passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Ride the Cowboy - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

Ride the Cowboy

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Deszcz uderzał tak, jakby Bóg miał osobistą vendettę, zamieniając ranczo z funkcjonalnego w apokaliptyczne w mniej więcej osiem minut.

Jake już był w ruchu, otwierając drzwi z taką pilnością, która nie pozostawiała miejsca na rozmowę. „Ogrodzenie leży na południowym pastwisku. Bydło ciśnie się w stronę strumienia.”

Strumień. Ten sam, który prawie go zabił lata temu.

„Czego potrzebujesz?”

Spojrzał na mnie, jakby kalkulował ryzyko względem korzyści, po czym chwycił przeciwdeszczową kurtkę z wieszaka i rzucił mi ją.

„Zostań tu, gdzie sucho. Albo jedź ze mną. Wybór należy do ciebie, księżniczko.”

Manhattan Adison wybrałaby sucho. Rzuciłaby jakąś uwagę o tym, że nie płacą jej za to wystarczająco, i nalała sobie kolejną lampkę wina.

Ale tamta dziewczyna wydawała się kimś, kogo znałam w poprzednim życiu, zanim pęcherze i wczesne poranki wyrzeźbiły ze mnie kogoś zupełnie innego.

„Jadę.”

Coś przemknęło przez jego twarz—zaskoczenie, może nawet szacunek—po czym już był za drzwiami, a ja za nim. Deszcz przesiąkał przez ubranie na skórę, zanim zdążyłam założyć kurtkę.

Konie były spłoszone, białka oczu przewracały się w panice, ale Jake miał mojego osiodłanego w dwie minuty. Pamięć mięśniowa po dziesięcioleciach takich właśnie kryzysów.

„Trzymaj się blisko!”—krzyknął przez grzmot. „Jeśli każę ci wrócić, wracasz. Bez dyskusji.”

Kiwnęłam głową, już wskakując w siodło.

Noc zamieniła się w chaos z własną ścieżką dźwiękową. Wrota trzaskały na zerwanych zawiasach. A pod tym wszystkim metaliczny posmak strachu, siedzący tuż pod językiem.

Dotarliśmy do ogrodzenia i tak, było źle. Dwadzieścia sztuk bydła cisnęło się w stronę przerwy, do strumienia, który już był nabrzmiały, wściekły i wydawał dźwięki, których woda nie powinna wydawać.

Jake zeskoczył z konia, pracował przy ogrodzeniu z Tommym—który pojawił się znikąd, wyglądając na pół utopionego—podczas gdy ja próbowałam powstrzymać bydło przed wdarciem się przez wyrwę.

Co byłoby łatwiejsze, gdybym miała choć blade pojęcie, co robię, poza wrzaskiem i wymachiwaniem rękami niczym obłąkany policjant kierujący ruchem.

Wtedy to zobaczyłam. Mały kształt w wodzie, niesiony w stronę ogrodzenia, gdzie nurt zamieniał się w coś naprawdę morderczego.

Cielak. Może trzy miesiące. Ryczał z przerażenia.

Byłam z konia zanim mózg dogonił ciało.

„Adison, NIE—”

Krzyk Jake'a zginął w grzmotach, kiedy weszłam do wody; zimno uderzyło jak fizyczny policzek. Prąd był silniejszy, niż się wydawało, próbując wyrwać mi grunt spod nóg, ale zablokowałam kolana i ruszyłam w stronę cielaka.

Złapałam go pod brzuchem, małe ciało tak drżało, że bałam się, że kości zaraz się rozsypią. Uniosłam, choć ważył więcej niż sądziłam, a nurt ciągnął i—

Jake już tam był, po pas w wodzie, przejął ciężar cielaka jakby to nic nie ważyło. Razem wyciągnęliśmy go na brzeg, błoto, woda i krowie łajno ślizgały się pod nogami, wszystko stawało się trudniejsze.

Wydostaliśmy cielaka na wyżej położony teren, a on uciekł, rycząc za matką.

