Regionalne lotnisko Cedar Falls było ledwo większe niż łazienka w moim penthouse’ie, całe wytarte linoleum i migoczące świetlówki.
Teksaska spiekota uderzyła we mnie w chwili, gdy przeciągnąłem bagaż przez sapiące automatyczne drzwi. Sucha, nieustępliwa, jakby ktoś skierował na cały stan suszarkę do włosów i odszedł.
Ale Jake Sullivan? Ten facet wyglądał, jakby wyszedł prosto z reklamy perfum zatytułowanej „Surowa Męskość: Wydanie Teksaskie”.
Opierał się o zdezelowanego pickupa, szerokie ramiona, znoszona skórzana kurtka, kowbojski kapelusz rzucający cień na twarz w sposób, który powinien być kiczowaty, ale jakoś nie był.
Pewnie był w średnim wieku – ale u niego wiek nie oznaczał upadku. Oznaczał doświadczenie, lata, które wyrzeźbiły go w coś solidnego i nieugiętego.
Zaciągnąłem bagaż w jego stronę, robiąc szybki przegląd, bo właśnie to się robi, kiedy niespodziewanie napotkasz kogoś cholernie atrakcyjnego: silne, masywne ciało, które sugerowało prawdziwą fizyczną pracę, a nie pozowanie na siłowni. Taka sylwetka, która bierze się z noszenia słupków ogrodzeniowych, a nie hantli.
Kasztanowe włosy skręcające się przy kołnierzu, lekki zarost na szczęce ostrej jak brzytwa, skóra opalona od słońca tak, że dermatolodzy płakaliby z rozpaczy.
Obiektywnie: facet był niesamowicie przystojny.
Przez jakieś piętnaście sekund myślałem, że może Teksas nie będzie totalną torturą.
Potem podszedł na tyle blisko, że zobaczyłem wyraz jego twarzy, i ta fantazja szybko umarła.
Szczęka zaciśnięta jakby właśnie ugryzł coś gorzkiego i postanowił dalej to przeżuwać. Te spracowane dłonie chwyciły mój bagaż, jakby moja walizka Tumi była moralną porażką, z którą musiał się pogodzić.
Nie odezwał się. Nie uśmiechnął się. Dał mi tylko krótki skiniecie głowy, które jasno komunikowało: „Jesteś problemem, o który nie prosiłem.”
"Też miło cię widzieć," powiedziałem, wkładając w ton tyle jadu, że mógłby zedrzeć farbę. "Naprawdę czuję tę słynną teksańską gościnność, o której wszyscy mówią."
Mruknął – naprawdę mruknął, jak neandertalczyk odkrywający ogień – i wrzucił mój bagaż na pakę z większą siłą, niż było to potrzebne. Kiedy jedna torba się przewróciła, nawet nie próbował jej postawić. Po prostu patrzył, jak upada, jakby na to zasłużyła.
Super. Całkiem normalny sposób powitania.
Wnętrze pickupa pachniało olejem silnikowym, znoszoną skórą i czymś nieuchwytnie męskim, co mój mózg niepomocnie zarejestrował jako pociągające. Zapiąłem pas, podczas gdy on odpalił silnik z agresywną precyzją i potoczyliśmy się na autostradę, która prowadziła donikąd.
Tylko płaski teren, ogromne niebo i taka przestrzeń, że Manhattan wydawał się przy tym pudełkiem po butach.
Cisza trwała jakieś cztery minuty, zanim się odezwał.
"Zasady gry," powiedział w końcu, jego głos był niskim pomrukiem. "Jesteś tu do pracy, nie na wakacje. To znaczy wczesne poranki – piąta rano. Zapracujesz na swoje utrzymanie uczciwą robotą, tak jak każdy inny na tym ranczu. Bez taryfy ulgowej, bez wyjątków, bez biegania do tatusia, gdy zrobi się ciężko. Jasne?"
Odwróciłem się, by spojrzeć na niego w pełni, zauważając biały od ściskania knykieć na kierownicy.
