POV Adison
Trzecia nad ranem. Szoruję twarz, jakbym mogła zetrzeć ostatnie sześć godzin razem z podkładem, a ze skandalem jest tak—on zawsze porusza się szybciej od ciebie.
Mój telefon wciąż rozświetlał się na marmurowym blacie. Bzy, bzy, bzy. Metronom społecznej egzekucji.
Nie musiałam patrzeć, by wiedzieć, co się dzieje. Zdjęcia, które Marcus sfabrykował, już były viralem. Ja, rzekomo oplatająca narzeczonego mojej najlepszej przyjaciółki w szatni podczas gali w Metropolitan Museum.
Ale internet nie dba o prawdę. Liczy się tylko widowisko.
Wybrałam więc lód. Bo lód nie pękał. Lód nie błagał.
Lód na pewno nie tłumaczył, że ten dupek sam zapędził mnie w korytarz muzeum. Jego ręka na mojej szyi, a druga tam, gdzie absolutnie nie miała prawa być.
Charytatywna gala Metropolitan Museum od lat była moją sceną—znałam każdy marmurowy filar, każdą zacienioną wnękę. Myślałam, że tam jestem bezpieczna.
Głupia.
Tacy mężczyźni jak Marcus nie potrzebowali zgody ani prywatności; po prostu brali, co chcieli, a potem przepisywali historię, by pasowała do ich narracji.
Wiadomości wciąż napływały. Znajomi, którzy nigdy nimi nie byli, wybierali strony jak w teleturnieju. „Suka, co ty sobie myślałaś?” i „Marcus mówi, że od miesięcy jesteś w nim zakochana” oraz mój osobisty faworyt: „Zawsze wiedziałam, że jesteś dziwką.”
Nikt nie pytał o moją wersję. Nikt nigdy nie pyta, gdy narracja jest aż tak dobra.
Nauczyłam się wcześnie, że tłumaczenia to słabość. Że dziewczyny z towarzystwa, które broniły się zbyt głośno, były nazywane trudnymi i histerycznymi. Zdesperowanymi.
Lepiej być lodem. Lepiej zostawić ich z pytaniami.
Do siódmej rano przeniosłam się do jadalni, bo zostanie w pokoju wydawało się tchórzostwem, a Wardowie się nie chowają. Stajemy przed plutonem egzekucyjnym z wyprostowaną postawą i perłami po babci.
Tata już tam był, czytając The Times, jakby to był zwykły czwartek.
Jakby jego córka właśnie nie była na topie trzech różnych platform społecznościowych.
– Adison. – Nie podniósł wzroku. – Siadaj.
Usiadłam. Nalałam sobie kawy, której nie chciałam, dolałam śmietanki trzęsącymi się dłońmi, choć one wcale się nie trzęsły.
Widzisz? Wszystko w porządku. Zupełnie niewzruszona.
– Musimy omówić twoją sytuację.
Moja sytuacja. Jakbym dostała złą ocenę, a nie została publicznie ukrzyżowana przez faceta, który próbował mnie skrzywdzić.
– Tu nie ma o czym rozmawiać – powiedziałam. – Marcus mnie wrobił. Zdjęcia są fałszywe. Każdy z podstawowymi zdolnościami krytycznego myślenia mógłby—
– To nie ma znaczenia. – W końcu na mnie spojrzał, i Boże, kiedy mój ojciec tak się zestarzał? – Prawda czy fałsz, szkoda już się stała.
– To tyle? On wygrywa, bo Rothwell lepiej kłamie niż ja?
– Tu nie chodzi o kłamstwa, Adison. Chodzi o bałagan, jaki narobiłaś. – Jego ton pozostał irytująco spokojny, jakby rozmawiał na posiedzeniu zarządu. – Rodzina Charlesa grozi zerwaniem zaręczyn. Gubernator Pemberton nie chce, by jego syn miał cokolwiek wspólnego ze skandalem.
– Charles może się wypchać. To ty zaaranżowałeś te zaręczyny. Marcus mnie osaczył. On—
– Adison. – To słowo było jak mur. – Marcus ma SMS-y. Wiadomości. Bardzo przekonującą oś czasu twojego rzekomego podrywu. Jego prawnicy są skuteczniejsi niż prawda.