„To było dobre!”—krzyknął Jake, pół pochwały, ale następne słowa były już ostrzeżeniem. „Ale z taką wodą nie dostaniesz drugiej szansy. Rozumiesz? Co ci przyszło do—”

Już odwracałam się z powrotem do ogrodzenia, by pomóc innym, kiedy but ześlizgnął mi się na czymś śliskim. Upadłam ciężko, ręce chwytające cokolwiek, znajdujące tylko wodę, prąd i nagłe, namacalne zrozumienie, co to znaczy się topić.

Ręka Jake'a wystrzeliła i złapała mnie za nadgarstek żelaznym chwytem. Drugie ramię objęło mnie w talii, odciągając od krawędzi z siłą, która aż ścisnęła mi żebra.

Przez chwilę staliśmy tak, jego pierś falowała za moimi plecami, a kiedy spojrzałam na niego w górę, jego oczy były szerokie z czymś, co wyglądało na czysty strach.

„Jesteś nienormalna?” Nie krzyk. Gorzej, syk, który przeszył burzę. „Mogłaś— Chryste, Adison, nie możesz po prostu—”

„Nic mi nie jest,” wydyszałam, wciąż łapiąc oddech.

„Nie jest z tobą dobrze. Prawie—” Urwał, szczęka zacisnęła mu się tak mocno, że widziałam drgający mięsień. „Nie masz prawa tego robić. Nie przy mnie. Mogłaś wpaść! Mogłaś dać się porwać nurtowi!”

Jego uścisk nadal był mocny, niemal bolesny, i czułam, jak drży, zanim nagle mnie puścił. „Wsiadaj na konia. Jeszcze nie skończyliśmy.”

Besztanie trwało przez całą drogę powrotną do stajni. Litania wszystkiego, co zrobiłam źle, wszystkiego, co mogło pójść gorzej, każdego sposobu, w jaki rzekomo przyprawiłam go o zawał. Tommy miał na tyle rozsądku, żeby zniknąć z pola widzenia.

Gdy dotarliśmy do środka, adrenalina powoli opadała i zaczynałam dopiero czuć, jak bardzo jest mi zimno. Przemoczona do suchej nitki, trzęsąca się, błoto wszędzie, gdzie tylko mogło się dostać.

Jake wyglądał podobnie, ale jakoś zamiast topielca przypominał bohatera filmu akcji. Niesprawiedliwe.

„Proszę.” Sięgnął po koc, owinął go wokół moich ramion rękami, które drżały, gdy musnęły moją obojczyk. Zatrzymał się o pół sekundy za długo. „Musisz się przebrać. Zanim hipotermia stanie się głównym tematem, zamiast gwałtownych powodzi.”

Z moich ust wyrwał się niepewny śmiech. „To byłby dopiero sposób na odejście. Nowojorska celebrytka zamarza w teksańskiej stodole. Marcus by to uwielbiał.”

„Nie.” Jego głos był szorstki, a gdy spojrzałam w górę, jego twarz wyrażała coś, czego nie potrafiłam do końca odczytać. „Nie żartuj z… po prostu nie.”

W ciszy zdejmowaliśmy przeciwdeszczowe ubrania, taka cisza, w której aż roiło się od rzeczy, których żadne z nas nie umiało ubrać w słowa. Palce miałam zdrętwiałe i nieposłuszne, nie radziły sobie z suwakiem kurtki.

„Pozwól.” Podszedł bliżej, pomógł z zamkiem, z rękawami, które utknęły przez przemoknięcie.

Jego dłonie były ciepłe w porównaniu z moimi, uważne w taki sposób, że coś ścisnęło mnie w środku. Przez jeden oddech—może dwa—w tych dłoniach była czułość.

W sposobie, w jaki mocniej owinął mnie kocem. W tym, jak jego palce zawahały się na moich ramionach. W wyrazie twarzy, który mówił, że wciąż przetwarza, jak blisko byłam, by dać się porwać nurtowi.

„Byłaś dzielna,” powiedział cicho. „Głupia, ale dzielna.”

„Najwyższa pochwała od samego Jake’a Sullivana.”

Kącik jego ust drgnął. Niemal uśmiech. „Niech ci to nie uderzy do głowy.”

Potem odsunął się, wprowadzając bezpieczny dystans, a chwila rozprysła się jak szkło.

Później, na werandzie domu, gdy deszcz wciąż lał się strugami, siedziałam owinięta w suche ubrania i ten sam koc, który dał mi Jake, próbując pojąć, co się we mnie zmieniło.

To to besztanie. W kółko wracało mi w głowie.

Przez całe życie słyszałam, że jestem za bardzo. Zbyt lekkomyślna, zbyt krucha, zbyt skłonna do złamania się, kompromitacji, czy do wymagania ratunku.

Ale dzisiejszy strach Jake’a nie wynikał z przekonania, że sobie nie poradzę.

Nie kazał mi zostać, bo myślał, że nie dam rady. Bał się, bo wiedział, że dam, wiedział, że spróbuję, a myśl o tym, że mogłabym zginąć przez tę decyzję, wytrąciła go z równowagi.

To było coś innego. To było… Boże. To było wszystko.

Był przy mnie, gdy go potrzebowałam. Pewny, solidny, dokładnie tam, gdzie powinien być. Ale nie traktował mnie jak ze szkła. Nie próbował owinąć mnie folią bąbelkową i trzymać z dala od niebezpieczeństwa.

Pozwolił mi wyjechać w burzę. Pozwolił mi wybrać. A potem złapał mnie, gdy spadałam.

To poczucie—ta niemożliwa równowaga wiary i troski—obudziło we mnie coś dzikiego. Coś, co wydawało się prawdziwe, nie tylko grą, którą odgrywałam odkąd pojęłam, czego oczekuje ode mnie świat.

Deszcz nadal padał, a ja wciąż siedziałam tam, czując coś, co mogło być uczuciami, i mogło być uczuciami właśnie do niego.

Co, obiektywnie rzecz biorąc, było najgorszym możliwym rozwojem wypadków.

Ale nie potrafiłam się przejąć tym, co najgorsze.

Obchodziło mnie to, jak jego ręce nieporadnie rozpinały mój sztormiak. To, jak wystraszony był, gdy mnie złapał. Ta czułość, którą tak bardzo próbował ukryć.

Wszystkie te sposoby, w jakie Jake Sullivan przestawał być przeszkodą, a stawał się kimś, o kim nie mogłam przestać myśleć.

Cholera.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Przyjechała o świcie zakurzonym pickupem, wyglądając olśniewająco bez wysiłku i z tym rodzajem niewymuszonej pewności siebie, która sprawiła, że znienawidziłam ją od pierwszego wejrzenia.

Wysoka, blondynka, po trzydziestce, z tą naturalną atrakcyjnością, jakby wystarczyło, że wstała z łóżka i już wyglądała dobrze. Podeszła prosto do Jake’a, dotknęła jego ramienia i uśmiechnęła się w sposób sugerujący wspólną przeszłość, o której zdecydowanie nie chciałam wiedzieć.

– Hej, nieznajomy – powiedziała ciepłym głosem. – Słyszałam, że trochę ucierpiałeś podczas burzy. Pomyślałam, że sprawdzę, co z bydłem.

Cała postawa Jake’a się zmieniła. Rozluźnił się. Otworzył. Pokazał się z tej strony, której nigdy nie kierował w moją stronę.

– Doceniam – odpowiedział Jake tonem pozbawionym ostrych krawędzi, które zwykle pojawiały się przy mnie.

Rozmawiali o sprawach weterynaryjnych – rotacji pastwisk, harmonogramach szczepień, jakimś kulawym koniu – podczas gdy ja stałam, czując się równie istotna jak kot z obory. Sposób, w jaki go dotykała. Swobodnie. Znajomo. Sposób, w jaki jej na to pozwalał…

Coś gorącego i wściekłego zakręciło się w mojej piersi. Zazdrość.

Fantastycznie. Moja ulubiona emocja.

Ale nie miałam do niej żadnego prawa. Nie miałam żadnych roszczeń wobec Jake’a Sullivana poza byciem niechcianym gościem i córką jego najlepszego przyjaciela. Ale patrząc, jak śmieje się z czegoś, co powiedział, jak jej dłoń zatrzymuje się na jego ramieniu…

Znalazłam Tommy’ego przy szopie z paszą, udającego zajętego, choć bezskutecznie. – Kim jest weterynarz?