Wybijający się mięsień na szczęce, sposób, w jaki uparcie patrzył przed siebie, jakby spojrzenie na mnie mogło sprawić mu fizyczny ból.
Spodziewał się, że się złamię. Że będę narzekać. Że udowodnię wszystkie założenia, które miał o rozpieszczonych bogatych dziewczynach niepotrafiących zderzyć się z rzeczywistością.
Śmiech wyszedł ostry, niemal mimowolny.
"Myślisz, że wystarczy, że założysz fajne okulary i kowbojski kapelusz, a padnę ci do stóp, koleś? Newsflash: nie jestem tu dlatego, że chcę. Jestem tu, bo mój ojciec uznał, że praca fizyczna buduje charakter. Więc tak, piąta rano mi pasuje. Uczciwa praca też. Skończyłeś już z gadką twardziela, czy będzie coś jeszcze?"
"Twój ojciec poprosił mnie o przysługę," powiedział, każde słowo kontrolowane, jakby fizycznie powstrzymywał się przed powiedzeniem czegoś innego. "Robię to, bo jestem mu winien. Ale nie miej złudzeń, księżniczko – nie jesteś tu wyjątkowa. Jesteś po prostu kolejną osobą, która musi się nauczyć, że świat nie kręci się wokół limitu jej karty kredytowej."
"Jakże oryginalne," odparłam natychmiast, chociaż słowo 'księżniczka' trafiło dokładnie tam, gdzie celował. "Przećwiczyłeś ten tekst na warsztatach, czy to po prostu przychodzi ci naturalnie, kiedy zdecydujesz o czyjejś bezwartościowości, zanim go poznasz?"
Coś przemknęło przez jego twarz—zaskoczenie, może irytacja—ale nie odpowiedział. Po prostu przyspieszył, szczęka zaciśnięta, promieniując dezaprobatą, jakby to była jego praca.
Cisza jako odpowiedź brzmiała jak porażka, ale nie zamierzałam żebrać o rozmowę.
Ranczo otworzyło się wokół nas—średniej wielkości dom z szerokim gankiem, długą stodołą o wyblakłej czerwonej farbie, ogrodzeniem ciągnącym się ku pastwiskom pełnym krów, skrzypiącym wiatrakiem łapiącym promienie słońca.
Wszystko wyglądało funkcjonalnie, zbudowane z myślą o celu, nie o wygodzie.
Jake zaparkował przy domu. "Będziesz mieć pokój w środku. Nie zużywaj całej ciepłej wody. Posiłki są o szóstej, w południe i o siódmej—jak przegapisz, to będziesz głodna. Jutro Tommy cię oprowadzi."
Chwycił mój bagaż i ruszył w stronę domu, nawet nie sprawdzając, czy za nim idę.
Zanim zdążyłam przetworzyć implikacje, zza stodoły wyłonił się ogromny golden retriever i rzucił się prosto na mnie bez najmniejszego wahania.
"O Boże, cześć~" powiedziałam, natychmiast klękając, gdy pies uderzył we mnie z taką energią, że mógłby przewrócić małe dziecko.
Był wielki, piękny i całkowicie niezainteresowany moim skandalem czy reputacją, czy czymkolwiek innym poza faktem, że jestem człowiekiem z rękami idealnymi do drapania uszu.
"Bear!" Jake'owy głos przeciął podwórze. "Wracaj tutaj."
Ale pies go całkowicie zignorował, zbyt zajęty wciskaniem swojej ogromnej głowy w moje dłonie i mruczeniem z rozkoszy.
"On cię lubi," odezwał się ktoś, a ja podniosłam wzrok i zobaczyłam młodego chłopaka z luźnym uśmiechem.
Około dwudziestu kilku lat, szczupły, opalony, z czarnymi włosami wymagającymi strzyżenia i energią zupełnie inną niż Jake'owa wrogość.
"Bear zazwyczaj nienawidzi nowicjuszy. Jestem Tommy. Ty musisz być ta słynna Adison."
"Tak… To jedno z określeń."
