi, to pewnie ma ku temu dobry powód" - uśmiechnęła się na moje słowa i odeszła. "Świetnie, świetnie, świetnie" - mruczałam do siebie.
Rozejrzałam się i zauważyłam, że tajemniczy mężczyzna już zniknął. Westchnęłam z ulgą i kontynuowałam pracę.
Kilka godzin później, była północ i moja zmiana dobiegła końca. Po zamknięciu zmiany, poszłam spotkać się z Sonią przy jej stanowisku barowym.
"Skończyłaś?" - zapytała z uśmiechem. Wyglądało na to, że miała świetny dzień, w przeciwieństwie do mnie. "Tak, a ty?" - zapytałam rozglądając się.
"Tak, daj mi minutę" - Sonia zebrała swoje rzeczy i opuściła bar. Wyszłyśmy z klubu i stanęłyśmy na pustej ulicy. "Wygląda na to, że musimy iść piechotą" - zasugerowała Sonia. "Tak, to tylko kilka kroków" - zgodziłam się.
Szłyśmy przez chwilę, gdy za nami zatrzymał się samochód. Odwróciłyśmy się i zobaczyłyśmy czarnego Mercedesa zaparkowanego na rogu. Zamaskowany mężczyzna wysiadł z samochodu i uśmiechnął się do Sonii.
"Idziecie do domu?" - zapytał. "Tak" - odpowiedziała Sonia z uśmiechem. "Pozwólcie, że was podwiozę". "Nie, dziękujemy" - wypaliłam. Zrobił kilka kroków i stanął przede mną. Mogłam czuć jego przenikliwe spojrzenie, nawet gdy miał na twarzy maskę. Nerwowo odsunęłam się od niego i stanęłam obok Soni. "Chodźmy" - szepnęłam do niej. "Nie ma takiej potrzeby, Vicky, to miły człowiek, poznałam go w klubie" - powiedziała głośno.
Rzuciłam jej ostre spojrzenie i wymamrotałam do siebie "Chodźmy". Zanim zdążyłam zaprotestować, chwyciła mnie za rękę i pociągnęła w stronę samochodu. Sonia zaciągnęła mnie do auta, otworzyła mi tylne drzwi, podczas gdy sama usiadła z przodu.
Mężczyzna promiennie uśmiechnął się do nas obu, zanim ruszył. Podróż przebiegała w ciszy, dopóki się nie odezwał: "Więc to był twój pierwszy dzień?" - zapytał, skupiając wzrok na drodze. "Tak, i było ekscytująco" - odpowiedziała podekscytowana Sonia.
"A ty?" - zapytał, patrząc na mnie przez lusterko. "Tak" - mruknęłam niechętnie. Rzucił mi szybkie spojrzenie i odwrócił wzrok. "Jak masz na imię?" Zauważyłam jego spojrzenie i wiedziałam, że pyta mnie, ale udawałam, że nie słyszę.
"Ma na imię Victoria" - odpowiedziała Sonia, rzucając mi gniewne spojrzenie, co sprawiło, że przewróciłam oczami i odwróciłam wzrok. "Ładne imię, Vicky". Zignorowałam ich i modliłam się, żebyśmy dotarli do domu w jednym kawałku.
W końcu dotarliśmy i szybko wyskoczyłam z samochodu, pędząc do naszego mieszkania, zostawiając Sonię samą z nim. Po kilku minutach Sonia weszła i dziwnie na mnie spojrzała.
"Powiedz, co masz do powiedzenia i przestań tak na mnie patrzeć" - powiedziałam, przebierając się. "Dlaczego zachowywałaś się tak wobec niego?" - zapytała wściekła. "Jak się zachowywałam?" - spytałam. "Dobrze wiesz, o co mi chodzi" - powiedziała ze złością.
Zignorowałam ją i położyłam się na łóżku. Miałam bardzo stresujący i dziwny dzień i nie chciałam go kończyć kłótnią z Sonią. "Vicky" - mruknęła, ale zignorowałam ją i zasnęłam.
"Obudź się, Vicky, ktoś przyszedł się z tobą zobaczyć" - usłyszałam te słowa przez sen. Powoli otworzyłam oczy i zobaczyłam stojącą przede mną Sonię. "Nikogo nie spodziewam się" - wymamrotałam i leniwie wstałam z łóżka. "Ten mężczyzna, któremu pomogłaś tamtego dnia, jest przy drzwiach" - Sonia odsunęła mnie na bok i położyła się na łóżku.
Z zaspanymi oczami podeszłam do drzwi, zmęczona otworzyłam je i zobaczyłam stojącego przede mną mężczyznę z szerokim uśmiechem na twarzy, jakby właśnie odnalazł zagubioną córkę. "Dzień dobry, proszę pana" - przywitałam się.
Wyciągnął rękę i próbował pogłaskać mnie po włosach, ale się powstrzymał i cofnął dłoń. "Jak się masz, moja droga" - zachowywał się, jakby znał mnie od dawna, co wydało mi się dziwne, ale postanowiłam to zignorować.
"Wszystko w porządku, proszę pana, jak pan tu trafił?" - zapytałam, bo nie przypominałam sobie, żebym podawała mu swój adres. "Och, to. Dostałem twój adres ze szpitala" - odpowiedział.
Słysząc te słowa, przypomniałam sobie, że podałam swój adres, gdy zawiozłam go do szpitala. "To miło, chce pan wejść?" - zapytałam, mając nadzieję, że odmówi, ponieważ nasze mieszkanie było małe.
"To nie będzie konieczne, moja droga" - sposób, w jaki podkreślał słowo "droga", sugerował, że naprawdę to miał na myśli. "Jestem tu, żeby zaprosić cię na moje urodziny, wiesz, pomogłaś mi uratować życie i chciałbym, żebyś tam była" - powiedział, wręczając mi kartę z zaproszeniem.
"Kiedy to jest?" - zapytałam. "Jutro". "Postaram się być, ale nie zostanę długo, bo muszę być w pracy". "To nie problem, po prostu się pojaw" - jego słowa brzmiały niemal jak błaganie.
"Na pewno będę" - zapewniłam go. Patrzył na mnie przez dłuższą chwilę i wiedziałam, że chce mi coś powiedzieć, ale się powstrzymał. "Do zobaczenia" - powiedział i wyszedł.
Weszłam do mieszkania i zastałam ciekawską Sonię, która się we mnie wpatrywała. "Co masz w ręku?" - wstała i wzięła ode mnie kartę. "Zaprasza nas na swoje przyjęcie urodzinowe" - wymamrotała, czytając kartę.
"Tak, i obiecałam, że będę tam przez kilka minut" - odpowiedziałam. Patrzyła na kartę przez chwilę, po czym spojrzała na mnie z figlarnym uśmiechem. "Czemu się uśmiechasz?" - zapytałam zdezorientowana.
"Nie sądzisz, że o czymś zapomniałaś?" - zapytała z chytrym uśmieszkiem. Patrzyłam na nią zdezorientowana, próbując zrozumieć, o co jej chodzi, ale nie mogłam. "Po prostu powiedz" - mruknęłam niecierpliwie.
"On tam będzie!" - wymamrotała podekscytowana. "Kto?" - zapytałam zdezorientowana. "Eric" - wyszeptała z diabolicznym uśmiechem. "Cholera!"
Przesuń w górę, aby kontynuować