Kawa smakowała popiołem, kiedy nerwowo upiłam łyk, a tata z chirurgiczną precyzją odłożył gazetę, zanim rzucił bombę.
– Wysyłam cię do Teksasu. Na ranczo Jake’a Sullivana. Dwa miesiące.
Mój śmiech był ostry jak brzytwa. – Żartujesz.
– Wyglądam, jakbym żartował?
Nie. Wyglądał jak każdy inny rekin z Manhattanu, podejmujący wyrachowaną decyzję. Kontrola szkód. Strategiczny odwrót.
Wyślij problematyczną córkę tam, gdzie nie może już narobić kłopotów.
– Mam ślub za cztery miesiące – zauważyłam, choć oboje wiedzieliśmy, że negocjuję z zerowej pozycji. – Przymiarki. Planowanie. Charles—
– Charles potrzebuje czasu, by ocenić, czy to małżeństwo jest jeszcze możliwe. Jego ojciec zasugerował... dystans.
Dystans. Polityczna nowomowa na „ twoja córka jest teraz toksyczna i rozważamy rozwiązanie tej umowy .”
– A jeśli odrzucę tę hojność?
Wyraz twarzy ojca osiągnął nowe wyżyny neutralności.
„Więc jesteś natychmiast finansowo niezależna. Żadnych kart kredytowych. Żadnego dostępu do funduszu powierniczego. Żadnego mieszkania. Możesz spróbować swoich sił na rynku pracy z dyplomem z historii sztuki i skandalem, który ma już dwanaście milionów wyświetleń.”
Dyplom z historii sztuki. Kolejny przebój z listy Najlepszych Decyzji Rodzicielskich Richarda Warda.
Chciałam studiować astronomię—miałam oceny, pasję. Nawet list z Columbii, który schowałam do szuflady z bielizną jakby to był kontraband.
Ale przyszłe żony polityków nie studiują astronomii. Studiują historię sztuki i zarządzanie organizacjami non-profit, uśmiechając się podczas kolacji charytatywnych tak, by nie wyglądać na osoby, które wolałyby być gdziekolwiek indziej.
„Nie wierzysz mi.” To nie było pytanie. „W to, co naprawdę wydarzyło się z Marcusem.”
Coś przemknęło mu po twarzy—poczucie winy czy niestrawność, trudno stwierdzić.
„Uważam, że ta sytuacja wymaga ostrożnej nawigacji. Ranczo Jake’a jest prywatne, odizolowane. Żadnych paparazzi. Żadnych mediów społecznościowych. Pracujesz, rozmyślasz, a kiedy wrócisz, naprawimy to.”
My. Jakby to on miał cokolwiek naprawić. Jakbym to nie ja była tą, której życie właśnie się rozpadało na moich oczach.
Ale nie miałam prawdziwego wyboru. Oboje o tym wiedzieliśmy.
Dwadzieścia jeden lat, finansowo zależna, bez praktycznych umiejętności poza płynną znajomością francuskiego i wiedzą, którego widelca użyć do ostryg. Manhattan nie oferował wielu możliwości kariery upadłym bywalczyniom salonów.
„Dobrze.” To słowo smakowało jak poddanie, ale i tak je wypowiedziałam. „Dwa miesiące.”
* * *
Limuzyna przypominała ruchomą trumnę. Tata jechał ze mną, pewnie bał się, że wycofam się w ostatniej chwili. Albo przeżywał jakieś szczątkowe wyrzuty sumienia z powodu wysyłania swojej jedynej córki do Teksasu jak problem do rozwiązania.
„Jake to dobry człowiek,” powiedział, patrząc przez okno na ruch na Manhattanie. „Zajmie się tobą. Jest moim najstarszym przyjacielem.”
To zdanie miało ciężar, którego nie rozumiałam do końca.
Tata rzadko wspominał o Jake’u Sullivanie poza sporadycznymi wzmiankami o ich wspólnym dzieciństwie, kiedy spędzał lato na teksańskiej posiadłości dziadka, a ojciec Jake’a pracował na ranczu.