Jego uśmiech się poszerzył. "Szef wspominał coś o tym, że córka Richarda potrzebuje perspektywy. Nie powiedział, że będziesz…" Urwał w pół zdania. "Yhm, witaj na ranczu Sullivan. Nie jest tak źle, jak Jake to przedstawia."
"Tommy." W głosie Jake'a znowu pojawiła się ta nuta. "Południowe ogrodzenie."
Tommy zasalutował mi na niby i zniknął w stronę stodoły, zostawiając mnie samą z Bearem i mniej więcej ośmioma tysiącami pytań o to, na co właśnie się zgodziłam.
W środku dom wydawał się bezosobowy, obojętny na piękno. Wnętrze skupiało się tylko na podstawowych potrzebach—funkcjonalne meble, gołe ściany, nic, co sugerowałoby komfort lub powitanie.
Jake poprowadził mnie wąskim korytarzem i zatrzymał się przy drzwiach. "To jest twoje."
Otworzył je, ukazując małą sypialnię. Wnętrze było agresywnie użytkowe. Żadnych dekoracji, żadnej osobowości, nic, co sugerowałoby, że ludzka czułość kiedykolwiek dotknęła to miejsce.
Tylko łóżko z czystą pościelą, komoda, która widziała lepsze dekady, jedno krzesło i lampa wyglądająca na taką, co przetrwała kilka pokoleń.
To było miejsce do spania, nie do życia.
Wskazał drzwi dokładnie naprzeciwko. "To moje. Łazienka na końcu. Staraj się nie hałasować."
Coś w tym zabrzmiało inaczej, niż powinno. Sama myśl, że będzie spać na tyle blisko, by widzieć moje światła, potencjalnie słyszeć moje ruchy—powinno to być inwazyjne. Niewygodne.
Zamiast tego, coś skręciło mi się w żołądku i natychmiast to stłumiłam.
"Jasne," powiedziałam, zmuszając się do radosnego tonu. "Coś jeszcze?"
Przez chwilę mi się przyglądał, ciemne oczy szukały czegoś, czego nie zamierzałam mu ujawnić. "Nie spraw, żebym żałował tego bardziej, niż już żałuję."
Potem wyszedł, ciężkie buty dudniły po drewnianych schodach, zostawiając mnie samą. Stałam tam dokładnie trzydzieści sekund, po czym zaczęłam rozpakowywać się i układać rzeczy w pokoju z wojskową precyzją.
Dwa miesiące. Sześćdziesiąt dni.
Przetrwam wszystko przez sześćdziesiąt dni. Nie złamię się tutaj. Nie przez oziębłość Jake'a Sullivana, ani karę mojego ojca, ani radość społeczeństwa z mojego potknięcia.
Nawet jeśli każdego dnia będę musiała okłamywać się, żeby w to uwierzyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Okazuje się, że praca fizyczna jest dokładnie tak okropna, jak się wydaje, a bąble na moich dłoniach są tego najlepszym dowodem.
Dzień pierwszy: sprzątanie boksów — co jest uprzejmym określeniem na przerzucanie końskiego łajna w butach, które kosztowały mnie jedną „poważną rozmowę” z ojcem na temat finansów. Blask Manhattanu został zastąpiony błotem, potem i wyraźnym aromatem zwierząt gospodarskich.
Dzień drugi: więcej końskiego łajna. Do tego dźwiganie worków z paszą ważących mniej więcej tyle, co małe dziecko. Moje ramiona wrzeszczały. Mój kręgosłup wrzeszczał. Części ciała, o których istnieniu nie miałam pojęcia, wrzeszczały.
Dzień trzeci: opracowałam strategię.
„Chyba jestem chora” — oznajmiłam przy śniadaniu, przykładając grzbiet dłoni do czoła, jakbym startowała w castingu do dramatu wiktoriańskiego. — „Może to udar cieplny. Albo ta grypa, która teraz krąży. Zdecydowanie nie powinnam w tym stanie zajmować się zwierzętami.”
Jake podniósł wzrok znad kawy, z kamienną miną. — „Wszystko z tobą w porządku.”
— „Naprawdę nie—”
— „Wszystko w porządku.” Wrócił do telefonu, jakby rozmowa już się skończyła.