– Doktor Mitchell. Sarah. – Nie spojrzał na mnie. – Przychodzi raz w miesiącu. Czasem częściej.

– Wydaje się… bardzo przyjazna z Jake’em. – Próbowałam zachować neutralny ton, ale nie wyszło.

Uśmiech Tommy’ego był wymowny. – Są razem od lat. Z przerwami. Nic poważnego, po prostu… – wykonał nieokreślony gest. – Ona wie, jak jest.

– Są teraz razem?

Tommy wzruszył ramionami. – Jake raczej nie robi „razem”. Ale tak, czasem. Kiedy pasuje to obojgu.

Obraz Jake’a i Sarah splątanych razem sprawił, że coś zaborczego ścisnęło mi gardło. Co było szaleństwem. Nie miałam prawa obchodzić się tym, z kim Jake sypia.

A jednak mnie to obchodziło. Boże, obchodziło mnie to tak bardzo, że aż bolało fizycznie.

Tego wieczoru, ogarnięta potrzebą udowodnienia swojej wartości poza pracą na ranczu, postanowiłam ugotować obiad. Nigdy w życiu nie przygotowałam żadnego posiłku – zawsze byli kucharze, katering, restauracje – ale jak trudny może być gulasz wołowy?

Okazało się, że bardzo.

Ale chciałam coś udowodnić. Że potrafię być domowa. Zaradna. Taka kobieta, która gotuje obiad zamiast robić rezerwacje.

Taka kobieta, której Jake mógłby naprawdę chcieć.

Godzinę później kuchnia wyglądała jak miejsce zbrodni, a gulasz pachniał… źle. Przypalony na dnie, a jednak wciąż wodnisty na wierzchu. Warzywa były albo papką, albo kamieniem. Mięso przypominało podeszwę od buta.

Stworzyłam coś naprawdę niejadalnego.

Jake wszedł, zatrzymał się i ogarnął całość jednym spojrzeniem. – Co tu się stało?

– Zrobiłam obiad. – Słowa zabrzmiały obronnie. – Gulasz wołowy.

Podszedł do garnka, zajrzał do środka, a ja patrzyłam, jak jego wyraz twarzy ani drgnął. – Nigdy wcześniej nie gotowałaś.

To nie było pytanie. – Czy to ma znaczenie?

Jego pierwszy odruch to krytyka – widziałam to w napiętej szczęce – ale potem spojrzał na moją twarz, zobaczył to, czego nie udało mi się ukryć.

Coś przemknęło przez jego twarz. – Nie. Nie ma.

Sięgnął po miskę, nałożył sobie pełną porcję i ścisnęło mi się w żołądku. – Nie musisz…

– Ugotowałaś to. Zjem.

Wylądowaliśmy na werandzie, bo kuchnia wydawała się za mała na to, co się działo. Jake naprawdę jadł ten okropny gulasz bez słowa skargi, choć zauważyłam, że żuł znacznie dłużej niż zwykle.

– Możesz to wypluć – powiedziałam. – Nie obrażę się.

– Jest w porządku.

– To śmieci.

– To twój pierwszy raz. – Spojrzał mi w oczy. – To się liczy.

Ta uprzejmość bolała bardziej niż krytyka.

Dłubałam w swojej misce, nie byłam w stanie przełknąć więcej niż jeden kęs. – Sarah wydaje się miła.

– Jest.

– Macie wspólną przeszłość.

Jake odłożył łyżkę. – Tommy za dużo gada.

– Zapytałam. Odpowiedział. – Zawahałam się. – Jesteście czasem razem.

– Czasem. – Odchylił się, przyglądając mi się uważnie. – Dlaczego cię to obchodzi?

Bo jestem dziko, nieodpowiednio zazdrosna o kobietę, którą widziałam przez całe sześć minut.

– Rozmawiamy tylko.

– Jasne.

Cisza się przeciągnęła. Przerwałam ją, bo milczenie z Jake’em zawsze oznaczało dla mnie porażkę.

– Wierzysz w miłość? Taką prawdziwą miłość. Nie tylko… wygodę.

Jego śmiech był ostry. – Nie.

– To wszystko? Po prostu nie?

– Kiedy ktoś, komu ufasz, wybiera pieniądze zamiast ciebie, to trochę zmienia spojrzenie na świat. Wybierają bezpieczeństwo zamiast namiętności, status ponad więź, a ty zostajesz z kawałkami czegoś, co myślałaś, że było wzajemne.

Wziął kolejny kęs okropnego gulaszu.

– Więc nie, księżniczko, nie robię poważnych związków. Nie robię się wrażliwy. Trzymam wszystko prosto, fizycznie, bez komplikacji.

– To brzmi samotnie – powiedziałam cicho.

– To realistyczne.

Przesunęłam się bliżej, biorąc jego pustą miskę. Pozwoliłam swoim palcom musnąć jego dłoń podczas podnoszenia. Zatrzymałam je na ułamek sekundy dłużej, niż powinnam.

– Może po prostu nie spotkałeś jeszcze właściwej osoby.

Jake znieruchomiał. Ten specyficzny rodzaj bezruchu, który oznaczał, że dokładnie odczytał, co robię. – Adison.

Pochyliłam się, wystarczająco blisko, by poczuć jego ciepło. – Co?

Wstał tak szybko, że prawie upuściłam miski. Oddalił się ode mnie świadomie, krok po kroku. Gdy na mnie spojrzał, jego oczy były zimne. Kalkulujące. Czułość z obory zniknęła zupełnie.

– Myślisz, że przez to, że mieliśmy chwilę podczas burzy, że zjadłem twoje okropne gotowanie, to coś znaczy? – Jego głos był płaski, bez emocji. – Nie interesują mnie niewinne, niedoświadczone dziewczyny. Dziewica, która nigdy nie pozwoliła facetowi zbliżyć się na tyle, by dowiedzieć się, czego ona potrzebuje. Ty na pewno nie zdołałabyś zaspokoić moich .

Słowa uderzyły precyzyjnie i druzgocąco. Powiedział to tak, jakbym była dzieckiem bawiącym się w dorosłość. Jakby moja dziewictwo było jakimś dyskwalifikującym czynnikiem, a nie po prostu… faktem o mnie.

– To właśnie o mnie myślisz? – Mój głos wyszedł cichszy, niż chciałam. – Że jestem tylko jakąś naiwną dziewczyną?

– Myślę, że masz dwadzieścia jeden lat i powinnaś znaleźć kogoś w swoim wieku, by się uczyć, Adison. Kogoś, kto chce związku, uczuć i wszystkiego, co już ci powiedziałem, że nie mogę ci dać. – W jego głosie nie było ani odrobiny ciepła. – Nie jestem tym facetem.

Jake wyszedł, zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć. Zanim mogłam mu kazać się pierdolić. Zanim mogłam przepracować upokorzenie palące w mojej piersi.

Poranna zazdrość wydawała się przy tym dziecinna. Sarah miała z nim historię. Dorosłą historię. Taki nieskomplikowany, fizyczny układ, którego, jak się okazuje, byłam zbyt niewinna, by zaproponować.

Wywaliłam gulasz do zlewu z większą siłą, niż to było potrzebne. Szorowałam garnek, aż bolały mnie dłonie. Próbowałam się nie rozpłakać i zetrzeć szczotką ból po jego słowach, ale zupełnie mi się to nie udało.

' Ty na pewno nie zdołałabyś zaspokoić moich .'

Pieprzyć go. Pieprzyć jego protekcjonalny ton. Pieprzyć sposób, w jaki na mnie patrzył.

Ale pod gniewem kryło się coś jeszcze. Coś, co brzmiało jak wstyd.

Bo może miał rację. Może tylko udawałam dorosłą, podczas gdy prawdziwe dorosłe, takie jak Sarah, wiedziały, jak poruszać się po pragnieniach bez komplikowania ich.

Może byłam dokładnie tym, za kogo mnie uważał: dziewczyną próbującą coś udowodnić.

Nienawidziłam, że ta ocena mnie dotknęła. Nienawidziłam, że jego odrzucenie bolało bardziej niż napaść Marcusa.

Nienawidziłam, że mimo wszystko wciąż go pragnęłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Trzy dni minęły odkąd Jake uznał mnie za zbyt niedoświadczoną, by go zadowolić, a ja wciąż odtwarzałam to w głowie jak piosenkę, której nie mogłam się pozbyć. Nadal chciałam udowodnić mu, jak spektakularnie, jak druzgocąco bardzo się mylił.

Najpierw zrobiłam się lodowata. Profesjonalna. Adison, pracownica rancza, która przychodziła, wykonywała swoje obowiązki i wychodziła. Bez pogawędek. Bez kontaktu wzrokowego.

Jeśli chciał mieć pracownika zamiast czegokolwiek, czym do tej pory byliśmy, proszę bardzo. Potrafiłam być emocjonalnie nieosiągalna.

A potem przyszła złość. Za każdym razem, gdy wydawał polecenie, słyszałam podtekst: 'Jesteś za młoda, by to zrozumieć. Zbyt niewinna, by sobie z tym poradzić.'

Więc pracowałam dwa razy ciężej, wyłącznie ze złośliwości. Taszczyłam worki z paszą, aż ramiona paliły mnie z bólu, czyściłam boksy z agresywną skutecznością, przez co Tommy dopytywał, czy wszystko ze mną w porządku.

Nie było. Ale przyznanie się do tego wydawało się równoznaczne z oddaniem Jake’owi zwycięstwa.

Najbardziej zaskoczyło mnie to, jak zaczął pytać o moje zdanie.

Nie w ten protekcjonalny sposób, w jaki zwykle robią to mężczyźni, kiedy już podjęli decyzję i chcą, żebyś się z nią zgodziła. On naprawdę słuchał, kiedy mówiłam, rozważał moje sugestie, wdrażał pomysły, które proponowałam.

Szacunek w tych pytaniach zrobił ze mną coś, czego nigdy nie osiągnęły żadne pochlebstwa: sprawił, że pragnęłam go za to, że naprawdę mnie dostrzegał.

Podczas pracy Jake traktował mnie jak równą sobie, która przy okazji sprawiała, że krew szybciej krążyła mu w żyłach. To połączenie było bardziej uwodzicielskie niż jakikolwiek wyuczony urok i sprawiło, że cała moja złość za jego wcześniejsze słowa nagle pękła.

Dziś coś się zmieniło. Bo oto co zauważyłam, pielęgnując urażoną dumę: nie mógł oderwać ode mnie wzroku.

Jego oczy śledziły każdy mój ruch, kiedy myślał, że nie patrzę. Ten orzechowy wzrok podążał za mną przez podwórze, stajnię, wszędzie tam, gdzie znajdowałam się w jego polu widzenia.

Jego dłonie zatrzymywały się na mojej talii, gdy pomagał mi zejść z ciężarówki—ułamek sekundy za długo, palce wciskały się w moje biodra, zanim zorientował się i odsunął, jakby się sparzył.

Mięsień w jego szczęce drgał za każdym razem, gdy Tommy podchodził za blisko, był zbyt uprzejmy, zbyt… czymkolwiek.

Dziś wieczorem miałam dość tych gier. Jeśli sądził, że nie potrafię zaspokoić jego potrzeb—dobrze. Zmusiłabym go, by przyznał, że kłamał w żywe oczy, mówiąc, że nie jest zainteresowany.

Bosonoga przeszłam korytarzem do jego drzwi. Były uchylone na tyle, by zobaczyć, jak leży na wierzchu pościeli, wciąż ubrany, wpatrzony w sufit jakby go osobiście obrażał.

Zapukałam cicho.

Odwrócił głowę, a jego oczy rozszerzyły się, gdy mnie zobaczył—gołe nogi, zbyt duża koszula podciągnięta lekko do góry, włosy jeszcze wilgotne. "Adison—"

"Nie mogę spać." Nie czekałam na zgodę, po prostu weszłam do środka i zamknęłam drzwi cichym kliknięciem. "Pomyślałam, że może masz ten sam problem."

Kłamstwo było oczywiste. Oboje o tym wiedzieliśmy. Ale nie kazał mi wyjść.

Weszłam na jego łóżko, jakby to mi się należało, wtuliłam się w jego bok. Zesztywniał, każdy mięsień napięty, ale—nadal nie kazał mi wyjść.

Moja dłoń znalazła jego przedramię, palce przesuwały się po bliznach z lat pracy na ranczu. Wstrzymał oddech. Położyłam głowę na jego ramieniu, czując pod uchem szybkie bicie jego serca.

"Naprawdę uważasz, że jestem za młoda?" zapytałam cicho.

Cisza. Tylko jego klatka piersiowa unosiła się i opadała w nieregularnym oddechu.

"Bo przy tobie wcale się tak nie czuję," wyszeptałam.

Zamknął oczy. Patrzyłam, jak jego gardło pracuje, gdy przełykał ślinę. Moje kolano zahaczyło o jego udo, eliminując ostatni ostrożny dystans między nami, i poczułam, jak napina się jak zbyt mocno naciągnięta struna.

"Myślę o tobie," powiedziałam, ciepłym oddechem muskając jego szyję. "Cały czas. Kiedy pracuję, kiedy próbuję zasnąć, kiedy się budzę. Nie mogę przestać o tobie myśleć."

Wypuścił oddech, który wstrzymywał, szorstki i drżący. Podniosłam głowę, by na niego spojrzeć, i zobaczyłam, że jego oczy już są utkwione w moich—ciemnoorzechowe, rozdarte, pełne pragnienia, które usiłował desperacko powstrzymać.

"Ty też o mnie myślisz?" zapytałam, choć odpowiedź już znałam.

Po tym, jak na mnie patrzył, jak mnie dotykał, jak nie potrafił trzymać się ode mnie z daleka, choć bardzo się starał.

Zamknął oczy. "Adison, powinnaś wrócić do swojego pokoju."

To nie była odpowiedź. To była ucieczka.

"Nie o to pytałam."

"Jest późno. Jesteś zmęczona. To nie—"

"Gówno." Gniew pojawił się błyskawicznie. "Przestań udawać, że nie—"

"Nie udaję niczego. Próbuję zrobić to, co właściwe."

"Kłamiąc?"

"Utrzymując granice, które stale próbujesz zburzyć." Jego głos był opanowany, ostrożny. Za bardzo opanowany. "Musisz iść."

To kolejne odrzucenie — znowu — trafiło dokładnie tam, gdzie nie powinno. Trzy dni jego zimno-gorącej gry, patrzenia na mnie, jakbym była wszystkim, czego pragnął, a jednocześnie niczym, czego mógłby mieć, i teraz to.

Kolejne spławienie. Kolejne przypomnienie, że niby jestem zbyt niedoświadczona, zbyt młoda, zbyt jakaś, żeby się liczyć.

Pieprzyć to.

Przesunęłam się, przerzuciłam nogę przez jego biodra, siadając na nim okrakiem, zanim zdążył zareagować.

Jego dłonie automatycznie spoczęły na mojej talii — czy mnie powstrzymywał, czy sam się stabilizował, nie było jasne. "Adison, co ty—"

Pocałowałam go. Mocno. Bez żadnego nieśmiałego udawania, bez dawania mu czasu na myślenie, racjonalizowanie czy stawianie kolejnych ścian. Tylko moje usta na jego, domagające się reakcji, która nie była ostrożnie kontrolowaną neutralnością.

Przez jedną zawieszoną chwilę — nic. A potem jego kontrola rozpadła się tak gwałtownie, że niemal słyszałam, jak kawałki spadają na podłogę.

Dłonie Jake'a zacisnęły się na mojej talii, przyciągając mnie do siebie, i odwzajemnił pocałunek z takim głodem, że każde jego wcześniejsze słowo okazało się kłamstwem. Jego uchwyt był silny, zaborczy, jedna dłoń wsunęła się w moje włosy.

Jego doświadczone usta narzucały tempo, brały to, co oferowałam. Dźwięk, który wyrwał mu się z gardła — surowy, desperacki, czysto męski — przeszył całe moje ciało i uderzył gdzieś poniżej brzucha.

Gdy jego zęby przygryzły moją dolną wargę, westchnęłam, a on wykorzystał to, by pogłębić pocałunek tak, że przestałam myśleć, przestałam oddychać, mogłam tylko czuć.

Drugą dłonią ścisnął moje biodro tak mocno, że poczułam, jak zostawia ślady, przytrzymał mnie przy sobie i czułam dokładnie, jak bardzo tego pragnął.

Jak bardzo kłamał, że nie jest zainteresowany.

Poruszyłam biodrami eksperymentalnie, a jego uścisk się wzmocnił, przekleństwo zgasło na moich ustach. "Kurwa, Adison—"

"Nadal uważasz, że jestem zbyt niedoświadczona?" Ugryzłam go w szczękę, poczułam, jak drży. "Zbyt niewinna, by cię zadowolić, tatusiu ?"

Wtedy zamarł. Po prostu — zatrzymał się. Rzeczywistość wróciła jak kubeł zimnej wody.

"Nie..." Słowo wyszło z niego chropowate, zranione.

Chwycił mnie za biodra, podniósł i odsunął na bok łóżka, jakbym była czymś niebezpiecznym, od czego musi się oddalić. Wstał, stawiając między nami pół pokoju.

"Nie. To nie może— Kurwa... to nie może się wydarzyć."

Siedziałam, oddychając ciężko, patrząc, jak na nowo buduje w sobie kontrolę, którą dopiero co zburzyłam.

"Jesteś córką Richarda," powiedział, głos miał ostry mimo drżenia. "I masz pieprzone dwadzieścia jeden lat. To nie może się wydarzyć. To się nie wydarzy więcej . Idź do swojego pokoju, Adison. Proszę..."

Odrzucenie byłoby skuteczniejsze, gdyby naprawdę o to mu chodziło. Ale widziałam, jak trzęsą mu się ręce. Widziałam, jak jego klatka piersiowa unosi się zbyt szybko. Widziałam, jak bardzo stara się na mnie nie patrzeć, bo jedno spojrzenie mogłoby złamać postanowienie, którego się trzymał.

Wstałam powoli. "Możesz kłamać sobie ile chcesz, Jake. Ale twoje ciało powiedziało mi wszystko, co potrzebowałam wiedzieć."

Jego szczęka zacisnęła się tak mocno, że aż coś mogło pęknąć. "Adison—"

"Chcesz mnie." Zatrzymał się, gdy zrobiłam krok w jego stronę. "Możesz to nazywać niestosownym albo złym, albo czymkolwiek, co pozwala ci spać w nocy. Ale oboje znamy już prawdę."

Zacisnął szczękę tak, jakby zaraz miała pęknąć. "Adison, musisz wyjść. Teraz."

Jeszcze jeden krok, już tak blisko, że czułam ciepło bijące od jego ciała, widziałam jego rozszerzone źrenice, których nie mógł już ukryć.

Patrzyłam, jak jego opanowanie się sypie, widziałam walkę w jego oczach, czułam moment, gdy prawie się poddał. Jego dłoń drgnęła, jakby chciał mnie dotknąć, i wiedziałam, że byłam blisko przebicia się przez mur.

Ale wiedziałam też, że jeśli zostanę jeszcze chwilę, zacznę błagać. A błaganie nie było sposobem, w jaki to miało się wydarzyć.

Odwróciłam się więc do drzwi, pozwalając biodrom napisać obietnicę, którą noc mogłaby odczytać. Szłam powoli, celowo, świadoma jego spojrzenia palącego mi plecy.

Gdy dotarłam do korytarza, obejrzałam się przez ramię i zobaczyłam jego minę — surową, głodną i ledwie powstrzymywaną.

"Dobranoc, Jake," powiedziałam cicho. "Dzięki, że udowodniłeś mi rację."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Ride the Cowboy

Ride the Cowboy

205 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

205

Treść

Aa