„Przez to, że będę przerzucać końskie łajno?” prychnęłam.
„Poprzez nauczenie cię, że twoje zachowanie ma konsekwencje.”
Nie napaść. Nie bycie celem drapieżcy.
Moje. Pieprzone. Zachowanie.
„Wiem, że uważasz, iż źle to rozgrywam.” W jego głosie pojawiło się coś obcego. Prawie jakby przepraszał. „Ale kocham cię, Adison. Ta sytuacja jest wyjątkowa. Musisz uważnie przemyśleć swoje postępowanie na przyszłość.”
Oto było—ukryte założenie, że to jakoś moja wina. Że lepsze wybory, ostrożniejsze zachowanie powstrzymałyby Marcusa Rothwella przed zagonieniem mnie w korytarzu, przed zainscenizowaniem swojej misternej intrygi, przed wykorzystaniem swojego przywileju przeciw mojemu.
„Jeśli mnie tak kochasz,” powiedziałam cicho, „czemu nie zapytałeś o moją wersję wydarzeń? Czemu nie chciałeś usłyszeć, co tak naprawdę się stało, od własnej córki?”
Drgnął. Mały ruch, szybko opanowany. „Chronię cię na jedyny sposób, jaki znam.”
Ochrona. Ciekawe rozumienie wygnania.
Oto czego nikt nie mówi o byciu salonową damą z Manhattanu: o nieustannej męskiej uwadze. O rękach na przyjęciach, przeciągłych spojrzeniach, mężczyznach, którzy widzą dolary, kontakty i ozdobę dla własnych ambicji.
Nauczyłam się wcześnie to wykorzystywać. Grać ich zainteresowaniem, zachowując całkowitą kontrolę. Dwadzieścia jeden lat i wciąż dziewica—nie z powodu jakiejś doktryny czystości, lecz fundamentalnych problemów z zaufaniem.
Każdy facet, który na mnie patrzył, widział wszystko poza prawdziwą osobą. Więc zostawiłam sobie jedną rzecz, tę jedną część siebie, której nie mogli mieć, skomercjalizować ani użyć w swoich strategiach networkingowych.
Pewnie jedyna autentyczna rzecz we mnie.
Odlot był z Teterboro, pełen skóry, pieniędzy i bezosobowego luksusu. Tata mnie przytulił—krótko, niezręcznie, jakby odhaczał punkt z listy rodzicielskich obowiązków.
„Wykorzystaj ten czas mądrze.”
Wsiadłam. Drzwi się zamknęły. Manhattan zniknął w dole, a ja odtwarzałam sytuację z Marcusem metodycznie.
Korytarz. Jego ręka. Jego oddech mówiący: „Nikt ci nie uwierzy.” Zdjęcia. Perfekcyjnie skonstruowane kłamstwo. Użycie narracji przeciwko rzeczywistości.
Wściekłość skrystalizowała się w coś użytecznego. Coś strategicznego.
Chcieli mojej banicji? Dobrze. Przyjmę to wygnanie.
A potem wrócę na Manhattan i systematycznie zniszczę całe życie Marcusa Rothwella.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Regionalne lotnisko Cedar Falls było ledwo większe niż łazienka w moim penthouse’ie, całe wytarte linoleum i migoczące świetlówki.
Teksaska spiekota uderzyła we mnie w chwili, gdy przeciągnąłem bagaż przez sapiące automatyczne drzwi. Sucha, nieustępliwa, jakby ktoś skierował na cały stan suszarkę do włosów i odszedł.
Ale Jake Sullivan? Ten facet wyglądał, jakby wyszedł prosto z reklamy perfum zatytułowanej „Surowa Męskość: Wydanie Teksaskie”.
Opierał się o zdezelowanego pickupa, szerokie ramiona, znoszona skórzana kurtka, kowbojski kapelusz rzucający cień na twarz w sposób, który powinien być kiczowaty, ale jakoś nie był.
Pewnie był w średnim wieku – ale u niego wiek nie oznaczał upadku. Oznaczał doświadczenie, lata, które wyrzeźbiły go w coś solidnego i nieugiętego.