Więc przeszłam do planu B: strategiczna nieudolność.
Sprzątałam boksy tak źle, że Tommy musiał poprawiać połowę z nich. Mieszałam proporcje paszy, aż Jake fizycznie odebrał mi łopatkę. Każde zadanie wykonywałam dwa razy dłużej, poruszając się z taką pilnością, jakby ktoś zmuszał mnie do oglądania schnącej farby.
Jake obserwował ten występ dokładnie jeszcze przez dwa dni, zanim zagonił mnie w stajni w kąt.
— „Musimy porozmawiać.”
Oparłam się o drzwi boksu, udając nonszalancję, choć bliżej mi było do buntu. — „O czym? O mojej znakomitej pracy?”
— „O tym, że celowo sabotujesz wszystko, o co cię proszę.” Skrzyżował ramiona, a Boże, nawet wkurzony wyglądał niesprawiedliwie dobrze. — „Myślisz, że tego nie widzę?”
— „Nie mam pojęcia, o czym mówisz.”
— „Naprawdę.” To nie było pytanie. — „Czyli przez przypadek zmieszałaś karmę dla kur z ziarnem dla koni? Przez przypadek zostawiłaś furtkę otwartą, przez co Bear wdarł się do kurnika? Przez przypadek użyłaś węża, żeby podlać siebie, a nie ogród?”
Dobra, to ostatnie naprawdę było odświeżające, ale mniejsza o to.
— „Może po prostu nie nadaję się do tego” — próbowałam, ale kłamstwo było słabe nawet dla mnie.
— „Jesteś wystarczająco bystra, żeby być dobra w czymkolwiek, jeśli tylko naprawdę spróbujesz.” Podszedł bliżej, a ja złapałam się na tym, że cofam się odruchowo. — „Słuchaj, sprawa jest prosta. Albo wykonujesz swoją robotę porządnie, albo dzwonię do twojego ojca i mówię mu, że oblałaś lekcję pokory. I oboje wiemy, co się wtedy stanie.”
Te słowa uderzyły mnie jak policzek, bo miał rację.
Mój ojciec nie tolerował tchórzy, a celowa porażka była gorsza niż zwykła niekompetencja. Źle rozegrałam swoją kartę, założyłam, że Jake będzie zbyt skrępowany moją obecnością, by wymierzyć prawdziwe konsekwencje.
Zamiast tego przejrzał mnie na wylot i teraz byłam w pułapce.
— „Jesteś naprawdę podły, wiesz o tym?” — mój głos zabrzmiał ostrzej, niż zamierzałam.
— „A ty dokładnie taką rozpuszczoną gówniarą, jakiej się spodziewałem. Przynajmniej ja jestem szczery wobec siebie.” Odwrócił się, zbywając mnie. — „Kolacja o siódmej. Nie spóźnij się.”
Przez kolejne dni starałam się naprawdę, zanim moja duma znów nie wytrzymała. Jake był wszędzie — poprawiał mnie, patrzył tymi zimnymi oczami, nie rzucając nawet słowa zachęty, nawet gdy faktycznie się starałam.
Tommy przynajmniej próbował być przyjazny, pokazywał mi łatwiejsze sposoby obchodzenia się z końmi, żartował, dzięki czemu praca była znośniejsza. Ale Jake pozostawał niewzruszony i milczący, traktując mnie jak obowiązek, którego nienawidził całym sobą.
Wieczorem siódmego dnia byłam wykończona, wściekła i miałam dosyć jego męczenniczej postawy. Zostawił na stole w kuchni zmodyfikowany grafik — jeszcze wcześniejsze poranki, dłuższe godziny, dodatkowe zadania.
Znalazłam go na ganku, z piwem w ręku, patrzącego na pastwiska skąpane w złocie zachodzącego słońca.
— „To szaleństwo” — powiedziałam, uderzając papierem w jego pierś. — „Tyrasz mnie, jakbyś próbował mnie złamać. Po co to wszystko? Żeby udowodnić, że potrafisz doprowadzić biedną, rozpieszczoną bogaczkę do płaczu?”
Nawet nie spojrzał na grafik. — „Musisz zmienić nastawienie…"
"Moje nastawienie?" Śmiech wydobył się jak ostrze. "Chcesz rozmawiać o nastawieniu? Porozmawiajmy o twoim. Byłeś kompletnym dupkiem odkąd tu przyjechałam. Zimny, wrogi, zachowujesz się, jakby moje istnienie było osobistą obrazą. Może to ty powinieneś się nauczyć, że życie to nie tylko obowiązek, stal i chodzenie jakbyś miał kij tak głęboko w tyłku, że..."
"Uważaj."
"Dlaczego? Boisz się prawdy? Że jesteś tu sam, na tym ogromnym ranczu, bo jesteś zbyt zgorzkniały, by kogokolwiek wpuścić? Zbyt zajęty udawaniem twardego kowboja, żeby naprawdę żyć?"
Słowa zawisły między nami jak rzucone noże i patrzyłam, jak trafiają. Coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy—może zaskoczenie, może wściekłość, że zobaczyłam za dużo.
"Nic nie wiesz o moim życiu."
"Wiem, że jesteś samotny." Te słowa zabolały mocniej, niż zamierzałam. "Wiem, że ten chłód, który nosisz jak zbroję, właśnie dlatego zostaniesz taki. Przynajmniej ja jestem szczera co do mojego bałaganu. Jaka jest twoja wymówka?"
Jake ruszył zanim zdążyłam to przetworzyć—trzy kroki, które zlikwidowały dystans między nami. Jego ciało napięte czymś, co wyglądało na wściekłość, ale czuło się zupełnie inaczej.
"Myślisz, że masz mnie rozgryzionego, co?" Jego głos stał się niski, niebezpieczny. "Myślisz, że bo jesteś tu tydzień, rozumiesz cokolwiek?"
Moje plecy uderzyły o ścianę. Nawet nie zauważyłam, że się cofałam.
Jego wolna dłoń uderzyła w kolumnę przy mojej głowie, pochylił się tak, że jego usta były cal od moich, oddech gorący na moich wargach.
"Nie pasujesz do mojego świata." Jego twarz była tak blisko, że widziałam zielone plamki w jego piwnych oczach. "Nie pasujesz do moich myśli. Jesteś tymczasowa. Przysługa dla twojego ojca. I tyle."
Coś skręciło mi się w dole brzucha. Coś gorącego i elektrycznego, czego absolutnie nie powinnam teraz czuć.
"To czemu tak cię to rusza?"—mój głos zabrzmiał bardziej urywanie, niż chciałam. "Jeśli jestem taka tymczasowa, czemu obchodzi cię, co myślę?"
Przez sekundę—zawieszoną, skrystalizowaną—coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy. Jego oczy opadły na moje usta, ale potem odwrócił się jakby go sparzyło.
"Trzymaj się ode mnie z daleka," powiedział, już idąc w stronę domu. "I przestań udawać, że wiesz cokolwiek pieprzonego o mnie."
Stałam tam jeszcze całą minutę, plecami przy ścianie, a moje serce biło arytmicznie i niepokojąco. Przestrzeń, w której stał, była naładowana, elektryczna, jak powietrze przed uderzeniem pioruna.
Napięcie seksualne. Tym to było. Surowe, niepodważalne, całkowicie cholernie nieodpowiednie napięcie seksualne.
Czułam pociąg wcześniej, ale to było inne. To było instynktowne. Niebezpieczne. Taki rodzaj przyciągania, przez który robisz głupie rzeczy i usprawiedliwiasz je później.
Nie. Nie pójdę tą drogą.
Nie z Jakem Sullivanem.
Nie z najlepszym przyjacielem mojego ojca, który jasno dał do zrozumienia, że jestem tylko zobowiązaniem.
Odepchnęłam się od ściany, ruszyłam do domu bez kolejnego słowa, weszłam do swojej sypialni na drżących nogach i trzasnęłam drzwiami tak mocno, że aż zadrżała futryna.
Dziecinne? Absolutnie.
Satysfakcjonujące? Niezmiernie.
Moje serce waliło o żebra, skóra była zbyt ciasna, gdy przebierałam się w piżamę z wściekłą dokładnością, myłam twarz, zaplatałam włosy. Wślizgnęłam się do łóżka i gapiłam się w sufit, odtwarzając całą tę sytuację w głowie na niechcianej pętli.
Jego twarz przy mojej, jego oddech na moich ustach, ciało tak blisko, że czułam jego ciepło. To, jak patrzył na mnie, jakby chciał mnie zarówno pożreć, jak i zniszczyć.
Minęła godzina. Może więcej. Uparcie nie spałam, kiedy rozległo się pukanie do drzwi—pojedyncze, zdecydowane.
"Adison." Głos Jake'a, starannie neutralny. "Opuściłaś kolację. Wszystko w porządku?"
Wszystko jest okej. Jakby chwilę wcześniej nie przyparł mnie do ściany i nie zostawił pogrążonej w zamęcie i pożądaniu.
Milczałam, oddychając ostrożnie, udając sen z poświęceniem kogoś, kto chce uniknąć rozmowy mogącej wszystko wykoleić.
Kolejna pauza. Potem kroki oddalające się po podłodze.
Otworzyłam oczy, wpatrywałam się w ciemność i przyznałam się do prawdy, której unikałam.
Dwa miesiące tutaj będą zdecydowanie bardziej skomplikowane, niż myślałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dwa tygodnie pracy fizycznej i oficjalnie osiągnęłam punkt krytyczny.
Nie ten dramatyczny rodzaj, kiedy osuwasz się w stodole—bardziej wolno narastające uświadomienie sobie, że jeśli nie zacznę znowu czuć się jak człowiek, zamiast jak parobek oblepiony końską sierścią, to naprawdę stracę rozum.
"Dziś wieczorem jadę do Cedar Falls," oznajmiłam podczas kolacji, starając się zachować swobodny ton. "Tommy wspominał, że jest impreza w barze. Muszę odetchnąć. Dwa tygodnie tylko roboty na ranczu doprowadzają mnie do szału."
Widelec w jego dłoni znieruchomiał. Gdy na mnie spojrzał, w jego oczach zamigotało coś niebezpiecznego. "Nie."
"Słucham? Nie pytałam o pozwolenie."
"W takim razie pozwól, że poinformuję cię o moim."
Jego głos obniżył się do tego niskiego, groźnego rejestru, który prostował mi kręgosłup.
"Nie pójdziesz. Jestem za ciebie odpowiedzialny przed twoim ojcem i nie pozwolę, żebyś mnie skompromitowała, upijając się i robiąc widowisko w mieście, gdzie liczy się moja reputacja."
"Twoja reputacja," powtórzyłam powoli, pozwalając, by każde słowo wybrzmiało z maksymalnym sarkazmem. "Tak. Bo nie daj Boże, żeby wielki Jake Sullivan był powiązany z dziewczyną, która chce jednego normalnego wieczoru poza domem."
"Nie znasz tych ludzi. Nie znasz tego baru—"
"I nigdy nie poznam, jeśli będziesz mnie trzymał tutaj jak jakąś więźniarkę." Wstałam, a krzesło z głośnym zgrzytem przesunęło się po podłodze. "Zrobiłam wszystko, o co prosiłeś. Dwa tygodnie wyrzucania obornika, noszenia paszy i wstawania o jakiejś nieludzkiej godzinie. Jeden wieczór. Tylko o to proszę."
"Nie jesteś więźniem. Jesteś gościem, który musi przestrzegać zasad." On też wstał, sprzątając swój talerz z przesadnie kontrolowanymi ruchami. "Odpowiedź brzmi nie, Adison. Zostaw to."
Och, zostawiłam to.
Prosto w plan wymknięcia się, gdy tylko pójdzie spać.
Tommy uznał za szalenie zabawne, że sprzeciwiam się bezpośrednim rozkazom Jake'a. Odebrał mnie na końcu podjazdu, jego ciężarówka pyrkała, gdy wsiadałam w jedyną sukienkę, jaką spakowałam—krótką, czarną, totalnie nieodpowiednią na ranczo.
Zasłużyłam sobie na jego cichy gwizd podziwu.
"Szef mnie zabije," powiedział radośnie, kiedy poprawiałam makijaż w lusterku przeciwsłonecznym. "Naprawdę mnie zamorduje i ukryje moje zwłoki na południowym pastwisku."
"Jake mnie nie posiada," odparłam, choć serce waliło mi z mieszanki wyrzutów sumienia i ekscytacji. "Poza tym, nigdy się nie dowie."
"Jasne," rzucił Tommy, wyraźnie nieprzekonany, ale i tak pojechał.
Wyobrażenie Cedar Falls o nocnym życiu to bar zwany The Dusty Boot, wyglądający dokładnie jak każdy wiejski bar w Teksasie w każdym filmie, jaki kiedykolwiek powstał. Neonowe znaki, pickupy na parkingu, country przebijające się przez ściany.
Było jednak głośno, tłoczno i na szczęście wolne od karcącego spojrzenia Jake'a Sullivana.
Wytrzymałam jakieś dziesięć minut, zanim pojawił się facet o imieniu Brent.
Wysoki, całkiem przystojny w tym typowo kowbojskim stylu, z pewnością siebie właściwą dużej rybie w małym stawie. Kupił mi drinka bez pytania, pochylał się zbyt blisko, gdy mówił, i miał w oczach ten wyraz, który mówił, że uważa mnie za pewniaka.
"Ty jesteś tą dziewczyną mieszkającą u Sullivana, prawda?" rzucił, kładąc dłoń na moich lędźwiach, jakby miał do tego prawo.
"Wieści szybko się rozchodzą."
Jego uśmiech się poszerzył. "Miastowa. Lubię to."
Problem ze złośliwością polega na tym, że robi z ciebie idiotę. A ja płynęłam na fali czystej, skrystalizowanej złośliwości skierowanej całkowicie w stronę Jake'a Sullivana i jego kontrolujących bzdur.
Więc kiedy Brent zaprosił mnie do tańca, zgodziłam się. Gdy jego dłonie stały się zbyt swobodne, nie odsunęłam się. A kiedy zasugerował, żebyśmy "zaczerpnęli powietrza", naprawdę to rozważałam.
Nie dlatego, że go chciałam, ale dlatego, że mina Jake'a, gdyby się dowiedział, byłaby absolutnie tego warta.
Oczywiście wtedy Jake wszedł do środka.
Zobaczyłam go, zanim zobaczył mnie, a wyraz jego twarzy sprawił, że żołądek mi się ścisnął. Wyglądał... Boże, wyglądał na wściekłego. Nie był to ten chłodny, opanowany gniew, do którego się przyzwyczaiłam. To było coś pierwotnego, niebezpiecznego, ledwie powstrzymywanego.
Jego oczy znalazły mnie na parkiecie. Znalazły ręce Brenta spoczywające na moim ciele, niebezpiecznie nisko. Zobaczyły, jak blisko siebie stoimy.
Temperatura w pomieszczeniu spadła o jakieś dwadzieścia stopni.
Nagle był przy mnie, łapiąc Brenta za kołnierz i odpychając go na bok, jakby nic nie ważył. Brent zatoczył się, otwierając usta do protestu, ale cokolwiek zobaczył w oczach Jake'a, sprawiło, że słowa zamarły mu w gardle.
Potem ręce Jake'a były na mnie, szarpiąc mnie do siebie tak mocno, że aż zaskoczyłam. Jego ramię objęło mnie w pasie niczym żelazna obręcz, tworząc mur między mną a światem.
Pochylił się, jego usta przy moim uchu, oddech gorący na mojej skórze.
"Ty jesteś moim problemem," warknął, głosem niskim i chrapliwym. "I to ja decyduję, kiedy masz luz. Nie ty. Nie jakiś kowboj z więcej rękami niż rozumem. Ja . Rozumiesz?"
Jego. Jakby posiadał część mnie, której nigdy mu nie oddałam. Terytorialny, zaborczy ton sprawił, że serce zaczęło mi walić.
To nie był chłodny, zdystansowany Jake. To było coś surowego, zawłaszczającego i przerażającego. Jego uścisk się wzmocnił i poczułam każdy twardy kontur jego ciała przyciśniętego do mojego.
Nie czekał na odpowiedź. Po prostu chwycił mnie za rękę i wyciągnął z baru, ignorując szeroko otwarte oczy Tommy'ego, ignorując szepty, które do rana dotrą do każdego zakątka Cedar Falls.
Potem byłam już w jego ciężarówce, drzwi trzasnęły z taką siłą, że aż zadrżała kabina.
Cisza była niemal żywa, pulsowała wściekłością i czymś jeszcze ciemniejszym. Obserwowałam jego profil—sztywny zarys szczęki, białe kostki dłoni na kierownicy, mięsień drgający na skroni.
"Co daje ci prawo?" w końcu zapytałam. "By kontrolować, dokąd idę, z kim rozmawiam? Nie jestem twoją córką. Nie jestem twoją żoną. Co daje ci prawo zachowywać się, jakbyś mnie posiadał?"
"Twój ojciec poprosił mnie, żebym cię chronił," wycedził przez zęby, wzrok utkwiony przed siebie. "To prawo, które mi dał."
"Przed czym? Przed wieczorem poza domem? Tańcem? Tym, że wreszcie się trochę bawię w tym moim żałosnym—"
"Przed wszystkimi," potwierdził, a coś w jego tonie sprawiło, że żołądek przewrócił mi się do góry nogami. "Najwyraźniej także przed tobą samą."
Powinnam była na tym skończyć. Ale wspomnienie jego rąk na mnie, zaborczego warknięcia, tego, jak pociągnął mnie do siebie... rozpaliło we mnie coś lekkomyślnego.
"Zachowujesz się jak ochroniarz," powiedziałam, przekręcając się na siedzeniu, by na niego spojrzeć. "Ale widziałam twoje oczy w tym barze. To, jak mnie złapałeś, gdy Brent miał na mnie ręce."
Obniżyłam głos, celowo uwodzicielsko.
"To wszystko było z obowiązku, Jake? Dla mojego tatusia? Czy może trochę z tego było dla ciebie?"
Mój oddech ogrzewał jego ramię, świadomie i prowokująco. Widziałam, jak gardło mu drga, jak jego uścisk na kierownicy się wzmacnia, aż myślałam, że ją złamie.
Ciężarówka zjechała na bok, zanim opanował kierownicę, zatrzymując się w chmurze żwiru.
Odwrócił się do mnie i jego dłoń uniosła się—delikatna, ale stanowcza—odpychając mnie z powrotem na siedzenie, tworząc dystans. Gdy na mnie spojrzał, jego oczy były lodowate, lodowcowe.
"Te twoje sztuczki może działają na chłopców z twojego trust fund w Manhattanie," powiedział, głosem zimnym jak zima. "Ale ja nie jestem młodym chłopcem, na którego działają gierki niedojrzałej dziewczyny. Chcesz testować granice? Rób to z kimś w twoim wieku, kto nie zna się na rzeczy."
Te słowa były jak kubeł lodowatej wody.
Niedojrzała. Dziewczyna. Nie kobieta—dziewczyna.
Jakbym była tylko dzieckiem rzucającym fochy, używającym seksualności jako broni, bo nie wiem, co robię.
Oparłam się w fotelu, ale ogień buzował mi pod żebrami—niebezpieczny i zdeterminowany. Uważa mnie za niedojrzałą? Dziewczynę grającą w gierki? Dobrze.
Pokażę mu, jak bardzo jestem kobietą. Udowodnię swoją siłę, dojrzałość i złamię tę żelazną kontrolę, którą nosił jak zbroję.
Zmusię go, by przyznał to, co oboje wiemy, że czuje, nawet jeśli miałoby nas to oboje zniszczyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować