Ride the Cowboy autor Yan Stellar
Ride the Cowboy
Opis
Ona jest corka jego najlepszego przyjaciela. Ma dwadziescia jeden lat, on czterdziesci trzy. Jest zareczona z innym mezczyzna. A zaraz sprawi, ze zlamie kazda zasade, wedlug ktorej do tej pory zyl. Gdy sfabrykowany skandal zrujnowal reputacje Adison, znanej nowojorskiej bywalczyni salonow, jej ojciec wyslal ja do Teksasu na dwa miesiace ,,budowania charakteru" na ranczu swojego najlepszego przyjaciela. Bez pieniedzy, bez mozliwosci ucieczki i absolutnie bez uwodzenia Jake'a Sullivana - niesamowicie przystojnego, czterdziestotrzyletniego ranczera, ktory ma nauczyc ja pokory. On jest winny jej ojcu, w tym chronienia jego zbuntowanej corki przed popelnianiem bledow. Nawet jesli ona jest najwieksza pokusa, z jaka sie kiedykolwiek zmierzyl. Nawet jesli kazdy przeciagly dotyk i gorace spojrzenie rozplatuje dwadziescia lat starannie pielegnowanej samokontroli. Ale Adison nie przetrwala publicznego zniszczenia po to, by teraz grac bezpiecznie. Gdy ich wrogosc zamienia sie w niezaprzeczalna fascynacje, ich zderzenie swiatow staje sie niebezpieczna gra. Jake jest dreczony przeszloscia, ktora laczy go z jej rodzina, i probuje ja odepchnac, przekonany, ze jest tylko duchem z jego dawnych lat. Jednak odwaga Adison zmusza go do wyboru: chronic swoja przeszlosc czy zaryzykowac wszystko dla milosci, ktora moze ich oboje zniszczyc albo w koncu wyzwolic.
Rozdział 1
May 19, 2026
POV Adison
Trzecia nad ranem. Szoruję twarz, jakbym mogła zetrzeć ostatnie sześć godzin razem z podkładem, a ze skandalem jest tak—on zawsze porusza się szybciej od ciebie.
Mój telefon wciąż rozświetlał się na marmurowym blacie. Bzy, bzy, bzy. Metronom społecznej egzekucji.
Nie musiałam patrzeć, by wiedzieć, co się dzieje. Zdjęcia, które Marcus sfabrykował, już były viralem. Ja, rzekomo oplatająca narzeczonego mojej najlepszej przyjaciółki w szatni podczas gali w Metropolitan Museum.
Ale internet nie dba o prawdę. Liczy się tylko widowisko.
Wybrałam więc lód. Bo lód nie pękał. Lód nie błagał.
Lód na pewno nie tłumaczył, że ten dupek sam zapędził mnie w korytarz muzeum. Jego ręka na mojej szyi, a druga tam, gdzie absolutnie nie miała prawa być.
Charytatywna gala Metropolitan Museum od lat była moją sceną—znałam każdy marmurowy filar, każdą zacienioną wnękę. Myślałam, że tam jestem bezpieczna.
Głupia.
Tacy mężczyźni jak Marcus nie potrzebowali zgody ani prywatności; po prostu brali, co chcieli, a potem przepisywali historię, by pasowała do ich narracji.
Wiadomości wciąż napływały. Znajomi, którzy nigdy nimi nie byli, wybierali strony jak w teleturnieju. „Suka, co ty sobie myślałaś?” i „Marcus mówi, że od miesięcy jesteś w nim zakochana” oraz mój osobisty faworyt: „Zawsze wiedziałam, że jesteś dziwką.”
Nikt nie pytał o moją wersję. Nikt nigdy nie pyta, gdy narracja jest aż tak dobra.
Nauczyłam się wcześnie, że tłumaczenia to słabość. Że dziewczyny z towarzystwa, które broniły się zbyt głośno, były nazywane trudnymi i histerycznymi. Zdesperowanymi.
Lepiej być lodem. Lepiej zostawić ich z pytaniami.
Do siódmej rano przeniosłam się do jadalni, bo zostanie w pokoju wydawało się tchórzostwem, a Wardowie się nie chowają. Stajemy przed plutonem egzekucyjnym z wyprostowaną postawą i perłami po babci.
Tata już tam był, czytając The Times, jakby to był zwykły czwartek.
Jakby jego córka właśnie nie była na topie trzech różnych platform społecznościowych.
– Adison. – Nie podniósł wzroku. – Siadaj.
Usiadłam. Nalałam sobie kawy, której nie chciałam, dolałam śmietanki trzęsącymi się dłońmi, choć one wcale się nie trzęsły.
Widzisz? Wszystko w porządku. Zupełnie niewzruszona.
– Musimy omówić twoją sytuację.
Moja sytuacja. Jakbym dostała złą ocenę, a nie została publicznie ukrzyżowana przez faceta, który próbował mnie skrzywdzić.
– Tu nie ma o czym rozmawiać – powiedziałam. – Marcus mnie wrobił. Zdjęcia są fałszywe. Każdy z podstawowymi zdolnościami krytycznego myślenia mógłby—
– To nie ma znaczenia. – W końcu na mnie spojrzał, i Boże, kiedy mój ojciec tak się zestarzał? – Prawda czy fałsz, szkoda już się stała.
– To tyle? On wygrywa, bo Rothwell lepiej kłamie niż ja?
– Tu nie chodzi o kłamstwa, Adison. Chodzi o bałagan, jaki narobiłaś. – Jego ton pozostał irytująco spokojny, jakby rozmawiał na posiedzeniu zarządu. – Rodzina Charlesa grozi zerwaniem zaręczyn. Gubernator Pemberton nie chce, by jego syn miał cokolwiek wspólnego ze skandalem.
– Charles może się wypchać. To ty zaaranżowałeś te zaręczyny. Marcus mnie osaczył. On—
– Adison. – To słowo było jak mur. – Marcus ma SMS-y. Wiadomości. Bardzo przekonującą oś czasu twojego rzekomego podrywu. Jego prawnicy są skuteczniejsi niż prawda.
Kawa smakowała popiołem, kiedy nerwowo upiłam łyk, a tata z chirurgiczną precyzją odłożył gazetę, zanim rzucił bombę.
– Wysyłam cię do Teksasu. Na ranczo Jake’a Sullivana. Dwa miesiące.
Mój śmiech był ostry jak brzytwa. – Żartujesz.
– Wyglądam, jakbym żartował?
Nie. Wyglądał jak każdy inny rekin z Manhattanu, podejmujący wyrachowaną decyzję. Kontrola szkód. Strategiczny odwrót.
Wyślij problematyczną córkę tam, gdzie nie może już narobić kłopotów.
– Mam ślub za cztery miesiące – zauważyłam, choć oboje wiedzieliśmy, że negocjuję z zerowej pozycji. – Przymiarki. Planowanie. Charles—
– Charles potrzebuje czasu, by ocenić, czy to małżeństwo jest jeszcze możliwe. Jego ojciec zasugerował... dystans.
Dystans. Polityczna nowomowa na „ twoja córka jest teraz toksyczna i rozważamy rozwiązanie tej umowy .”
– A jeśli odrzucę tę hojność?
Wyraz twarzy ojca osiągnął nowe wyżyny neutralności.
„Więc jesteś natychmiast finansowo niezależna. Żadnych kart kredytowych. Żadnego dostępu do funduszu powierniczego. Żadnego mieszkania. Możesz spróbować swoich sił na rynku pracy z dyplomem z historii sztuki i skandalem, który ma już dwanaście milionów wyświetleń.”
Dyplom z historii sztuki. Kolejny przebój z listy Najlepszych Decyzji Rodzicielskich Richarda Warda.
Chciałam studiować astronomię—miałam oceny, pasję. Nawet list z Columbii, który schowałam do szuflady z bielizną jakby to był kontraband.
Ale przyszłe żony polityków nie studiują astronomii. Studiują historię sztuki i zarządzanie organizacjami non-profit, uśmiechając się podczas kolacji charytatywnych tak, by nie wyglądać na osoby, które wolałyby być gdziekolwiek indziej.
„Nie wierzysz mi.” To nie było pytanie. „W to, co naprawdę wydarzyło się z Marcusem.”
Coś przemknęło mu po twarzy—poczucie winy czy niestrawność, trudno stwierdzić.
„Uważam, że ta sytuacja wymaga ostrożnej nawigacji. Ranczo Jake’a jest prywatne, odizolowane. Żadnych paparazzi. Żadnych mediów społecznościowych. Pracujesz, rozmyślasz, a kiedy wrócisz, naprawimy to.”
My. Jakby to on miał cokolwiek naprawić. Jakbym to nie ja była tą, której życie właśnie się rozpadało na moich oczach.
Ale nie miałam prawdziwego wyboru. Oboje o tym wiedzieliśmy.
Dwadzieścia jeden lat, finansowo zależna, bez praktycznych umiejętności poza płynną znajomością francuskiego i wiedzą, którego widelca użyć do ostryg. Manhattan nie oferował wielu możliwości kariery upadłym bywalczyniom salonów.
„Dobrze.” To słowo smakowało jak poddanie, ale i tak je wypowiedziałam. „Dwa miesiące.”
* * *
Limuzyna przypominała ruchomą trumnę. Tata jechał ze mną, pewnie bał się, że wycofam się w ostatniej chwili. Albo przeżywał jakieś szczątkowe wyrzuty sumienia z powodu wysyłania swojej jedynej córki do Teksasu jak problem do rozwiązania.
„Jake to dobry człowiek,” powiedział, patrząc przez okno na ruch na Manhattanie. „Zajmie się tobą. Jest moim najstarszym przyjacielem.”
To zdanie miało ciężar, którego nie rozumiałam do końca.
Tata rzadko wspominał o Jake’u Sullivanie poza sporadycznymi wzmiankami o ich wspólnym dzieciństwie, kiedy spędzał lato na teksańskiej posiadłości dziadka, a ojciec Jake’a pracował na ranczu.
„Przez to, że będę przerzucać końskie łajno?” prychnęłam.
„Poprzez nauczenie cię, że twoje zachowanie ma konsekwencje.”
Nie napaść. Nie bycie celem drapieżcy.
Moje. Pieprzone. Zachowanie.
„Wiem, że uważasz, iż źle to rozgrywam.” W jego głosie pojawiło się coś obcego. Prawie jakby przepraszał. „Ale kocham cię, Adison. Ta sytuacja jest wyjątkowa. Musisz uważnie przemyśleć swoje postępowanie na przyszłość.”
Oto było—ukryte założenie, że to jakoś moja wina. Że lepsze wybory, ostrożniejsze zachowanie powstrzymałyby Marcusa Rothwella przed zagonieniem mnie w korytarzu, przed zainscenizowaniem swojej misternej intrygi, przed wykorzystaniem swojego przywileju przeciw mojemu.
„Jeśli mnie tak kochasz,” powiedziałam cicho, „czemu nie zapytałeś o moją wersję wydarzeń? Czemu nie chciałeś usłyszeć, co tak naprawdę się stało, od własnej córki?”
Drgnął. Mały ruch, szybko opanowany. „Chronię cię na jedyny sposób, jaki znam.”
Ochrona. Ciekawe rozumienie wygnania.
Oto czego nikt nie mówi o byciu salonową damą z Manhattanu: o nieustannej męskiej uwadze. O rękach na przyjęciach, przeciągłych spojrzeniach, mężczyznach, którzy widzą dolary, kontakty i ozdobę dla własnych ambicji.
Nauczyłam się wcześnie to wykorzystywać. Grać ich zainteresowaniem, zachowując całkowitą kontrolę. Dwadzieścia jeden lat i wciąż dziewica—nie z powodu jakiejś doktryny czystości, lecz fundamentalnych problemów z zaufaniem.
Każdy facet, który na mnie patrzył, widział wszystko poza prawdziwą osobą. Więc zostawiłam sobie jedną rzecz, tę jedną część siebie, której nie mogli mieć, skomercjalizować ani użyć w swoich strategiach networkingowych.
Pewnie jedyna autentyczna rzecz we mnie.
Odlot był z Teterboro, pełen skóry, pieniędzy i bezosobowego luksusu. Tata mnie przytulił—krótko, niezręcznie, jakby odhaczał punkt z listy rodzicielskich obowiązków.
„Wykorzystaj ten czas mądrze.”
Wsiadłam. Drzwi się zamknęły. Manhattan zniknął w dole, a ja odtwarzałam sytuację z Marcusem metodycznie.
Korytarz. Jego ręka. Jego oddech mówiący: „Nikt ci nie uwierzy.” Zdjęcia. Perfekcyjnie skonstruowane kłamstwo. Użycie narracji przeciwko rzeczywistości.
Wściekłość skrystalizowała się w coś użytecznego. Coś strategicznego.
Chcieli mojej banicji? Dobrze. Przyjmę to wygnanie.
A potem wrócę na Manhattan i systematycznie zniszczę całe życie Marcusa Rothwella.
Ride the Cowboy
205 Rozdziały
205
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101