Zaciągnąłem bagaż w jego stronę, robiąc szybki przegląd, bo właśnie to się robi, kiedy niespodziewanie napotkasz kogoś cholernie atrakcyjnego: silne, masywne ciało, które sugerowało prawdziwą fizyczną pracę, a nie pozowanie na siłowni. Taka sylwetka, która bierze się z noszenia słupków ogrodzeniowych, a nie hantli.
Kasztanowe włosy skręcające się przy kołnierzu, lekki zarost na szczęce ostrej jak brzytwa, skóra opalona od słońca tak, że dermatolodzy płakaliby z rozpaczy.
Obiektywnie: facet był niesamowicie przystojny.
Przez jakieś piętnaście sekund myślałem, że może Teksas nie będzie totalną torturą.
Potem podszedł na tyle blisko, że zobaczyłem wyraz jego twarzy, i ta fantazja szybko umarła.
Szczęka zaciśnięta jakby właśnie ugryzł coś gorzkiego i postanowił dalej to przeżuwać. Te spracowane dłonie chwyciły mój bagaż, jakby moja walizka Tumi była moralną porażką, z którą musiał się pogodzić.
Nie odezwał się. Nie uśmiechnął się. Dał mi tylko krótki skiniecie głowy, które jasno komunikowało: „Jesteś problemem, o który nie prosiłem.”
"Też miło cię widzieć," powiedziałem, wkładając w ton tyle jadu, że mógłby zedrzeć farbę. "Naprawdę czuję tę słynną teksańską gościnność, o której wszyscy mówią."
Mruknął – naprawdę mruknął, jak neandertalczyk odkrywający ogień – i wrzucił mój bagaż na pakę z większą siłą, niż było to potrzebne. Kiedy jedna torba się przewróciła, nawet nie próbował jej postawić. Po prostu patrzył, jak upada, jakby na to zasłużyła.
Super. Całkiem normalny sposób powitania.
Wnętrze pickupa pachniało olejem silnikowym, znoszoną skórą i czymś nieuchwytnie męskim, co mój mózg niepomocnie zarejestrował jako pociągające. Zapiąłem pas, podczas gdy on odpalił silnik z agresywną precyzją i potoczyliśmy się na autostradę, która prowadziła donikąd.
Tylko płaski teren, ogromne niebo i taka przestrzeń, że Manhattan wydawał się przy tym pudełkiem po butach.
Cisza trwała jakieś cztery minuty, zanim się odezwał.
"Zasady gry," powiedział w końcu, jego głos był niskim pomrukiem. "Jesteś tu do pracy, nie na wakacje. To znaczy wczesne poranki – piąta rano. Zapracujesz na swoje utrzymanie uczciwą robotą, tak jak każdy inny na tym ranczu. Bez taryfy ulgowej, bez wyjątków, bez biegania do tatusia, gdy zrobi się ciężko. Jasne?"
Odwróciłem się, by spojrzeć na niego w pełni, zauważając biały od ściskania knykieć na kierownicy.
Wybijający się mięsień na szczęce, sposób, w jaki uparcie patrzył przed siebie, jakby spojrzenie na mnie mogło sprawić mu fizyczny ból.
Spodziewał się, że się złamię. Że będę narzekać. Że udowodnię wszystkie założenia, które miał o rozpieszczonych bogatych dziewczynach niepotrafiących zderzyć się z rzeczywistością.
Śmiech wyszedł ostry, niemal mimowolny.
"Myślisz, że wystarczy, że założysz fajne okulary i kowbojski kapelusz, a padnę ci do stóp, koleś? Newsflash: nie jestem tu dlatego, że chcę. Jestem tu, bo mój ojciec uznał, że praca fizyczna buduje charakter. Więc tak, piąta rano mi pasuje. Uczciwa praca też. Skończyłeś już z gadką twardziela, czy będzie coś jeszcze?"
"Twój ojciec poprosił mnie o przysługę," powiedział, każde słowo kontrolowane, jakby fizycznie powstrzymywał się przed powiedzeniem czegoś innego. "Robię to, bo jestem mu winien. Ale nie miej złudzeń, księżniczko – nie jesteś tu wyjątkowa. Jesteś po prostu kolejną osobą, która musi się nauczyć, że świat nie kręci się wokół limitu jej karty kredytowej."
"Jakże oryginalne," odparłam natychmiast, chociaż słowo 'księżniczka' trafiło dokładnie tam, gdzie celował. "Przećwiczyłeś ten tekst na warsztatach, czy to po prostu przychodzi ci naturalnie, kiedy zdecydujesz o czyjejś bezwartościowości, zanim go poznasz?"
Coś przemknęło przez jego twarz—zaskoczenie, może irytacja—ale nie odpowiedział. Po prostu przyspieszył, szczęka zaciśnięta, promieniując dezaprobatą, jakby to była jego praca.
Cisza jako odpowiedź brzmiała jak porażka, ale nie zamierzałam żebrać o rozmowę.
Ranczo otworzyło się wokół nas—średniej wielkości dom z szerokim gankiem, długą stodołą o wyblakłej czerwonej farbie, ogrodzeniem ciągnącym się ku pastwiskom pełnym krów, skrzypiącym wiatrakiem łapiącym promienie słońca.
Wszystko wyglądało funkcjonalnie, zbudowane z myślą o celu, nie o wygodzie.
Jake zaparkował przy domu. "Będziesz mieć pokój w środku. Nie zużywaj całej ciepłej wody. Posiłki są o szóstej, w południe i o siódmej—jak przegapisz, to będziesz głodna. Jutro Tommy cię oprowadzi."
Chwycił mój bagaż i ruszył w stronę domu, nawet nie sprawdzając, czy za nim idę.
Zanim zdążyłam przetworzyć implikacje, zza stodoły wyłonił się ogromny golden retriever i rzucił się prosto na mnie bez najmniejszego wahania.
"O Boże, cześć~" powiedziałam, natychmiast klękając, gdy pies uderzył we mnie z taką energią, że mógłby przewrócić małe dziecko.
Był wielki, piękny i całkowicie niezainteresowany moim skandalem czy reputacją, czy czymkolwiek innym poza faktem, że jestem człowiekiem z rękami idealnymi do drapania uszu.
"Bear!" Jake'owy głos przeciął podwórze. "Wracaj tutaj."
Ale pies go całkowicie zignorował, zbyt zajęty wciskaniem swojej ogromnej głowy w moje dłonie i mruczeniem z rozkoszy.
"On cię lubi," odezwał się ktoś, a ja podniosłam wzrok i zobaczyłam młodego chłopaka z luźnym uśmiechem.
Około dwudziestu kilku lat, szczupły, opalony, z czarnymi włosami wymagającymi strzyżenia i energią zupełnie inną niż Jake'owa wrogość.
"Bear zazwyczaj nienawidzi nowicjuszy. Jestem Tommy. Ty musisz być ta słynna Adison."
"Tak… To jedno z określeń."
Jego uśmiech się poszerzył. "Szef wspominał coś o tym, że córka Richarda potrzebuje perspektywy. Nie powiedział, że będziesz…" Urwał w pół zdania. "Yhm, witaj na ranczu Sullivan. Nie jest tak źle, jak Jake to przedstawia."
"Tommy." W głosie Jake'a znowu pojawiła się ta nuta. "Południowe ogrodzenie."
Tommy zasalutował mi na niby i zniknął w stronę stodoły, zostawiając mnie samą z Bearem i mniej więcej ośmioma tysiącami pytań o to, na co właśnie się zgodziłam.
W środku dom wydawał się bezosobowy, obojętny na piękno. Wnętrze skupiało się tylko na podstawowych potrzebach—funkcjonalne meble, gołe ściany, nic, co sugerowałoby komfort lub powitanie.
Jake poprowadził mnie wąskim korytarzem i zatrzymał się przy drzwiach. "To jest twoje."
Otworzył je, ukazując małą sypialnię. Wnętrze było agresywnie użytkowe. Żadnych dekoracji, żadnej osobowości, nic, co sugerowałoby, że ludzka czułość kiedykolwiek dotknęła to miejsce.
Tylko łóżko z czystą pościelą, komoda, która widziała lepsze dekady, jedno krzesło i lampa wyglądająca na taką, co przetrwała kilka pokoleń.
To było miejsce do spania, nie do życia.
Wskazał drzwi dokładnie naprzeciwko. "To moje. Łazienka na końcu. Staraj się nie hałasować."
Coś w tym zabrzmiało inaczej, niż powinno. Sama myśl, że będzie spać na tyle blisko, by widzieć moje światła, potencjalnie słyszeć moje ruchy—powinno to być inwazyjne. Niewygodne.
Zamiast tego, coś skręciło mi się w żołądku i natychmiast to stłumiłam.
"Jasne," powiedziałam, zmuszając się do radosnego tonu. "Coś jeszcze?"
Przez chwilę mi się przyglądał, ciemne oczy szukały czegoś, czego nie zamierzałam mu ujawnić. "Nie spraw, żebym żałował tego bardziej, niż już żałuję."
Potem wyszedł, ciężkie buty dudniły po drewnianych schodach, zostawiając mnie samą. Stałam tam dokładnie trzydzieści sekund, po czym zaczęłam rozpakowywać się i układać rzeczy w pokoju z wojskową precyzją.
Dwa miesiące. Sześćdziesiąt dni.
Przetrwam wszystko przez sześćdziesiąt dni. Nie złamię się tutaj. Nie przez oziębłość Jake'a Sullivana, ani karę mojego ojca, ani radość społeczeństwa z mojego potknięcia.
Nawet jeśli każdego dnia będę musiała okłamywać się, żeby w to uwierzyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Okazuje się, że praca fizyczna jest dokładnie tak okropna, jak się wydaje, a bąble na moich dłoniach są tego najlepszym dowodem.
Dzień pierwszy: sprzątanie boksów — co jest uprzejmym określeniem na przerzucanie końskiego łajna w butach, które kosztowały mnie jedną „poważną rozmowę” z ojcem na temat finansów. Blask Manhattanu został zastąpiony błotem, potem i wyraźnym aromatem zwierząt gospodarskich.
Dzień drugi: więcej końskiego łajna. Do tego dźwiganie worków z paszą ważących mniej więcej tyle, co małe dziecko. Moje ramiona wrzeszczały. Mój kręgosłup wrzeszczał. Części ciała, o których istnieniu nie miałam pojęcia, wrzeszczały.
Dzień trzeci: opracowałam strategię.
„Chyba jestem chora” — oznajmiłam przy śniadaniu, przykładając grzbiet dłoni do czoła, jakbym startowała w castingu do dramatu wiktoriańskiego. — „Może to udar cieplny. Albo ta grypa, która teraz krąży. Zdecydowanie nie powinnam w tym stanie zajmować się zwierzętami.”
Jake podniósł wzrok znad kawy, z kamienną miną. — „Wszystko z tobą w porządku.”
— „Naprawdę nie—”
— „Wszystko w porządku.” Wrócił do telefonu, jakby rozmowa już się skończyła.
Więc przeszłam do planu B: strategiczna nieudolność.
Sprzątałam boksy tak źle, że Tommy musiał poprawiać połowę z nich. Mieszałam proporcje paszy, aż Jake fizycznie odebrał mi łopatkę. Każde zadanie wykonywałam dwa razy dłużej, poruszając się z taką pilnością, jakby ktoś zmuszał mnie do oglądania schnącej farby.
Jake obserwował ten występ dokładnie jeszcze przez dwa dni, zanim zagonił mnie w stajni w kąt.
— „Musimy porozmawiać.”
Oparłam się o drzwi boksu, udając nonszalancję, choć bliżej mi było do buntu. — „O czym? O mojej znakomitej pracy?”
— „O tym, że celowo sabotujesz wszystko, o co cię proszę.” Skrzyżował ramiona, a Boże, nawet wkurzony wyglądał niesprawiedliwie dobrze. — „Myślisz, że tego nie widzę?”
— „Nie mam pojęcia, o czym mówisz.”
— „Naprawdę.” To nie było pytanie. — „Czyli przez przypadek zmieszałaś karmę dla kur z ziarnem dla koni? Przez przypadek zostawiłaś furtkę otwartą, przez co Bear wdarł się do kurnika? Przez przypadek użyłaś węża, żeby podlać siebie, a nie ogród?”
Dobra, to ostatnie naprawdę było odświeżające, ale mniejsza o to.
— „Może po prostu nie nadaję się do tego” — próbowałam, ale kłamstwo było słabe nawet dla mnie.
— „Jesteś wystarczająco bystra, żeby być dobra w czymkolwiek, jeśli tylko naprawdę spróbujesz.” Podszedł bliżej, a ja złapałam się na tym, że cofam się odruchowo. — „Słuchaj, sprawa jest prosta. Albo wykonujesz swoją robotę porządnie, albo dzwonię do twojego ojca i mówię mu, że oblałaś lekcję pokory. I oboje wiemy, co się wtedy stanie.”
Te słowa uderzyły mnie jak policzek, bo miał rację.
Mój ojciec nie tolerował tchórzy, a celowa porażka była gorsza niż zwykła niekompetencja. Źle rozegrałam swoją kartę, założyłam, że Jake będzie zbyt skrępowany moją obecnością, by wymierzyć prawdziwe konsekwencje.
Zamiast tego przejrzał mnie na wylot i teraz byłam w pułapce.
— „Jesteś naprawdę podły, wiesz o tym?” — mój głos zabrzmiał ostrzej, niż zamierzałam.
— „A ty dokładnie taką rozpuszczoną gówniarą, jakiej się spodziewałem. Przynajmniej ja jestem szczery wobec siebie.” Odwrócił się, zbywając mnie. — „Kolacja o siódmej. Nie spóźnij się.”
Przez kolejne dni starałam się naprawdę, zanim moja duma znów nie wytrzymała. Jake był wszędzie — poprawiał mnie, patrzył tymi zimnymi oczami, nie rzucając nawet słowa zachęty, nawet gdy faktycznie się starałam.
Tommy przynajmniej próbował być przyjazny, pokazywał mi łatwiejsze sposoby obchodzenia się z końmi, żartował, dzięki czemu praca była znośniejsza. Ale Jake pozostawał niewzruszony i milczący, traktując mnie jak obowiązek, którego nienawidził całym sobą.
Wieczorem siódmego dnia byłam wykończona, wściekła i miałam dosyć jego męczenniczej postawy. Zostawił na stole w kuchni zmodyfikowany grafik — jeszcze wcześniejsze poranki, dłuższe godziny, dodatkowe zadania.
Znalazłam go na ganku, z piwem w ręku, patrzącego na pastwiska skąpane w złocie zachodzącego słońca.
— „To szaleństwo” — powiedziałam, uderzając papierem w jego pierś. — „Tyrasz mnie, jakbyś próbował mnie złamać. Po co to wszystko? Żeby udowodnić, że potrafisz doprowadzić biedną, rozpieszczoną bogaczkę do płaczu?”
Nawet nie spojrzał na grafik. — „Musisz zmienić nastawienie…"
"Moje nastawienie?" Śmiech wydobył się jak ostrze. "Chcesz rozmawiać o nastawieniu? Porozmawiajmy o twoim. Byłeś kompletnym dupkiem odkąd tu przyjechałam. Zimny, wrogi, zachowujesz się, jakby moje istnienie było osobistą obrazą. Może to ty powinieneś się nauczyć, że życie to nie tylko obowiązek, stal i chodzenie jakbyś miał kij tak głęboko w tyłku, że..."
"Uważaj."
"Dlaczego? Boisz się prawdy? Że jesteś tu sam, na tym ogromnym ranczu, bo jesteś zbyt zgorzkniały, by kogokolwiek wpuścić? Zbyt zajęty udawaniem twardego kowboja, żeby naprawdę żyć?"
Słowa zawisły między nami jak rzucone noże i patrzyłam, jak trafiają. Coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy—może zaskoczenie, może wściekłość, że zobaczyłam za dużo.
"Nic nie wiesz o moim życiu."
"Wiem, że jesteś samotny." Te słowa zabolały mocniej, niż zamierzałam. "Wiem, że ten chłód, który nosisz jak zbroję, właśnie dlatego zostaniesz taki. Przynajmniej ja jestem szczera co do mojego bałaganu. Jaka jest twoja wymówka?"
Jake ruszył zanim zdążyłam to przetworzyć—trzy kroki, które zlikwidowały dystans między nami. Jego ciało napięte czymś, co wyglądało na wściekłość, ale czuło się zupełnie inaczej.
"Myślisz, że masz mnie rozgryzionego, co?" Jego głos stał się niski, niebezpieczny. "Myślisz, że bo jesteś tu tydzień, rozumiesz cokolwiek?"
Moje plecy uderzyły o ścianę. Nawet nie zauważyłam, że się cofałam.
Jego wolna dłoń uderzyła w kolumnę przy mojej głowie, pochylił się tak, że jego usta były cal od moich, oddech gorący na moich wargach.
"Nie pasujesz do mojego świata." Jego twarz była tak blisko, że widziałam zielone plamki w jego piwnych oczach. "Nie pasujesz do moich myśli. Jesteś tymczasowa. Przysługa dla twojego ojca. I tyle."
Coś skręciło mi się w dole brzucha. Coś gorącego i elektrycznego, czego absolutnie nie powinnam teraz czuć.
"To czemu tak cię to rusza?"—mój głos zabrzmiał bardziej urywanie, niż chciałam. "Jeśli jestem taka tymczasowa, czemu obchodzi cię, co myślę?"
Przez sekundę—zawieszoną, skrystalizowaną—coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy. Jego oczy opadły na moje usta, ale potem odwrócił się jakby go sparzyło.
"Trzymaj się ode mnie z daleka," powiedział, już idąc w stronę domu. "I przestań udawać, że wiesz cokolwiek pieprzonego o mnie."
Stałam tam jeszcze całą minutę, plecami przy ścianie, a moje serce biło arytmicznie i niepokojąco. Przestrzeń, w której stał, była naładowana, elektryczna, jak powietrze przed uderzeniem pioruna.
Napięcie seksualne. Tym to było. Surowe, niepodważalne, całkowicie cholernie nieodpowiednie napięcie seksualne.
Czułam pociąg wcześniej, ale to było inne. To było instynktowne. Niebezpieczne. Taki rodzaj przyciągania, przez który robisz głupie rzeczy i usprawiedliwiasz je później.
Nie. Nie pójdę tą drogą.
Nie z Jakem Sullivanem.
Nie z najlepszym przyjacielem mojego ojca, który jasno dał do zrozumienia, że jestem tylko zobowiązaniem.
Odepchnęłam się od ściany, ruszyłam do domu bez kolejnego słowa, weszłam do swojej sypialni na drżących nogach i trzasnęłam drzwiami tak mocno, że aż zadrżała futryna.
Dziecinne? Absolutnie.
Satysfakcjonujące? Niezmiernie.
Moje serce waliło o żebra, skóra była zbyt ciasna, gdy przebierałam się w piżamę z wściekłą dokładnością, myłam twarz, zaplatałam włosy. Wślizgnęłam się do łóżka i gapiłam się w sufit, odtwarzając całą tę sytuację w głowie na niechcianej pętli.
Jego twarz przy mojej, jego oddech na moich ustach, ciało tak blisko, że czułam jego ciepło. To, jak patrzył na mnie, jakby chciał mnie zarówno pożreć, jak i zniszczyć.
Minęła godzina. Może więcej. Uparcie nie spałam, kiedy rozległo się pukanie do drzwi—pojedyncze, zdecydowane.
"Adison." Głos Jake'a, starannie neutralny. "Opuściłaś kolację. Wszystko w porządku?"
Wszystko jest okej. Jakby chwilę wcześniej nie przyparł mnie do ściany i nie zostawił pogrążonej w zamęcie i pożądaniu.
Milczałam, oddychając ostrożnie, udając sen z poświęceniem kogoś, kto chce uniknąć rozmowy mogącej wszystko wykoleić.
Kolejna pauza. Potem kroki oddalające się po podłodze.
Otworzyłam oczy, wpatrywałam się w ciemność i przyznałam się do prawdy, której unikałam.
Dwa miesiące tutaj będą zdecydowanie bardziej skomplikowane, niż myślałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować